Για να δούμε, είμαστε άξια μέλη μιας λέσχης βιβλίου; Τι διαβάσαμε τις γιορτές;
Προσωπικά, ήθελα να εκμεταλλευτώ τις ημέρες των γιορτών για να διαβάσω κάποιο από τα βιβλία του Λε Κλεζιό, του φετινού νομπελίστα, του οποίου το όνομα αγνοούσα παντελώς. Διάβασα δύο βιβλία του, το Χρυσόψαρο και το Ουράνια. Διαπίστωσα ότι ο Λε Κλεζιό, γάλλος που έχει ζήσει και στην Αφρική, είναι ένας συγγραφέας που συστηματικά μεταφέρει τον αναγνώστη σε εξωτικά μέρη.
Το Χρυσόψαρο, είναι η ιστορία ενός κοριτσιού από το Μαρόκο και η δύσκολη πορεία του προς την ενηλικίωση. Πολύ ενδιαφέρον και ευχάριστο και το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Το Ουράνια είναι δυσκολότερο. Εξελίσσεται στο Μεξικό και είναι απ’ αυτά τα βιβλία που απ’ την αρχή σε κατακλύζουν με μια πληθώρα ονομάτων και κάθε τρεις και λίγο αναγκάζεσαι να γυρίσεις πίσω, για να θυμηθείς ποιος είναι ποιος. Το γεγονός ότι τα ονόματα είναι λατινοαμερικάνικα δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο τα πράγματα.
Σαφώς, αυτό το μυθιστόρημα είναι πιο «ψαγμένο» από το πρώτο, από πλευράς μηνυμάτων και θεμάτων. Ο συγγραφέας στήνει μια ιδανική πολιτεία σε μια κοιλάδα του Μεξικού ( ορθώς κλίνω το Μεξικό ή όχι; ) και την αντιπαραβάλλει με την πραγματική, σύγχρονη κοινωνία. Τα θέματα που κυριαρχούν στο βιβλίο είναι η ανθρώπινη φύση, η πορνεία, ο σύγχρονος αστικός τρόπος ζωής και ο έρωτας. Ένα βαθιά ανθρωπιστικό αλλά και απαισιόδοξο βιβλίο αφού στο τέλος η Ουράνια, η ιδανική πολιτεία, καταστρέφεται.
Προσωπικά, ήθελα να εκμεταλλευτώ τις ημέρες των γιορτών για να διαβάσω κάποιο από τα βιβλία του Λε Κλεζιό, του φετινού νομπελίστα, του οποίου το όνομα αγνοούσα παντελώς. Διάβασα δύο βιβλία του, το Χρυσόψαρο και το Ουράνια. Διαπίστωσα ότι ο Λε Κλεζιό, γάλλος που έχει ζήσει και στην Αφρική, είναι ένας συγγραφέας που συστηματικά μεταφέρει τον αναγνώστη σε εξωτικά μέρη.
Το Χρυσόψαρο, είναι η ιστορία ενός κοριτσιού από το Μαρόκο και η δύσκολη πορεία του προς την ενηλικίωση. Πολύ ενδιαφέρον και ευχάριστο και το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Το Ουράνια είναι δυσκολότερο. Εξελίσσεται στο Μεξικό και είναι απ’ αυτά τα βιβλία που απ’ την αρχή σε κατακλύζουν με μια πληθώρα ονομάτων και κάθε τρεις και λίγο αναγκάζεσαι να γυρίσεις πίσω, για να θυμηθείς ποιος είναι ποιος. Το γεγονός ότι τα ονόματα είναι λατινοαμερικάνικα δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο τα πράγματα.
Σαφώς, αυτό το μυθιστόρημα είναι πιο «ψαγμένο» από το πρώτο, από πλευράς μηνυμάτων και θεμάτων. Ο συγγραφέας στήνει μια ιδανική πολιτεία σε μια κοιλάδα του Μεξικού ( ορθώς κλίνω το Μεξικό ή όχι; ) και την αντιπαραβάλλει με την πραγματική, σύγχρονη κοινωνία. Τα θέματα που κυριαρχούν στο βιβλίο είναι η ανθρώπινη φύση, η πορνεία, ο σύγχρονος αστικός τρόπος ζωής και ο έρωτας. Ένα βαθιά ανθρωπιστικό αλλά και απαισιόδοξο βιβλίο αφού στο τέλος η Ουράνια, η ιδανική πολιτεία, καταστρέφεται.
κυρίως ξαναδιάβασα εικονογραφηγήματα τα οποία παρουσίασα εδώ στο σχετικό φόρουμ (π.χ. την "Περσέπολι", αυτά του Ντάνιελ Κλάους κ.α.) και ένα ακόμη εικονογραφήγημα που μού δώρισε η αδελφή μου, το Ελληνικό (!) 
Υπάρχει μέσα ένα όμορφο άρθρο που αναφέρεται και στο συγκεκριμένο φαινόμενο. Όμως προσεχώς! σε νέο νημάτιο!
