To καλύτερο και το χειρότερο που διάβασα μέσα στο 2016!

Χανκ Μουντυ

Κοινωνός
Νομιζω το 2016 ηταν μια πολυ δυνατη χρονια -αναγνωστικα- για μενα, οποτε δεν μπορω να ξεχωρισω 1 βιβλιο για καλυτερο. Αρα θα γραψω 4-5.

Με τυχαια σειρα

Αιχμηρα Αντικειμενα, της Τζιλιαν Φλιν
Σκοταδι Βαθυ Διχως Αστρα, του Στιβεν Κινγκ
Οι Βατσιμανηδες της Μασσαλιας, του Ζαν Κλωντ Ιζζο
Ορυξ και Κρεϊκ, της Μαργκαρετ Ατγουντ
Οταν Σκοτωνουν τα Κοτσυφια, της Χαρπερ Λι
Πικ Νικ Διπλα στο Δρομο, των Αρκαντι και Μπορις Στρουγκατσκι

ομως το πιο δυνατο απο ολα ηταν το διτομο επος που ακουει στο ονομα Υπεριωνας, του Νταν Σιμονς.

Μονο ενα βρηκα ψιλοαδιαφορο και αυτο ηταν το Θανασιμη Απειλη, του Τζειμς Πατερσον.
 

Βιβλιόφιλος

Όμορφο Νιάτο
Καλή χρονιά σε όλους.

Περίμενα κι εγώ να τελειώσει το 2016 για να πώ για τα βιβλία που διάβασα φέτος, και δεν ήταν λίγα, γύρω στα 60.

Μακράν μακράν το καλύτερο ήταν Ο ηλίθιος του Dostoyevsky. Δεν ξέρω τί να πώ για αυτό το βιβλίο, αρκετοί πιστεύω το έχουν διαβάσει, οπότε δεν έχει νόημα να επεκταθώ.
Δεύτερη θέση για εμένα είναι το Ενα παιδί μετράει τ'άστρα του Μενέλαου Λουντέμη. Ενα βιβλίο που με άγγιξε, ο Λουντέμης έχει έναν ξεχωριστό τρόπο γραφής και η δεύτερη θέση δικαιωματικά του ανήκει παρόλο που υπήρχαν κι άλλα βιβλία που μου άρεσαν αρκετά.

Το χειρότερο βιβλίο που διάβασα φέτος ήταν Ο αρχισιδηρουργός του George Ohnet. Πφφ. Ισως ενδιαφέρουσα σαν ιστορία αλλά ο τρόπος που εξελίζονται τα γεγονότα είναι πραγματικά γελοίος κατά τη δική μου άποψη.
Δεύτερη θέση στα χειρότερα είναι το Η ζωή ενός άχρηστου ανθρώπου του Maxim Gorgi. Απορώ πώς άντεξα να το διαβάσω ολόκληρο. Αμέτρητοι χαρακτήρες, δεν καταλαβαίνεις καν ποιος μιλάει και η πλοκή ψιλοαδιάφορη.

Ευχάριστη έκπληξη. Ενα βιβλίο που δεν το περίμενα τόσο καλό, το Ενα τελευταίο καλοκαίρι της Catrin Collier. Μια ιστορία θάρρους στο ΒΠΠ και η πλοκή δε με έκανε να κουραστώ ούτε στιγμή. Πολύ πολύ πολύ καλύτερο από πολλά άλλα πολυδιαβασμένα ή πολυδιαφημισμένα που έχω διαβάσει.
Δυσάρεστη έκπληξη. Το πολυδιαβασμένο Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας του Marquez. Καλό σαν ιδέα αλλά ένα δύο γεγονότα μέσα στην ιστορία μ' έκαναν να το αντιπαθήσω.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Μακράν μακράν το καλύτερο ήταν Ο ηλίθιος του Dostoyevsky. Δεν ξέρω τί να πώ για αυτό το βιβλίο, αρκετοί πιστεύω το έχουν διαβάσει, οπότε δεν έχει νόημα να επεκταθώ.
Δεύτερη θέση για εμένα είναι το Ενα παιδί μετράει τ'άστρα του Μενέλαου Λουντέμη. Ενα βιβλίο που με άγγιξε, ο Λουντέμης έχει έναν ξεχωριστό τρόπο γραφής και η δεύτερη θέση δικαιωματικά του ανήκει παρόλο που υπήρχαν κι άλλα βιβλία που μου άρεσαν αρκετά.
Έπιασες κι εσύ όμως δυο αληθινά πανέμορφα βιβλία. :ναι: Λίγα να σταθούν εκεί δίπλα τους.
 

Ιωάννα Μος

Κοινωνός
.
Δυσάρεστη έκπληξη. Το πολυδιαβασμένο Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας του Marquez. Καλό σαν ιδέα αλλά ένα δύο γεγονότα μέσα στην ιστορία μ' έκαναν να το αντιπαθήσω.
Το συγκεκριμένο βιβλίο με απογοήτευσε κι εμένα. Το άρχισα με τρομερό ενθουσιασμό, γιατί τα εκατό χρόνια μοναξιά με είχαν ξετρελάνει, αλλά τελικά ήταν πολύ κατώτερο των προσδοκιών μου. :ωιμέ:
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Προσωπικό λέσχης
Εμένα δύο πράγματα με χαρακτηρίζουν, το καλό μου γούστο, η ομορφιά και η εξυπνάδα μου

Τρία είναι ε; Με χαρακτηρίζουν Το καλό γούστο, η ομορφιά, η εξυπνάδα μου και η ευγένεια μου πάνω από όλα (αφού έχω να ξυριστώ μήνες)

Πάλι λάθος το ξεκίνησα. Με χαρακτηρίζουν λοιπόν: Το καλό γούστο, η ομορφιά, η εξυπνάδα η ευγένεια, η ικανότητά μου στα μαθηματικά και το γεγονός του ότι έχω απόλυτα σαφή γραπτό λόγο (αλλά και προφορικό)... και το γεγονός ότι ξέχασα τι ήθελα να πω υποθέτω...

Α! Το βρήκα... Παρόλο που το καλό γούστο είναι ένα από τα δύο βασικά χαρακτηριστικά μου μαζί με το ύψος, την ομορφιά την εξυπνάδα και το αλτσχάιμερ, εμένα μου αρέσει να διαβάζω κακά βιβλία. Κακά βιβλία που το ξέρω και το ξέρουν ότι είναι κακά βιβλία (όπως και να βλέπω κακές ταινίες) και τέλος πάντων το βρίσκω αναζωογονητικό. Βιβλία που δεν προσπαθείς να ανακαλύψεις τι είχε κατά νου ο συγγραφέας όταν το έγραφε αλλά είναι διασκεδαστικά και ο συγγραφέας τους ξέρει ότι δεν είναι ο νέος Ντοστογιέφσκι και δεν σου διογκώνει σχετιζόμενους με την αναπαραγωγική διαδικασία αδένες για την άτιμη την κενωνία που ανεβάζει τον κάθε ντενεκέ Φώκνερ που δεν τον... τέλος πάντων καταλάβατε τι εννοώ. Ίσως κι όχι, αλλά ποιος νοιάζεται;

Διάβασα αρκετά πραγματικά κακά βιβλία το 2016, αλλά από την στιγμή που ξεκινώντας τα ήξερα ότι μιλάμε για κακά βιβλία, άρα δεν με απογοήτευσαν αλλά μάλλον με ικανοποίησε το ότι τα διάβαζα με το φρύδι ανασηκωμένο και με μια έκφραση "Χαχαχα μα τι μαλακίες γράφει ο μπαγάσας" ήταν οκ για εμένα. Εδώ θα κράξω βιβλία για τα οποία είχα προσδοκίες αλλά έμεινα με τις προσδοκίες μου:

Δε μπότομ τεν οφ 2016 (Το κουμπί δέκα του 2016)

1. Αμίν Μααλούφ: Οι σταυροφορίες από την πλευρά των Αράβων (Λιβάνης). κακοτυπωμένο, κακομεταφρασμένο, κακοδιατυπωμένο. Το ίδιο όνομα στην ίδια σελίδα μπορεί να μεταφραστεί με 2-3 διαφορετικούς τρόπους, τυπογραφικά λάθη, είναι εμφανές ότι οι μεταφράστριες είναι άσχετες με το αντικείμενο του βιβλίου, δεν υπάρχει καμία επιμέλεια του κειμένου και τελικά η όλη ανάγνωση ήταν βάσανο και εκνευρισμός. Το θέμα εδώ δεν ήταν το υλικό του βιβλίου αλλά η έκδοση-αρπαχτή

2. Ντανιέλ Κόστα: Ο χαμένος χρυσός της Ρώμης (Ενάλιος). Ένας ψυχίατρος (Ρουμάνος που αυτομόλησε επί Τσαουσέσκου στην Ιταλία και πλέον είναι Καναδός υπήκοος) αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο ιστορίας ("ιστορίας") σχετικά με το τι απέγινε ο χρυσός που πήρε ως λάφυρα ο Αλάριχος όταν λεηλάτησε την Ρώμη (το 410 μΧ). Οκ ιστορικές πηγές δεν υπάρχουν οπότε τα κοινώς αποδεκτά ιστορικά γεγονότα καλύπτουν περίπου 15-20 σελίδες, οπότε οι υπόλοιπες σελίδες του (πάνω από 450 σελίδων) βιβλίου καλύπτονται από μια εκτενέστατη ιστορική αναδρομή της ιστορίας της Ρώμης (γνωστή σε όποιον έχει τελειώσει την Β' Γυμνασίου) και μια ακόμα εκτενέστερη παράθεση αστήρικτων υποθέσεων για το αν όντως ο χρυσός τάφηκε μαζί με τον Αλάριχο ή όχι και το πού είναι τελικά ο τάφος του Αλάριχου; Συνολικά αδιάφορο και ερασιτεχνικά γραμμένο.

3. Χένρι Μίλερ: Ο τροπικός του καρκίνου (Το Βήμα). Ήταν χρόνια στα αδιάβαστά μου και τελειώνοντάς το είπα ότι μάλλον βιάστηκα να το βγάλω απ'αυτά. Λούμπεν τυπάκια στο μεσοπολεμικό Παρίσι κοιτάνε με απάτες να βάλουν κανένα φράγκο στην τσέπη και το τσουτσούνι τους σε κανένα γκομενάκι. Είναι καλό να διηγείσαι την ιστορία σου με ωμότητα κύριε συγγραφεύ, αλλά δεν βλάπτει να έχεις και κάποια ιστορία να διηγηθείς...

4. Άλις Μουνρό: Μ'αγαπάει, δεν μ'αγαπάει (Μεταίχμιο). Είχα διαβάσει παλιότερα το Πάρα πολύ ευτυχία της ίδιας και μου είχε φανεί καλούτσικο, αλλά αυτό εδώ μου έσπασε τα νεύρα. Καναδοί της μεσαίας τάξης και της μέσης (προς τρίτης) ηλικίας που έχουν προβλήματα. Οκ, και; (δεν ξέρω ίσως εδώ να είμαι άδικος, αλλά πραγματικά μου φάνηκε υπερβολικά κλαψομούνικο και με κούρασε αφάνταστα)

5. Μάικλ Μούρκοκ: Ο δράκος μέσα στο σπαθί (Αίολος). Τον μπάρμπα Μούρκοκ τον γνώρισα στις αρχές του 1998 και αυτό ήταν το 20ο βιβλίο του που διαβάζω. Αλλά θείε Μιχάλη έχω χρόνια να διαβάσω βιβλίο σου που να μην μου φαίνεται ότι κάπου το έχω ξαναδιαβάσει. Τυπική ιστορία ηρωικής φαντασίας, με αφήγηση που μοιάζει με ηλεκτρονικό και ήρωα που πρέπει να σκοτώσει το τέρας αυτής της πίστας για να πάει στην επόμενη και να σκοτώσει και εκείνο εκεί το τέρας.

6. Νίκος Καζαντζάκης: Σπασμένες ψυχές (Έθνος). Από τα πρώτα έργα του Καζαντζάκη, τετράδα Ελλήνων φοιτητών εις Παρισίους... βασικά μας κάνει να βαριόμαστε. Υπάρχουν κάποια στοιχεία που θα αναδειχτούν καλύτερα στα πιο ώριμα έργα του (τα δίπολα θεωρία-δράση, αγνός-σαρκικός έρωτας, ερωτας-θάνατος, λογική-παραφροσύνη) αλλά συνολικά το αποτέλεσμα κάτω του μετρίου. Δεν είναι τυχαίο το ότι σε βιβλίο εκδόθηκε πρώτη φορά δεκαετίες μετά τον θάνατο του Καζαντζάκη

7. Π.Σ. Δέλτα: Παραμύθι χωρίς όνομα (Καθημερινή). Εθνικοπατριωτικόδιδακτικό παραμύθι που καθ'όλη την ανάγνωσή του έχεις την εντύπωση ότι βλέπεις το δάχτυλο της Δέλτα να βγαίνει από τις σελίδες και να κουνιέται στην μούρη σου. Μια βλακεία και μισή (ειδικά όσον αφορά την προτεινόμενη στάση για τον λαό)

8. Γκύντερ Γκρας: Ένα ευρύ πεδίο. (Οδυσσέας). Πάνω από 700 σελίδες που σαν Έλληνας με όχι ιδιαίτερα καλή γνώση της γερμανικής ιστορίας και της λογοτεχνικής παραγωγής του Φοντάνε βρήκα παραπάνω από δύσκολο να παρακολουθήσω. Ίσως είναι ένα βιβλίο που στοχεύει να διαβαστεί κυρίως από Γερμανούς.

9. Ε.Λ. Ντοκτόροου: Ραγκτάιμ (Επιλογή). Διάφοροι Νεοϋορκέζοι των πρώτων χρόνων του 20 αιώνα καταφέρνουν να γίνουν εντελώς αδιάφοροι.

10. Ζ.-Κ. Ισμάνς: Λα Μπας (Αρχέτυπο). Δυσκοίλιος μεγαλοαστός Γάλλος στο Παρίσι της δεκαετίας 1880-1890 ονειρεύεται πόσο καλά ήταν τα πράγματα στον μεσαίωνα. Ηλίθιες ιδέες (το μεγαλείο των ανθρώπων του μεσαίωνα όπου ο Ζιλ ντε Ρε παραπλανημένος από τον Σατανά σκότωσε ιδιαίτερα άγρια ό,τι αγόρι έπεφτε στα χέρια του αλλά μετά μετάνοιωσε και οι γονείς των θυμάτων το συγχώρεσαν -πριν εκτελεστεί φυσικά- και πόσο καλύτερη ήταν η ιατρική παλιότερα. ρίαλι; χέσε μας ρε θείο). Αν σε ένα από αφελές έως ηλίθιο πρωτογενές υλικό προσθέσουμε και μια κακή μετάφραση (και κακή μετάφραση ακόμα και των σημειώσεων με αποτέλεσμα οι σημειώσεις να μπερδεύουν ακόμα περισσότερο τον αναγνώστη τότε μιλάμε για μια πραγματική επώδυνη αναγνωστική εμπειρία.


Δε τοπ τεν (Το πάνω δέκα)
1. Πάτρικ Ζισκίντ: Το άρωμα (Ψυχογιός). Καλή ανάπλαση τους γαλλικού 18ου αιώνα με ένα θρίλερ που ακροβατεί στα όρια του μαγικού ρεαλισμού και με έντονο το στοιχείο της ειρωνίας. Προσωπικά το απόλαυσα.

2. Τσαρλς Μπουκόφσκι: Τοστ ζαμπόν (Μεταίχμιο). Αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, δυνατό, ωμό, χωρίς να γίνεται ενοχλητικό όμως.

3. Αρναλδούρ Ινδρίδασον: Παγωμένη νύχτα (Μεταίχμιο). Θεωρώ τον Αρναλδούρ τον κορυφαίο Σκανδιναβό συγγραφέα αστυνομικών. Δεν θα γεμίσει τον τόπο αίματα όπως οι Νεσμπό, Λάκμπεργκ, Νταλ και οι ιστορίες του πραγματικά θα μπορούσαν να συμβούν στο περιβάλλον μιας σύγχρονης πόλης. Εδώ έχουμε ένα φόνο ενός παιδιού από μικτή οικογένεια (Ισλανδός πατέρας, Ταϊλανδή μητέρα). Το ζήτημα του ρατσισμού που υφίστανται αυτά τα παιδιά εξετάζεται χωρίς ψευοσυναισθηματισμούς και μελοδράματα και η λύση του εγκλήματος δεν σου εμφανίζει τον εύκολο πωρωμένο ρατσιστή σαν δολοφόνο. Τι άλλο να ζητήσω από ένα σύγχρονο αστυνομικό;

4. Χουάν Γκοϊτίσολο: Οικογένεια Καρλ Μαρξ (Εξάντας). Χαριτωμένο, χαρούμενο και αιχμηρό, κριτικάρει τόσο την εφαρμογή των μαρξιστικών ιδεών, όσο και την κατάσταση που δημιούργησε η πτώση τους.

5. Τζον Στάιμπεκ: Τα σταφύλια της οργής. Σκληρό, κατάμαυρο αλλά και πολύ δυνατό.

6. Γουίλιαμ Μέικπις Θάκερι: Το πανηγύρι της ματαιοδοξίας (Εξάντας). Τεράστιο και πυκνογραμμένο, αλλά τόσο ανάλαφρο και κεφάτο. Μια κλασική κριτική της βρετανικής ανώτερης μεσαίας τάξης της εποχής της αντιβασιλείας (1810-1820) που ουσιαστικά είναι σάτιρα της βικτοριανής εποχής.

7. Αλέχο Καρπεντιέ: Ο αιώνας των φώτων (Εξάντας). Μέσα από την εξιστόρηση της δράσης του Βίκτωρα Ουγκ στις Γαλλικές αποικίες της Καραϊβικής την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, βλέπουμε το πώς οι ιστορικές συγκυρίες (αλλά και η εξουσία και οι φιλοδοξίες) αλλάζουν τα ιδανικά και τις ιδέες του ανθρώπου. Αριστούργημα.

8. Ζόρζε Αμάντο: Οι παλιοί ναυτικοί ή Ολόκληρη η αλήθεια για τις αμφιλεγόμενες περιπέτειες του καπετάν Βάσκο Μοσκόζο ντε Αραγκάο, πλοιάρχου του εμπορικού ναυτικού (Εξάντας). Κεφάτη εξιστόρηση του αμφιλεγόμενου βίου και της εξίσου αμφιλεγόμενης πολιτείας του πλοιάρχου του τίτλου. Τι είναι πραγματικότητα και τι φαντασία τελικά;

9. Γουίλιαμ Φόκνερ: Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ! (Οδυσσέας). Αριστουργηματική εξιστόρηση της ανόδου και της πτώσης μιας ευκατάστατης αλλά καταραμένης οικογένειας στον Αμερικάνικο Νότο του 19ου αιώνα. Ευχαριστώ Νικόλα και Έλλη, χωρίς εσάς μάλλον δεν θα το διάβαζα.

10. Στίβεν Κινγκ: Νεκρωταφίο Ζώων (Bell). Η πρώτη μου επαφή με τον Κινγκ ήταν οι Ρυθμιστές κάπου στα 1997-1998. Μου άρεσε πολύ αλλά από τότε είχα διαβάσει άλλα 10 του Κινγκ και δεν μπορώ να πω ότι βρήκα κάποιο που έστω να του μοιάζει. Τελικά το βρήκα τον Δεκέμβριο του 2016. Μπορώ να πω ότι το Νεκρωταφίο ήταν καλύτερο από τους ρυθμιστές.


Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να ξαναπώ ότι οι απόψεις μου είναι αυστηρά προσωπικές μου. Κατανοώ ότι κάποια από τα βιβλία που δεν μου άρεσαν θα έχουν τους οπαδούς τους (και ενδεχομένως να τους άρεσαν για τους ίδιους λόγους που δεν άρεσαν σε εμένα) δεν θέλω να τους πληγώσω αλλά αυτή ήταν η γνώμη μου. Αντίστοιχα κάποια από τα βιβλία που μου άρεσαν (ίσως και όλα) ενδεχομένως να άρεσαν μόνο σε εμένα. Τι να κάνω; Έτσι είναι αυτά...
 
Last edited:

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Προσωπικό λέσχης
Έκανα πάλι μια μικρή ανάρτηση για να έχετε κάτι να διαβάσετε πριν πάτε για ύπνο (και να λέτε πάλι καλά που δεν έκανα ανάρτηση και με δέκα πραγματικά κακά βιβλία που διάβασα το 2016)
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Η πρώτη μου επαφή με τον Κινγκ ήταν οι Ρυθμιστές κάπου στα 1997-1998. Μου άρεσε πολύ αλλά από τότε είχα διαβάσει άλλα 10 του Κινγκ και δεν μπορώ να πω ότι βρήκα κάποιο που έστω να του μοιάζει.
Γιατί δεν διαβάζεις το Ντεσπερέισον που είναι "αδελφάκι" του; Έχει τους ίδιους χαρακτήρες σε διαφορετικούς ρόλους, καθώς και τον ίδιο κακό. Προσωπικά μου αρέσει λιγότερο απ' τους Ρυθμιστές (κυρίως λόγω της παρουσίας του χριστιανικού Θεού στον κόσμο του βιβλίου, κάτι σπανιότατο στον Κινγκ) όμως παρατηρώ ότι γενικά θεωρείται το καλύτερο από τα δύο. Πάντως εμένα κανένα απ' τα δύο δεν είναι στο τοπ10 μου.

Επίσης θα ήθελα πολύ να δω το αληθινό τοπ10 χειρότερων βιβλίων σου :))))
 
Μιας και το ανέφερε ο Κόρτο εγώ το πρώτο βιβλίο του Κινγκ που διάβασα ήταν το "Νυχτερινή Βάρδια"... Παραμένει για μένα ότι καλύτερο έχει γράψει κι έχω διαβάσει από τον συγγραφέα.
Τα διηγήματα του αναδεικνύανε το ταλέντο του στον τρόμο και φυσικά τον απέτρεπαν από το να πλατειάσει και να φλυαρήσει ασταμάτητα, κάτι το οποίο καταστρέφει τα βιβλία του και την όποια ατμόσφαιρα...

Φέτος μετά από πολλά χρόνια διάβασα επιτέλους το "Σάλεμς Λοτ"...

Μια από τα ίδια... 5-6 δυνατές σκηνές και μετά πολυλογία, φλυαρία, κλπ κλπ...(όπως βλέπω του έβαλα και 3,5/5 στο gr!!!!:)))))
Δεν το αντιπάθησα, αλλά θυμήθηκα τι είναι αυτό που με απωθούσε κατά κύριο λόγο από τα βιβλία του Κινγκ! :)
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Τα διηγήματα του αναδεικνύανε το ταλέντο του στον τρόμο και φυσικά τον απέτρεπαν από το να πλατειάσει και να φλυαρήσει ασταμάτητα, κάτι το οποίο καταστρέφει τα βιβλία του και την όποια ατμόσφαιρα...
Κι όμως, είμαστε κι εμείς που λατρεύουμε τη φλυαρία του. Καλά να 'ναι να γράφει ατέλειωτους τόμους, όπως ακριβώς γουστάρει... Παραδέχομαι, βέβαια, ότι κάποια βιβλία του (π.χ. Θόλος) θα ήταν πιο ευχάριστα αν έφευγαν καμιά διακοσαριά σελίδες. Από κει και πέρα δεν θα έκοβα ούτε γραμμή στα περισσότερα, ακόμα και στα πιο ογκώδη.

Για τη φλυαρία του Μάρτιν τι γνώμη έχεις; Κατά τη γνώμη μου είναι χειρότερος απ' τον Κινγκ!!! :χαχα:
 
Νομίζω το έχουμε ξανασυζητήσει Ίζι ή κάνω λάθος...

Ο Μάρτιν απλά ΔΕΝ ΠΑΛΕΥΕΤΑΙ!!!!:τρέχω:
Ο Κινγκ μπροστά του είναι λακωνικός...

Το πρώτο βιβλίο του ASOIFA το διάβαζα και στα αγγλικά και μου είχε έρθει να το πετάξω από το μπαλκόνι!!!

ΥΓ: Δεν διαφωνώ σε αυτά που λες για τον Κινγκ, παρόλα αυτά η Νυχτερινή Βάρδια για μένα είναι κορυφή!!!!!:))))
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Το πρώτο βιβλίο του ASOIFA το διάβαζα και στα αγγλικά και μου είχε έρθει να το πετάξω από το μπαλκόνι!!!
Χαχα! Φαίνεται ότι έχω μεγαλύτερη αντοχή από σένα στη φλυαρία :χαχα: Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν με κούρασε καθόλου.
 

Τσίου

Κοινωνός
Παρόλο που το καλό γούστο είναι ένα από τα δύο βασικά χαρακτηριστικά μου μαζί με το ύψος, την ομορφιά την εξυπνάδα και το αλτσχάιμερ, εμένα μου αρέσει να διαβάζω κακά βιβλία. Κακά βιβλία που το ξέρω και το ξέρουν ότι είναι κακά βιβλία (όπως και να βλέπω κακές ταινίες) και τέλος πάντων το βρίσκω αναζωογονητικό. Βιβλία που δεν προσπαθείς να ανακαλύψεις τι είχε κατά νου ο συγγραφέας όταν το έγραφε αλλά είναι διασκεδαστικά και ο συγγραφέας τους ξέρει ότι δεν είναι ο νέος Ντοστογιέφσκι και δεν σου διογκώνει σχετιζόμενους με την αναπαραγωγική διαδικασία αδένες
:κόλλα5: βέβαια εγώ δίνω 4-5 αστέρια στα κακά βιβλία γιατί είναι τίμια. Ξέρεις τι παίρνεις.

Να σας πω την αμαρτία μου με το αβεσσαλώμ, αβεσσαλώμ τώρα που πέρασε καιρός και την έχω δει αλλιώς;
Τον Φώκνερ τον είχα πάρει με καλό μάτι από τότε που διάβασα το "η βουή και η μανία". Ήταν, από όλες τις απόψεις, ένα διαφορετικό βιβλίο απ’ όσα είχα συνηθίσει μέχρι τότε. Το αβεσσαλώμ, αβεσσαλώμ πρέπει να το ξαναδιαβάσω (μόνη μου και στα ελληνικά) για να αποφασίσω τελικά πόσα αστέρια να δώσω (2 ή 3; ). Στην αρχή το βρήκα αριστούργημα για δύο λόγους. 1)Το κάναμε συνανάγνωση. Ξέρω πως δεν στέκει αυτό που λέω, αλλά πέρασα τόσο καλά που επηρέασε την γνώμη μου για το έργο. 2)Ο άνθρωπος ήξερε να γράφει. Και ρωτώ τον εαυτό μου, είναι αυτά τα δύο αρκετά για να χαρακτηριστεί αριστούργημα; Η μόνη απάντηση που δίνω και η μόνη που ακούω, διότι δεν με ενδιαφέρουν οι γνώμες των άλλων πάνω σε αυτό το ζήτημα, είναι ένα εκκωφαντικό "Όχι." Η ιστορία ήταν μία μάπα και μισή που θα χωρούσε σε 30 σελίδες το πολύ. Δυστυχώς είχαμε διαφορετικά povs από χαρακτήρες
που ξύνονταν όλη μέρα και έκαναν εικασίες
I'm too old for this: για να χάνω τον χρόνο μου με συγγραφείς που χρησιμοποιούν την γραφομηχανή ως μέσο αυτοϊκανοποίησης, ενώ με περιμένουν στην γωνία οι Ρώσοι με το δάχτυλο στο ρολόι για να μου δείξουν ότι έχω αργήσει. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η ιστορία και όχι με τι τσαλιμάκια θα μου την πασάρεις. Τα ρεβύθια θα συνεχίσουν να είναι ρεβύθια ακόμη και μέσα στην πιο ακριβή πορσελάνη :)))
 

Πιούζυ

Όμορφο Νιάτο
I'm too old for this: για να χάνω τον χρόνο μου με συγγραφείς που χρησιμοποιούν την γραφομηχανή ως μέσο αυτοϊκανοποίησης, ενώ με περιμένουν στην γωνία οι Ρώσοι με το δάχτυλο στο ρολόι για να μου δείξουν ότι έχω αργήσει. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η ιστορία και όχι με τι τσαλιμάκια θα μου την πασάρεις. Τα ρεβύθια θα συνεχίσουν να είναι ρεβύθια ακόμη και μέσα στην πιο ακριβή πορσελάνη :)))
Χαχαχα!! :))) Πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση με την οποία τείνω να συμφωνήσω.
 

Τσίου

Κοινωνός
:)))) Πέρασε αρκετός καιρός για να καταλάβω ότι στο αβεσσαλώμ ο Φώκνερ με κοίταζε με αυτάρεσκο υφάκι την ώρα που έφτιαχνε τον κόμπο της γραβάτας του (για να μη πω τίποτα άλλο χειρότερο), και κάπνισα πολλά τσιγάρα για να καταλάβω τι βιβλία μου ταιριάζουν. Λειτουργώ με χρονοκαθυστέρηση, αλλά το καλό είναι πως (ακόμη) λειτουργώ.
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Προσωπικό λέσχης
Καταλαβαίνω το σκεπτικό σου και το ασπάζομαι μερικώς. Για μένα λοιπόν το στιλ γραφής είναι κάτι σαν τα μπαχαρικά. Βοηθούν την ιστορία να αναδειχτεί, ενδεχομένως και να ανεβάσουν λίγο το επίπεδο της ιστορίας, όμως ναι ό,τι μπαχαρικό και να βάλεις στις φακές, φακές είναι (και εδώ να ξεκαθαρίσω ότι δεν θέλω να θίξω τους λάτρες της φακής. Έχω τεράστιο σεβασμό στην φακή και μπορώ να πω ότι από αισθητικής άποψης με ενθουσιάζει. Μπορώ να κάθομαι και να την κοιτάζω στο πιάτο με τις ώρες)
 
Παιδιά σκεφτείτε όμως και την περίπτωση να έχεις φιλέ μινιόν και να το κάψεις στο μαγείρεμα...

Πχ. Μαίρη Σέλευ και Φρανκενστάιν!!:)

Από την άλλη σχετικά με το έργο του Φώκνερ θέλω να προσθέσω και κάτι ακόμα...
Όταν με ένα τόσο ιδιαίτερο τρόπο γραφής μια απλή ιστορία την μεταμορφώνεις σε μυθιστόρημα είναι επιτυχία του συγγραφέα και κάνει το βιβλίο άξιο αναφοράς και ανάγνωσης!!:)
 
Top