Τόμας Μάλορι (Thomas Malory): "Ο Θάνατος του Αρθούρου" ( Le Morte d'Arthur)

Τίτλος: Ο Θάνατος του Αρθούρου
Πρωτότυπος τίτλος: L' Morte d' Arthur
Συγγραφέας: Sir Thomas Malory (1410-1470)
Μετάφραση: Αλέξανδρος Κοσματόπουλος
Εκδόσεις: Gutenberg
Ημερομηνία έκδοσης: 1/1/1999
Πρώτη έκδοση: 1485
Αριθμός σελίδων: Α τόμος 504 και Β τόμος 650

Πολύ λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον Τόμας Μάλορυ (περ. 1410 – 1470 μ.Χ.) και την ζωή του. Κάποιοι αμφισβητούν ακόμα και την ύπαρξη του ως ιστορικό πρόσωπο. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές όπως ότι ο Μάλορυ ήταν ιππότης ή ότι σαν φυλακισμένος κάθισε και έγραψε αυτό το πολυσέλιδο έργο. Είναι όμως πραγματικά εντυπωσιακή η προσπάθεια του άγνωστου αυτού συγγραφέα, ο οποίος στηριζόμενος στα διάφορα αγγλικά και γαλλικά κείμενα αλλά και στους μύθους για τον Αρθούρο και τους ιππότες του έγραψε αυτό το μνημείο της αγγλικής γλώσσας.

Οι αφηγήσεις για τον κάθε ήρωα τέμνονταν με τις αντίστοιχες κάποιου άλλου ή ακόμα έμεναν ημιτελείς και μετέωρες. Ο Μάλορυ έδωσε την πιο ευσύνοπτη εκδοχή όλων των εποχών, του Βασιλιά Αρθούρου και των Ιπποτών της Στρογγυλής Τράπεζας.
Ο Μάλορυ καταφέρνει να μας δώσει σε αυτό το σπάνιο μυθιστόρημα, την θλιβερή μοίρα ενός για πάντα χαμένου κόσμου που έλαμψε και δοξάστηκε για να βυθιστεί μετά στο χάος και την διάλυση. Δεν τον ενδιαφέρουν οι θρύλοι αλλά τα γεγονότα, οι αξίες και οι διδαχές εκείνης της εποχής. Το βιβλίο αυτό ήταν η αρχή και η βάση για να γραφτούνε χιλιάδες για τον παντοτινό Βασιλιά της Αγγλίας, ανά τους αιώνες και πολλοί γνωστοί συγγραφείς (Σαίξπηρ, Τόλκιν κλπ) να δανειστούν στοιχεία και παραδόσεις.
Ιστορικώς , δεν υπάρχει περιγραφή του Βασιλιά Αρθούρου , ούτε καν η απλή αναφορά στο όνομα του . Πιστεύεται πως έζησε γύρω στον 5ο αιώνα (μ.χ.) στην Μεσαιωνική Βρετανία , αλλά ούτε γι’ αυτό υπάρχουν αποδείξεις .Μια περιγραφή του , υπάρχει στο βιβλίο «Η Εγκυκλοπαίδεια των Μύθων του Αρθούρου» (The Encyclopedia of Arthurian Legend) του Ronan Coghlan. Αυτό όμως που είναι σίγουρο , είναι πως ο Αρθούρος δεν υπήρξε βασιλιάς στον Μεσαίωνα ποτέ ! Οι εικόνες με τις πανοπλίες και το ιστορικό Κάμελοτ , στην πραγματικότητα δεν αντιπροσωπεύουν εικόνες της εποχής του Αρθούρου. Ίσως , το μόνο που μπορούμε να πούμε με σιγουριά σχετική , είναι πως ο Αρθούρος ήταν κάποιος μεγάλος πολεμιστής του Μεσαίωνα που είχε τη φήμη του προστάτη των ανθρώπων που έμεναν μαζί του . Όμως , το λιγότερο που θα μπορούσε να απασχολήσει το σημερινό άρθρο είναι η ιστορική τεκμηρίωση του μύθου του Βασιλιά Αρθούρου.

Όσο αφορά το βιβλίο τώρα. Πραγματικά όλοι οι μύθοι για τον Αρθούρο, τον Λάνσελοτ, τον Μέρλιν, τον Τρίστραμ και άλλων πολλών φανταστικών ηρώων είναι μαζεμένοι σε αυτές τις 1154 σελίδες. Μονομαχίες, ίντριγκες, γενναιότητα αλλά και υπερφυσικές δυνάμεις είναι πλεγμένα και δοσμένα στον αναγνώστη με τον καλύτερο τρόπο. Η ιστορία φυσικά ξεκινάει με τον πατέρα του Αρθούρου, Ούθερ Πεντράγκον και συνεχίζει με τον ίδιο τον Αρθούρο και τις περιπέτειες των Ιπποτών του. Θα βρούμε τις περιπέτειες του Λάνσελοτ, του Γκάουεν, του Τρίστραμ αλλά και άλλων πολλών πιο αγνώστων (τουλάχιστο για μένα) ιπποτών όπως ο σερ Γκάρεθ, ο σερ Μπάλιν και ο σερ Τορ. Επίσης θα δούμε τον παράνομο έρωτα του Λάνσελοτ με την Γκουίνεβιαρ και την συγκλονιστική ιστορία του Τρίστραμ και της Ιζόλδης.

Οι μονομαχίες είναι πολλές και χορταστικές. Οι περιπέτειες συνεχώς σου κινούν το ενδιαφέρον και τα μικρά κεφάλαια του βιβλίου κρατάνε αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Στις σελίδες του βιβλίου οι Ιππότες είναι γενναίοι, πονετικοί και πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν συνανθρώπους τους και όμορφες γυναίκες. Η τιμή και το ήθος είναι οι υπέρτατες αξίες και πολλές φορές η προσβολή τους είναι λόγος για να καταστραφούν ολόκληρα βασίλεια και να ξεκληριστούν οικογένειες. Οι γυναίκες παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας αλλά πάντα παρασκηνιακά, διότι ο Μάλορυ σαν γνήσιος ρομαντικός γνωρίζει την δύναμη της γυναίκας.

Το θρησκευτικό στοιχείο εμπλέκεται με το παγανιστικό. Οι Ιππότες πιστεύουν στον Θεό και τιμούν τις μεγάλες γιορτές (Πεντηκοστή, Πάσχα κλπ) αλλά ταυτόχρονα πιστεύουν και σε μάγους, ξόρκια και φανταστικά όντα. Πολλοί οι συμβολισμοί, όπως του Μέρλιν που σχετίζεται με τις παλιές αντιλήψεις περί μαγείας και των νέων Ιππότών που αποτάσσουν το παγανιστικό στοιχείο από πάνω τους.

Η απόλυτη αλληγορία είναι η αναζήτηση των Ιπποτών για το Άγιο Δισκοπότηρο, το Γκράαλ. Το Δισκοπότηρο συμβολίζει έναν ανώτερο στόχο, ένα ιδανικό που έχει χαθεί και απαιτεί καθαρή καρδιά και ήθος για να ξαναβρεθεί.
Σε όσους λοιπόν αρέσουν οι μεσαιωνικές Ιστορίες και οι όμορφες περιπέτειες το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Σε όσους δεν έχουν καμία επαφή με αυτούς τους φανταστικούς κόσμους πάλι το προτείνω για να ψάξουν τους συμβολισμούς και τα μηνύματα μιας ολόκληρης εποχής που έχει χαθεί και ζει μόνο μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου.
ΥΓ: Θα ήθελα επιείκεια στην παρουσίαση αυτή, διότι είναι η πρώτη μου. Λέω να ξανατολμήσω όμως!!!
ΥΓ2: Δεν ξέρω αν το ανέβασα στην σωστή κατηγορία
ΥΓ3: Δεν ξέρω αν ανέβασα σωστά την εικόνα...
 
Last edited by a moderator:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Δεν ανεβασες σωστα την εικονα, ανεβασες απλα συνδεσμο στην προβολη εικονων της Wikipedia. Ο συνδεσμος του ιδιου του αρχειου ειναι εδω

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/ad/Boys_King_Arthur_-_N._C._Wyeth_-_title_page.jpg

Ομως δεν ξερω αν ειναι εξωφυλλο του συγκεκριμενου βιβλιου που παρουσιαζεις.

Επισης θα σου προτεινα να πατας enter αναμεσα στις παραγραφους ωστε να χωριζονται απο μια κενη γραμμη. Ειναι πολυ πιο ευαναγνωστο ενα μεγαλο κειμενο ετσι.

Ωραια παρουσιαση. Ειναι ενα κλασσικο βιβλιο του οποιου τον τιτλο ξερω απο μικρος, αφου εχω γαλουχηθει με ταινιες, παραμυθακια και παιχνιδια που σχετιζονται με τον Αρθουρο, αλλα δεν το εχω διαβασει ποτε. Ευελπιστώ ομως.

Για τον ιδιο τον Μαλορυ εχω ακουσει οτι ηταν δολοφονος και απατεωνας και οτι οντως εγραψε το βιβλιο στη φυλακη. Ο ιδιος δεν ηταν ουτε ιστορικος ουτε λογιος ουτε εγραψε ποτε αλλο βιβλιο. Το συγκεκριμενο δεν ειναι γνωστο τοσο για την ποιοτητα του, οσο για το οτι συνδυαζει ολους τους μυθους, ωστε να καθισταται εγκυκλοπαιδικης σημασιας εργο.
 
Σε ευχαριστώ Αντέρωτα πρώτα για τα καλά σου λόγια. Όντως ο Μαλορυ δεν ήταν ιστορικός αλλά η δουλειά που έκανε είναι πολύ καλή. Επισης όπως είπα και παραπάνω, πολλοί ιστορικοί αμφησβητούν ακόμα και την ύπαρξη του ως πρόσωπο...
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
(Αν δεν το εκανες, πατα το πληκτρο "εμφανιση πλοκής" στο παραπάνω μηνυμα μου :) )
 
Last edited:
Αν και είμαι άσχετος με το είδος, υπέροχη πρώτη παρουσίαση.
Ελπίζω σε δεύτερη σύντομα.
 
(Αν δεν το εκανες, πατα το πληκτρο "εμφανιση πλοκής" στο παραπάνω μηνυμα μου :) )
Όντως δεν το είχα κάνει... Νομίζω κάπως βελτίωσα την κατάσταση!!!

Σε ευχαριστώ Στράτη... Ελπίζω να το διαβάσεις κίολας κάποια στιγμή!!!:πάνω::πάνω::πάνω::
 
Last edited by a moderator:

Μπου Ραντλι

Κοινωνός
@Νικόλα η παρουσίαση σου είναι εξαιρετική.Έχω διαβάσει τους "Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης" στα "Κλασσικά Εικονογραφημένα" μικρός,εννοείται έχω δει ένα σωρό ταινίες,σειρές για τον Αρθούρο.Πρόσφατα στο ΣΚΑΙ έδειξε ένα ντοκιμαντέρ για την αναζήτηση του τάφου του.Ήταν πολύ εντυπωσιακό,ένα σωρό αρχαιολόγοι ψάχνουν σ'όλη την Αγγλία,υπάρχει μεγάλο κίνητρο, θα είναι η "ανακάλυψη του αιώνα"!
 
Φίλε Μπου Ράντλυ πρώτα από όλα σε ευχαριστώ και δεύτερον τι μου θύμησες τώρα... Κλασικά εικονογραφημένα!! Ίσως αυτά με έκαναν να αγαπήσω την κλασική λογοτεχνία!!
 
Νομίζω πως ο Gutenberg πάντα έχει καλές εκδόσεις, οπότε εγώ έμεινα ευχαριστημένος.
Όσο αφορά την μετάφραση, χωρις να παραβλέψουμε την δυσκολία της μεταφοράς από το πρωτότυπο σε μια άλλη γλώσσα, πιστεύω πως ο Κοσματόπουλος έκανε φοβερή δουλειά σε πολύ ωραία ελληνικά μεταφέροντας τον αναγνώστη στην εποχή του Αρθούρου!
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Ω τι ανακαλυψα! Ενας νεωτερος και ψαρωμενος Νικολας να γραφει την πρωτη του παρουσιαση :))))

Οπως εγραψα παραπανω, παντα ηθελα να διαβασω το βιβλιο. Το ειχα ξεκινησει αργοτερα, αλλα τωρα το εχω σε αναμονη. Δεν ξερω σε τι εκδοση/μεταφραση/διασκευη το διαβασε ο Νικολας, εγω εχω βρει ψηφιακο κειμενο που υποτιθεται ειναι απο το πρωτοτυπο. Παντως υπαρχουν και καποιες περιληψεις/διασκευες (καποιες χιουμοριστικες) που τις προτεινω για οποιον δεν θελει να διαβασει τοσο μεγαλο βιβλιο.

Πραγματικα ειναι τεραστιο το βιβλιο και εχει διαφορα στοιχεια που τα βρηκα αν μη τι αλλο γελοια :)))) ενα απο αυτα ειναι καποιες πολυ επαναλαμβανομενες φρασεις, διαλογοι που φαινονται ανεγκεφαλοι, μονομαχιες που γινονται χωρις λογο κλπ.

Επισης ειναι λιγο αστεια η "χριστιανικη" ηθικη του βιβλιου. Για παραδειγμα ο Αρθουρος ενω ειναι παντρεμενος με τη Γκουινεβιρ, κανει σεξ με την αδελφη του, χωρις να το ξερει. Οταν το μαθαινει, αυτη η αμαρτια τον βαραινει για το υπολοιπο της ζωης του. Η αμαρτια ομως δεν ειναι η μοιχεια (η οποια ηταν εν γνωση του), αλλα η αιμομιξια (για την οποια δεν εφταιγε εκεινος) :χμ:

Απο τα πιο κωμικα στοιχεια που θυμαμαι (παραφραση δικια μου):
(Περιγραφη μαχης): Ο Α ετρεξε με το αλογο και εριξε τον Β και τον εφερε κατω, ανθρωπο και αλογο. Βλεποντας το αυτο ο Γ, ετρεξε με το αλογο του και εριξε τον Α, και τον εφερε κατω, ανθρωπο και αλογο. Βλεποντας το αυτο ο Δ, ετρεξε με το αλογο του και εριξε τον Γ, και τον εφερε κατω, ανθρωπο και αλογο. Κ.Ο.Κ

(στην ιδια μαχη): και τοτε ετοιμαστηκε ο στρατος του Αρθουρου για το μεγαλο ντου, και ηρθε διπλα του ο Γοδεφρειδος, ο Φρειδερικος, ο Φιρφιρίκος, ο Πετεφρίκος του ντεΜπουγιόν, ο Γκαρμπαθρούγκιος, ο Γκεζμπεθρίκος ντε λα Πουρκουά, ο Άπαυτούλιος, ο Αποτέτοιος α λα Κρεμ.
[και μετα απο μια παραγραφο ονοματων που σε προιδεαζει για την πιο επικη συγκρουση ολων των εποχων]
Και τοτε ηρθε ο Μερλιν με ενα αλογο και τους ειπε να σταματησουν τη μαχη.

Ο Σερ Τέτοιος ιππευε στο δασος και τοτε ειδε δυο ιπποτες να λογομαχουν. Τους ρωτησε τι συμβαινει και του ειπαν οτι διαφωνουν για το ποιον απο τους δυο θελει η δεσποσυνη. Τοτε ο Σερ Τετοιος ειπε "βαλτε τη στη μεση και ρωτηστε τη ποιον απο τους δυο θελει"
(μιλαμε ο Σερ ειχε πολυ ανωτερο IQ απο το μεσο ορο)
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Παντως υπαρχουν και καποιες περιληψεις/διασκευες (καποιες χιουμοριστικες) που τις προτεινω για οποιον δεν θελει να διαβασει τοσο μεγαλο βιβλιο.
Πολύ καλή, πιστή αλλά και ψαγμένη περίληψη με χιούμορ είναι το Arthur dies at the end. Στο συνδεσμο ειναι τα περιεχομενα του σαιτ με συνδεσμο σε καθε κεφαλαιο. Απο τον σαρκαστικο τιτλο, αλλα και τις επκεφαλιδες, καταλαβαινει κανεις το πνευμα :)
 

Μπου Ραντλι

Κοινωνός
Πρόσφατα, λόγω της μετακόμισης, τακτοποιώντας τη βιβλιοθήκη στον καινούργιο χώρο, έπεσαν στα χέρια μου "Τα 101 Πιο Σημαντικά Πρόσωπα Που Δεν Υπήρξαν Ποτέ" των Λάζαρ/Κάρλαν/Σάλτερ. Σχετικά με τον Αρθούρο γράφουν πως ο Μάλορυ επινόησε αρκετά από τα στοιχεία του μύθου όπως : το τράβηγμα του ξίφους Κάλιμπερν από το βράχο, το ίδιο το Εξκάλιμπερ, το Κάμελοτ, τον κώδικα ιπποτικής τιμής, τα μάγια του Μέρλιν, τη σχέση Λάνσελοτ με Γκουίνεβιρ.

Ακόμη μία σειρά άλλων δεδομένων όπως : η Κυρά της Λίμνης, ο Μέρλιν, η Μόργκαν Λε Φέι, η Γκουίνεβιρ, η αναζήτηση του Άγιου Δισκοπότηρου από τον Γκάλαχαντ ήταν κατασκευές του Τζέφρι Μόνμαουθ που έγραψε την "Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας" το 1135.

Αυτός που καθιέρωσε το θρύλο ήταν ο Ουαλός μοναχός Νέννιος που έγραψε την "Ιστορία των Βρετανών" τον 9ο αιώνα.

Αυτό είναι το βιβλίο που περιγράφει πολλούς άλλους φανταστικούς ήρωες

https://www.politeianet.gr/index.php?option=com_virtuemart&Itemid=89&keyword=τα+101+πιο+σημαντικα+προσωπα+που+δεν+υπηρξαν+ποτε&limitstart=0


 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Νομιζω οτι καποια απο αυτα που αναφερει για τον Μαλορυ προϋπηρχαν. Το Καμελοτ, η σχεση Λανσελοτ και Γκουινεβιρ κλπ υπηρχαν ηδη απο τον Κρετιεν ντε Τροι.

Ο Μερλιν εμφανιζεται πολυ λιγο στο βιβιλιο και εμφανιζεται πιο πολυ σαν πανσοφος παρα μαγος.
 

Μπου Ραντλι

Κοινωνός
Βλέπω πάντως πως ο Ντε Τρουά είναι μεταγενέστερος του Μονμάουθ, άρα μπορεί να επηρεάστηκε από αυτόν. Σε κάθε περίπτωση βλέπουμε ένα "θρύλο" να εξελίσσεται σε πολύ κατοπινούς χρόνους απ'ότι έχουμε συνηθίσει, επίσης έχουμε κι επώνυμους "διαμορφωτές"!!!
 
Ο Τόμας Μάλορυ κατά κύριο λόγο έβαλε σε μια σειρά τις διάσπαρτες ιστορίες και αφηγήσεις σχετικά με τον μύθο του Βασιλιά Αρθούρου και όλου του Αρθουριανού κύκλου γενικώς.
Σίγουρα θα δανείστηκε και έργα από το έργο του Γοδεφρείδου του Μόνμάουθ. :)
Το έργο του Μάλορι είναι πολύ σημαντικό για την αγγλική λογοτεχνία σε αντίθεση με αυτό του Μόνμάουθ το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως ψευδοιστορικό και αποτελεί πλέον μάλλον ένα παιδικό/εφηβικό ανάγνωσμα...

Ο Γοδεφρείδος λοιπόν πήρε και ανακατασκεύασε ένα μύθο του 6ου αιώνα μΧ σχετικά με ένα ιππότη ονόματι Άρθούρο, ο οποίος πολέμησε τους βάρβαρους Σάξωνες, τους κατατρόπωσε και ένωσε το νησί κάτω από έναν βασιλιά και μια θρησκεία (τον χριστιανισμό). Αρκετοί ιστορικοί πιστεύουν πως ο Αρθούρος ήταν πραγματικό πρόσωπο χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως οι ιστορίες με τον Εξκάλιμπερ, την Κυρά της Λίμνης και την Μοργκάνα Λε Φει είναι αληθινές...:)

Ουσιαστικά είναι κάτι σαν τους ήρωες του Ομηρικού Έπους. Πχ ο Αχιλλέας μπορεί να ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο το οποίο πολέμησε στην μάχη της Τροίας, όμως αυτό δεν σημαίνει πως ήταν άτρωτος, ημίθεος, πανέμορφος κλπ κλπ...

Εν τέλει από τα χρόνια μου στην Αγγλία, θυμάμαι πως ο μύθος του Αρθούρου τελειώνει κάπως έτσι..

Μετά την μάχη με τον νόθο γιό του Μόρντρεντ, ο Αρθούρος παρόλο που βγαίνει νικητής γυρίζει στο Κάμελοτ βάρια τραυματισμένος. Ο Μέρλιν τον περιθάλπει και σε μια κατάσταση μεταξύ θανάτου και ύπνου τον στέλνει στο μικρό νησάκι Άβαλον, όπου κοιμάται μέχρι σήμερα. Θα έρθει όμως η μέρα που πάλι θα ξυπνήσει και θα ενώσει το νησί κάτω από τον ένα και παντοτινό Βασιλιά του...:)

(θυμίζει λίγο και τον μύθο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, Κωσταντίνου Παλαιολόγου)
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
]Αρκετοί ιστορικοί πιστεύουν πως ο Αρθούρος ήταν πραγματικό πρόσωπο χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως οι ιστορίες με τον Εξκάλιμπερ, την Κυρά της Λίμνης και την Μοργκάνα Λε Φει είναι αληθινές...:)
Ή οτι ήταν ένα μονο πρόσωπο. Υπαρχει η πιθανοτητα οτι διάφορα χαρακτηριστικά του Αρθούρου να βασίζονται σε διαφορετικές ηγετικές φιγούρες με το ίδιο ή παρόμοια ονόματα. Άλλωστε στις παλαιότερες πηγές το όνομα έχει διαφορετικούς τύπους (και ετυμολογία) άλλοτε σαν Αρτόριος άλλοτε σαν Αρκτούρος κλπ. Δεν αποκλείεται λοιπόν λόγω ομοιότητας στο ονομα τους, η μνημες καποιων προσωπων να συμπτήχθηκαν σε μια.

Θα έρθει όμως η μέρα που πάλι θα ξυπνήσει και θα ενώσει το νησί κάτω από τον ένα και παντοτινό Βασιλιά του...:)

(θυμίζει λίγο και τον μύθο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, Κωσταντίνου Παλαιολόγου)
Αυτό το μοτίβο συναντάται αρκετά στην Ευρωπαϊκή (και όχι μόνο) παράδοση. Στη λαογραφία ονομάζεται κοιμώμενος ήρωας ή Βασιλιάς στο βουνό.
 
Last edited:

Μπου Ραντλι

Κοινωνός
Να το ντοκιμαντέρ που είχα αναφέρει παλαιότερα. Δεν πρέπει να λείπει από το νήμα!!!


[video=youtube;O_BHzsbLIRA]https://www.youtube.com/watch?v=O_BHzsbLIRA[/video]
 
Top