Τζίμ Τόμσον (Jim Thompson): "Ο δολοφόνος μέσα μου" (The killer inside me)



Τίτλος: O δολοφόνος μέσα μου
Πρωτότυπος τίτλος: The killer inside me
Συγγραφέας: Jim Thompson (1906-1977)
Μετάφραση: Ανδρέας Αποστολίδης
Εκδόσεις: ΜΕΔΟΥΣΑ
Χρονολογία έκδοσης: 1987
Πρώτη έκδοση: 1952
Αριθμός σελίδων: 253


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα. Ο Τζιμ Τόμσον από τα τέλη της δεκαετίας του '40 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '50 έγραψε περίπου 30 μυθιστορήματα τύπου pulp fiction. Το έργο του και η αξία του αναγνωρίστηκε μετά τον θάνατο του και πλέον θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του noir μυθιστορήματος. Πόλλα από τα βιβλία του έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο από μεγάλους σκηνοθέτες όπως ο Πέκινπα, ο Κιούμπρικ και ο Φρίαρς. Ο Στήβεν Κινγκ κάποτε είπε πως ο Τόμσον είναι ο αγαπημένος του noir συγγραφέας, τον οποίο πολλοί πήγαν να μιμηθούν αλλά κανεις δεν τον έφτασε ποτέ...

Μέσω του βιβλίου μεταφερόμαστε στην Αμερική του '50, συγκεκριμένα το 1952 στην Σέντραλ Σίτι. Ο Λου Φόρντ είναι ο βοηθός σερίφη της πόλης. Ένας νέος άνθρωπος, πράος και βαρετός για τον οποίο όλοι έχουν να πουν μια καλή κουβέντα. Λίγο φιλόσοφος, ελαφρώς προβληματισμένος πολλές φορές μας δηλώνει πως " Το παιδί είναι πατέρας του γονιού του" και ότι "αν δεν υπάρχει βροχή δεν θα είχαμε ουράνια τόξα".
Ο Λου κρύβει όμως ένα φοβερό μυστικό και κρύβει κάτω από την καθημερινή του μάσκα μια διαταραγμένη παιδική ηλικία.
Κάποια στιγμή όμως η μικρή πόλη του Τέξας αρχίζει να αναστατώνεται από μια σειρά εγκλημάτων τα οποία εκ πρώτης όψεως φαίνεται να μην συνδέονται μεταξύ τους.

Ο Τόμσον εξιστορεί την υπόθεση σε πρώτο πρόσωπο μέσα από τα λόγια του Λου Φόρντ. Οι χαρακτήρες του βιβλίου σε μεταφέρουν στο noir κλίμα της Αμερικής του '50.

Πρώτος και καλύτερος ο Λου. Ένας βοηθός σερίφη με πουράκι στο στόμα, ρούχα τεξανού καουμπόυ και σκοτεινές πτυχές του χαρακτήρα του. Έχει σχέσεις με μια πόρνη αλλά και με μια κοπέλα "για σπίτι"..
Φυσικά δεν λείπει ο γέρο-Σερίφης ο οποίος καταλαβαίνει πολλά αλλά λέει λίγα και βέβαια γνωρίζει την δύση της καριέρας του. Στην συνέχεια υπάρχει ο μεγιστάνας Κόνγουει ο οποίος φυσικά ελέγχει όλοκληρη την πόλη και ο γιός τους ο οποιός είναι ένα κλασικό πλουσιόπαιδο που ζει στην σκιά του απόλυτου άρχοντα της πόλης...
Δεν λείπουν βέβαια ο πρόεδρος του εργατικού κέντρου αλλά και ο εισαγγελέας που κάνουν το όλο σκηνικό τόσο αληθοφανές και σε μεταφέρουν στην εποχή το κράτος και το παρακράτος συνυπήρχαν σε απόλυτη αρμονία.

Ο συγγραφέας αφήνει την κατά τα άλλα απλή υπόθεση να ξετυλιχτεί σαν κουβάρι και τους πολλόυς και διάφορους χαρακτήρες να βάλουν την δική τους σφραγίδα στην αποκάλυψη του μεγάλου μυστικού και του κατα συρροή δολοφόνου..

Η μετάφραση είναι αρκετά καλή αν και σε κάποια σημεία χάνει και δεν μπορεί να σου μεταφέρει ακριβώς το κλίμα της δεκαετίας. Γενικά όμως είναι αξιοπρεπεστατη!

"Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να τα ξεχάσεις αν θες να ζήσεις" μας λέει ο Τζιμ Τόμσον μέσω του Λου Φόρντ και ο αναγνώστης είναι έτοιμος να βυθιστεί στην σκοτεινή ατμόσφαιρα ενός noir αριστουργήματος...
 
Last edited:

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Ο Στήβεν Κινγκ κάποτε είπε πως ο Τόμσον είναι ο αγαπημένος του noir συγγραφέας, τον οποίο πολλοί πήγαν να μιμηθούν αλλά κανεις δεν τον έφτασε ποτέ...
Να ένας καλός λόγος να το διαβάσει κανείς :)
Φαίνεται πολύ καλό! Ωραία παρουσίαση, ευχαριστούμε :)
 
Ε κάτι θα ξέρει κι αυτός Κινγκ...Θεωρώ πάντως πως είναι ένα πολύ ωραίο βιβλίο με φοβερή ατμόσφαιρα!!!
Σε ευχαριστώ Ιζι!!:μπράβο:
 
Μπράβο για την παρουσίαση, Νικόλα.:πάνω:

Δυνατό βιβλίο. Με είχε απορροφήσει, θυμάμαι, η αφήγηση του Τόμσον. Έχω διαβάσει κι άλλα δύο βιβλία του και μπορώ να πω ότι μου αρέσει αρκετά.

Σε αντίθεση με άλλα αστυνομικά εδώ μαθαίνουμε από νωρίς τον δολοφόνο. Υπάρχει όμως ενδιαφέρον απ'την άποψη ότι ο συγγραφέας εμβαθύνει πολύ στον ψυχισμό του, δεν σου λέει δηλαδή ότι είναι για δέσιμο και τέλος.

Υπάρχει κι αυτή εδώ η ταινία που βασίστηκε στο βιβλίο που μας παρουσίασες και δεν είναι καθόλου κακή.
 
Χρήστο σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.:γιούπι:

Μπορείς να μου προτείνεις αν θέλεις και κανένα βιβλίο του ακόμη. Θα ήθελα να διαβάσω ακόμα ένα δικό του βιβλίο...
Για την ταινία δεν είχα ιδέα!!! Θα την τσεκάρω!
 
Καλά, μη φανταστείς ότι είναι και κανένα αριστούργημα. Αφού σου άρεσε το βιβλίο όμως, θα έχει ενδιαφέρον να τη δεις, πιστεύω. Και ο Κέισι Άφλεκ είναι πολύ καλός σαν ψυχάκιας. Στα συν ότι παίζει και η Τζέσικα Άλμπα.:ρ

Μου άρεσε πολύ το "Κάτοικοι 1280". Παρόμοιο το σκηνικό κι εδώ: Πρωτοπρόσωπη αφήγηση κι ένας ψυχοπαθής αλλά φαινομενικά φυσιολογικός ήρωας. Και οι σελίδες κυλάνε και πάλι σαν νεράκι.

Αν δεν κάνω λάθος κυκλοφόρησε πρόσφατα σε καινούρια και εικονογραφημένη έκδοση.:)
 

Μιντόρι

Κοινωνός
Προσεγμένη παρουσίαση,όπως πάντα Νικόλα δε Κιντ!!Μου προκάλεσε κάποιο ενδιαφέρον!!!Αν τελειώσω τη λίστα μου ,θα είναι το επόμενο..!
 
Μου άρεσε πολύ το "Κάτοικοι 1280". Παρόμοιο το σκηνικό κι εδώ: Πρωτοπρόσωπη αφήγηση κι ένας ψυχοπαθής αλλά φαινομενικά φυσιολογικός ήρωας. Και οι σελίδες κυλάνε και πάλι σαν νεράκι.
Χρήστο πραγματικά θα συμφωνήσω με αυτό που είπες. Οι σελίδες περνάν νεράκι και ο χαρακτήρας σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πρέπει να τον συμπαθήσεις ή να τον αντιπαθήσεις. Μπαίνω Πρωτοπορία!!:))

Προσεγμένη παρουσίαση,όπως πάντα Νικόλα δε Κιντ!!Μου προκάλεσε κάποιο ενδιαφέρον!!!Αν τελειώσω τη λίστα μου ,θα είναι το επόμενο..!
Μιντόρι νομίζω αφού τελειώσεις με τον Περεκ, σειρά έχει ο "Λεωνής" από τα βιβλία του Μπου Ράντλι και μετά 'Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλυ"...:χαχα:
Ωραία παρουσίαση Νικόλα :)

Χαίρομαι που έμαθα έναν ακόμα συγγραφέα, που δεν ήξερα!
Σε ευχαριστώ Μεταλλαγμένη!!! Που είχες χαθεί τόσο καιρό???
 

Μιντόρι

Κοινωνός
Νικόλα έχω μεγάλη λίστα προς ανάγνωση και με τους ρυθμούς που πάω δε βλέπω να τα καταφέρνω αλλά έχω βλέψεις!!!Μπορεί να το διαβάσω κι αυτο σύντομα,πού ξέρεις!!!!
 

Μπου Ραντλι

Κοινωνός
Πολύ προσεγμένη παρουσίαση, με ενδιαφέρει που απ'ότι φαίνεται ο συγγραφέας ψάχνει βαθύτερα τα πράγματα!!!

Έχω ακουστά την ταινία, γι αυτό μου φάνηκε γνωστός ο τίτλος του βιβλίου!!!
 
Μπου καλημέρα!!! Πιστεύω ότι θα σου άρεσε το συγκεκριμένο βιβλίο!
Μπορείς να το δοκιμάσεις μόλις βεβαίως τελειώσεις με το "Νορβηγικό Δάσος" :))))
 
Καλημέρα Νικόλα. Δεν θα σου πω τίποτα ρε, για να μάθεις.
Τι νουάρ και ξενουάρ; γράψε τίποτα άλλο να γουστάρουμε κι εμείς που δεν τα διαβάζουμε τούτα.
 
Καλημέρα Νικόλα. Δεν θα σου πω τίποτα ρε, για να μάθεις.
Τι νουάρ και ξενουάρ; γράψε τίποτα άλλο να γουστάρουμε κι εμείς που δεν τα διαβάζουμε τούτα.
Χαχαχαχα καλημέρα Στράτη!!!
Ας παν όλα καλά και θα σου ετοιμάσω για επόμενη παρουσίαση κάτι απο Graham Joyce!!!
 
Ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου Jim Thompson σφίγγει το χέρι του Ντετέκτιβ Μάρλοου, στην κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου "Αντίο, Γλυκιά μου" που παρουσίασε σε άλλο νήμα ο Χρήστος Αλεξανδρίδης!!!

Author Jim Thompson's cameo in the 1975 film "Farewell, My Lovely"

O Jim Thompson κάνει ένα μικρό πέρασμα από την συγκεκριμένη ταινία, 2 χρόνια πριν τον θανατό του...
 

Τσίου

Μύστης
Νουάρ αριστούργημα, όντως, αν και έπρεπε να ξαναδιαβάσω τις πρώτες σελίδες για να μπω στο κλίμα. Mετά μπήκα, χωρίς να το θέλω, και μέσα στο βιβλίο. Τόμσον και Φορντ σε τραβούν και σε κάνουν να στριφογυρίζεις στο κάθισμά σου. Ομολογώ πως τινάχτηκα από το ξάφνιασμα όταν κοντά στο τέλος (Κεφ.22) ο Φορντ διακόπτει ξαφνικά την εξιστόρηση, εξαιτίας μιας φανταστικής απορίας του αναγνώστη-χαρακτήρα, και απαντά.
Οι σκηνές βίας σε βγάζουν από την ζώνη άνεσης, το ίδιο όμως ξεβόλεμα ίσχυε και για τον Τόμσον, όταν έγραφε, διότι απεχθανόταν την βία (ω, ναι).
Με τις κλισεδιές που πετάει ο Φορντ, και τον τρόπο που συμπεριφέρεται διατηρεί την περσόνα του άκακου. Δεν διστάζει, όμως, να πετάξει στάχτη και στα δικά σου μάτια. Ενώ από τη μία ξέρεις τι είναι ικανός να κάνει, τι αισθάνεται (τίποτα), προσπαθεί να σου βάλει τρικλοποδιά, για παράδειγμα στο Κεφ. 9 "He'd--Ο Κόνγουει--never be able to live it down. Not if he lived to be a hundred and I damned well hoped he would. (Λου, ας μη κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας.)
Αφήνει τους γύρω του να πιστεύουν ότι έχουν κάποιο δέσιμο μαζί του. Εκείνος, χωρίς το προσωπείο, ζει απομονωμένος, ασφαλής μόνο στο σπίτι του, κοντά στα βιβλία του. Μου θύμισε τον Πάτρικ Μπέιτμαν. Και οι δυο, θύματα του περιβάλλοντός τους, προϊόντα της κοινωνίας τους (μας), ειρωνεύονται και κριτικάρουν τη σαπίλα της κρατώντας καθρέφτες.
Μία από τις συγκλονιστικές στιγμές για μένα, είναι ο τρόπος που αφήνει να εννοηθεί τι θα συμβεί στον Τζόνι.
Είναι το πρώτο βιβλίο του Τόμσον που διαβάζω, και σίγουρα όχι το τελευταίο.
 
Top