πολιτική ορθότητα και ευφημισμοί

Ιωάννα Μος

Κοινωνός
Είχα δει κάποτε ένα ντοκιμαντέρ το οποίο επιχειρούσε να διερευνήσει το κατά πόσο η εθελοντική εργασία είναι ανιδιοτελής. Κατέληγε λοιπόν πως όχι, δεν είναι ανιδιοτελής, γιατί ο εθελοντής παίρνει ευχαρίστηση απ’ το να βοηθάει τους άλλους. Εγώ λοιπόν αυτή τη λογική δεν την καταλαβαίνω… θα έπρεπε δηλαδή η εθελοντική εργασία να είναι ένα βασανιστήριο γι’ αυτόν που την κάνει; Μόνο τότε θα θεωρούσαμε πως γίνεται ανιδιοτελώς;
Τώρα, όσον αφορά τους ανάπηρους/άτομα με ειδικές ανάγκες/άτομα με ειδικές ικανότητες, είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση σχετικά, με την καθηγήτρια που διδάσκει ειδική αγωγή στη σχολή μου. Κατά τη γνώμη της λοιπόν, όλοι αυτοί οι ευφημισμοί σκοπό έχουν απλά και μόνο να «ξορκίσουν το κακό». Όσοι τους χρησιμοποιούν φοβούνται την αναπηρία και δεν την αποδέχονται. Την βλέπουν σαν «ειδική» περίπτωση. Εγώ γενικά πιστεύω πως είναι καλύτερο να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.
Υ.Γ.: πάντα πίστευα πως η λέξη «Αθίγγανος» έχει προσβλητική και ρατσιστική έννοια κι όχι η λέξη «Τσιγγάνος»… ίσως φταίει που ο παππούς μου, που τους έλεγε Αθίγγανους, είχε τη χειρότερη άποψη γι’ αυτούς.
 

Αλίκη

Κοινωνός
Νομίζω ότι παρατραβάμε κάποια πράγματα και χάνουμε το νόημα. Σαφώς και θα ευχαριστηθώ, θα χαρώ, θα συγκινηθώ ακόμα όταν θα βοηθήσω έναν άλλο άνθρωπο ή ένα ζωάκι. Αυτό δεν κάνει την πράξη εγωιστική, εγωισμός είναι όπως ειπώθηκε και παραπάνω, όταν το κάνω για άλλους λόγους: για να ακουστεί το όνομά μου, για να φανώ, για να με θαυμάσουν, μέχρι και για να με ζηλέψουν που είμαι τόσο σούπερ ουάου και να θέλουν να με μιμηθούν.

Αν ψάχνουμε το αντίθετο του εγωισμού, την ταπείνωση (όχι ταπεινολογία), τότε θα κάνω τη φιλανθρωπική μου πράξη ανώνυμα, χωρίς να λέω σε γνωστούς και αγνώστους "είμαι μέλος στην τάδε φιλανθρωπική οργάνωση", χωρίς ακόμα ακόμα να με παίρνει χαμπάρι κανείς και αν το έχω μέσα μου θα βοηθήσω οποιονδήποτε δω ότι έχει πρόβλημα. Αν είναι κάποια οικογένεια στη γειτονιά μου που ξέρω ότι δυσκολεύεται, θα πάω ένα ψωμί, μια γεμάτη σακούλα από το σούπερ μάρκετ στην πόρτα τους και δίχως τη βοήθεια φιλανθρωπικής οργάνωσης.

Ο καθένας μας ξέρει πολύ καλά μέσα στην καρδιά του για ποιο λόγο κάνει ό,τι κάνει και με τι προαίρεση.
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Και με την Αλίκη συμφωνώ. Δηλαδή τραβάμε και ξεχειλώνουμε τόσο πολύ τις έννοιες, τι σημαίνει αυτό και τι σημαίνει το άλλο, και στο τέλος ο οποιοσδήποτε διάλογος σε μια κοινή βάση θα είναι αδύνατος.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά για μένα, ο κακός είναι αδύνατον να κρυφτεί σε βάθος χρόνου, το ίδιο και ο καλός, ό,τι και να κάνουν. Τώρα αν μερικοί θέλουν να βάλουν στο ζύγι τον εγωισμό τους, ας τον βάλουν. Για μένα όλη αυτή περιπλοκή είναι χαμένος κόπος. Το ίδιο και η πολιτική ορθότητα... (αυτή είναι εκτός από χαμένος κόπος και υποκριτική).
 

Μπου Ραντλι

Κοινωνός
Είχα δει κάποτε ένα ντοκιμαντέρ το οποίο επιχειρούσε να διερευνήσει το κατά πόσο η εθελοντική εργασία είναι ανιδιοτελής. Κατέληγε λοιπόν πως όχι, δεν είναι ανιδιοτελής, γιατί ο εθελοντής παίρνει ευχαρίστηση απ’ το να βοηθάει τους άλλους. Εγώ λοιπόν αυτή τη λογική δεν την καταλαβαίνω… θα έπρεπε δηλαδή η εθελοντική εργασία να είναι ένα βασανιστήριο γι’ αυτόν που την κάνει; Μόνο τότε θα θεωρούσαμε πως γίνεται ανιδιοτελώς;
Τώρα, όσον αφορά τους ανάπηρους/άτομα με ειδικές ανάγκες/άτομα με ειδικές ικανότητες, είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση σχετικά, με την καθηγήτρια που διδάσκει ειδική αγωγή στη σχολή μου. Κατά τη γνώμη της λοιπόν, όλοι αυτοί οι ευφημισμοί σκοπό έχουν απλά και μόνο να «ξορκίσουν το κακό». Όσοι τους χρησιμοποιούν φοβούνται την αναπηρία και δεν την αποδέχονται. Την βλέπουν σαν «ειδική» περίπτωση. Εγώ γενικά πιστεύω πως είναι καλύτερο να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.
Υ.Γ.: πάντα πίστευα πως η λέξη «Αθίγγανος» έχει προσβλητική και ρατσιστική έννοια κι όχι η λέξη «Τσιγγάνος»… ίσως φταίει που ο παππούς μου, που τους έλεγε Αθίγγανους, είχε τη χειρότερη άποψη γι’ αυτούς.
Όντως το "Αθίγγανος" είναι κυριλάτη υποκρισία.Περιέχει μια αίσθηση απομάκρυνσης κι αποστασιοποίησης από τους "μιαρούς"(αυτούς που δεν πρέπει να αγγίζονται).
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Για το θεμα του εγωισμου και της καταχρησης της λεξης, εχω πει την αποψη μου σε αλλο νημα αλλα ας την αναλυσω χαρη συζητησης :ρ

Εαν δεχτουμε οτι ο εγωισμος βρισκεται παντου, τοτε μιλαμε για κατι αυτονοητο, αλλα τοτε δεν υπαρχει νοημα να το περιγραψουμε. Πχ. το να διψαω και να πιω νερο ειναι πραξη "εγωιστική". Μα εφόσον καθε πραξη που κανω ειναι εγωιστική, γιατι να την περιγραψω ως τετοια; Η λέξη "εγωισμός" λοιπόν πρέπει να ξεπερνάει κάποια μέτρα για να αποκτάει νόημα. Να προσπερνάει δηλ τη σκέτη αυτοσυντήρηση και ικανοποίηση, και να ερχεται εις βαρος του άλλου. Εαν λοιπον ειναι "εγωιστικό" να πιω νερό, τότε τί είναι το να πιω εγώ νερό και να μην αφήσω το διπλανό μου να πιεί; ("πιο εγωιστικό" :ρ)

Αντιστοίχως δεν δέχομαι, ή εστω αποφεύγω, να χαρακτηρίζω "εγωιστικά" τα πράγματα τα οποία σχετιζονται με αυταπάρνηση, γιατί αυτή εξουδετερωνει τον εγωισμό. Δηλ. το να πιω εγω νερο και να αφησω εσενα να διψας, δεν ειναι καθολου το ιδιο με το να διψαω εγω για να σε αφησω να πιεις εσυ (και να νιωσω ισως ηθικη ικανοποιηση). Αυτο που θα αποκομισω σε καθε σενάριο, σε καμια περιπτωση δεν εξισωνει τα δυο σεναρια, γιατι υπαρχει η επιλογη του τί θα κρατήσω, με τί απώλειες. Μπορει να νιωθω ομορφα δινοντας λεφτα σε ενα ζητιανο, αλλα θα μπορουσα να νιωσω ομορφα και κλεβοντας τον. Εστω λοιπον οτι πισω απο ολα κρυβεται ενας ουδετερος "εγωισμος", το μέτρο που κανει μια πραξη εγωιστική ή όχι, είναι κάποιες ηθικές επιλογές.

Ετσι οταν καποιος λεει οτι "ο/η εθελοντισμός/ελεημοσυνη/αγάπη/μητροτητα κλπ είναι εγωιστικό συναίσθημα", μπορεί να έχει θεωρητικά δίκιο απο μια κυριολεκτική άποψη, αλλά νομιζω το λεει απλα για να δημιουργήσει ενα παραδοξο χαριν εντυπωσιασμου :συγνώμη: τα όποια νευρολογικα κινητρα, οπως ειπε η Ιζι, δεν εχουν καμια σημασια, γιατι στο τελος μενει η καλη πραξη :)
 
Last edited:

Πολύνιους

Κοινωνός
Πάντως εγώ την λέξη οίκτο την είχα από πάντα στο μυαλό μου αρνητικά φορτισμένη :χμ: (δεν ξέρω την αρχική της σημασία, πάντως είναι συνδεδεμένη και με το "οικτρός" και γενικά ποτέ δεν την είχα για συνώνυμο της συμπόνοιας)
Και μ' εκνευρίζουν και οι λέξεις κακομοίρης, φουκαράς κ.λπ, το νιώθω ειλικρινά ότι μειώνουν το πρόσωπο για το οποίο χρησιμοποιούνται, και όχι ότι αλλάζει κάτι αν το πεις ή αν δεν το πεις, αλλά στην τελική δεν φτάνει που βρίσκεται σε μια δύσκολη κατάσταση, ενώ κατά πάσα πιθανότητα δεν φταίει, δεν θέλω να τον μειώσω κι άλλο με το να τον βλέπω έτσι, σαν κακομοίρη, σαν φουκαρά. Δεν ξέρω αν αυτό είναι από εμποτισμένη την πολιτική ορθότητα, αλλά δεν το βλέπω έτσι.
 
Ετσι οταν καποιος λεει οτι "ο/η εθελοντισμός/ελεημοσυνη/αγάπη/μητροτητα κλπ είναι εγωιστικό συναίσθημα", μπορεί να έχει θεωρητικά δίκιο απο μια κυριολεκτική άποψη, αλλά νομιζω το λεει απλα για να δημιουργήσει ενα παραδοξο χαριν εντυπωσιασμου :συγνώμη: τα όποια νευρολογικα κινητρα, οπως ειπε η Ιζι, δεν εχουν καμια σημασια, γιατι στο τελος μενει η καλη πραξη :)
Το έχω πει αυτό που λες Αντέρωτα, όχι όμως χάριν εντυπωσιασμού, ειλικρινά, αλλά γιατί μ'εκνευρίζει που πολλοί πιστεύουν ότι κάνοντας μια καλή πράξη το μόνο που τους λείπει είναι το φωτοστέφανο. Ξεχνούν ή ίσως αγνοούν ότι πολλές φορές (αν όχι πάντα) αυτό που μας οδηγεί σε μεγάλο βαθμό στην πράξη αυτή δεν είναι η προσφορά στον άλλο αλλά η ικανοποίηση που αυτή αφήνει. Μη νομίζουμε ότι είμαστε κι άγιοι.

Συμφωνώ πολύ πάντως μ'αυτό που είπες, ότι δηλαδή για να κριθεί μια πράξη ως εγωιστική θα πρέπει να στρέφεται κατά του άλλου αλλιώς λίγο πολύ όλες οι πράξεις, εγωιστικές είναι.

Και εννοείται ότι είναι προτιμότερο να προσφέρεις, όποια κι αν είναι τα κίνητρα σου, απ'το να μην προσφέρεις τίποτα.

Στο θέμα μας τώρα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το να αποκαλέσεις κάποιον "μαύρο" είναι υποτιμητικό. Έβλεπα πρόσφατα ένα αγώνα μπάσκετ και κάποιος με ρώτησε ποιος είναι ο τάδε παίχτης. Και του απάντησα, πολύ φυσικά, ο "ψηλός μαύρος". Αν βλέπαμε ΝΒΑ (όπου σπανίζουν οι λευκοί) θα του έλεγα, "ο λευκός".
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Πάντως εγώ την λέξη οίκτο την είχα από πάντα στο μυαλό μου αρνητικά φορτισμένη :χμ:
Και μ' εκνευρίζουν και οι λέξεις κακομοίρης, φουκαράς κ.λπ, το νιώθω ειλικρινά ότι μειώνουν το πρόσωπο για το οποίο χρησιμοποιούνται, και όχι ότι αλλάζει κάτι αν το πεις ή αν δεν το πεις, αλλά στην τελική δεν φτάνει που βρίσκεται σε μια δύσκολη κατάσταση, ενώ κατά πάσα πιθανότητα δεν φταίει, δεν θέλω να τον μειώσω κι άλλο με το να τον βλέπω έτσι, σαν κακομοίρη, σαν φουκαρά. Δεν ξέρω αν αυτό είναι από εμποτισμένη την πολιτική ορθότητα, αλλά δεν το βλέπω έτσι.
Αυτες οι λεξεις μπορουν να εχουν και θετικη και αρνητικη εννοια αναλογως τα συμφραζομενα και τον τροπο που το λεμε. Μπορουμε να πουμε "αντε ρε κακομοιρη απο κει" μειωτικά, αλλα αυτο δε σημαινει οτι αμα πω "ας βοηθησω αυτον τον κακομοιρη που πειναει" θα του μειωσω την αξιοπρεπεια. Στην πρωτη περιπτωση νιωθω απεχθεια, στη δευτερη συμπόνοια, εντελώς διαφορετικά συναισθήματα.

Διαβαζα κατι γαλλικα κομικς (αν και δεν ξερω καλα γαλλικα) και ειδα τη χρηση της λεξης bonhomme που σημαινει "καλοάνθρωπος" και εκφράζει συμπάθεια. Μπορεί να μεταφραστεί ως "τύπος" ή "ανθρωπάκος" οταν μιλαμε για καποιον αγνωστο, η γενικως για να εκφρασει συμπαθεια, όπως "αυτός ο bonhomme δεν ηξερε τιποτα". Παρότι εδω μπορει να μεταφραστει ως "φουκαράς", "κακομοίρης" ("αυτος ο κακομοιρης δεν ηξερε τιποτα") σε καμια περιπτωση δεν εχει υποτιμητικη χροια.

Εφερα αυτο το παραδειγμα απο τα γαλλικα για να δουμε καπως "αντικειμενικα" αυτες τις εννοιες. Η διαφορα ειναι οτι στη γλωσσα μας αυτες οι λεξεις μπορουν να χρησιμοποιηθουν με διαφορους τροπους, ενω ο bonhomme μονο με θετικο τροπο.

Η εξηγηση ειναι οτι λογω euphemistic treadmill, η αρνητικη χρηση των λεξεων "φουκαρας" κλπ τους στερει τη θετικη χροια της συπόνοιας. Ισως δηλ. ειμαστε σε ενα μεταβατικο σταδιο πριν καταληξουν να γινουν εντελως αρνητικες. Οποτε εσυ εκφραζεις τη next generation ;) ενω εγω αντιστεκομαι.
Μα ποσο πολιτικα ορθη εισαι :ρ
Το έχω πει αυτό που λες Αντέρωτα, όχι όμως χάριν εντυπωσιασμού, ειλικρινά, αλλά γιατί μ'εκνευρίζει που πολλοί πιστεύουν ότι κάνοντας μια καλή πράξη το μόνο που τους λείπει είναι το φωτοστέφανο. Ξεχνούν ή ίσως αγνοούν ότι πολλές φορές (αν όχι πάντα) αυτό που μας οδηγεί σε μεγάλο βαθμό στην πράξη αυτή δεν είναι η προσφορά στον άλλο αλλά η ικανοποίηση που αυτή αφήνει. Μη νομίζουμε ότι είμαστε κι άγιοι.
Οπως ειπα και παραπανω με τη χρηση των λεξεων, ολα εχουν τη καλη και την κακη τους πλευρα. Δεν αποκλειεται η αγαπη να εκφραζεται μεσω του εγωισμου, ή και ο εγωισμος μας να εκφραζεται μεσω της αγαπης. Αλλα για μενα αυτο απεχει πολυ απο το να ακυρωσουμε τις εννοιες αγαπη/αλληλεγγυη/προσφορα/εθελοντισμος με ψαγμενες παραδοξοτητες.

Στη συγκεκριμενη περιπτωση η σκοτεινη πλευρα της αγαπης και της προσφορας ειναι το βολεμα, η υπερβολη και το ψώνισμα που πάντα κακό είναι.
Ειχα διαβασει καπου (Δε θυμαμαι που, μπορει κι εδω :ρ) μια θρησκευτικη παραβολη απο ενα καλογερικό βιβλίο, που νομιζω κολλαει εδω. Ρωτησε λοιπον ενας πρεσβυτερος 3 καλογερους, τι θα εκαναν αν ερχοταν καποιος να τους βρισει. Ο ενας ειπε "θα συγκρατησω το θυμο μου", ο δευτερος (που ηταν λιγο πιο "φωτισμενος") ειπε "θα νιωσω μια χαρα βαθια μεσα μου που με ταπεινωσε", αλλα ο τριτος (που ηταν ο πιο "φωτισμενος") ειπε "θα κλαψω για τις αμαρτιες του". Ο δευτερος δηλαδη ειχε περασει το σταδιο της εγκρατειας του θυμου, αλλα ειχε ψωνιστει λιγο με το θεμα της ταπεινοτητας και της ηθικης ικανοποιησης. Αλλα ο τριτος ειχε απαλλαγει ακομα και απο αυτο το ψωνισμα και ειχε βγαλει τον εαυτο του απο την εξισωση.
 
Last edited:

Βου Παπ

Όμορφο Νιάτο
Εγώ εδώ θέλω να συμφωνήσω με την Ιωάννα Μος και να διαφωνήσω με αρκετούς. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι αμφισβητούν την ανιδιοτέλεια μιας καλής πράξης. Προφανώς θα νιώσεις χαρά αν βοηθήσεις κάποιον, γιατί θα νιώσει αυτός ανακούφιση ή και χαρά και δεν πιστεύω πως υπάρχει πιο φυσιολογικό πράγμα απ' το να χαίρεσαι με την χαρά του άλλου. Αν είναι έτσι, μπορούμε απλά να ακυρώσουμε την έννοια της ανιδιοτέλειας τελείως.
 
Αλλα για μενα αυτο απεχει πολυ απο το να ακυρωσουμε τις εννοιες αγαπη/αλληλεγγυη/προσφορα/εθελοντισμος με ψαγμενες παραδοξοτητες.
Ασφαλώς, αλλά να μην αποθεώνουμε κιόλας τις επιτηδευμένες φιλανθρωπίες. Αυτό προσπαθώ να πω. Όσο για τον τρίτο καλόγερο, τι να σου πω, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.:όχισουλέω:

δεν πιστεύω πως υπάρχει πιο φυσιολογικό πράγμα απ' το να χαίρεσαι με την χαρά του άλλου.
Εγώ πάλι πιστεύω ότι αυτό δεν είναι το φυσιολογικό, με την έννοια ότι είναι το ασυνήθιστο, το σπάνιο για την ακρίβεια.
 

Αλίκη

Κοινωνός
Όσο για τον τρίτο καλόγερο, τι να σου πω, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.:όχισουλέω:
Χρήστο εγώ πιστεύω ότι υπάρχουν, είναι λίγοι, αλλά υπάρχουν. Το κακό είναι ότι κάτι τέτοιους ανθρώπους τους σκεπάζουμε με ταμπέλες και κατηγορίες και τους φορτώνουμε με λάθη άλλων, και στο τέλος είναι που είναι σχεδόν αόρατοι από μόνοι τους, εμείς τους εξαφανίζουμε τελείως, λέμε ότι δεν γίνεται να είναι ένας άνθρωπος έτσι, επιλέγουμε αυτόν που θεωρούμε "εύκολο" δρόμο ζωής και υπερασπιζόμαστε τα πραγματικά εγωιστικά μας συναισθήματα που δε μας οδηγούν πουθενά αλλού πέρα από μια επίγεια κόλαση.

Πολύ φιλοσοφημένα μίλησα και δεν ξέρω άμα έγινα κατανοητή :μαναι:
 

Παρωνύμιος

Όμορφο Νιάτο
Χρήστο, δώσε λίγη δύναμη στην πίστη σου... Και φυσικά, μην σταματάς ποτέ να ερευνάς παράλληλα...

Ξέρω, ξέρω, σκληρή, ωμή, ψυχρή και δόλια η εποχή μας... Τί είναι συνηθισμένο.. τί είναι ασυνήθιστο... Αλλά και πάλι... πότε ήταν καλύτερη;

Μόλις δήλωσες ότι υπάρχουν τουλάχιστον δυο είδη φιλανθρωπίας. Μπορούμε πάντα να βλέπουμε, να ακούμε, να διαβάζουμε όποια θέλουμε εμείς...

Λοιπόν, έρχεσαι εσύ (υποθετικά μιλώντας) και με βρίζεις, με φτύνεις, με κλωτσάς, με κοπανάς, με δέρνεις, κι εγώ, αιμόφυρτος, πεσμένος στα γόνατα, ένα με τη γη, ίσα και μετά βίας μπορώ και σου ψελλίζω, φτύνοντας μερικά δόντια μου:

"Τί ψυχολογικά προβλήματα πρέπει νά 'χεις... Πόσα θέματα... Μελετώντας τόσο καλά την επιστήμη μου, διαβάζοντας τόσα και τόσα ειδικά βιβλία, εξετάζοντας τόσες και τόσες κλινικές περιπτώσεις, έτσι που σε βλέπω, η περίπτωσή σου με θλίβει... Κι όσο συνεχίζεις να με κοπανάς, καταλαβαίνω όλο και περισσότερα για σένα και τον ψυχικό σου κόσμο και αυτό μου φέρνει δάκρυα στα μάτια γιατί βλέπω μπροστά μου έναν τόσο ταλαιπωρημένο, έναν τόσο βασανισμένο άνθρωπο."

Νάτος ο τρίτος σου καλόγερος αλλά δεν φοράει μαύρα· είναι ντυμένος ψυχίατρος στα λευκά. Ο αμαρτωλός και οι αμαρτίες του έγιναν ο βασανισμένος με τα βάσανά του. Τα δάκρυα του καλόγερου έγιναν τα δάκρυα του επιστήμονα για την επιβεβαίωση όλων όσων έχει διδαχθεί και βιώσει. Μπορεί να έφαγα πολύ ξύλο, αλλά έχω ήδη το 50% της διάγνωσής μου για σένα.
 
Last edited:
Ε, όχι και για το τίποτα. Αυτό το "πίστευε και μη ερεύνα" το κατάλαβα.:))))

Και είναι αλήθεια, δυστυχώς, όσο περνάνε τα χρόνια πιστεύω όλο και λιγότερο στην έμφυτη καλοσύνη του ανθρώπου.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Όσο για τον τρίτο καλόγερο, τι να σου πω, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.:όχισουλέω:
Εγω νομιζω οτι υπαρχουν ατομα στη ζωη μας για τα οποια τρεφουμε τετοια αισθηματα που ειναι πολυ δυσκολο να νιωσουμε μισος η θυμο, ο,τι και να συμβει. Αν ποτε στραφουν εναντιον μας (πχ. λογω παρεξηγησης) νομιζω θα υπερισχυσει λύπη, πικρία ή παράπονο παρά εκδικητική οργή.

Απο κει και περα δεν αποκλειεται καποιος να επεκτεινει αυτη τη σταση προς ολους τους ανθρωπους, οχι μονο λογω ποιοτητας χαρακτηρα του, αλλα και επειδη το εχει φιλοσοφησει τοσο πολυ ωστε να το βλεπει πιο αποστασιοποιημενα και μακροσκοπικα. Σε σημείο που αμα αρχισει ενας μαλ... να σε βριζει, εσυ να τον θεωρεις οχι κατι διαφορετικο, απο το λατρεμενο σου αγγελουδι που σε βριζει επειδη δεν του πηρες σοκολατα :))
 
Last edited:

Παρωνύμιος

Όμορφο Νιάτο
Όχι ! Αυτό που προτείνω είναι ποτέ να μην σταματάς να ερευνάς ! Να ερευνάς όμως χωρίς προκατάληψη, χωρίς παρωπίδες, τα πάντα που βλέπουμε και ανιχνεύουμε μπορούν να ενισχύσουν την πίστη μας, σε όσους ειδικά από μας είναι έτοιμη να σβήσει. Και είμαστε πολλοί αυτοί...

Θα ήταν εύκολο και βολικό για κάποιον να σου μιλάει αόριστα για τη χριστιανική ηθική, την υλοποίηση και την πραγμάτωση αυτής της περίφημης και για κάποιους τόσο ακατανόητης "αγάπης προς τον πλησίον". Δεν πρόκειται να το κάνω. Ίσως, εξάλλου, να αποτελεί ή και να αποτελέσει κομμάτι της έρευνάς σου. Η εποχή μας μας διδάσκει ότι, δεν μπορεί, όποιος κάνει κάτι το κάνει γιατί έχει κάτι να ωφεληθεί, κάτι να κερδίσει. Λες: "α, αποκλείεται να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, δεν γίνεται, δεν υπάρχει γνήσια ανιδιοτέλεια, δεν είναι φυσιολογικό γιατί, αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι..."

Κι επειδή ίσως πάλι με χάσεις, θα σου μιλήσω για μένα, θα εκτεθώ, πράγμα πολύ πιο δύσκολο από το να μιλάω θεωρητικά.

Παλαιότερα, πριν πολλά χρόνια, πίστευα και υποστήριζα την έννοια της εκδίκησης. Αν κάποιος με έβλαπτε, θα έπαιρνα εκδίκηση. Το θεωρούσα απόλυτα φυσικό, σύνηθες, απαραίτητο, χρήσιμο, ωφέλιμο, ψυχευεργετικό. Άκουγα ή διάβαζα για ανθρώπους που είχαν βλαφτεί και έπαιρναν εκδίκηση κι έλεγα "Έτσι μπράβο!". Όχι, δεν είχα διαβάσει ακόμη τον Κόμη Μοντε-χρήστο, αλλά αν ήξερα κάτι γι' αυτό το βιβλίο ήταν πως είναι το απόλυτο βιβλίο εκδίκησης. Μου άρεσε τρομερά χωρίς να το έχω διαβάσει.

Θα έπαιρνα λοιπόν εκδίκηση, ίσως όχι αμέσως, ίσως όχι αύριο, ίσως μετά από χρόνια μα θα την έπαιρνα.

Και την πήρα.

Το δικό μου συμπέρασμα ήταν ότι η γενική θετική για την εκδίκηση αντίληψη με είχε πουλήσει. Δεν κέρδισα τίποτα, δεν απόλαυσα τίποτα, δεν ικανοποιήθηκα, όπως ήταν η μεγάλη μου προσδοκία. Ήταν ένα όνειρο απατηλό, μια χαμένη ψευδαίσθηση. Δεν χτυπούσαν καμπάνες χαράς και αγαλλίασης, ούτε σημαιοστολισμοί, ούτε καν ένα πυροτέχνημα.

Τόσες ώρες, μέρες, εβδομάδες μελέτης και σκέψης για εκδίκηση, όλη αυτή η ενέργεια, η δική μου ενέργεια, δοσμένη σε ένα υπέροχο τίποτα, ενέργεια την οποία αν χρησιμοποιούσα διαφορετικά, αν της έβαζα θετικό κι όχι αρνητικό πρόσημο, θα είχα πετύχει να βελτιώσω τον εαυτό μου, θα είχα πετύχει κάτι τις, θα είχα βοηθήσει κάποιον, θα είχα κάνει έστω κι έναν άνθρωπο, που το είχε τόση ανάγκη, να χαμογελάσει, θα είχα ταϊσει ένα πεινασμένο στόμα, θα είχα γιατρέψει μια έστω πληγή, σωματική ή ψυχική αδιάφορο, θα είχα έρθει πιο κοντά με τους δικούς μου ανθρώπους, θα έκανα πιο δυνατό και ατσαλένιο το δέσιμο με τους φίλους μου.

Δεν έγινε τίποτα όμως από όλα αυτά. Ήμουν περίπου ο ίδιος άνθρωπος, κάπως πιο λειψός, ξοδεμένος, σπαταλημένος, άδειος, μια βάρκα σε μια λίμνη που μένει εκεί που μένει, μια βάρκα γεμάτη βαρίδια που δεν μπορεί να κουνήσει.

Όλη αυτή η δουλειά, όλες αυτές οι δόλιες σκέψεις, οι δικές μου δόλιες σκέψεις, με οδήγησαν στο τίποτα.

Αν θες με πιστεύεις, ακόμα και μια σοκολάτα, ένα παγωτό, ένας καφές, ένα ποτό, ικανοποιεί περισσότερο από το να εκδικηθείς.

Κύλισαν πολλές σελίδες μελέτης, έψαξα, ρώτησα. Τώρα πια, για μένα, το πιο φυσικό πράγμα, αν με ξυλοφορτώσεις, είναι να κλάψω για σένα. Αν με βρίσεις, θα σκεφτώ πως υπάρχουν πράγματα που σε βασανίζουν. Αν με κλωτσήσεις, θα ξέρω ότι κάτι δεν πάει καλά με σένα και με την ψυχή σου. Χρειάζεσαι βοήθεια, φροντίδα, θεραπεία. Τώρα πια, για μένα, το άλλο μου μάγουλο γυρίζει πιο εύκολα από ότι πριν. Δεν λέω πανεύκολα, λέω πιο εύκολα.

Τυχαία, γιατί πάντα έτσι τυχαία η έρευνα οδηγεί τα βήματά μας, όσο προσεκτική κι αν είναι η μέθοδός μας, έμαθα για κάποιον κύριο, πάνε αιώνες που σχωρέθηκε, που συνάντησε τον φονιά του αδερφού του και γνώριζε ότι αυτός ήταν. Τον βοήθησε, τον περιποιήθηκε, τον φρόντισε, τον φονιά του αδερφού του. Όχι μόνο δεν πήρε εκδίκηση αλλά τον βοήθησε κι από πάνω, τον φονιά του αδερφού του. Έψαξα, ρώτησα, δεν μπόρεσα να καταλάβω τί κέρδισε ο άνθρωπος αυτός που, όχι μόνο δεν πήρε εκδίκηση, αλλά και φρόντισε τον φονιά του αδερφού του.

Ασυνήθιστο, παράξενο, περίεργο για τα δικά μας μέτρα αλλά να που υπάρχουν και νούμερα παπουτσιών μεγαλύτερα από αυτά που φοράμε εμείς. Πρόσεξε, κι αυτή είναι ίσως όλη η ουσία των όσων γράφω εδώ: επειδή εμείς δεν φοράμε αυτά τα παπούτσια, δεν σημαίνει ότι δεν κυκλοφορούν στα καταστήματα και αυτά τα νούμερα και δεν υπάρχουν άνθρωποι που τα αγοράζουν και τα φορούν.

Για αυτόν τον "περίεργο" άνθρωπο, αν βρεθείς ποτέ στη Ζάκυνθο, θα ακούσεις πολλούς να μιλούν, κι αν το θελήσεις, μπορείς κι εσύ να τον δεις και να τον συναντήσεις.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Υποθετω οτι μιλας για τον Αγιο Σπυριδωνα, Παρωνυμιε :) εχω ακουσει για την ιστορια αυτη
 
Υπέροχος ο πάτερ (όπως πάντα), αν και διαφωνώ.
Αιώνια η μάχη καλού και κακού / το μόνο που μένει στους θνητούς είναι η εκδίκηση.
Τα πάντα ως πολιτική πράξη, ακόμη και το χέσιμο (μπαρδόν κιόλας).
«Κατ' ευφημισμόν άνθρωποι», θα έλεγε ο παιδεμένος.
Θα μου πεις τώρα: ωραία τα λόγια του καφενείου ρε Στράτη, αλλά τι σχέση έχουν με το πολιτικά ορθό λεξιλόγιο; Λέξεις καταθέτουμε, όχι υστερίες αμπελοφιλοσοφίας.
-Μα οι λέξεις είναι κακές και τις πιπιλάει ο πάσα ένας με τον τρόπο του.

Κουλός / γκαβός / κούτσαβλος / γύφτος / Τούρκος - τουρκόσπορος / κοκαλιάρης / λείψανο / τούβλο / τσάτσος / μπαγλαμάς / Καραγκιόζης / κ.λπ.

Σημ. Αγαπημένε μου πάτερ. Πήρα «Η Καινή Διαθήκη» μετάφραση στη δημοτική Ν. Ι. Σωτηροπούλου (θεολόγου – φιλολόγου) / (η σύγκριση θέλει χρόνο, όμως, έρχομαι να σε πολεμήσω χοχο χο)
 
Top