Το καλύτερο και το χειρότερο βιβλίο που διάβασα τον τελευταίο χρόνο

Το χειρότερο βιβλίο που διαβάσαμε το 2014

Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι εδώ στην Λέσχη ή και εκτός αυτής έχουμε αναπτύξει μια κάποια "έκτη" αίσθηση όσο αφορά την επιλογή των βιβλίων που θέλουμε να διαβάσουμε!! :)

Παρόλα αυτά η αίσθηση αυτή κάποιες φορές λαθεύει, και έτσι πέφτουμε σε αναγνώσματα τα οποία είτε δεν μας ταιριάζουν είτε απλώς δεν μας αρέσουν καθόλου...

Εμένα προσωπικά το βιβλίο που με απογοήτευσε το περασμένο έτος ήταν "Το Σπίτι των Κοιμισμένων Κοριτσιών" του Γιασουνάρι Καβαμπάτα. Αν και γενικά οι Ιάπωνες λογοτέχνες μου αρέσουν αρκετά το συγκεκριμένο βιβλίο με κούρασε και μου φάνηκε εντελώς ανούσιο με αλληγορίες που το "φτωχό" μου μυαλό δεν κατάλαβε:ωιμέ:...
Και ήταν και η δεύτερη φορά που πήγα να το πιάσω...

Εσείς λοιπόν είχατε κάποια αστοχία ή κάποια απογοήτευση;;;
 

Καστάλια

Κοινωνός
Νικόλα, είναι το πρώτο βιβλίο του Καβαμπάτα που έχεις διαβάσει; Τον έχω και εγώ κάπου στα προσεχώς (αν και όχι τα πολύ πολύ προσεχώς), κυρίως λόγω συστάσεων φίλων από το Goodreads που έχουν μεγαλύτερη εξοικείωση με την ιαπωνική λογοτεχνία (που - για να καταλάβεις - σε μερικές περιπτώσεις σημαίνει ότι έχουν μάθει και τη γλώσσα). Επειδή όμως συμφωνώ πολύ με την "έκτη αίσθηση" που λες, πλέον κοιτώ να μαζέψω περισσότερες πληροφορίες όταν δεν είμαι σίγουρη για κάποιο βιβλίο, γιατί όσο και να λέω ότι δε μασάω πια, κατά βάθος το απεχθάνομαι να παρατάω βιβλία στη μέσα - άρα προσέχω τι ξεκινάω (άλλωστε η λίστα μου προς ανάγνωση είναι τεράστια, δεν είναι δύσκολο να επιλέξω κάτι άλλο).
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Προσωπικό λέσχης
Αυτά είναι προσωπικές απόψεις. Κάποιοι άλλοι μπορεί να τα θεωρούν υπέρτατα βιβλία (και μαγκιά τους)

Συμφωνώ απόλυτα με το Σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών (αν και έχει και αρκετούς οπαδούς εδώ στη λέσχη)

Βιβλία που διάβασα το 2014 και θα τα χρησιμοποιούσα ευχαρίστως στο τζάκι (αν είχα τζάκι):

  • Το τοτέμ του λύκου. 1,5 βλακεία (=μια βλακεία και μισή). Στρατοκαυλισμός μεταμφιεσμένος σε θαυμασμό για την αρμονική φυσική ζωή των Μογγόλων και κριτική προς το κομμουνιστικό καθεστώς της Κίνας με αφήγηση του στιλ Φλώρος κάτοικος πόλης βρίσκεται ξαφνικά κοντά στη φύση και αλλάζει στάση ζωής υπό την επίδραση ενός αγράμματου ξερόλα (ο οποίος όμως δεν γίνεται παράδειγμα ζωής για τους άλλους Μογγόλους που μοιράζονται τις ίδιες πολιτιστικές αξίες αλλά έχουν διαφθαρεί από τους γραφειοκράτες του κινεζικού κομμουνιστικού συστήματος διακυβέρνησης)
  • Ο τελευταίος των Σιού. Ψυχροπολεμική περιπέτεια με έναν ινδιάνικης καταγωγής πιλότο της Αμερικανικής Π.Α. που καταρρίπτεται και αιχμαλωτίζεται στη Σιβηρία (επί Ε.Σ.Σ.Δ.) φυσικά δραπετεύει, ξεφεύγει από τους διώκτες του (που είναι γνώστες της περιοχής) σκοτώνει μια αρκούδα με ένα παλούκι και καταρρίπτει ένα ελικόπτερο με 2 βέλη. Και ρίχνει και το γκομενάκι. Και παίρνει και το σκαλπ του τύπου που τον καταδιώκει. Μαγκιά;
  • Η κοιλάδα του Αβραάμ. Νυσταλέα μεταφορά της Μαντάμ Μποβαρύ του Φλομπέρ στην Πορτογαλία του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα, με μια αφήγηση που προσπαθεί να είναι ποιητική (αλλά είναι κυρίως βαρετή) και ποιοτική (αλλά είναι κυρίως αδιάφορη)
 

Παρωνύμιος

Όμορφο Νιάτο
[...] Βιβλία που διάβασα το 2014 και θα τα χρησιμοποιούσα ευχαρίστως στο τζάκι (αν είχα τζάκι) [...]

[...] 1,5 βλακεία (=μια βλακεία και μισή) [...]

[...] φυσικά δραπετεύει, ξεφεύγει από τους διώκτες του (που είναι γνώστες της περιοχής), σκοτώνει μια αρκούδα με ένα παλούκι και καταρρίπτει ένα ελικόπτερο με 2 βέλη. Και ρίχνει και το γκομενάκι. Και παίρνει και το σκαλπ του τύπου που τον καταδιώκει. Μαγκιά; [...]
Χαχα! :))) Έγραψες, καπετάνιο! Θεός! :))))
 
@Καστάλια: Δεν έχω διαβάσει κάτι άλλο από Καβαμπάτα αλλά η πρώτη επαφή με αποθάρρυνε για να πιάσω και δεύτερο βιβλίο του...

Με βάση το δικό μου κριτήριο, το βιβλίο είναι απίστευτα βαρετό και εκτός από την πρώτη ιστορία που είναι ψιλοξεκάθαρη, οι υπόλοιπες είναι εντελώς ακαταλαβίστικες... Μου αρέσει η αλληγορία στην τέχνη, αλλά όταν δεν βγάζει νόημα και κουράζει θυμάμαι τον Καμύ που κατακεραύνωνε τους καλλιτέχνες που δημιουργούσαν για τους καλλιτέχνες.
Άρα μπορείς να επιλέξεις κάτι άλλο απο την λίστα σου, εκτός αν θες να κάνεις μια προσπάθεια και μετά να το συζητήσουμε στο σχετικό νήμα!!

@Κόρτο Μαλτέζε: Διάβασα κάποιες κριτικές εδώ μέσα και περισσότερο μου θύμισαν ελιτισμό παρά θαυμασμό προς το βιβλίο...
 

Καστάλια

Κοινωνός
Νικόλα, με κάλυψες, νομίζω.

Κόρτο, εσύ γιατί δεν κάνεις πιο συχνά παρουσιάσεις; Μια πρόταση δική σου αξίζει όσο χίλιες περιγραφές καταξιωμένων κριτικών.
 

Ο Βιβλιοφάγος

Όμορφο Νιάτο
Το καλύτερο βιβλίο που διάβασα για φέτος ήταν το "Λακριμόσα, Δαμάζοντας το Όνειρο" της Δήμητρας Φραγκούλη, από τις εκδ. Ωκεανός. Δεν το περίμενα και ξαφνιάστηκα ευχάριστα! Η αλήθεια είναι πως δύσκολα διαβάζω ελληνική λογοτεχνία, αλλά αυτή το φορά -ευτυχώς- διαψεύστηκα και το βιβλίο με κράτησε μέχρι την τελευταία σελίδα. Κινηματογραφική πλοκή αλλά και μεστό κείμενο χωρίς βερμπαλισμούς και άχρηστα επιρρήματα (αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ γιατί το κάνουν οι συγγραφείς, αλλά τέλος πάντων...)
Από την αντιπέρα όχθη διάβασα πριν περίπου 2 μήνες το Μετρό 2033 του Ντμίτρι Γκλουκόβσκι, γιατί είχα διαβάσει διθυραμβικά σχόλια γι αυτό. 'Ελεος! Ακόμα αναρωτιέμαι γιατί πίεσα τον εαυτό μου να ολοκληρώσω αυτό το υπέρογκο σύγγραμα. Όταν είδα μάλιστα ότι έχει κυκλοφορήσει και το Μετρο 2034, τι να πω! Τέλος πάντων, γούστα είναι αυτά!
 
δέν ξέρω για ''αγαπημένο'' βιβλίο (διότι διάβασα αρκετά, αλλα κανένα δέν ξεχώρισα στο επίπεδο του ''εξαιρετικού'', πολλώ μάλλον του ''αγαπημένου''). Ξέρω όμως ότι διάβασα το χειρότερο έβερ, κι αυτό βέβαια δέν ήταν άλλο απο τον διαβόητο ''αλχημιστή'' (που με κάποιο τρόπο βρέθηκε στη βιβλιοθήκη μου κάπου ακουμπισμένο). Νομίζω ότι το βιβλίο αυτό αποδεικνύει περιτράνως το πόσο κάποιου είδους βιβλιοφιλία μπορεί να είναι κατ' ουσίαν αποφυγή κριτικής σκέψης. Έχοντάς το διαβάσει, το συνιστώ πλέον σε όλους, ως υπόδειγμα κακογραμμένου, μέτριου κειμένου, στημένου για να προσελκύσει ανεγκεφάλους.
 
Που να διαβάσετε και το "Κήπο του Προφήτη" του Χαλιλ Γκιμπράν...

Μπροστά του ο Αλχημιστής μοιάζει αριστούργημα!!!!:χαχα:

ΥΓ: Εντωμεταξύ ο Κοέλιο είχε πιάσει και στο στόμα του τον Τζέημς Τζόυς...:νατώρα:
 

Έλλη Μ

Κοινωνός
Νικολα, και σε μενα καθολου δεν αρεσε ο κηπος.. και ο μπουσκαλια... και ο καστανέδα...
Απάλευτα.
 
Βασικά ο Μπουσκάλια είναι άλλη κατηγορία... Αυτοβελτίωσης και έτσι.. Μερικοί το έχουν ευαγγέλιο!!!

Για μένα είναι εξίσου τραγικός!!!:μαναι:

Ξέχασες και τον Μπουκάι!!!!!!!
 

Έλλη Μ

Κοινωνός
Δεν τον εχω διαβάσει. Με τα αυτοτετοια, εχω (κα)μία σχέση αντιπάθειας.
 
Top