Ε ναι, συμφωνώ!λεει ο Αρανιτσης και τραγουδαει ο Λεκκας.
Ψιλή κουβέντα για βιβλία κ.τ.λ.
- Thread starter Αντέρωτας
- Start date
Αυτός τι είναι; Γιατρός, γαστρεντερολόγος με ειδίκευση στο απευθυσμένο*;
(*το κατώτερο τμήμα του εντέρου). Να το κοιτάξεις πάντως και για οξύουρους
@Πεταλούδα, @ΚρίτωνΓ αυτόν εννοώ.
Με τρώει ο κ... μου για να ξοδέψω.
Μα που πήγε το μυαλό σας πχια? Τόσο ασαφής είμαι?
Με τρώει ο κ... μου για να ξοδέψω.
Μα που πήγε το μυαλό σας πχια? Τόσο ασαφής είμαι?
Έλλη Μ
Συντονιστής
Ενταξει, @ΚρίτωνΓ, εισαι -τι να πω!- φοβερος. Με εκανες και γελασα, γιατι σε φανταστηκα να το λες με σουπερ εξτρα σοβαρο κι επιστημονικο υφος.
@ΜιΛάμπρος μου, μην τους ακους εσυ!! Στα δικά μας τώρα: εχω διαβάσει τη γραμμή του ορίζοντος και ό,τι σου σχολιάσω, εχει πανω από δεκα χρονια απόσταση από την ανάγνωσή του αλλά και απόσταση από το ιδιο το κειμενο, δηλαδή δεν με εκανε κομμάτι του (και το αντιθετο) και το διαβασα πολύ αποστασιοποιημένα –αν και πολύ καλογραμμενο.
Ο Βακαλόπουλος είναι αυτό που θα ελεγα ιδιοσυγκρασιακός συγγραφέας. Ενας άνθρωπος που εγραφε, σκηνοθετουσε, εκανε ραδιόφωνο και εβλεπε πολύ κινηματογραφο και ανήκε σε μια γενια συγγραφεων και καλλιτεχνων μεταξυ των οποιων ο Λάγιος ο Τσιώλης, πιο μακρια ο ΚΑρουζος, ο Αρανίτσης, ο Παπαγιώργης (αυτό είναι βιβλιο φορος τιμής στον Βακαλόπουλο ) κι η οποία γενια –κατά τη γνωμη μου- περιέχει πολύ σημαντικοτερους γραφιαδες από τον Βακαλοπουλο.
O πρόωρος θάνατός του, σε συνδυασμό με το εργο του αυτό, νομιζω συνετέλεσαν στο να αναγορευθει σε καποιου ειδους μύθο, (αμφιβαλλω αν θα τον κολακευε) ενώ το instagram ηρθε και το αποθέωσε αυτό (το βιβλίο, εννοω) σε πραγματικά γελοία μεγέθη. Προκειται για κειμενο γραμμενο όσο ηταν αρρωστος και λιγο πριν πεθανει, μονολογικο, ολίγον beat, μεταπολιτευτικο, με τον αποηχο της δεκαετιας του ‘60 καταβύθισης στον εαυτό και αναζήτησης ταυτότητας, χωρις ιδιαίτερους διαλογους, πολύ ασυνδετο σχημα στην ελλειπτική γραφή του και πολλές επαναληψεις, σιγουρα με πολύ ενδιαφέρον.
Δεν σταθηκε αρκετο, παρα τα πολλά εξαιρετικά σημεια του, να με φερει κοντα στα άλλα βιβλία του, ισως γιατι τοτε ειχα βυθιστει σε αλλους συγγραφεις, ίσως γιατι οι συνεντευξεις και τα κείμενά του μου ειχαν φανει απειρως πιο ενδιαφέροντα, όπως και ο ιδιος ως πολύ γοητευτικη προσωπικότητα. Αποτελεί ένα ξεχωριστό συμπαν και παντα υπάρχει στο πισω μερος του μυαλου μου να τον ξαναδιαβασω.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Λοιπόν, ξέρεις; Κατι ανάλογο σκεφτόμουν κι εγώ τις προάλλες, διαβάζοντας βιβλία για πρώτη φορά και να μου αρέσουν τόσο πολύ ώστε να αναζητώ αμεσα και τα υπολοιπα γραπτα του συγγραφέα (όπως μου συνέβη περσι αλλά και φέτος με Έλληνες συγγραφείς -παραδόξως) αλλά και διαβάζοντας βιβλία που εχω ξαναδιαβάσει και εξακολουθουν να μου αρεσουν το ίδιο, αν όχι περισσότερο. Ποιο να είναι εκείνο άραγε το πράγμα που μας δενει περισσότερο με καποιους απ’ ό,τι με άλλους;
Τείνω να καταληξω στο ότι με καποιους συγγραφεις, μεταξύ άλλων, μας ενωνουν κοινά αναγνωσματα που ακόμη κι αν δεν είναι ξεκάθαρες αναφορές ή παραπομπές στα έργα τους, είναι κι εκεινοι εξισου γοητευμένοι ή επηρεασμένοι από αυτά τα ίδια αναγνωσματα
[βιβλία που δεν θυμαμαι ως προς το περιεχόμενο, αλλά θυμάμαι πολύ καλά τα αισθηματα που με κατεκλυζαν όσο τα διαβαζα, οπως ο Περιπατος του Βαλζερ για παράδειγμα που διέκρινα πρόσφατα σε άλλο βιβλιο, ο Ουελμπέκ ή όλα τα βιβλία του Ζεμπαλντ, ακόμη και στον ίδιο τον Ζεμπαλντ εμφανιζεται άλλος συγγραφέας που μου αρεσει πάρα πάρα πολύ, and so on]
Ω ναι! Στην τελευταία παράγραφο σου νομίζω πως ενυπάρχει και η έλλειψη παρθενογένεσης στην τέχνη γενικά και ειδικά στη συγγραφική, και μου φαίνεται τόσο φυσική η συνέχεια και η εξέλιξη των ιδεών, όση και η ματαιότητα οποιουδήποτε συγγραφέα να προσπαθεί μόνος του να ορίσει τα πάντα από το μηδέν, να σκάβει δηλ. μόνος του ενώ το χωράφι δίπλα είναι οργωμένο και εύφορο.
Ίσως με κάποιους συγγραφείς, εκτός από όσα αναφέρεις, να έχουμε κάποιες κοινές πλευρές μας, καταπιεσμένες ή μη, διαφορετικές με τον καθένα. Έτσι εγώ θα ήθελα π.χ. με τον Λόντον να πιούμε μπύρες και να μεθύσουμε, με τον Ιστράτι να ταξιδέψουμε (λαθρεπιβάτες εννοείται) σε κάποια Μεσογειακή ακτή, με τον τον Καζαντζάκη να κοιταζόμαστε και να μη λέμε τίποτα, και τον Καμύ να τον ακούω να μιλάει.
Τελευταία προσπαθώ να ανακαλύψω νήματα, φανερά ή υποσυνείδητα ή μόνο στο μυαλό μου, που να συνδέουν τους αγαπημένους μου συγγραφείς, ίσως να αξίζει ένα ξεχωριστό νημάτιο. Ο Ιστράτι (σας έχω πρήξει το ξέρω) ως έφηβος είχε γνωρίσει ένα μακρινό του συγγενή που ήταν συγγραφέας, και μόλις αντιλήφθηκε ότι ήταν φελλός, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ψάξει το ποιόν του αγαπημένου του Ντοστογιέφσκι, μέχρι που τον καθησύχασε ένας φίλος του φοιτητής νομίζω. Ήταν φίλος με τον Καζαντζάκη, έμαθε Γαλλικά διαβάζοντας Ρομαίν Ρολλάν (μετά έγιναν φίλοι), ο τελευταίος ήταν φίλος με τον Έσσε, κι αυτός με τη σειρά του με τον Φρόυντ.
Ίσως με κάποιους συγγραφείς, εκτός από όσα αναφέρεις, να έχουμε κάποιες κοινές πλευρές μας, καταπιεσμένες ή μη, διαφορετικές με τον καθένα. Έτσι εγώ θα ήθελα π.χ. με τον Λόντον να πιούμε μπύρες και να μεθύσουμε, με τον Ιστράτι να ταξιδέψουμε (λαθρεπιβάτες εννοείται) σε κάποια Μεσογειακή ακτή, με τον τον Καζαντζάκη να κοιταζόμαστε και να μη λέμε τίποτα, και τον Καμύ να τον ακούω να μιλάει.
Τελευταία προσπαθώ να ανακαλύψω νήματα, φανερά ή υποσυνείδητα ή μόνο στο μυαλό μου, που να συνδέουν τους αγαπημένους μου συγγραφείς, ίσως να αξίζει ένα ξεχωριστό νημάτιο. Ο Ιστράτι (σας έχω πρήξει το ξέρω) ως έφηβος είχε γνωρίσει ένα μακρινό του συγγενή που ήταν συγγραφέας, και μόλις αντιλήφθηκε ότι ήταν φελλός, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ψάξει το ποιόν του αγαπημένου του Ντοστογιέφσκι, μέχρι που τον καθησύχασε ένας φίλος του φοιτητής νομίζω. Ήταν φίλος με τον Καζαντζάκη, έμαθε Γαλλικά διαβάζοντας Ρομαίν Ρολλάν (μετά έγιναν φίλοι), ο τελευταίος ήταν φίλος με τον Έσσε, κι αυτός με τη σειρά του με τον Φρόυντ.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Θα συμφωνήσω μαζί σου. Ενδεχομένως, την τελευταία καλή, καλλίστη, ιδέα να ειχε ο Τζόυς, τον προηγούμενο αιώνα και να την κατέθεσε με τον Οδυσσεα, γι' αυτό κι απο αυτόν και μετά, βλέπουμε variations στο ίδιο θέμα, κάποιες με μεγάλη δεξιοτεχνία, όπως το Μπερλιν Αλεξαντερπλατς για παράδειγμα. Μπορεί ο Οδυσσέας να ειναι ένα βιβλίο που δεν θα μνημόνευα στα 20+ αγαπημένα μου, θα το μνημόνευα, ομως, σιγουρα στα 20+καλύτερα που έχω διαβασει, μένοντας απλώς και μονο στην τεχνική του. Ενδεχομένως τα πάντα να εχουν ειπωθει ή καταγραφεί, γι΄αυτό και σπουδαία σημασια, για μένα, εχει το ύφος και ο τρόπος.
Ασχετο, αλλά προκεται για εναν συγγραφέα που δεν εχω διαβάσει ακόμη και τελευταίως σκονταφτω διαρκώς στο όνομά του πάνω.
(Σιγα μην χτυπήσεις... πες!)
Κάποια στιγμή έψαχνα να βρω τη βιογραφία του, είχα διαβάσει μία μικρή ενός Χρηστάκη αλλά είχε πολλά λάθη και δεν ήταν και πλήρης, και μου μίλησαν για έναν καθηγητή στο γυμνάσιο της κόρης μου, ο οποίος τελικά ήταν αυτός
ΠΑΝΑΙΤ ΙΣΤΡΑΤΙ / ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΤΣΗΣ
Η βιογραφία αυτή είναι απλά υπέροχη και πληρέστατη, με αναλύσεις και απίστευτο κόπο! Ό συγκεκριμένος δεν έκανε μάθημα στην κόρη μου αλλά όλοι λένε ότι είναι φοβερός καθηγητής. Ήθελα να τον γνωρίσω αλλά ήρθε η καραντίνα και μετά πήγε σε άλλο σχολείο. Άτιμη κοινωνία!
Έλλη Μ
Συντονιστής
Ξεκινησα το βιβλίο του Μαρίας, Καρδιά τόσο άσπρη κι ηθελα να γράψω δυο σχόλια, αν και ειμαι ακόμη στο 1/5 του κειμένου.
Το πρώτο έχει να κάνει με την εισαγωγή του βιβλίου, που είναι μια από τις πιο δυνατές εισαγωγές που έχω συναντήσει (τελικά, δεν το είχα διαβάσει).
Το δευτερο έχε να κάνει με την τεχνική του, αυτή του μακροπεριοδου λογου που δινει την εντυπωση ότι επαναλαμβάνεται, αλλά δεν επαναλαμβάνεται. Ουτε δημιουργει ασάφειες. Το κειμενο -στο πρωτοτυπο, εικάζω ότι- είναι πολύ καλογραμμένο, γιατι φαινεται στην πολύ καλή και ρεουσα μεταφραση, όπου δεν σκαλώνει σε κανένα σημείο. Παρόλο που το κειμενο κινείται στο σπειροειδες ύφος του Μπερνχαρντ (σαφως, δεν εχει καμια σχεση με το Μπερνχαντικο σύμπαν), οι παραγραφοι εχουν πολλή αναλαφρότητα (sic), δηλαδή δεν ακουμπα κανενα βαρος στους ώμους, τον εγκέφαλο ή τα μάτια του αναγνωστη. (Kατα τη γνωμη μου, ουτε ο Μπερνχαρντ). Δηλαδή, δεν απαιτει κανέναν κόπο να παρακολουθησεις το κειμενο και το νόημα του.
Η τεράστια διαφορά που έχει από τον Μπερνχαρντ φαινεται και αποδεικνυεται η εμπλεη μουσικότητας διήγηση του δευτερου σε συγκριση με την απουσία της στον Μαριας. Αν καποιος εχει διαβασει Μπερνχαρντ και δεν εχει πλήρως κατανοήσει σε τι ακριβως συνίσταται αυτή η περιβόητη μουσικότητα, διαβαζοντας το κειμενο του Μαρίας, θα το καταλάβει.
Αυτά!
Το πρώτο έχει να κάνει με την εισαγωγή του βιβλίου, που είναι μια από τις πιο δυνατές εισαγωγές που έχω συναντήσει (τελικά, δεν το είχα διαβάσει).
Το δευτερο έχε να κάνει με την τεχνική του, αυτή του μακροπεριοδου λογου που δινει την εντυπωση ότι επαναλαμβάνεται, αλλά δεν επαναλαμβάνεται. Ουτε δημιουργει ασάφειες. Το κειμενο -στο πρωτοτυπο, εικάζω ότι- είναι πολύ καλογραμμένο, γιατι φαινεται στην πολύ καλή και ρεουσα μεταφραση, όπου δεν σκαλώνει σε κανένα σημείο. Παρόλο που το κειμενο κινείται στο σπειροειδες ύφος του Μπερνχαρντ (σαφως, δεν εχει καμια σχεση με το Μπερνχαντικο σύμπαν), οι παραγραφοι εχουν πολλή αναλαφρότητα (sic), δηλαδή δεν ακουμπα κανενα βαρος στους ώμους, τον εγκέφαλο ή τα μάτια του αναγνωστη. (Kατα τη γνωμη μου, ουτε ο Μπερνχαρντ). Δηλαδή, δεν απαιτει κανέναν κόπο να παρακολουθησεις το κειμενο και το νόημα του.
Η τεράστια διαφορά που έχει από τον Μπερνχαρντ φαινεται και αποδεικνυεται η εμπλεη μουσικότητας διήγηση του δευτερου σε συγκριση με την απουσία της στον Μαριας. Αν καποιος εχει διαβασει Μπερνχαρντ και δεν εχει πλήρως κατανοήσει σε τι ακριβως συνίσταται αυτή η περιβόητη μουσικότητα, διαβαζοντας το κειμενο του Μαρίας, θα το καταλάβει.
Αυτά!
Σκεφτόμουν σε ποιο νήμα να γράψω. Δεν αγόρασα, δεν τελείωσα, κανονικά διαβάζω άλλο, ας γράψω εδώ. Να σημειώσω πως αυτή είναι μια πολύ πιεσμένη περίοδος με το χρόνο. Φεύγω από τη συνάντηση της λέσχης, και στον ηλεκτρικό ξεφυλλίζω. Ά αυτό είναι δικό μας παιδί σκέφτομαι. Τυχαία πέφτει η ματιά στην αρχή του κεφαλαιου β (έχει τρία - μικρά όλα) και αδυνατώ να μη συνεχίσω. Βγαίνω από το τρένο, παίρνω τυρόπιτα και κάθομαι πρώτη φορά στον πάγκο του Βενέτη (το σπίτι είναι στα 500 μέτρα). Παράλληλα κάνω το δεύτερο και τελευταίο τσιγάρο της ημέρας. Τελειώνω το κεφάλαιο β. Στο σπίτι ήδη νιώθω σαν πρεζάκι. Το απόγευμα ξεκινάω το κεφάλαιο γ. Χτυπάνε τηλέφωνα, απαντώ, ξανακεκινώ από την αρχή της σελίδας. Ξέρω ήδη πως όταν το τελειώσω θα το διαβάσω όπως του πρέπει. Αργά. Να αναπαραγάγω στον καμβά του νου μου τις εικόνες που περιγράφει και να σκέφτομαι τις σκέψεις του. Και μέσα στο παραλήρημα μου μόλις έχω τελειώσει το κεφάλαιο γ, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το ακατάτακτο αυτό που με τράκαρε, μου περνάει από το μυαλό πως αν το έστελνε στον Πάουντ ίσως να του το γυρνούσε μισό. Ά τόση ώρα σας μιλώ για το "ΕΚ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ" του Ζέμπαλντ. Και τώρα κάνω ένα διάλειμμα από το κεφάλαιο α γιατί δε θέλω να τελειώσει.
ΥΓ: Ο προτελευταίας είναι ο τύπος που ο Έλιοτ του έστειλε την "Έρημη χώρα" και του τη γύρισε μισή, όπως δηλ. εκδόθηκε.
ΥΓ: Ο προτελευταίας είναι ο τύπος που ο Έλιοτ του έστειλε την "Έρημη χώρα" και του τη γύρισε μισή, όπως δηλ. εκδόθηκε.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Δεν κατάλαβα αν το αγόρασες ή στο δώρισαν. Στη δευτερη περιπτωση (αν), να ευχαριστησεις αυτόν που σου το χαρισε.
Ξαναευχαριστώ!!! 
Έχουμε να προτείνουμε κάνα δυο Ζέμπαλντ;
Έχω και πολλές ώρες να πάω βιβλιοπωλείο!
Έχω και πολλές ώρες να πάω βιβλιοπωλείο!
Έλλη Μ
Συντονιστής
Αφενος:
Αφεδυο, αν πρεπει καλα και σωνει να εχεις εναν οδηγο (εγω ειμαι αυτος
), το αμιγως μυθιστόρημά του ειναι ο Αουστερλιτς. Το αμιγως δοκιμιο του ειναι η φυσική ιστορία της καταστροφής. Αμφοτερα, τα ξαναδιαβασα προσφατα, οποτε τα θυμαμαι καλα.Το magnum opus του, κατά τη γνωμη μου και στην 5αδα των καλύτερων βιβλιων που εχω διαβασει, ειναι οι δακτύλιοι του Κρόνου. Το αίσθημα ιλιγγου και οι ξεριζωμενοι ειναι ιστοριες πλανητων και ιστοριες εμιγκρεδων, στα ορια μυθοπλασιας και πραγματικότητας, με τροπο σπονδυλωτο.
Οποιο παρεις, εκτος του δοκιμιου, και αν θες, το κανουμε συναναγνωση.
Last edited:
Ευχαριστώ για τις απαντήσεις!
Ω με πολύ χαρά να γίνουμε και συναναγνώστες!
Πάνω που ρωτούσα στη συνάντηση, δεν γίνεται καμιά συνανάγνωση;
Ω με πολύ χαρά να γίνουμε και συναναγνώστες!
Πάνω που ρωτούσα στη συνάντηση, δεν γίνεται καμιά συνανάγνωση;
Προσυπογράφω.αν πρεπει καλα και σωνει να εχεις εναν οδηγο (εγω ειμαι αυτος
Προσυπογράφω και με τα 2 χέρια. ΥΠΕΡΟΧΟ βιβλίο. Όχι εύκολο θεματολογικά, αλλά υπέροχο.
Τρομάρα μας...
