Το πρωί και το βράδυ τού Μίλτου Σαχτούρη (ανάλυση του ποιήματος)

Ενα κομμάτι ουρανού

Όμορφο Νιάτο
Διαβάζοντας το ποίημα του
Μίλτου Σαχτούρη "Το πρωί και το βράδυ " σήμερα προσπαθώ να κατανοήσω τα νοήματα του χωρίς μεγάλη επιτυχία θα έλεγα 🌑
Μια βοήθεια θα μου ήταν πολύ χρήσιμη!🌻
 

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Προσωπικό λέσχης
Ορίστε να βάλουμε και το ποίημα του Σαχτούρη για να μπορεί να το δει κάποιος και να σου απαντήσει. Τι αντιλαμβάνεσαι μέχρι τώρα στα νοήματα; Ή σε έχει μπερδέψει πολύ;

Το πρωί και το βράδυ
Το πρωί
βλέπεις το θάνατο
να κοιτάζει απ’ το παράθυρο
τον κήπο 5
το σκληρό πουλί
και την ήσυχη γάτα
πάνω στο κλαδί

έξω στο δρόμο
περνάει 10
τ’ αυτοκίνητο-φάντασμα
ο υποθετικός σοφέρ
ο άνθρωπος με τη σκούπα
τα χρυσά δόντια
γελάει 15
και το βράδυ
στον κινηματογράφο
βλέπεις
ό,τι δεν είδες το πρωί
το χαρούμενο κηπουρό 20
το αληθινό αυτοκίνητο
τα φιλιά με το αληθινό ζευγάρι
ότι δεν αγαπάει το θάνατο
ο κινηματογράφος
 

Βιστέρια

Κοινωνός
Με μία πρώτη ματιά υποθέτω πως το κεντρικό θέμα είναι το εφήμερο της ζωής που έρχεται σε αντίθεση με τις καταστάσεις στις ταινίες.
Στην πραγματική ζωή ο θάνατος υπάρχει παντού (κρυφοκοιτάζει τα πάντα πίσω από ένα παράθυρο), στον κήπο που θα μαραθεί, στο πουλί, στη γάτα που θα πεθάνει...
Στον κινηματογράφο δεν υπάρχει η φθορά, το τέλος, ο θάνατος, όλα φαίνονται να είναι αιώνια και τέλεια (αληθινά φιλιά). Ο κηπουρός είναι χαρούμενος γιατί δεν ζει με την αγωνία και τον φόβο του θανάτου.
Στο σινεμά βλέπουμε "ό,τι δεν είδαμε το πρωί", ό,τι θα θέλαμε να δούμε στη ζωή μας.
Στον κινηματογράφο τα πάντα είναι αληθινά γιατί δεν φθείρονται όπως γίνεται στον δικό μας φθαρτό/"ψεύτικό" κόσμο ( βλέπεις ότι δεν αγαπάει το θάνατο ο κινηματογράφος).
Το ποίημα κυκλώνεται απ' τη λέξη "θάνατος".
Ο Σαχτούρης αντιστρέφει τη λογική, τα πράγματα θα έπρεπε να είναι ανάποδα.
Μια αυθαίρετη προσέγγιση.
Πολύ ωραίο ποίημα πάντως.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Ο Σαχτούρης αντιστρέφει τη λογική, τα πράγματα θα έπρεπε να είναι ανάποδα.
Μια αντιστροφή μου έβγαλε κι εμένα, μαζί με μια απαισιοδοξία. Δημιουργεί παράξενους συνδυασμούς με τα επίθετα που χρησιμοποιεί: σκληρό (;) πουλί, ήσυχη γάτα (πόσο ήσυχη να είναι δίπλα σε ένα πουλί; ). Μαζί με τον παραλληλισμό με τον κινηματογράφο, ένιωσα σαν να έχουμε κάνει την ζωή μας να είναι το αρνητικό ενός φιλμ και να ζούμε την (επίπλαστη) πραγματικότητά μας ως θεατές, αμέτοχοι, στην προβολή ενός σινεμά. Στον κινηματογράφο, έχουμε την δυνατότητα να γράψουμε εμείς το σενάριο, να ταυτιστούμε με τον πρωταγωνιστή και να ζήσουμε έτσι την ζωή που θα θέλαμε / την ζωή που μας λείπει / αυτή που δεν έχουμε την δύναμη να αλλάξουμε / ή ό,τι άλλο ταιριάζει στον καθένα μας.
Ο θάνατος είναι μια πραγματικότητα, είναι μέρος της ζωής. Όλα είναι ένας κύκλος και η ζωή συνεχίζεται. Αντί να αφεθούμε σε ότι έρθει, να έχουμε την δύναμη να φτιάξουμε και να ζήσουμε τις δικές μας μικρές, αληθινές και όμορφες στιγμές και έτσι θα καταφέρουμε πιστεύω, να βάλουμε την μαγεία του σινεμά ως μέρος της καθημερινότητάς μας.

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο που διαβάζω τώρα και μου ταίριαξε με το θέμα:

"Πέρασα το χέρι μου στην πλάτη της και της έδωσα ένα χαρτομάντηλο για να σκουπίσει τα δάκρυά της. Σαν τα ζευγαράκια στις ταινίες ήμασταν, αγκαλιασμένοι κάτω απ' το στέγαστρο, κι η βροχή να πέφτει με δύναμη. Καθόλου δεν θα με παραξένευε αν ξαφνικά ακουγόταν ένα μελαγχολικό πιάνο. Στην πραγματικότητα, έψαχνα μπας κι ακουγόταν. Από τότε που ανακαλύφθηκε ο κινηματογράφος, ένα αγκαλιασμένο ζευγάρι κάτω απ' τη βροχή δεν είναι το ίδιο χωρίς μουσικό υπόβαθρο˙ μοιάζει λειψό."
Η Λέσχη των Ανομολόγητων Πόθων - Αλμπέρτο Τόρες Μπλαντίνα
 
Last edited:

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
@Λευκή Σελίδα, συμβολικά ναι, σαν να κινηματογραφεί ο σκηνοθέτης την ζωή των ονείρων του!

Όσον αφορά την φύση του ονείρου, προσωπικά, οι πρωινές παράξενες περιγραφές μου μοιάζουν σαν να αναδύθηκαν από το υποσυνείδητο ενός νου, σαν να ζει μια ονειρική πραγματικότητα.
Και με αυτή την οπτική συνεχίζει να μου βγάζει μια αντιστροφή το ποίημα, μιας και αυτά που βλέπουμε το βράδυ στον κινηματογράφο είναι εικόνες που το λογικό ενός νου μπορεί να τις σκεφτεί, γιατί αντικατοπτρίζουν μια πιο «ρεαλιστική» πραγματικότητα.
 

Λευκή Σελίδα

Κοινωνός
Το ποίημα είναι γεμάτο από σύμβολα γι' αυτό θυμίζει ονειρική πραγματικότητα. Το πρωί επικρατεί θάνατος, ησυχία, μοναξιά, στασιμότητα, ερημιά. Ίσως και ειρωνεία "ο άνθρωπος με τη σκούπα/τα χρυσά δόντια/γελάει (δεν έχω καταλήξει ακόμα).

Το πρωί ενώ υπάρχει φως κυριαρχεί το σκοτάδι. Και το βράδυ η ψυχή διψώντας για φως συνθέτει την πραγματικότητα που θα επιθυμούσε, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα.

Υγ. Η γάτα για να είναι ήσυχη, μάλλον είναι χορτάτη και το πουλί που είναι σκληρό, όπως γίνεται το σώμα άκαμπτο όταν πεθαίνει, μάλλον ήταν το βραδινό της. :))))
 

Ενα κομμάτι ουρανού

Όμορφο Νιάτο
Χαχζααχ
( Να βγάλω τα αριθμουλάκια που ίσως μπερδέψουν τα... νοήματα; :)))) )

Μου αρέσει ο υποθετικός σοφέρ
Χαχααχ χαίρομαι που έγινε αφορμή για καινούργιο τίτλο


Απλά χαίρομαι με τις τόσες ιδέες που υπήρξαν! Τι όμορφο, θα ανεβάσω ξανά ποιήματα για ανάλυση γιατί αυτή η ανταλλαγή απόψεων πραγματικά σε κάνει να σκέφτεσαι ένα ποίημα με πολλούς διαφορετικούς τρόπους 🌻❤❤


Με μία πρώτη ματιά υποθέτω πως το κεντρικό θέμα είναι το εφήμερο της ζωής που έρχεται σε αντίθεση με τις καταστάσεις στις ταινίες.
Στην πραγματική ζωή ο θάνατος υπάρχει παντού (κρυφοκοιτάζει τα πάντα πίσω από ένα παράθυρο), στον κήπο που θα μαραθεί, στο πουλί, στη γάτα που θα πεθάνει...
Στον κινηματογράφο δεν υπάρχει η φθορά, το τέλος, ο θάνατος, όλα φαίνονται να είναι αιώνια και τέλεια (αληθινά φιλιά). Ο κηπουρός είναι χαρούμενος γιατί δεν ζει με την αγωνία και τον φόβο του θανάτου.
Στο σινεμά βλέπουμε "ό,τι δεν είδαμε το πρωί", ό,τι θα θέλαμε να δούμε στη ζωή μας.
Στον κινηματογράφο τα πάντα είναι αληθινά γιατί δεν φθείρονται όπως γίνεται στον δικό μας φθαρτό/"ψεύτικό" κόσμο ( βλέπεις ότι δεν αγαπάει το θάνατο ο κινηματογράφος).
Το ποίημα κυκλώνεται απ' τη λέξη "θάνατος".
Ο Σαχτούρης αντιστρέφει τη λογική, τα πράγματα θα έπρεπε να είναι ανάποδα.
Μια αυθαίρετη προσέγγιση.
Πολύ ωραίο ποίημα πάντως.
Τα ανέλυσες πολύ όμορφα ❤🌻
 
Last edited by a moderator:

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Υγ. Η γάτα για να είναι ήσυχη, μάλλον είναι χορτάτη και το πουλί που είναι σκληρό, όπως γίνεται το σώμα άκαμπτο όταν πεθαίνει, μάλλον ήταν το βραδινό της. :))))
:αγαπώ:

Τι ωραία αίσθηση όταν "ξεκλειδώνουν" οι λέξεις!

Όταν διάβασα το υστερόγραφο η πρώτη μου σκέψη ήταν: "ναι ρε φίλε!" :))))
 

Λευκή Σελίδα

Κοινωνός
:αγαπώ:

Τι ωραία αίσθηση όταν "ξεκλειδώνουν" οι λέξεις!

Όταν διάβασα το υστερόγραφο η πρώτη μου σκέψη ήταν: "ναι ρε φίλε!" :))))
Δεν ξέρουμε αν θα συμφωνούσε ο Σαχτούρης αλλά το δικό μου το μυαλό έτσι τα ταίριαξε. :))))

Ποιητικότατο το "ναι ρε φίλε", κατά προτίμηση με ιταλική προφορά!

@Ενα κομμάτι ουρανού να ξαναβάλεις! Εμείς σ' ευχαριστούμε, προσωπικά είναι η πρώτη φορά που διαβάζω ποίημα του Σαχτούρη. :ντροπή:
 
Top