Τηλεόραση ή Βιβλίο;

2 θέματα σχετικά με το διάβασμα πάντα με απασχολούσαν, και τα έχω συζητήσει με κόσμο κατά καιρούς, οπότε είπα να τα αναφέρω και εδώ, να δω τι απόψεις υπάρχουν. Το ένα θέμα σε αυτό το post, το άλλο εδώ

Σχετικά με αυτό που λένε πολλοί: "Κλείσε την τηλεόραση, και διάβασε ένα βιβλίο" και τις παραλλαγές του. Πάντα έβρισκα αυτή τη γενικότητα λανθασμένη. Προφανώς, αν κάποιος πει "Κλείσε το Dancing with the Stars και διάβασε λίγο Tolstoy", δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι μία φράση που στέκει ως "το διάβασμα > της τηλεόρασης". Ισχύει όμως το ίδιο αν πεις "Κλείσε το Utopia* και διάβασε λίγο Μαντά"? Σταμάτα δηλ. μία δραστηριότητα που προσφέρει προβληματισμό, σε κάνει να σκεφτείς, και ξεκίνα μία δραστηριότητα όπου ο εγκέφαλος θα μπει σε λειτουργία αποχαύνωσης. Στην προκειμένη περίπτωση θεωρώ ότι "η τηλεόραση > του διαβάσματος". Πιστεύω ότι όποιος χρησιμοποιεί αυτή τη γενικότητα, ουσιαστικά εννοεί την πρώτη της μορφή, αλλά πάντα με ενοχλούσε να το ακούω διατυπωμένο με αυτό τον τρόπο.

* Αν δεν έχετε δει Utopia, το προτείνω ανεπιφύλακτα. Είναι ότι καλύτερο έχω δει σε τηλεοπτική σειρά - ακολουθεί από κοντά το Black Mirror.
 
Last edited by a moderator:

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Κόμη, η Λέσχη μας έχει αναγνώστες και αναγνώστριες της Μαντά που κάθε άλλο παρά αποχαυνωμένο εγκέφαλο έχουν :) Κάθε τι στην ώρα του λέω εγώ, ανάλογα με τα κέφια της στιγμής ή τη φάση που περνάμε ως αναγνώστες ή ως θεατές. Καλός ο Τολστόι, καλή και η Μαντά, καλό το Utopia, υπέροχο το Black Mirror, ωραίο και το Dancing with the Stars!
 
Ίζι, επικεντρώθηκες σε λάθος σημείο. Μπορείς να αντικαταστήσεις τη Μαντά με κάτι άλλο, με αυτό π.χ. http://tinyurl.com/logotexnia
To νόημα της ερώτησης είναι αν πιστεύει κάποιος ότι το "καλύτερα βιβλίο παρά τηλεόραση" ισχύει γενικά, ασχέτως τι βιβλίου ή τι τηλεόρασης μιλάμε. Αν, δηλ, το "Κλείστε τις τηλεοράσεις και διαβάστε βιβλία" έχει βάση από μόνο του.

Btw, συμφωνώ απόλυτα με τις βαθμολογίες σου στο Black Mirror, εκτός από την τελευταία, όπου εγώ θα έβαζα 2 και πολύ του είναι - μα τι απογοητευτικό επεισόδιο, ειδικά μετά από εκείνο το έπος που προηγήθηκε...
 
Last edited:
Κόμη, καλησπέρα και καλή χρονιά με υγεία.
Η Ίζι έχει δίκιο σε ό,τι είπε, αν προσέξεις καλύτερα θα δεις πως δεν επικεντρώνεται σε συγκεκριμένο σημείο, απλώς σου απάντησε και στο παράδειγμα που εσύ έβαλες, και στα δύο νήματα. Αν μου επιτρέπεις, θα πω πως με βάση την ερώτησή σου πρέπει να είσαι νέος σε ηλικία. Προσωπικά θα δώσω την ίδια απάντηση με την Ίζι, όλα είναι καλά και όλα είναι στην ώρα τους. Αν απαντήσω με αφορμή και το άλλο νήμα, τότε θα πω πως δεν υπάρχουν ποιοτικά πράγματα αλλά δήθεν ποιοτικά μυαλά· πώς μπορώ να σταθώ δίκαιος όταν πιστεύω στη δική μου ανώτερη ποιότητα;
 
To νόημα της ερώτησης είναι αν πιστεύει κάποιος ότι το "καλύτερα βιβλίο παρά τηλεόραση" ισχύει γενικά, ασχέτως τι βιβλίου ή τι τηλεόρασης μιλάμε. Αν, δηλ, το "Κλείστε τις τηλεοράσεις και διαβάστε βιβλία" έχει βάση από μόνο του.
Αν το πάμε με βάση ποιο θα προσφέρει κάτι από άποψη γνώσης, επιμόρφωσης κτλ, τότε δεν έχει βάση από μόνο του. Από την άποψη αυτή, καλύτερα να δεις ντοκυμαντέρ για τον Β' ΠΠ παρά να διαβάσεις πχ. αυτό στο link που παραπέμπεις.

Αλλά, πιστεύω κι εγώ, για να συνδέσω και την άλλη ανάρτησή σου, ότι όλα χρειάζονται στην ζωή. Εξαρτάται από την ώρα και τις διαθέσεις. Πάντως, παρόλο που δεν διαβάζω το είδος της Μαντά, Δημουλίδου κτλ, δεν πιστεύω κι εγώ ότι αποχαυνώνουν τον εγκέφαλο. Κανένα βιβλίο δεν το κάνει νομίζω ούτε και το πιο ανάλαφρο. Αντίθετα, η τηλεόραση πάρα πολύ συχνά. :)
 
Last edited:
Κόμη,

πρέπει να κόψεις πολλά δέντρα και πολλά ξύλα για να γίνεις ένας καλός ξυλοκόπος. Εύκολα ξύλα, δύσκολα, χοντρά, χλωρά, ξηρά, σε δύσβατες περιοχές. Πολλές φορές αυτό θα πρέπει να το κάνεις κάτω από τον καυτό ήλιο ή κάτω από δυνατή βροχή. Άλλες πάλι, θα αναζητάς τα πιο καλά, αλλά θα πρέπει να αρκεστείς στα σάπια. Ακόμα κι αυτά όμως, μπορούν να σε ζεστάνουν από το αναμμένο τζάκι σου. Όπως και νά 'χει, κάθε μέρα που θα περνά, εσύ δεν θα σταματήσεις να γίνεσαι όλο και καλύτερος ξυλοκόπος, κι η κρίση σου θα είναι αυτή που θα σε οδηγεί κάθε φορά εκεί που χρειάζεσαι κι έχεις ανάγκη, κι ας μην είναι πάντα εκεί που πραγματικά επιθυμείς.

Την νοητική προσπάθεια που θα καταβάλεις για να κατανοήσεις όσα μόλις έγραψα και (για να κατανοήσεις) κατά πόσο είναι εντός νήματος (tip: είναι), η τηλεόραση δεν θα σου επιτρέψει ποτέ να (την) κάνεις. Ο λόγος; Δεν προλαβαίνεις.

Και τώρα επιλέγεις τι θέλεις να κάνεις σ' αυτή τη ζώη:

Να σκέφτεσαι... ή όχι...
 
Θεωρώ πως και τα δυο χρειαζόμαστε στην ζωή μας, είναι ανάλογα σε τι φάση είμαστε. Βέβαια τώρα πλέον στην τηλεόραση δεν προβάλλεται και τίποτα το αξιόλογο γιαυτό άλλωστε καταλήγουμε στα βιβλία.
 
Απο ενα κακό βιβλίο σίγουρα ειναι καλύτερο να βλέπεις κατι στην τηλεόραση σίγουρα ειναι πιο ανώδυνο . Δεν ξέρω αν η ώρα ειναι μια κατάσταση μου μπορείς να την ελενξεις σίγουρα ομος μπορείς να διαχηρηστις .Προσωπικά πιστεύω πος ενας άνθρωπος απο την γέννηση μέχρι τον θάνατο ειναι ενας άνθρωπος σε εξέλιξη. Οσο για τα δοκιμαστικά σαν ξυλοκόπος ειναι ακίνδυνα και δημιουργικά αλλα ενας άνθρωπος που ειναι περίεργος μεσα σε ενα φαρμακιών με αγνια στο τη θα συνάντησή τοτε οι επιλογές ειναι πολλες και σίγουρα πιο ενδιαφερουσες οπος καραμέλες , υπνωτικά , διεγερτικα , δηλητήρια και αλλα πολα που δοκιμαζοντας θα μαθεις τη θα σου προκαλεσουν .
 
Νομίζω ότι το δίλημμα δεν είναι τηλεόραση ή βιβλίο και ποσότητα ή ποιότητα, αλλά ποια τηλεόραση και ποιο βιβλίο ή γιατί ποσότητα και γιατί ποιότητα (και τελικά πώς καθορίζεται η ποσότητα και πώς η ποιότητα). Οι ενστάσεις μου επιγραμματικά είναι:

  • Όταν θέτουμε το δίλημμα "τηλεόραση ή βιβλίο", αν είμαστε υπέρ της τηλεόρασης το προσωποποιούμε συγκρίνοντας μια θεωρητικά ποιοτική τηλεοπτική εκπομπή (συνηθέστερα ντοκιμαντέρ ή κάποιο δημοφιλές με υψηλά στάνταρ παραγωγής ξένο σίριαλ) σε αντιδιαστολή με κάποιο δημοφιλές, θεωρητικά μη ποιοτικό βιβλίο συνηθέστερα γυναικείας λογοτεχνίας (πχ Μαντά). Δεν νομίζω ότι πολλοί υποψήφιοι τηλεθεατές ενός ντοκιμαντέρ για την πάλη εξουσίας στην Φλωρεντία του 15ου αιώνα θα μπουν στο δίλημμα "να δω το ντοκιμαντέρ ή να διαβάσω πχ τις 50 αποχρώσεις του Γκρι;" Αντίστοιχα ο υποψήφιος αναγνώστης των 50 αποχρώσεων δεν θα προβληματιστεί για το αν θα δει το ντοκιμαντέρ αντί να διαβάσει το βιβλίο. Άρα η ερώτηση για μένα θα ήταν "ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ για την Φλωρεντία ή Ένα βιβλίο για την Φλωρεντία" και "Μια σαπουνόπερα ή Ένα άρλεκιν;" και στις δύο περιπτώσεις προσωπικά θα επέλεγα το βιβλίο, είναι κάτι το υποκειμενικό πάντως και δεν διεκδικώ το αλάθητο.
  • Το άλλο δίλημμα "ποσότητα ή ποιότητα" είναι πιο λογικό και αυτό παίρνει όμως σαν δεδομένο ότι αυτός που διαβάζει "πολλά" διαβάζει "μη ποιοτικά" ενώ ο ολιγαρκής διαβάζει ποιότητα. Θεωρώ ότι κάλλιστα κάποιος μπορεί να διαβάσει δύο βιβλία το χρόνο και να είναι ας πούμε "παραλογοτεχνία" και κάποιος άλλος να διαβάσει 20-30 και να είναι όλα εξαιρετικά. Άλλωστε προσωπικά θεωρώ πιθανότερο ότι αυτός που θα διαβάσει πχ 1-2 βιβλία το μήνα έχει περισσότερες πιθανότητες έστω και τυχαία να πετύχει 5-6 αριστουργήματα παρά αυτός που θα διαβάσει 2-3 τον χρόνο.
  • Μια άλλη παράμετρος που έχει να κάνει με το τι ποσότητα διαβάζει κάποιος είναι και το πόσο χρόνο αφιερώνει για διάβασμα. Είναι προφανές ότι όποιος διαβάζει κατά μ.ο. 1 ώρα την ημέρα θα διαβάζει 7 φορές περισσότερα βιβλία από αυτόν που διαβάζει 1 ώρα την εβδομάδα (στην πραγματικότητα θα διαβάζει πάνω από 7 φορές περισσότερα γιατί με την εξάσκηση θ' αυξηθεί και η ταχύτητα ανάγνωσής του)
  • Γενικά χαμογελώ με συγκατάβαση σε όσους ισχυρίζονται "Διαβάζω μόνο ό,τι έχει κάτι να μου δώσει". Προσωπικά έχω τελειώσει εδώ και αρκετά χρόνια το Πανεπιστήμιο και ακόμα περισσότερα το Λύκειο. Αφού λοιπόν δεν θα δώσω εξετάσεις μέσα στο 2015 γιατί να έχω χρησιμοθηρική στάση προς τα αναγνώσματά μου; Και γιατί είναι κακό να διαβάσω ένα "κακό" βιβλίο ή να δω μια κακή τηλεοπτική εκπομπή αφού αυτό με ευχαριστεί; Επιπλέον προσωπικά μου έχει συμβεί να μου γεννηθούν προβληματισμοί διαβάζοντας ένα εξόφθαλμα κακό βιβλίο (ή και μια κακή ταινία), προβληματισμοί που ίσως δεν ήταν στους στόχους του δημιουργού, αλλά και ο δέκτης συμβάλλει στη διαμόρφωση του μηνύματος.
  • Με το να διαβάζει περισσότερα βιβλία ακόμα και αν δεν είναι όλα πρώτης κατηγορίας κάποιος εκπαιδεύεται σαν αναγνώστης ώστε να διαβάσει κάτι καλύτερο αργότερα. Δεν θα θεωρούσα παράλογο κάποιος να ξεκινήσει την αναγνωστική του καριέρα διαβάζοντας Ταρζάν. Θα το θεωρούσα παράλογο να την ξεκινούσε με την Θεία Κωμωδία.
  • Τι είναι αυτό που καθορίζει πότε ένα βιβλίο είναι καλό ή όχι; Το καλό και το κακό (πέρα από μερικές ακραίες περιπτώσεις), είναι σχετικό. Ακόμα και το κριτήριο του "κλασσικού που έχει αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου" είναι συζητήσιμο, όπως και αυτό της δημοφιλίας.
  • Τέτοια δηλήμματα εμπεριέχουν ένα "πρέπει", άσχετα με το αν το εκφράζουν. Δηλαδή εγώ καταλαβαίνω τις ερωτήσεις "Τι πρέπει να κάνει κάποιος: να διαβάζει ή να βλέπει τηλεόραση;" και "Πρέπει κάποιος να διαβάζει πολλά βιβλία ή λίγα και καλά;". Σε θέματα γούστου όμως δε νομίζω ότι χωράνε πρέπει ή τέλος πάντων ο καθένας απαντά για τον εαυτό μου. Για μένα πρέπει εγώ να διαβάζω όσο θέλω και να βλέπω τηλεόραση όσο θέλω.
Φυσικά αυτά είναι προσωπικές απόψεις και μιας και δεν είμαι ακόμα πάπας ή ιερά σύνοδος δεν διεκδικώ το αλάθητο
 
Κόρτο, η απάντησή σου καλύπτει πλήρως τα θέματα, αλλά ειδικά η πρώτη παράγραφος που έγραψες είναι η καλύτερη άποψη που έχω ακούσει στο θέμα στις δεν ξέρω κι εγώ πόσες εκατομμύρια συζητήσεις που έχουν γίνει. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ με αυτόν τον τρόπο, και πιστεύω πως, όντως, σε μία σύγκριση ομοίων (π.χ. σαπουνόπερα και άρλεκιν, για να δανειστώ απ' το δικό σου παράδειγμα) θα "κερδίζει" πάντα το βιβλίο.
Στράτη, αρχικά να ανταποδόσω τις ευχές (και προς όλους), και να σε ευχαριστήσω που μου κόβεις χρόνια! Υποθέτω δηλ ότι με "νέος" θα εννοείς 20φεύγα, περίοδος που έχει εδώ και καιρό περάσει - πατάω τα 40 μέσα στο 15. Ίσως να σου φαίνονται οι ερωτήσεις "για νέους", επειδή ουσιαστικά με προβλημάτιζαν από όταν πρωτοάκουσα τη φράση "Κλείσε την τηλεόραση και διάβασε κανά βιβλίο", δηλ εδώ και καμια 20ετία στάνταρ. Από τη στιγμή που την άκουσα προσπαθούσα να απαντήσω αν είναι δυνατόν να ισχύει με τέτοια γενίκευση, χωρίς να συγκεκριμενοποιούμε τι εννούμε με "τηλεόραση" και "βιβλίο".
Επίσης, πάρα πολύ καλή ήταν η απάντηση του Παρωνύμιου, στο θέμα του πως "χτίζεται" κάποιος με τα βιβλία, απάντηση που έδωσε και ο Κόρτο, αλλά ο Παρωνύμιος την έδωσε πιο λογοτεχνικά!

Τέλος, θα ήθελα να τονίσω, γιατί φοβάμαι ότι ίσως έχω παρεξηγηθεί με τις συγκεκριμένες ερωτήσεις, και ειδικά με τη διατύπωσή τους, ότι δεν είμαι, ούτε το παίζω "δήθεν", "κουλτούρα" κλπ. Όπως διαβάζω Κάφκα, έτσι διαβάζω και λογοτεχνία ζόμπι, και όπως βλέπω Utopia και Black Mirror, έτσι βλέπω και sitcoms. H διατύπωση των ερωτήσεων έπρεπε να γίνει έτσι, για να τονιστεί το νόημα αυτού που ήθελα να πω.
 
Συμφωνώντας με τον Κόρτο σε γενικές γραμμές, μερικές ταπεινές σκέψεις κι ερωτήσεις, παίρνοντας αφορμή από τα γραφόμενά του:

Άρα η ερώτηση για μένα θα ήταν "ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ για την Φλωρεντία ή Ένα βιβλίο για την Φλωρεντία"

Θα προσέθετα "ή Ένα Ταξίδι Πέντε Ημερών στη Φλωρεντία" :)))

Γνωρίζοντας όλοι την τηλεόραση (μιλώ μόνο για την ελληνική), η απάντηση είναι αβίαστα η δεύτερη. Αν υπάρχουν στην ελληνική τηλεόραση παρόμοια ντοκιμαντέρ, θα χαρώ πολύ να μου τα υποδείξετε κι έπειτα να με διαβεβαιώσετε ότι δεν θα τα βρω τα ίδια στο Διαδίκτυο.


Γενικά χαμογελώ με συγκατάβαση σε όσους ισχυρίζονται "Διαβάζω μόνο ό,τι έχει κάτι να μου δώσει".

Κι αυτοί επίσης, ωφελούμενοι κι απολαμβάνοντας αυτά που τους δίνονται :)))

Προσωπικά έχω τελειώσει εδώ και αρκετά χρόνια το Πανεπιστήμιο και ακόμα περισσότερα το Λύκειο. Αφού λοιπόν δεν θα δώσω εξετάσεις μέσα στο 2015 γιατί να έχω χρησιμοθηρική στάση προς τα αναγνώσματά μου;

Αν το μόνο που κάνει ο κόσμος στο Πανεπιστήμιο ή στο Λύκειο είναι να διαβάζει για εξετάσεις, τότε μάλλον έκανα κάτι λάθος όταν σπούδαζα :)))

Και γιατί είναι κακό να διαβάσω ένα "κακό" βιβλίο ή να δω μια κακή τηλεοπτική εκπομπή αφού αυτό με ευχαριστεί;

Δεν θα έτρωγα χαλασμένο φαγητό εν γνώσει μου, όσο κι αν αυτό με ευχαριστούσε. Εσείς; Αποδεκτή κάθε επιλογή, αλλά μ' ενδιαφέρουν μόνο οι έξυπνες.

Αν το έφαγα με ευχαρίστηση, χωρίς να γνωρίζω τίποτα, και έπειτα με τρέχουν στα νοσοκομεία, δεν ξεχνώ ότι ήταν πάλι δική μου επιλογή.

Συμπέρασμα: Γνώση πριν από κάθε έξυπνη επιλογή :)))

Ακόμα: υπάρχουν πολλά πράγματα που τρώγονται και πίνονται και, μα την αλήθεια, είναι εξαιρετικά πολύ νόστιμα· ωστόσο, όχι μόνο δεν μας θρέφουν, αλλά είναι και βλαβερά για τη σωματική μας υγεία.

Γιατί να λιμοκτονούμε πνευματικά ή να επιβαρύνουμε την πνευματική μας υγεία εν γνώσει μας; Ε;

Άλλωστε προσωπικά θεωρώ πιθανότερο ότι αυτός που θα διαβάσει πχ 1-2 βιβλία το μήνα έχει περισσότερες πιθανότητες έστω και τυχαία να πετύχει 5-6 αριστουργήματα παρά αυτός που θα διαβάσει 2-3 τον χρόνο.

Με αυτή τη μέθοδο, εν γνώσει μας, σπαταλούμε μπόλικο πολύτιμο χρόνο —τον οποίο θα μπορούσαμε να διαθέσουμε σε άλλες, πολύ πιο ενδιαφέρουσες δραστηριότητες— διαβάζοντας σκουπίδια και προσευχόμαστε παράλληλα να είμαστε αρκετά τυχεροί ώστε να πετύχουμε εκείνα τα 5-6 αριστουργήματα για τα οποία έλεγε ο Κόρτο. Προειδοποίηση: οι προσευχές δεν πιάνουν πάντα. Παίζοντας μπουκάλα είναι πολύ πιο πιθανότερο γνωρίσεις το σύντροφο της ζωής σου.

Συμπέρασμα: Γνώση πριν από κάθε έξυπνη επιλογή :)))

Η Λέσχη του Βιβλίου παρέχει μια τέτοια Γνώση· ας την χρησιμοποιήσουμε. Ναι, επισκέπτη, σε σένα το λέω· τα μέλη το κάνουμε ήδη.

Φυσικά, αυτά είναι προσωπικές απόψεις και σκέψεις και, μιας και δεν είμαι Πάπας ή Ιερά Σύνοδος αλλά ένας απλός μοναχός του πένητος βίου, δεν διεκδικώ το αλάθητο.
 
Για μένα το πρόβλημα τι βιβλία θα διαβάσω (τηλεόραση δεν υπήρχε τότε) έχει λυθεί στην εφηβεία μου με την καθοδήγηση του.. Καστανιώτη που μου διάλεγε τα βιβλία που θ΄αγόραζα όταν πήγαινα στου Ελευθερουδάκη που δούλευε τότε.Εννοείται μ' άφηνε και διάβαζα όση ώρα ήθελα. Αργότερα όταν ήρθε εδώ η τηλεόραση ήταν πολύ κακή. Τελευταία ευτυχώς έχω τη Βουλή και την Ν1 του ίδιου επιπέδου με τις αντίστοιχες ξένες. Και λέω ευτυχώς γιατί δς με βοηθανε πιά τα μάτια μου με τα βιβλία. Παράδειγμα έχω ένα συνεχώς μπροστά μου που θέλω διακαώς να διαβάσω, τους Ναυαγούς της Πασιφάης του Φαίδωνα Ταμβακάκη και δεν τα καταφέρνω. Θα μπορούσα άραγε να το διαβάσω σε τάμπλετ?
Η τα βιβλία της κατηγορίας του δεν προσφέρονται για τάμπλετ?
Αυτά τα δυό κανάλια είναι μια παρηγοριά αλλά το διάβασμα δεν αντικαθίσταται με τίποτε.
Οσον αφορά για την ποιότητα των βιβλίων, νομίζω ότι ο καθένας μας φτάνει μέχρι εκεί που καταλαβαίνει ή τέρπεται. Αυτό είναι το όριό του.Θα πρέπει να διαβάσει 2-3 σελίδες για να το δει και αυτό είναι όλο.
 
Και λέω ευτυχώς γιατί δς με βοηθανε πιά τα μάτια μου με τα βιβλία. Παράδειγμα έχω ένα συνεχώς μπροστά μου που θέλω διακαώς να διαβάσω, τους Ναυαγούς της Πασιφάης του Φαίδωνα Ταμβακάκη και δεν τα καταφέρνω. Θα μπορούσα άραγε να το διαβάσω σε τάμπλετ?
Η τα βιβλία της κατηγορίας του δεν προσφέρονται για τάμπλετ?
Αυτά τα δυό κανάλια είναι μια παρηγοριά αλλά το διάβασμα δεν αντικαθίσταται με τίποτε.
Φεγγαράδα, σου έστειλα ένα προσωπικό μήνυμα, το έλαβες; Πάντως, το τάμπλετ νομίζω είναι πιο δύσκολο από το εκτυπωμένο βιβλίο. Μόνο στον υπολογιστή, γιατί εκεί μπορείς να μεγεθύνεις χωρίς να κουράζεσαι, αλλά και πάλι, δεν νομίζω πως αυτά τα βιβλία κυκλοφορούν σε ηλεκτρονική μορφή...


Ο Κόρτο και ο Παρωνύμιος με έχουν καλύψει πλήρως, αλλά θα αφήσω κι εγώ το λιθαράκι μου στη συζήτηση.

Νομίζω πως το διάβασμα βιβλίων έχει καθιερωθεί ως μέσο απόκτησης γνώσης. Λογικό, αν σκεφτείς πως στο σχολείο διαβάζουμε και πως μέχρι πριν κάποια χρόνια (μιλάω για έναν με δύο αιώνες), το διάβασμα ήταν προνόμιο λίγων. Αλλά πλέον, έχουν αλλάξει τα δεδομένα. Το διάβασμα πλέον είναι και ένας τρόπος ψυχαγωγίας, διαβάζουμε (και) για να περάσουμε καλά. Άλλοι επιλέγουν να διαβάζουν μόνο κλασσικούς και διαχρονικούς συγγραφείς, που αποδεδειγμένα έχουν αφήσει ιστορία, θεωρώντας πως μόνον αυτοί αξίζουν το χρόνο του διαβάσματος. Άλλοι επιλέγουν να διαβάζουν ευνόητα και ευκολοδιάβαστα βιβλία, χωρίς κανένα κρυφό μήνυμα και χωρίς καμιά όρεξη να μάθουν κάτι παραπάνω.
Δεν θεωρώ τη μία κατηγορία καλύτερη από την άλλη. Οι μεν μπορεί όντως να μην θέλουν να σπαταλήσουν το χρόνο τους σε "ελαφριά" βιβλία, έχοντας το διάβασμα καθαρά ως μέσο προσωπικής εξέλιξης και αυτογνωσίας, προτιμώντας κάποια άλλη δραστηριότητα για να χαλαρώσουν. Οι δε μπορεί να χρησιμοποιούν το διάβασμα μόνο ως μέσο χαλάρωσης, να διαβάζουν τις στιγμές που δεν θέλουν να σκεφτούν παραπάνω, να ταξιδέψουν μακριά από την καθημερινότητά τους εύκολα, επιλέγοντας άλλες δραστηριότητες για την προσωπική τους εξέλιξη.
Τα ίδια θα μπορούσαν να ειπωθούν και για την τηλεόραση. Η διαφορά είναι πως στην τηλεόραση έχεις λιγότερο χρόνο να σκεφτείς και να αντιδράσεις σε αυτό που σου "σερβίρουν", ενώ το βιβλίο συνήθως, θα το διαλέξεις αφού το περιεργαστείς και αποφασίσεις αν σου ταιριάζει ή όχι.

Προσωπικά, δεν υπάρχει μέρα που να μην διαβάσω κάτι. Το τι θα διαβάσω όμως, εξαρτάται από την διάθεση. Άλλες περιόδους θέλω να διαβάζω ιστορικά, για να μαθαίνω όσα δεν μου έμειναν απ' το σχολείο, άλλες, όπως τώρα που διανύω μια περίοδο γενικότερου άγχους, χρησιμοποιώ τα βιβλία μου για να ξεφύγω από την πραγματικότητα. Αυτές τις μέρες, ας πούμε, ταξιδεύω στο μαγικό κόσμο του Μαύρου Πύργου.
Την τηλεόραση δεν την ανοίγω σχεδόν ποτέ. Ταινίες, σειρές, ντοκυμαντέρ, ειδήσεις, στο ίντερνετ.
 
Last edited:
Προσωπικά, δεν υπάρχει μέρα που να μην διαβάσω κάτι. Το τι θα διαβάσω όμως, εξαρτάται από την διάθεση. Άλλες περιόδους θέλω να διαβάζω ιστορικά, για να μαθαίνω όσα δεν μου έμειναν απ' το σχολείο, άλλες, όπως τώρα που διανύω μια περίοδο γενικότερου άγχους, χρησιμοποιώ τα βιβλία μου για να ξεφύγω από την πραγματικότητα. Αυτές τις μέρες, ας πούμε, ταξιδεύω στο μαγικό κόσμο του Μαύρου Πύργου.
Την τηλεόραση δεν την ανοίγω σχεδόν ποτέ. Ταινίες, σειρές, ντοκυμαντέρ, ειδήσεις, στο ίντερνετ.
Να σημειώσω, μιας και το αναφέρεις, ότι όταν λέω τηλεόραση, εννοώ τηλεοπτική παραγωγή, ασχέτως αν το βλέπει κανείς απευθείας στην τηλεόραση ή μέσω internet. Κι εγώ ότι βλέπω, μέσω internet το βλέπω πλέον. Εδώ και χρόνια το κεντρικό PC του σπιτιού είναι στο σαλόνι, συνδεδεμένο στην τηλεόραση, και χρησιμοποιείται για τα πάντα (συμπ/νου και του διαβάσματος ebooks). Στο θέμα διάθεσης, πάνω κάτω συμβαίνει και με μένα όπως το περιγράφεις, όπως επίσης και το πόσο θα διαβάσω μέσα σε μία μέρα (αλλά κάθε μέρα προσπαθώ να έχω διαβάσει έστω 5 σελίδες, ακόμα και χωρίς διάθεση ή χρόνο)

Φεγγαράδα, δεν ξέρω πόσο εφικτή θα σου ακουγόταν η λύση του να έχεις συνδεδεμένο ένα PC ή laptop στην τηλεόρασή σου. Αν μπορέσεις να το κάνεις αυτό, και χρησιμοποιώντας το Calibre (e-reader πρόγραμμα εξαιρετικά παραμετροποιήσιμο) θα μπορούσες να έχεις μεγάλα fonts και χρώματα γραμμάτων/background όπως τα θες εσύ, ώστε το διάβασμα να σου γίνει όσο το δυνατόν ευκολότερο. Το κυρίως πρόβλημα, βέβαια, θα ήταν να βρίσκεις ebooks στα Ελληνικά.
 
Μπου, Κόμη και υπόλοιποι καλοί φίλοι, δεν υπάρχουν e-books για την περίπτωσή μου. Μια ιδέα είναι να ψάξω στα αγγλικά και γαλλικά αλλά μη νομίζετε ότι αυτοί διαβάζουν βιβλία έξω από τα maistream. Εψαξα και για την ακουστική λύση και μάλιστα έστειλα και μειλ-όπως το υποδείχνουν πολύ καλοπροαίρετα οι άνθρωποι του σάιτ- αλλά δεν περιμένω να προσαρμόσουν ένα βιβλίο 500 σελίδων και τόσο μακριά από τα mainstream για το χατήρι μου.
Δοκίμασα ένα από τα δικά τους αλλά δεν είναι το ίδιο με την ανάγνωση.Ειρήσθω εν παρόδω, θυμήθηκα τον Σαρτρ που τότε τον λυπόμουνα.
Είναι πάντως μια "κάποια λύση" και ένα έναυσμα για περαιτέρω ψάξιμο.
Μπορώ να συνδέσω τοην τηλρόραση με τον Η/Υ αλλά τι θα μου χρησιμεύσει δεν το κατάλαβα καλά.Τι θα γίνει μετά τη σύνδεση?
 
Μπορώ να συνδέσω τοην τηλρόραση με τον Η/Υ αλλά τι θα μου χρησιμεύσει δεν το κατάλαβα καλά.Τι θα γίνει μετά τη σύνδεση?
Αυτή τη δυνατότητα την ανέφερα ως απάντηση για το μέγεθος της γραμματοσειράς στην ταμπλέτα. Με τον υπoλογιστή στην τηλεόραση η γραμματοσειρά μπορει να γίνει μεγαλύτερη. Φυσικά και η ταμπλέτα θα μπορεί να συνδεθεί αν έχει έξοδο HDMI. Η γραμματοσειρά θα είναι ίδια, αλλά θα φαίνεται μεγαλύτερη λόγω μεγαλύτερης οθόνης.

Όσο για τα eBooks, στα Αγγλικά υπάρχουν σίγουρα σχεδόν τα πάντα, όχι μόνο τα mainstream. Για Γαλλικά δεν ξέρω.
 
Χωρίς να έχω διαβάσει αναλυτικά όλες τις αναρτήσεις και με κίνδυνο να επαναλάβω κάτι που έχει ήδη ειπωθεί, θα αναφέρω κι εγώ την οπτική μου.

Όλα θαρρώ πως ξεκινούν από μέσα μας, εμείς μονάχα ορίζουμε τον εαυτό μας και κάνουμε τις επιλογές μας.
Ό,τι αυθορμήτως επιλέγουμε να βλέπουμε ή να διαβάζουμε, είναι και αυτό που μας αντιπροσωπεύει, ασχέτως του μέσου που μας δίνει την πληροφορία.

Η αλήθεια είναι πως ακούγοντας τη λέξη "τηλεόραση" το μυαλό μας πάει σε φθηνές σαπουνόπερες, στημένες ειδήσεις κτλ. Ενώ ακούγοντας τη λέξη "βιβλίο" ο νους μας πάει σε κάτι αξιόλογο και σεβαστό.
Επειδή όμως τον χρυσό τον βρίσκεις στη λάσπη και συχνά τα παλάτια κρύβουν βρομιές, δεν μπορούμε να είμαστε κάθετοι ως προς το τι αντιπροσωπεύει η τηλεόραση και τι το βιβλίο.

Νομίζω πάνω σε αυτή τη βάση έθεσες τον προβληματισμό σου αγαπημένε Κόμη και συγχώρα με αν κάνω λάθος.

Το υπαρκτό δίλημμα κατά τη γνώμη μου είναι "εικόνα ή κείμενο". Ή αν θέλετε πιο συγκεκριμένα "κινούμενη εικόνα ή κείμενο".
Εδώ συνήθως κερδίζει το βιβλίο. Κι αυτό το έχουμε δει εμπράκτως σε περιπτώσεις που βιβλία έγιναν ταινίες και απογοήτευσαν.
Από την άλλη η εικόνα είναι αυτή που θα σου τραβήξει την προσοχή να ασχοληθείς μαζί της χωρίς να το είχες σκοπό. Μπορεί εκεί που έπλενες τα πιάτα για παράδειγμα, να πρόσεξες κάτι στην τηλεόραση και τελικά να κάθισες να το παρακολούθησες γιατί το βρήκες ενδιαφέρον. Αντίθετα δεν θα σου συμβεί ποτέ εκεί που κάνεις ποδήλατο, να σου έρθει μια σελίδα βιβλίου στο πρόσωπο και ξαφνικά να ασχοληθείς μαζί της.

Συμπέρασμα λοιπόν: Το βιβλίο είναι αυτό που θα σε ταξιδεύσει χωρίς να σου θωρακίζει τη φαντασία, ενώ η εικόνα είναι εκείνη που θα σε πάρει από το χέρι για να σε ταξιδέψει, έστω και αν δεν σε πάει τόσο μακριά όσο το βιβλίο.

Καλέ μου Κόμη σε κατηγορώ ευθέως για την μεγαλύτερή μου ανάρτηση σε τούτη τη λέσχη και ζητώ συγνώμη απ' όσους στραμπούλισαν τα μάτια τους πάνω στις έγγραφες, μπερδεμένες σκέψεις μου.

με σεβασμό.
 
Top