Χαιρετισμοί κι Αποχαιρετισμοί

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Τελικά βλέπουμε πως οι περισσότεροι χρησιμοποιούν τους χαιρετισμούς κι αποχαιρετισμούς όχι αυστηρά βάσει τής ώρας αλλά περισσότερο συναισθηματικά, κατά το πώς το νιώθουν κάθε φορά.

Επίσης, το μεσημέρι στην αντίληψη τού κόσμου κρατάει για κάμποσες ώρες μετά τις δώδεκα. Αυτό θα πρέπει να το προσέξουν τα λεξικά.

αν και βρήκα ελαφρώς άσκοπο που αναφέρθηκαν οι χαιρετισμοί-πασπαρτού, όπως «γεια», «αντίο» κ.λπ., αφού αυτοί καθορίζονται από την οικειότητα με τον συνομιλητή, κι όχι από την ώρα της ημέρας.
Κι όμως, το αντίο ορισμένοι το έχουν για πολύ βαρύ αποχαιρετισμό (χωρισμός κτλ.) ενώ άλλοι (σαν κι εμένα) για πολύ ελαφρύ. Άλλοι πάλι (Χρυσηίδα) δεν το λένε καθόλου. Έχει το ενδιαφέρον του. (Άλλωστε το νήμα έχει και έναν πιο γενικό χαρακτήρα κατά τον τίτλο του).
:)
 

Βάγγυ

Κοινωνός
Και μετά από χρόνια έρχομαι και σας διαβάζω κι εγώ, μετά από μια συζήτηση με το Φάρο. Εγώ τυχαίνει και λέω την αλα Ακρίτα καλημερα, δηλαδή το μετά τις 3 η ώρα το πρωί για παραδειγμα αν και χρησιμοποιώ πιο συχνά το καλό ξημέρωμα. Όμως, όταν απαντάω σε συνομιλία τόσο αργά, δεν μπορώ να αρχίσω με το καλο ξημέρωμα οπότε αντί για καλησπέρα χρησιμοποιώ το καλημέρα! Επίσης, καλημερα λέω μέχρι τις 1 το μεσημερι και από εκεί και πέρα λέω καλησπέρα μέχρι να αρχίσω να καληνυχτω (ως αποχαιρετισμό). Τελικά στις 3 το πρωί τι να λέω; Τώρα για παράδειγμα να σας καλημερισω; Άντε όχι, θα πω ένα καλό ξημέρωμα! :)) :γεια:
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Καλημέρα!
Στο Ελλάδα συνηθιζόταν ως τις 12 το μεσημέρι να λέμε “καλημέρα”, απ’ τις 12 κι ως τις 5-6μμ λέγαμε “χαίρετε”, και μετά “καλησπέρα”...Επειδή οι Ευρωπαίοι δεν έχουν “χαίρετε”, καθιερώσαμε κι εμείς το “καλησπέρα” πέρα ως πέρα...Εγώ ακόμα λέω “χαίρετε”...μ’ αρέσει αυτός ο χαιρετισμός...Οι Άγγλοι έχουν το “καλό απόγευμα” - good afternoon. Απόγευμα γι’ αυτούς είναι το μεσημέρι το δικό μας...μια και το δικό μας απόγευμα είναι μετά τις 3-4μμ, αφού εμείς τρώμε κατά τις 2μμ, εκείνοι τρώνε κατά τις 12.00 μεσημεριανό κι 7.00μμ βραδυνό το αργότερο...
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Ο πιο παραδοξος χαιρετισμος που εχω ακουσει ηταν "καλησπερα" ενα καλοκαιρινο απογευμα με τον ηλιο να λαμπει, μονο και μονο επειδη "εχει περασει το μεσημερι".

Σε αυτες τις γκριζες ζωνες εγω προτιμω το χαιρετε, αλλα δυστυχως δεν ειναι πρακτικο αφου εχει μονο πληθυντικο. Να λεω "χαιρε" σε ενα φιλο μου απογευματιατικα ακουγεται σαν βγαλμενο απο τον Αστεριξ :χμ: οι περιφραστικοι τυποι "καλο μεσημερι/απογευμα" δυστυχως δεν ειναι τοσο ευχρηστοι. Οποτε καταφευγω στις πασπαρτου λυσεις.

Για μενα ο ιδανικος τροπος ειναι αυτος που ακολουθει το "κοινο αισθημα" που λεει ο Φαρος, δηλαδη την υποκειμενικη/βιολογική/φαινομενικη ώρα (ή και εποχη), και οχι τους τυπους ή την αστρονομια. Πχ. Το καλημέρα σχετίζεται με το ξύπνημα και την εκκινηση μιας καινουργιας ημερας οποτε ειναι ακαιρο να το λεμε πριν ξημερώσει ή πριν κοιμηθει καποιος. Ακομα πιστευω οτι ειναι αποδεκτο να πεις "καλησπερα" απογευματιατικα, εφοσον βεβαια ειναι χειμωνας.
 
Last edited:

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Αντέρωτα υπάρχει κι ο πληθυντικός της ευγενείας...όμορφο κι αυτό! Για το “χαίρετε” λέω βέβαια! Λέω εγώ ας πούμε “χαίρετε αγαπημένε/η.”..έχω ακούσει από λόγιους φίλους και το “χαίρεστε”...

και να πω οτι λατρεύω το "καλό ξημέρωμα" εκεί κάπου στις 2.00πμ...

"αντίο σας", το συνηθίζω ως αποχαιρετισμό και το σκέτο “αντίο” σαν οριστικό αποχαιρετισμό...

το “θα τα λέμε” ή “θα τα πούμε” για συναπαντήματα που έχουν συνέχεια...

"χαίρομαι που σας γνωρίζω", μ’ αρέσει πολύ κι ας θεωρείται υπερφίαλο...

”καλό δρόμο” εύχομαι στους οδηγούς ταξί που συνεργάζομαι για τις ανάγκες τις έκτακτες κι όχι μόνο (είμαι συνδρομήτρια σε ραδιοταξί, μια και ποτέ δεν είχα αυτοκίνητο)...

"καλώς ήλθατε” ή "καλώς τους" και "στο καλό, με το καλό ξανά” όταν έρχονται ξένοι και δικοί σπίτι μου...

”καλή αντάμωση” με αγαπημένους που είναι μακριά...η γιαγιά με οικογένεια ναυτικών (γιορτάζει ο άγιός της σήμερα) ευχόταν “καλά ταξίδια” “καλές θάλασσες”.

Σε ένα τούρκικο σήριαλ που παρακολούθησα γιατί είχα διαβάσει πως ήταν εμπνευσμένο απ’ το Pride and Prejudice, έριχναν με μια κανάτα ή έναν μαστραπά νερό στο κατόπιν όσων φεύγαν για ταξίδι έξω απ’ τον τόπο τους ή πήγαιναν για έναν σκοπό δύσκολο κάπου μακριά...μ’ άρεσε αυτό...ίσως να το έκανα κι εγώ για τους αγαπημένους μου...

επίσης μια ευχή της γιαγιάς που είναι πολύ παραδοσιακή ήταν...”ώρα καλή στην πρύμνη σου κι αέρα στα πανιά σου, μήτε πουλί πετούμενο να μη βρεθεί μπροστά σου...”

το “ώρα καλή στην πρύμνη σου κι αέρα στα πανιά σου” σκέτο όμως δεν θα’ θελε κανένας να τ’ ακούσει...είναι σαν να στέλνεις μακριά απ’ τα μάτια σου και τη ζωή σου κάποιον...επιπέδου...φύγε το συντομότερο και ανεμπόδιστα, απρόσκωπτα, με την ευχή μου ξεκουμπίσου, μη κοντοστέκεσαι βρε, δρόμο τώρα! :))))
 
Top