Υπαρξιακές, αναπάντητες και παντός είδους απορίες
- Thread starter Αντέρωτας
- Start date
Εννοεις δεν χρησιμοποιειται η λεξη "εκφοβισμος"; Απο ποιον; Εγω την ακουω συχνα στην τηλεοραση. Ναι εχεις δικιο οτι δεν καλυπτει ολες τις εννοιες του bullying. Το μπουλινγκ ας πουμε συμπεριλαμβανει και την καζουρα, που δεν εχει να κανει με το φοβο.
Σιγουρα εχουμε ανοιξει απο παλια νημα γι ααυτη τη λεη, αν τη βρεις και θελεις, συνεχισε την κουβεντα εκει
Σιγουρα εχουμε ανοιξει απο παλια νημα γι ααυτη τη λεη, αν τη βρεις και θελεις, συνεχισε την κουβεντα εκει
Last edited:
Πώς εξηγείται ότι Miss Universe βγαίνει κάθε φορά κάποια γήινη;
Αντικειμενικά νομίζω ότι είναι λογικο, αφού διαγωνιζονται μόνο γήινες. Λογικά οι άλλοι πλανήτες θα μποϊκοταρουν τον θεσμό.
(φανταστική υπαρξιακή απορία του σκύλου μου)
Γιατί ενώ αυτός διαλέγει πώς θα μοιραστεί η τροφή, εμένα μου δίνει το κρέας κι αυτός τρώει το πορτοκάλι;
(πόσο με αγαπά μέσα στην θεϊκή του ανωτερότητα!)
Γιατί ενώ αυτός διαλέγει πώς θα μοιραστεί η τροφή, εμένα μου δίνει το κρέας κι αυτός τρώει το πορτοκάλι;
(πόσο με αγαπά μέσα στην θεϊκή του ανωτερότητα!)
Το επίκεντρο κάθε ανθρώπου είναι ο εαυτός του. Όσο κι αν ισχυρίζονται διάφοροι ότι ''βάζουν τους άλλους πάνω από τον εαυτό τους'' κι ότι ''δεν είναι εγωιστές'', ο εγωισμός είναι στο dna μας. Είναι χαρακτηριστικό του είδους μας, καλώς ή κακώς.
Γίνεται πολύ σαφές όταν φαντάζομαι την κατάσταση στον πλανήτη ύστερα από τον θάνατό μου: ο χρόνος θα συνεχίσει να κυλάει κανονικά. Τίποτε δε θα διαταραχθεί στο σύμπαν. Περίπου το 0,0000001 του πληθυσμού θα ενημερωθεί γι' αυτό το -βασικό, αν μη τι άλλο, για εμένα- γεγονός, αν είναι φυσικός θάνατος κι όχι δολοφονία ή κάτι τέτοιο αξιοσημείωτο. Ακόμη και τότε, όμως, τίποτε δε θα αλλάξει ουσιαστικά. Οι άνθρωποι θα πηγαίνουν στη δουλειά, στο σχολείο, στο αεροδρόμιο, ακόμη κι όταν εγώ δεν θα υπάρχω πια. Μου φαίνεται απολύτως λογικό, αλλά ταυτόχρονα αδιανόητο.
Κάθε άνθρωπος είναι κι ένας πλανήτης, με τα πάντα σε τροχιά γύρω από τον εαυτό του -έτσι το φαντάζεται. Και με το θάνατό του αυτός ο πλανήτης χάνεται.
Η απορία μου έγκειται στο αν νιώθουν κι οι άλλοι έτσι. Η εναλλακτική είναι πως είμαι απλώς ένα εγωιστικό κάθαρμα.
Για να το τσεκάρετε, φανταστείτε μια οποιαδήποτε συνηθισμένη σκηνή της καθημερινότητας, κρατώντας όμως στο μυαλό σας την πληροφορία πως, κατά τη διάρκειά της, δε θα υπάρχετε πια.
Γίνεται πολύ σαφές όταν φαντάζομαι την κατάσταση στον πλανήτη ύστερα από τον θάνατό μου: ο χρόνος θα συνεχίσει να κυλάει κανονικά. Τίποτε δε θα διαταραχθεί στο σύμπαν. Περίπου το 0,0000001 του πληθυσμού θα ενημερωθεί γι' αυτό το -βασικό, αν μη τι άλλο, για εμένα- γεγονός, αν είναι φυσικός θάνατος κι όχι δολοφονία ή κάτι τέτοιο αξιοσημείωτο. Ακόμη και τότε, όμως, τίποτε δε θα αλλάξει ουσιαστικά. Οι άνθρωποι θα πηγαίνουν στη δουλειά, στο σχολείο, στο αεροδρόμιο, ακόμη κι όταν εγώ δεν θα υπάρχω πια. Μου φαίνεται απολύτως λογικό, αλλά ταυτόχρονα αδιανόητο.
Κάθε άνθρωπος είναι κι ένας πλανήτης, με τα πάντα σε τροχιά γύρω από τον εαυτό του -έτσι το φαντάζεται. Και με το θάνατό του αυτός ο πλανήτης χάνεται.
Η απορία μου έγκειται στο αν νιώθουν κι οι άλλοι έτσι. Η εναλλακτική είναι πως είμαι απλώς ένα εγωιστικό κάθαρμα.
Για να το τσεκάρετε, φανταστείτε μια οποιαδήποτε συνηθισμένη σκηνή της καθημερινότητας, κρατώντας όμως στο μυαλό σας την πληροφορία πως, κατά τη διάρκειά της, δε θα υπάρχετε πια.
Παρότι παρακολουθώ τον συλλογισμό σου, με παραξενεύει που πιστεύεις πως όλοι μοιραζόμαστε μια τέτοια αίσθηση.
Για εμένα είναι παντελώς αυτονόητο πως ο κόσμος υπήρχε πριν από εμένα, θα υπάρχει μετά από εμένα, υπάρχει παράλληλα με εμενα κι εγώ του είμαι παντελώς αδιάφορος. Όπως κι αυτός αδιάφορος σε εμένα, σε ένα μεγάλο μέρος.
Δεν έχω κάποιο πρόβλημα να φανταστώ πως π.χ. τα αυτοκίνητα θα συνεχίσουν να τσουλάνε σε μια πόλη απαλλαγμένη από εμένα.
Για εμένα είναι παντελώς αυτονόητο πως ο κόσμος υπήρχε πριν από εμένα, θα υπάρχει μετά από εμένα, υπάρχει παράλληλα με εμενα κι εγώ του είμαι παντελώς αδιάφορος. Όπως κι αυτός αδιάφορος σε εμένα, σε ένα μεγάλο μέρος.
Δεν έχω κάποιο πρόβλημα να φανταστώ πως π.χ. τα αυτοκίνητα θα συνεχίσουν να τσουλάνε σε μια πόλη απαλλαγμένη από εμένα.
Μα ξεκαθάρισα ότι το βρίσκω απολύτως λογικό.
Όπως λέει κι ο Χάρος του Αρκά: στη ζωή υπάρχει μόνο ένα σιγουράκι.
Μάλλον δεν έχω συμφιλιωθεί ακόμη με την ιδέα.
Edit: Προφανώς δεν μπορώ να εκφράσω καθαρά τη σκέψη μου. Δεν έχω κανένα μα κανένα πρόβλημα που ο κόσμος θα αδιαφορήσει για τον θάνατό μου. Απλώς, έχοντας συνηθίσει μία ζωή σε αυτό το σώμα και παρέα με αυτό το μυαλό, με βασική μου ενασχόληση την εξασφάλιση της επιβίωσης και του καλύτερου δυνατού τρόπου ζωής του συγκεκριμένου οργανισμού -όπως την έχουμε όλοι μας- , η ιδέα ότι θα χαθεί κάποια στιγμή τόσο απλά, με εκπλήσσει.
Όπως λέει κι ο Χάρος του Αρκά: στη ζωή υπάρχει μόνο ένα σιγουράκι.
Μάλλον δεν έχω συμφιλιωθεί ακόμη με την ιδέα.
Edit: Προφανώς δεν μπορώ να εκφράσω καθαρά τη σκέψη μου. Δεν έχω κανένα μα κανένα πρόβλημα που ο κόσμος θα αδιαφορήσει για τον θάνατό μου. Απλώς, έχοντας συνηθίσει μία ζωή σε αυτό το σώμα και παρέα με αυτό το μυαλό, με βασική μου ενασχόληση την εξασφάλιση της επιβίωσης και του καλύτερου δυνατού τρόπου ζωής του συγκεκριμένου οργανισμού -όπως την έχουμε όλοι μας- , η ιδέα ότι θα χαθεί κάποια στιγμή τόσο απλά, με εκπλήσσει.
Last edited:
Εγω παραδοξως νομιζω οτι καταλαβα πουβλεπει το παραδοξο η Αμαντα. Αντι για απαντηση θα πω αυτο
Σε μια σολιψιστικη θεωρηση της πραγματικοτητας, εισαι μια οντοτητα που ονειρευεται, και ο,τι βλεπεις στο συμπαν, ειναι απλα ο,τι οενιρευεσσαι. Ως εκ τουτου, αν πεθανεις/παψεις να οενιρευεσαι, χανεται και το ονειρο, οποτε χανομαστε ολοι, αφου δεν ειμαστε τιποτα παραπανω απο ειδωλα, προβολες του μυαλου σου. Οποτε με αυτη την ενοια ναι, το συμπαν θα παψει να υπαρχει μαζι με σενα
Οποτε προσεχε οπως θα περνας το δρομο σημερα :Ρ
Σε μια σολιψιστικη θεωρηση της πραγματικοτητας, εισαι μια οντοτητα που ονειρευεται, και ο,τι βλεπεις στο συμπαν, ειναι απλα ο,τι οενιρευεσσαι. Ως εκ τουτου, αν πεθανεις/παψεις να οενιρευεσαι, χανεται και το ονειρο, οποτε χανομαστε ολοι, αφου δεν ειμαστε τιποτα παραπανω απο ειδωλα, προβολες του μυαλου σου. Οποτε με αυτη την ενοια ναι, το συμπαν θα παψει να υπαρχει μαζι με σενα
Οποτε προσεχε οπως θα περνας το δρομο σημερα :Ρ
Last edited:
Αντέρωτα κάτι παρεμφερές είχα στο μυαλό μου. Το πώς κάθε άνθρωπος είναι ένας πλανήτης κι όλα τα υπόλοιπα γύρω του σε τροχιά. Με το θάνατο της μονάδας, ο εκάστοτε συγκεκριμένος πλανήτης -γιατί κάθε άτομο είναι ένα εντελώς μοναδικό σύνολο εμπειριών, γνώσεων και σκέψεων- χάνεται για πάντα.
Σε καμμία περίπτωση δεν εννοούσα αυτό που πιθανόν κατάλαβε ο Φαροφύλακας: πόσο με πειράζει που δεν θα στενοχωρηθούν πολλοί όταν πεθάνω κι ότι θα ήθελα να είμαι ''ένα ποντικάκι στην κηδεία μου'' για να δω ποιοι οδύρονται και τέτοια. Ίσως όμως φταίω εγώ που δεν περιέγραψα τη σκέψη μου όπως την είχα στο μυαλό μου.
Σε καμμία περίπτωση δεν εννοούσα αυτό που πιθανόν κατάλαβε ο Φαροφύλακας: πόσο με πειράζει που δεν θα στενοχωρηθούν πολλοί όταν πεθάνω κι ότι θα ήθελα να είμαι ''ένα ποντικάκι στην κηδεία μου'' για να δω ποιοι οδύρονται και τέτοια. Ίσως όμως φταίω εγώ που δεν περιέγραψα τη σκέψη μου όπως την είχα στο μυαλό μου.
Δεν απαντα ακριβως στο θεμα που σε απαχολει, αλλα διαβαζα στη βικι μια σειρα παρεμφερων αρθρων:
- solipsism,
- cartesian theatre,
- brain in a vat,
- hard problem of consciousness,
- problem of other minds,
- philosophical zombie,
- qualia (δεν πολυκαταλαβα τι ειναι, αλλα μπορει να βρεις ακρη)
Αν και δεν έχω ψάξει το θέμα σε βάθος, εν ολίγοις και απλουστευμένα....Τελικα που ειναι ακριβως το "οργανο" διαμέσιο που ανακαλυψανε μολις προσφατα στον ανθρωπινο οργανισμο, και πως ειναι; Μου φαινεται οτι ειναι συστημα, οχι οργανο.
Το interstitium (ή διαμέσιο, όπως το είδα σε κάποια ελληνικά άρθρα) βρίσκεται σχεδόν σε όλο το σώμα μας.
Δεν ανακαλύφθηκε κανένα νέο όργανο. Ουσιαστικά πρόκειται -προς το παρόν τουλάχιστον- για μια πρόταση αναταξινόμησης. Πολλοί ειδικοί διαφωνούν με τον χαρακτηρισμό του ως όργανο. Ήταν γνωστό οτι υπήρχε, που υπάρχει καθώς και οι βασικές λειτουργίες του.
Ίσως το μόνο που αξίζει να κρατήσει κάνεις από όλο αυτό είναι η χρήση νέων τεχνολογιών που μακροπρόθεσμα θα μας δώσει την δυνατότητα να ανακαλύψουμε εκ νέου το ανθρώπινο σώμα.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Προσωπικά μου ειναι αδιάφορο.
Στο Public εχω βρει βιβλία που δεν εχω βρει στα βιβλιοπωλεία απ' όπου ψωνιζω συνηθως, κι αυτό το εκτιμω. Μου αρεσει, επίσης, παρα πολύ το τμήμα με τα ξενόγλωσσα και τα κομιξ. Αλλά πάρα πολύ, όμως. Στο τμήμα της λογοτεχνίας, χάνομαι κάπως, μαλλον επειδη δεν εχουν καλή ταξινόμηση (ή εγώ σωστο προσανατολισμό
). Επίσης, δεν εκτιμώ ιδιατερως και τις τιμές τους. 
Εγώ να σε ρωτησω κατι άλλο, παντελώς ασχετο με το θεμα μας, τη λεσχη ή γενικα τη ζωή, με το οποίο απορησα πολυ σημερα στη δουλεια:
Ηρθε μια κοπελιτσα συμπαθεστατη με κατι νυχια που εκαναν μπαμ (και στρακες, μη σου πω...): Μακρια, μυτερα, φανταχτερα. Ας βαλω στην ακρη το γουστο και αν μου ήρεσαν. Πηγε η ερμη να γραψει κάτι και επιανε το μολυβι κακην κακώς. Μου θυμισε τον γιο μου, ο οποιος κραδαινει τα μολυβια και τους μαρκαδόρους παλαμιαία και προσπαθω να το φτιαξω. Δηλαδη, πραγματικα, τι και πώς πιανεις με τετοια νυχια;!;!;! Ας απαντησει, οποιος τολμα.
Στο Public εχω βρει βιβλία που δεν εχω βρει στα βιβλιοπωλεία απ' όπου ψωνιζω συνηθως, κι αυτό το εκτιμω. Μου αρεσει, επίσης, παρα πολύ το τμήμα με τα ξενόγλωσσα και τα κομιξ. Αλλά πάρα πολύ, όμως. Στο τμήμα της λογοτεχνίας, χάνομαι κάπως, μαλλον επειδη δεν εχουν καλή ταξινόμηση (ή εγώ σωστο προσανατολισμό
). Επίσης, δεν εκτιμώ ιδιατερως και τις τιμές τους. Εγώ να σε ρωτησω κατι άλλο, παντελώς ασχετο με το θεμα μας, τη λεσχη ή γενικα τη ζωή, με το οποίο απορησα πολυ σημερα στη δουλεια:
Ηρθε μια κοπελιτσα συμπαθεστατη με κατι νυχια που εκαναν μπαμ (και στρακες, μη σου πω...): Μακρια, μυτερα, φανταχτερα. Ας βαλω στην ακρη το γουστο και αν μου ήρεσαν. Πηγε η ερμη να γραψει κάτι και επιανε το μολυβι κακην κακώς. Μου θυμισε τον γιο μου, ο οποιος κραδαινει τα μολυβια και τους μαρκαδόρους παλαμιαία και προσπαθω να το φτιαξω. Δηλαδη, πραγματικα, τι και πώς πιανεις με τετοια νυχια;!;!;! Ας απαντησει, οποιος τολμα.
Last edited:
