Το καλύτερο και το χειρότερο βιβλίο που διάβασα τον τελευταίο χρόνο

Μιντόρι

Όμορφο Νιάτο
Το καλύτερο βιβλίο που διάβασα φέτος είναι "Τα δύσκολα χρόνια" του Τ. Ντίκενς, αλλά ακόμα διαβάζω την "Πτώση" του Α. Καμύ που ίσως διεκδικήσει την πρωτιά.

Το χειρότερο, το οποίο εν τέλει το παράτησα, ήταν το "180 δευτερόλεπτα" της Ελίνας Καρόλου. Πρόσπαθησα πολύ αλλά δεν τα κατάφερα να το τελειώσω...:κλαψ:
 

Ατλαντίσια

Όμορφο Νιάτο
Το χειρότερο βιβλίο που διάβασα φέτος είναι "Το ημερολόγιο ενός δαίμονα" του Clive Barker (μπορείτε να δείτε αντίστοιχο ποστ στην σελίδα μου)
ενώ τα καλύτερα "Το βιβλίο των χαμένων πραγμάτων" του John Connolly ,που τελείωσα πριν λίγο, και "Ο Χάρι Πότερ και ο αιχμάλωτος του Αζκαμπάν" της J. K. Rowling, το οποίο διάβασα για πολλοστή φορά γιατί μου είχε λείψει! :)))) :γιούπι:
 

Τζάρλαξλ

Όμορφο Νιάτο
για το χειροτερο εγραψα πριν.
τα καλυτερα ηταν το "η ερημος των Ταρταρων" του Ντινο Μπουτζατι και "η εφευρεση του Μορελ" του Αλφονσο Μπιόυ.
 
Το χειρότερο βιβλίο που διάβασα φέτος είναι "Το ημερολόγιο ενός δαίμονα" του Clive Barker (μπορείτε να δείτε αντίστοιχο ποστ στην σελίδα μου)
Διάβασα την κριτική σου Ατλαντίσια!!
Τόσο χάλια ήταν αυτό του Μπάρκερ??? Εγώ 2 έχω διαβάσει και μου άρεσαν και τα 2. Το καταραμένο Παιχνίδι και τον Υφαντόκοσμο. Κια μάλιστα έχω στα προσεχώς και τον Κλέφτη του Πάντοτε (που όπως λένε αρκετοι στην λέσχη είναι πάρα πολύ καλό):ναι:
 

Ανδρεα

Όμορφο Νιάτο
Το καλύτερο βιβλίο που διαβασα για φέτος βρίσκετε ανάμεσα σε δυο επιλογές .
Ο ΦΟΒΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ FROMM ERICH και

ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ CRONIN JOSEPH-ARCHIBALD

το χειροτερο

Η ΗΣΥΧΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ FUENTES CARLOS
 

Ατλαντίσια

Όμορφο Νιάτο
Διάβασα την κριτική σου Ατλαντίσια!!
Τόσο χάλια ήταν αυτό του Μπάρκερ??? Εγώ 2 έχω διαβάσει και μου άρεσαν και τα 2. Το καταραμένο Παιχνίδι και τον Υφαντόκοσμο. Κια μάλιστα έχω στα προσεχώς και τον Κλέφτη του Πάντοτε (που όπως λένε αρκετοι στην λέσχη είναι πάρα πολύ καλό):ναι:
Δυστυχώς άρχισα την ανάγνωση του Μπάρκερ με το -όπως διαπίστωσα και όπως αποδείχθηκε- χειρότερο του βιβλίο. Δεν βρήκα κάποιο νόημα, δεν κατέληξε πουθενά συγκεκριμένα, γενικά μια απογοήτευση! Για τον υφαντόκοσμο έχω ακούσει τα καλύτερα, όπως και για τον κλέφτη του πάντοτε! Απλώς ήμουν άτυχη και έπεσα σε ένα από τα ελάχιστα μάλλον άτομα που τους άρεσε το ημερολόγιο ενός δαίμονα! Δεν πτοούμαι όμως, έχω αγοράσει το Abarat και ελπίζω να αλλάξει η τύχη μου!:))))
 
Χειροτερα θεωρω καποια απο τα μυθιστορηματα-ας πω του συρμου.Πιο light λογοτεχνια δηλαδη,που την αγαπω τρελα ως ειδος αλλα λιγα βιβλια πραγματικα ξεχωριζουν κι αξιζουν ιδιαιτερης μνειας.

Καλυτερο για το 2014...Ε,τα ΔΑΙΜΟΝΙΑ κερδισαν τις εντυπωσεις για φετος διοτι δεν περιμενα οτι ενα τετοιο βιβλιο ελαφρως γκοθικ διαθεσης θα με γοητευε τοσο!"Πρωτοφανες για μενα πραγμα" που ελεγε κι η Βανδη στο παλιο της ντουετακι με τον Γιωργο Λεμπεση στα 1997!!!

Ο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΟΙΚΤΟΣ του Τσβαιχ -απο εκδοσεις Αγρα επισης ειναι ενα αριστουργηματικο σημειο αναφορας-απο τις πιο διεισδυτικες ματιες στην ψυχη του ανθρωπου -ανατεμνει το φαινομενο της συμπονιας διερευνωντας αντιφατικα κινητρα που μετατρεπουν αυτην την αλληλεγγυη ειτε σε βαλσαμο ειτε σε θανασιμο οπλο. Βαθιες αληθειες και μαθημα ζωης!

Ξεχωριστη θεση στα βιβλια της χρονιας ασφαλως εχουν και τα ΑΝΕΜΟΔΑΡΜΕΝΑ ΥΨΗ που επιτελους!-διαβασα απο τις εκδοσεις Αγρα...Ακρως ατμοσφαιρικο βιβλιο, με συγκινησε πολυ ,αλλα οχι στον απολυτο βαθμο που ισως περιμενα.Ο σκοτεινος χαρακτηρας Χηθκλιφ δε μου ασκησε ιδιαιτερη γοητεια,οπως σε τοσες κοπελες που ακουω -εν αντιθεσει με τον ακατεργαστο,πρωτολειας αγαθοτητας δευτεραγωνιστη Χεαρτον.Ολα τα περιεργα και τα αναποδα εγω μια ζωη!

Επισης η ΚΑΡΔΕΡΙΝΑ το φετινο ΠΟΥΛΙΤΖΕΡ ηταν ενα αξεχαστο πολυεπιπεδο ταξιδι ενηλικιωσης.

Σιγουρα ειναι κι αλλα , πολλα βιβλια που αξιζουν αναφορας-αξιωθηκα εξαιρετικες και πολυαριθμες αναγνωστικες εμπειριες φετος.
Να ειμαστε καλα και του χρονου ακομη πιο δυναμικα!

ΥΓ Ειμαι στα μισα του μυθιστορηματος ΣΑΣΕΝΚΑ που συνιστα ενα μαγευτικο σεριανι στη Ρωσια της Επαναστασης αλλα δεν το βαζω ακομη στα κορυφαια γιατι δεν ξερω που θα καταληξει.
 
Last edited:
Κάπου στις αρχές του χρόνου, τον Ιανουάριο, τον πιο όμορφο μήνα που λέει κι ο Νίτσε, γνώρισα τον Βέρθερο του Γκαίτε. Πρώτη φορά έπαθα τέτοιο πράγμα με βιβλίο. Ο Βέρθερος υψώθηκε μπροστά μου σαν πολύτιμος φίλος και σαν αντικαθρέφτισμα του εαυτού μου. Ο Γκαίτε γράφει κάπου ότι είναι τυχερός όποιος ένιωσε έστω και μια φορά στη ζωή του πως ο Βέρθερος γράφτηκε για τον ίδιο και μόνο. Αυτό αισθάνθηκα κι εγώ. Σίγουρα αν το διάβαζα τώρα θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα, γι' αυτό φρονώ πως κάθε βιβλίο πρέπει να το διαβάζουμε όταν μας έλκει και μας "καλεί" για κάποιον άγνωστο λόγο.

Τον προηγούμενο μήνα, αντάμωσα κι έναν άλλον σπουδαίο Γερμανό! Πανύψηλο βουνό ο λόγος και το πνεύμα του, που θέλει αντοχές και κότσια για το ανέβεις. Κακοτράχαλος ο δρόμος που ανοίγει με τόλμη, άγρια η θάλασσα που μας ρίχνει μέσα με οξυδέρκεια. Μιλάω για τον Νίτσε. Και συγκεκριμένα για την "Χαρούμενη επιστήμη" του. Φτάνει σε σημεία που κανείς άλλος δεν άγγιξε. Κανένα άλλο πνεύμα δεν κοίταξε με τέτοια καθαρότητα αυτά που θεωρεί αυτονόητα και αδιάσειστα ο άνθρωπος. Και κανένας άλλος δεν τα σύντριψε έτσι.
Ο Νίτσε γκρεμίζει τα σαθρά θεμέλια που έβαλαν κάποιοι άλλοι για μας και σου δίνει τα εργαλεία για να οικοδομήσεις εσύ ο ίδιος, για να δημιουργήσεις εσύ ο ίδιος τον ήλιο που θα σε φωτίζει, όπως λέει με την γνήσια ποιητικότητα που τον διακρίνει.

Όπως καταλαβαίνετε, για φέτος, στη λογοτεχνία τοποθετώ στο νούμερο ένα "Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου" και στη φιλοσοφία την "Χαρούμενη επιστήμη".
Αν έπρεπε να μιλήσω και για ποίηση, σίγουρα θα έλεγα τα αναγνωρισμένα ποιήματα του Καβάφη.
Μην ξεχάσω να κάνω ιδιαίτερη μνεία και στον Δημήτρη Λιαντίνη. Σημαντικότατος ως καθηγητής (δείτε μαθήματα και διαλέξεις του στο youtube) και ως συγγραφέας.
Τώρα διαβάζω την Γκέμμα και είναι φανταστική η ευρυμάθεια και η διαύγεια που διαθέτει. Από τους Έλληνες που μου έχουν μάθει πολλά πράγματα.

Δεν απογοητεύτηκα από κάποιο βιβλίο σε μεγάλο βαθμό, αλλά σίγουρα μερικά δεν μου είπαν τίποτα. Όπως λ.χ η Λωξάντρα της Ιορδανίδου, το Χαμένο νησί του Καραγάτση, η Βιοτεχνία υαλικών του Κουμανταρέα κ.ά.
 
Δυσκολεύομαι να διαλέξω μόνο ένα, θα πω όσο πιο λίγα μπορώ. Τα καλύτερα βιβλία λοιπόν που διάβασα φέτος και που θα μπορούσα κάλλιστα να τα συμπεριλάβω και σε μια λίστα με τα καλύτερα βιβλία που διάβασα ποτέ, είναι, με τυχαία σειρά, τα εξής:

Η τριλογία της Μασσαλίας
Σκακιστική νουβέλα
Σκοτεινά μυστικά

Α, δεν θυμάμαι να διάβασα κάτι που να μην μου άρεσε καθόλου μα καθόλου, μάλλον γιατί πλέον όταν ένα βιβλίο δεν μου πηγαίνει το αφήνω στην άκρη.
 
Last edited:

Λυκάων

Όμορφο Νιάτο
Πολλά τα καλά βιβλία που διάβασα φέτος και από διάφορα λογοτεχνικά είδη. Ίσως το καλύτερο να ανήκει στο πιο παρεξηγημένο είδος (εννοώ την επιστημονική φαντασία) και είναι ''ο κατασκευαστής των άστρων'' του Όλαφ Σταπλετον, ένας τολμηρός
στοχασμός πάνω στο θαύμα της ζωής και στη φύση του Θεού γραμμένο στη φόρμα του μυθιστορήματος.
Επίσης ένας εντελώς άγνωστός μου συγγραφέας ως τώρα που μου τον έμαθε η γυναίκα μου γιατί έχει ζήσει σ'εκείνα τα μέρη πολλά χρόνια, ο Αυστραλός Ρίτσαρντ Φλάναγκαν, μου χάρισε μία αξέχαστη αναγνωστική εμπειρία με το ''εγχειρίδιο ιχθύων''.
Χειρότερο δεν έχει (ευτυχώς).
Καλή χρονιά σε όλους
 
Κάπου στις αρχές του χρόνου, τον Ιανουάριο, τον πιο όμορφο μήνα που λέει κι ο Νίτσε, γνώρισα τον Βέρθερο του Γκαίτε. Πρώτη φορά έπαθα τέτοιο πράγμα με βιβλίο. Ο Βέρθερος υψώθηκε μπροστά μου σαν πολύτιμος φίλος και σαν αντικαθρέφτισμα του εαυτού μου. Ο Γκαίτε γράφει κάπου ότι είναι τυχερός όποιος ένιωσε έστω και μια φορά στη ζωή του πως ο Βέρθερος γράφτηκε για τον ίδιο και μόνο. Αυτό αισθάνθηκα κι εγώ. Σίγουρα αν το διάβαζα τώρα θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα, γι' αυτό φρονώ πως κάθε βιβλίο πρέπει να το διαβάζουμε όταν μας έλκει και μας "καλεί" για κάποιον άγνωστο λόγο.

Τον προηγούμενο μήνα, αντάμωσα κι έναν άλλον σπουδαίο Γερμανό! Πανύψηλο βουνό ο λόγος και το πνεύμα του, που θέλει αντοχές και κότσια για το ανέβεις. Κακοτράχαλος ο δρόμος που ανοίγει με τόλμη, άγρια η θάλασσα που μας ρίχνει μέσα με οξυδέρκεια. Μιλάω για τον Νίτσε. Και συγκεκριμένα για την "Χαρούμενη επιστήμη" του. Φτάνει σε σημεία που κανείς άλλος δεν άγγιξε. Κανένα άλλο πνεύμα δεν κοίταξε με τέτοια καθαρότητα αυτά που θεωρεί αυτονόητα και αδιάσειστα ο άνθρωπος. Και κανένας άλλος δεν τα σύντριψε έτσι.
Ο Νίτσε γκρεμίζει τα σαθρά θεμέλια που έβαλαν κάποιοι άλλοι για μας και σου δίνει τα εργαλεία για να οικοδομήσεις εσύ ο ίδιος, για να δημιουργήσεις εσύ ο ίδιος τον ήλιο που θα σε φωτίζει, όπως λέει με την γνήσια ποιητικότητα που τον διακρίνει.

Όπως καταλαβαίνετε, για φέτος, στη λογοτεχνία τοποθετώ στο νούμερο ένα "Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου" και στη φιλοσοφία την "Χαρούμενη επιστήμη".
Αν έπρεπε να μιλήσω και για ποίηση, σίγουρα θα έλεγα τα αναγνωρισμένα ποιήματα του Καβάφη.
Μην ξεχάσω να κάνω ιδιαίτερη μνεία και στον Δημήτρη Λιαντίνη. Σημαντικότατος ως καθηγητής (δείτε μαθήματα και διαλέξεις του στο youtube) και ως συγγραφέας.
Τώρα διαβάζω την Γκέμμα και είναι φανταστική η ευρυμάθεια και η διαύγεια που διαθέτει. Από τους Έλληνες που μου έχουν μάθει πολλά πράγματα.

Δεν απογοητεύτηκα από κάποιο βιβλίο σε μεγάλο βαθμό, αλλά σίγουρα μερικά δεν μου είπαν τίποτα. Όπως λ.χ η Λωξάντρα της Ιορδανίδου, το Χαμένο νησί του Καραγάτση, η Βιοτεχνία υαλικών του Κουμανταρέα κ.ά.
@Νίκος γκ, καλησπέρα.
(άσχετο: έχω μια υποψία και μια καχυποψία αλλά και μια υπεροψία και γενικά πολλά -ψία, πως δεν γιορτάζεις μαζί με άλλους Νίκους).

Είναι αλήθεια πως φεύγει μία περίεργη αναγνωστική χρονιά για πολλούς.
Αναφέρθηκες σε τρεις αναμαλλιασμένους εχθρούς των ενστίκτων, (όχι ο Καβάφης). Ο Νίτσε με την ακατάσχετη φλυαρία για στημένα κι ο Λιαντίνης με την αμάζευτη σκέψη για Εμπειρίκο και τα δήθεν όρια. Ο Γκαίτε εντάξει, κάπως τη γλίτωσε με τα ευρήματά του. Ελπίζω αγαπητέ Νίκο γκ να έχω την τιμή κάποια στιγμή και να μονομαχήσουμε κάτω απ' τον κόκκινο ήλιο της Λέσχης.
 
Στράτη, δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς υπαινίσσεσαι με το όνομα που έχω στο φόρουμ. Έχεις μια υποψία ότι δεν με λένε Νίκο; Πώς έβγαλες αυτό το συμπέρασμα; Γιατί όντως είναι ένα ψευδώνυμο που χρησιμοποίησα κάνοντας δοκιμαστικά τον λογαριασμό που τελικά έμεινε.

Για ποια στημένα του Νίτσε μιλάς ακριβώς; Καταλαβαίνω τι εννοείς αναφορικά με τον Εμπειρίκο.
Ο Λιαντίνης είχε μια κακή γνώμη για τον μέγα ανατολικό αλλά όχι για τον Εμπειρίκο ως ποιητή. Πού ακριβώς το πας; Και σε ποια ευρήματα αναφέρεσαι;
Εν πάση περιπτώσει, φρονώ πως κανένας από αυτούς δεν ήταν εχθρός των ενστίκτων. Και αν θες την απάντηση μου περί αυτού, θα επιθυμούσα να γράψεις ξεκάθαρα πού στηρίζεις αυτή την δήλωσή σου.
Δυστυχώς μιλάς με υπονοούμενα και μου είναι δύσκολο να ακολουθήσω την σκέψη σου.
 
Καλημέρα αγαπητέ Νίκο γκ.
Συγγνώμη για την καθυστέρηση, τώρα σε διάβασα.
(για το παρωνύμιο μην δίνεις σημασία, καμιά φορά παίζω με υποθέσεις / κουκουρούκου δηλαδή).
Και για τα υπόλοιπα έχεις δίκιο, ήταν κατά λάθος υπονοούμενα, απλώς βρήκα υπέροχη την ανάρτησή σου και μπήκα στον πειρασμό (και επίσης το γνωστό: όταν μπαίνουν υπονοούμενα είναι για να κρυφτούν τα κενά). Αν τύχει στο μέλλον να πεις γνώμη για σχετικά βιβλία θα χαρώ αφάνταστα να σε διαβάσω.
 

Τζάρλαξλ

Όμορφο Νιάτο
για το χειροτερο εγραψα πριν.
τα καλυτερα ηταν το "η ερημος των Ταρταρων" του Ντινο Μπουτζατι και "η εφευρεση του Μορελ" του Αλφονσο Μπιόυ.
Πανω στο νημα, λιγο πριν φυγει το 2014, τελειωσα το καλυτερο βιβλιο που διαβασα μεσα στη χρονια. Προκειται για το "Το λαθος" του Αντωνη Σαμαρακη.
Σιγουρα μεσα στα τοπ10 που εχω διαβασει ποτε.
 
Εγώ πρόλαβα να βάλω και άλλο ένα πολύ ωραίο βιβλίο στην λίστα των καλύτερων που διάβασα το 2014!

Ήταν " Ο Λόφος των Ονείρων" του Άρθουρ Μάχεν!

ΥΓ: Λέω να του κάνω κάποια στιγμή και παρουσίαση...:ναι:
 
2 στα καλυτερα μου...
- Αδελφοι Καραμαζωβ. Φιοντορ Ντοστογεφσκι
-Το Μαγικο Βουνο. Τομας Μανν

Κακο βιβλιο, ευτυχως..:)))) δεν συναντησα...
 
Θα περιοριστώ με δυσκολία μόνο σε ένα καλύτερο βιβλίο και θα πω την "Σκακιστική νουβέλα", του Στέφαν Τσβάιχ.
Το χειρότερο, που το παράτησα και στην μέση ήταν το "Η νύχτα του κακού", του Πίτερ Στράουμπ.
 
Το καλύτερο βιβλίο που δάβασα φέτος ήταν πιθανότατα το "Ουδέν Νεότερον από το Δυτικό Μέτωπο" του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ. Από την άλλη, το βιβλίο που δεν μου άρεσε καθόλου ήταν "Ο Ωκεανός στο Τέλος του Δρόμου" του Νηλ Γκάιμαν.
 

Εμιλυ

Κοινωνός
Το καλύτερο βιβλίο που διάβασα φέτος δεν ήταν ένα αλλά τρία.

Από Έλληνες ξεχώρισα το "Δυο φορές αθώα" της Έλενας Χουζούρη που είδα ότι είναι και υποψήφιο για κάποιο βραβείο φέτος, μάλλον αναγνωστών αν θυμάμαι καλά.
Από ξένους θα διαλέξω δύο, το "Και τα βουνά μίλησαν" του Καλέντ Χοσεϊνί και το "Τελευταίο τρένο για τη Λισσαβώνα" του Πασκάλ Μερσιέ.
Αναγνωστική απόλαυση στο είδος του μου έδωσε και "Η τριλογία του Βερολίνου" του Φίλιπ Κερ αν και έπαθα θλάση καρπού σηκώνοντας τη μεγαλύτερη γκουμούτσα της ζωής μου!

Τα χειρότερα ήταν αρκετά (9 στα 60) μια και αρκετές φορές είμαι αναγκασμένη να διαβάζω βιβλία για να πω τη γνώμη μου.
Το τοπ για μένα ήταν το "Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου" του Γιάννη Καλπούζου από Έλληνες και "Ο αναποφάσιστος" του Μπέντζαμιν Κάνκελ από ξένους.
 
Top