Τα χρόνια της αλληλογραφίας

Αννετούσκα

Κοινωνός
Με μια πολύ νοσταλγική διάθεση και με αφορμή κάποιες συμπτώσεις από αυτές που κινούν τα υπόγεια νήματα του κρυφού συναισθηματισμού μας και που μας υπενθυμίζουν ποιοι πραγματικά είμαστε, θέλω να πάρω λίγο -ή πολύ- χώρο σε αυτό το αγαπημένο φόρουμ και να προκαλέσω μια κουβέντα για την χειρόγραφη αλληλογραφία. Νομίζω πως τέτοιου είδους θεματολογία χωράει στον μπαχτσέ μιας τέτοιας Λέσχης.

Θέλω λοιπόν, τιμής ένεκεν, να μην προσπεράσω την εσωτερική φωνή που μου λέει να αφήσω ένα σχόλιο πάνω στο θέμα αυτό στη μεγάλη σούπα των bytes, για χάρη της μνήμης και ενάντια της λήθης. Τόσες και τόσες εσωτερικές φωνές κατευνάζουμε και απωθούμε, ας αφήσουμε και κάτι να απελευθερωθεί κάποια στιγμή.

Έχετε ποτέ στη ζωή σας γράψει γράμματα; Κάρτες; Σημειωματάκια και επιστολές χειρόγραφες; Αυτό προφανώς έχει να κάνει με την ηλικία του καθενός. Δεν είναι κακό και οι νεότεροι να ξέρουν πως υπήρχε μια τέτοια εποχή και πως ήταν αρκετά όμορφη και γοητευτική. Δεν ξέρω αν σήμερα υπάρχει κάποιος που μπορεί ακόμη να στέλνει γράμματα με το ταχυδρομείο. Αν υπάρχει, θα χαιρόμουν να τον γνωρίσω.

Πολύ τελευταία διάβασα το μικρό βιβλίο του Rainer Maria Rilke «Γράμματα σε έναν νέο ποιητή και γράμματα σε μια νέα γυναίκα». Το βιβλίο μου προκάλεσε κατακλυσμιαίες αντιδράσεις. Σαν ένα ντόμινο, η μια σκέψη διαδεχόταν την άλλη κι εκτός από την υπεροχή της πένας του, της ήρεμης δύναμης που υπάρχει πίσω από αυτήν, το θέμα που κυριάρχησε τελικά σε μένα ήταν η αλληλογραφία. Τα βαθυστόχαστα γράμματα που φανερώνουν τόσα πράγματα για τον γράφοντα, που ο γραφικός χαρακτήρας είναι το έντεχνο μέσο της επικοινωνίας, που ο παραλήπτης ανυπομονεί και ενίοτε αδημονεί για μια απάντηση. Έγραψα κάπου αλλού ότι για την ύπαρξη της αλληλογραφίας ως μορφή επικοινωνίας, θα ήθελα να ζω σε μια άλλη εποχή, για τη γοητεία της βραδύτητας, της υπομονής, της αναμονής που τσουρουφλίζει αλλά και εκπαιδεύει.

Για κανέναν λόγο δεν έρχομαι να καταδικάσω ή να αφορίσω τον τρόπο που επικοινωνούμε σήμερα. Είμαι ένας άνθρωπος της εποχής μου, γράφω μέιλ, γράφω σε φόρουμ, στο messenger, στο facebook, στο viber και σε ό,τι άλλο με διευκολύνει. Είναι φοβερή αυτή η επανάσταση στην επικοινωνία και δεν τη μειώνω.

Όμως… όμως… σκοπός αυτής της ανάρτησης, είναι να σταθεί σαν αφορμή για αναπόληση, σαν μια στιγμή διακοπής από τη νέα πραγματικότητα της τεχνολογίας. Κοιτώ λοιπόν προς τα πίσω, στην εποχή του ταχυδρομείου και της χειρόγραφης αλληλογραφίας και θα πω τη δική μου ιστορία.

Είχα penfriends από το δημοτικό και κράτησα επικοινωνία για χρόνια με μια Γιαπωνέζα της οποίας τη διεύθυνση θυμάμαι ακόμη απ’ έξω! Στέλναμε φωτογραφίες της οικογένειάς μας η μια στην άλλη και δε θα ξεχάσω τις πανέμορφες και ιδιαίτερες ιαπωνικές κόλλες αλληλογραφίες στις οποίες μου έγραφε. Είχε κανείς μια τέτοια εμπειρία; Δυστυχώς προσπάθησα τελευταία να τη βρω αλλά δεν τα κατάφερα. Ωστόσο μπήκα στο google maps και είδα τη γειτονιά της! Δε θα ήταν άσχημα να έχω μια φίλη στην Οσάκα, σήμερα που θα ήθελα τόσο να κάνω ένα ταξίδι στην Ιαπωνία! Ο πρώτος μου έρωτας ξεκίνησε με ραβασάκια μέσα σε βιβλία ιστορίας και συνεχίστηκε με εβδομαδιαία γράμματα (ήταν από άλλη πόλη), τα οποία μια μέρα πριν από κάποια χρόνια άδειασα σε έναν κάδο σκουπιδιών. Αλληλογραφούσα για χρόνια με μια κοπέλα που γνωριστήκαμε σε καλοκαιρινή κατασκήνωση και ήταν από τις πιο ωραίες φιλίες που είχα ποτέ στην ηλικία εκείνη. Της έστειλα μέχρι και το λεύκωμά μου τότε για να το συμπληρώσει και να μου το στείλει ξανά πίσω. Μου έστειλε τη φωτογραφία του αγαπημένου της για να τον δω και την οποία ήθελε οπωσδήποτε να στείλω πίσω. Αργότερα σπούδασα στην πόλη όπου ζούσε και δεν μπόρεσα ποτέ να τη βρω, αφού πήγα μέχρι και στον ΟΤΕ να ψάξω τυχόν νέα της διεύθυνση! Γνώρισα κόσμο σε μια «κατασκήνωση» στο εξωτερικό -γνωριμίες 2 εβδομάδων!- με τους οποίους συντηρούσα αλληλογραφία για χρόνια. Μέχρι και στην Κρήτη φιλοξενούμενη βρέθηκα τέλη Γυμνασίου-αρχές Λυκείου, σε μια τέτοια φίλη, κι έπειτα ήρθε και αυτή σε μένα, την ίδια χρονιά. Σε καλοκαιρινές διακοπές με τους γονείς μου -τότε που πηγαίναμε 2 βδομάδες διακοπές!- γνώρισα ένα κορίτσι με το οποίο αλληλογραφούσα για χρόνια, ήρθε σε πάρτι γενεθλίων μου, πήγα κι εγώ, καρτούλες, μηνυματάκια, ανταλλαγές αφισών από αγαπημένα μας ροκ συγκροτήματα, χαζά και χαμένα μιας παιδικής αθωότητας που έδιναν κι έπαιρναν μέσω γραμμάτων…
270
Και φτάνουμε στις αρχές της φοιτητικής ζωής, όπου βρίσκομαι για πολλές μέρες (η εποχή της απόλυτης ΞΕΓΝΟΙΑΣΙΑΣ) στης κολλητής μου φίλης το φοιτητικό άντρο στα Γιάννενα. Επειδή έμενε σε φοιτητικές κατοικίες με άλλους μαζί πρωτοεμφανιζόμενους στην πόλη, γίναμε μια μεγάλη παρέα. Γνωρίζουμε λοιπόν ένα πολύ ενδιαφέρον παιδί, το οποίο μας ενέπνευσε συζητήσεις αστείρευτες, χειμαρρώδεις, αναζωογονητικές. Παίξαμε όλοι μαζί επιτραπέζια, γελάσαμε σαν να μην υπήρχε αύριο και κλάψαμε επίσης, με αφορμή συζητήσεις από αυτές που σου τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια, από αυτές που σε κάνουν για πρώτη φορά στη ζωή σου να αμφισβητήσεις την οικογένειά σου, τις θεωρητικά και με το μικρό σου μυαλό κατασταλαγμένες αξίες σου, τις εγκάθετες απόψεις σου για τη ζωή. Ένα λιθαράκι προς την ενηλικίωση είχε ήδη μπει. Και μια αλληλογραφία ξεκίνησε, με μια δυναμική άνευ προηγουμένου, με πολυσέλιδες αφηγήσεις, σκέψεις, προβληματισμούς, νέα και παλιά, ζωγραφιές και χιούμορ. Έγινε το fade out όπως γίνεται συνήθως κάποια στιγμή που οι ρυθμοί της ζωής σου αλλάζουν, κοιτάς αλλού, βάζεις στόχους, παλεύεις να δεις τι θα κάνεις με τη ζωή σου και τα σχετικά. Τέλος ιστορίας. Χαθήκαμε λοιπόν.

Και φτάνουμε στην εποχή του μεταπτυχιακού, και συνεχίζω να έχω αλληλογραφικές εμπειρίες. Ιδιαίτερη ήταν η επικοινωνία με μια Γερμανίδα φίλη, πολυγραφότατη, η οποία έγινε από την αρχή σχεδόν και γειτόνισσά μου και μου γλιστρούσε κάτω από την πόρτα μηνύματα γραμμένα πάνω σε κομμένα περιοδικά και προσπέκτ «Το βράδυ θα πάω σινεμά στην τάδε ταινία. Έρχεσαι;» ή «Σήμερα θα μαγειρέψουμε παρέα και θα μαζευτούμε σπίτι μου. Σε περιμένω!». Κι αφού πια χωριστήκαμε η καθεμιά στη χώρα της, συμφωνήσαμε στο εξής: κάθε φορά που πίναμε έξω έναν καφέ, κλέβαμε το κουταλάκι του καπουτσίνο και αυτό ήταν το σημάδι για να θυμηθεί να γράψει η μία στην άλλη. Γράφαμε λοιπόν το γράμμα μας και χώναμε στο φάκελο το κλεμμένο κουταλάκι…
269
Και μετά από όλα αυτά τα χρόνια έρχομαι εγώ και διαβάζω τα γράμματα του Ρίλκε. Και κάνω συνειρμούς. Και πάω και ψάχνω τα δικά μου γράμματα. Και τα βρίσκω. Και τα διαβάζω όλα μπαίνοντας στην χρονοκάψουλα. Και συγκινούμαι όπως δεν είχα συγκινηθεί εδώ και καιρό. Και ψάχνω και βρίσκω το άτομο από τα Γιάννενα -το μόνο που έχασα εντελώς και που όμως η επαφή μαζί του με είχε τότε σημαδέψει- κι έρχομαι σε επικοινωνία μαζί του. Και είναι σαν 20 χρόνια μετά να ξαναβρίσκω το εφηβοενήλικο εαυτό μου, ανακαλύπτοντας ότι κατοικοεδρεύει από τότε μέχρι σήμερα σε ένα κουτάκι μικρό μέσα μου και είναι πάντα αυτός ο ίδιος εαυτός που με οδηγεί να κάνω πράγματα, να σκέφτομαι με τον τρόπο που σκέφτομαι, να αφουγκράζομαι με τον τρόπο που αφουγκράζομαι. Ένα κουκούλι απίστευτης οικειότητας, ένα νήμα της προσωπικής μου ιστορίας που ενώνει το παρελθόν με το παρόν, που δεν είναι ξένο, που είμαι απλά εγώ και η πορεία μου πάνω στον γραμμικό χρόνο.


Δεν ξέρω αν όλα αυτά που σας έγραψα σας κούρασαν, σας φάνηκαν εξωγήινα, ανούσια ή υπερβολικά ρομαντικά. Ας σταθούν ως αφορμή για να πει ο καθένας τη δική του ιστορία σχετικά με αυτό, εγώ τουλάχιστον θα ήθελα πολύ να την ακούσω.
 

Βάγγυ

Κοινωνός
Τι όμορφο νήμα!! Δεν είχα ποτέ τέτοιες εμπειρίες αλλά μόνο λόγω ηλικίας φαντάζομαι, αν ήμουν λίγο μεγαλύτερη, σίγουρα θα είχα. Πάντα με εξίταρε η αλληλογραφία κι έκανα συλλογή από φακέλους και χαρτιά τα οποία μοσχοβολούσαν. Τα κινητά, τα msn, τα facebook κι όλα αυτά, άρχισαν να υπάρχουν ήδη απ' όταν ήμουν εγώ στο γυμνάσιο. Παρ' όλα αυτά, έχω 3 γράμματα κρατημένα σε ένα κουτί μαζί με άλλα αναμνηστικά. Κι άλλα πολλά που έχω στείλει εγώ κατά καιρούς, χωρίς να έχω πάρει απάντηση στην ίδια μορφή.
Το ένα είναι από το δάσκαλο που είχα στην Α' δημοτικού, ένα με δυο χρόνια μετά, τον οποίο είχα στείλει ένα γράμμα εγώ και μου έστειλε την απάντησή του. :) Τα δύο επόμενα είναι από την αδερφή μου, όσο αυτή σπούδαζε κι εγώ βρισκόμουν στη Γ' Λυκείου, τα οποία μου τα έστειλε μετά από επικοινωνία μας και ακούγοντάς με σε όχι και πολύ καλή διάθεση (πανελλήνιες γαρ). Το πρώτο ξεκινάει κάπως έτσι, «Ξέρω πόσο σου αρέσει να διαβάζεις γράμματα και ξέρω ότι θα χαρείς πολύ με αυτό...» και τελειώνε με ένα ποιήμα για ενθάρρυνση. Το δεύτερο, ήταν πάλι στην ίδια χρονιά και με ίδια διάθεση. Μάλιστα ήταν ένα 3σέλιδο -ούτε έκθεση να έγραφε- στο οποίο είχε γράψει μια ιστορία (αρκετά γνωστή στο ίντερνετ), με έναν καθηγητή που ρωτάει τι χωράει σε ένα ποτήρι και ρίχνει πετρες, πετραδακια, άμμο, καφέ κλπ δεν το θυμάμαι ακριβώς γράφοντάς μου στο τέλος, να μη σκάω και να βγαίνω και για κανένα καφέ. :αγαπώ:
Παρ' ότι δεν έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε, όπως εσένα, κι εμένα μου βγάζουν μια νοσταλγική διάθεση, περισσότερο γιατί δεν ήταν απλά γράμματα αλληλογραφίας αλλά και τα 3 ήταν πολύ ενθαρρυντικά και προσωπικά. :αγκαλιά:
 

Οινοχόος

Όμορφο Νιάτο
Πολύ ωραίο νήμα Αννετουσκα.
Η επικοινωνία μέσω γραφής πάντα με γοήτευε και εξακολουθεί να με γοητεύει παρόλο που σήμερα δεν υπάρχει, δυστυχώς..
Έκανα κι εγώ αναζήτηση στο διαδίκτυο για το θέμα πριν λίγο καιρό, χωρίς αποτέλεσμα.
Στην εφηβεία μου αλληλογραφουσα με άτομα που δεν γνώριζα καν καθώς σε περιοδικά μηνιαία που αγοράζαμε υπήρχαν αγγελίες "ζητάω αλληλογραφία".
Είχαμε κοινό ενδιαφέρον τη ροκ μουσική και αυτό έφτανε να γίνει η αρχή.
Μετά γινόταν πιο προσωπικό χωρίς να έχει δει ο ένας τον άλλο απαραίτητα!
Ωραίες εποχές...που οφείλονται κυρίως στην έλλειψη της σημερινής ταχύτητας στην οποία προσωπικά είμαι αντίθετος.
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
«Ξέρω πόσο σου αρέσει να διαβάζεις γράμματα και ξέρω ότι θα χαρείς πολύ με αυτό...»
Τι γλυκό και αγαπησιάρικο :) Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι αν είχα μια αδερφή θα είχαμε γράψει δεκάδες γράμματα, πράγμα βέβαια που έκανα -πολύ λίγο βέβαια- με μια αδερφική μου φίλη πριν έρθει το ίντερνετ να τα σαρώσει όλα αυτά.
Όμως έχω λάβει πάρα πολλές κάρτες από τον μικρό μου αδερφό, από όποιο μέρος και να πήγε ή και από το εξωτερικό όπου μένει, τα Χριστούγεννα συνήθως μας στέλνει από μια φανταστική κάρτα με δύο παιχνιδιάρικα λόγια για τον καθένα! Το απολαμβάνω πολύ!

Επίσης ξέχασα να πω ότι διατηρώ τη συνήθεια σε ταξίδια στο εξωτερικό να στέλνω πίσω στους φίλους μου μια κάρτα από κει που είμαι με μια σκέψη μου, και έχει τύχει η κάρτα να φτάσει αφού έχω επιστρέψει κι έχουμε πει και τα νέα του ταξιδιού! Χαχα! Όμως κρατήστε το σαν ιδέα, θα τους κάνει να χαμογελάσουν! :γιούπι:
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
υπήρχαν αγγελίες "ζητάω αλληλογραφία".
Θυμάμαι ότι από κάπου συμπλήρωνα κάτι κουπόνια όπου ζητούσα άτομα για αλληλογραφία -penfriends/penpals- αλλά ότι αυτό γινόταν για άλλα παιδιά από το εξωτερικό και όχι από την Ελλάδα. Κάποια στιγμή ερχόταν το όνομα και η διεύθυνση κάποιου παιδιού κι έτσι ξεκινουσαμε στα τυφλά μια αλληλογραφία με κάποιον άγνωστο! Η χώρα νομίζω ήταν τυχαία. Ανακάλυψα ότι αλληλογραφούσα με Κάιρο, New Jersey, Γαλλία, Πορτογαλία. Δε νομίζω να έβαζα χώρες προτίμησης, η διαδικασία μου φαινόταν κάπως τυχαία.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Υπέροχο νήμα, @Αννετούσκα!

Εδώ στην λέσχη το 2012, και το 2013 νομίζω, είχαμε κανονίσει (με την ίδια νοσταλγική διάθεση που άνοιξες το νήμα) τα τότε μέλη και στείλαμε αναμεταξύ μας χριστουγεννιάτικες κάρτες. Ήταν πολύ όμορφο το αποτέλεσμα, μας έδωσε πολύ χαρά, μιας και λαμβάναμε κάρτες, κάποιες χειροποίητες, κάποιες με μικροδωράκια μέσα και όλες με πολλές πολλές όμορφες ευχές.
Τις έχω φυλαγμένες σε ένα κουτί με κάποια δικά μου χριστουγεννιάτικα στολίδια και τις βλέπω κάθε χρόνο στις γιορτές που το ανοίγω.

:)
 

Αντίβαρο

Κοινωνός
Πόσο ωραίο θέμα άνοιξες, Αννετούσκα. Κάπου κοντά στην καραντίνα μου είχε έρθει με κούριερ μια δωροεπιταγή. Στο Φάκελο πάνω είχε και δύο γραμματόσημα. Το τι χαρά έκανα. Απερίγραπτη. Ακόμα τα έχω φυλαγμένα.
Να σημειώσω δε, ότι και εγώ δεν έχω εμπειρία από αλληλογραφία.

Ήσουν μέσα στο μυαλό μου. Ήθελα να ανοίξω παρόμοιο νήμα και να το ονομάσω "δανεισμός δια αλληλογραφίας". Να στέλναμε μέσω ταχυδρομείου δηλαδή, ένα βιβλίο σε κάποιο άλλο μέλος της λέσχης.
Και όταν θα επέστρεφε το βιβλίο στον κάτοχο του, να συνοδευόταν με κάποιου είδους σχολιασμό.
Αλλά, επειδή ξέρω ότι κάτι τέτοιο μάλλον δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί, είπα να μετριάσω τον ενθουσιασμό μου.
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Πάντως είναι πολύ καλή ιδεα, Αντίβαρο! Θα μπορούσε να γίνει σαν παιχνίδι, όπως ας πούμε το "Διάβασε ένα αγαπημένο μου βιβλίο". Όσοι συμμετέχουν, κληρώνονται σε ζευγάρια και πάλι, και ο ένας θα στείλει ταχυδρομικώς μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα το αγαπημένο του βιβλίο στον άλλο. Δε θα ξέρει ο άλλος πότε το ταίρι του θα κάνει την αποστολή, οπότε και θα είναι μια όμορφη έκπληξη όταν το παραλάβει! Όταν το διαβάσει θα το στείλει πίσω ή και όχι. Εμείς θα καθορίσουμε τους όρους. Μου μοιάζει πολύ καλό, τι λέτε; Και ταχυδρομείο, και γραμματόσημο και οτιδήποτε που θα μπορεί εσωκλείεται στον φάκελο εκτός του βιβλίου!
 
Last edited:

Αντίβαρο

Κοινωνός
Και εγώ περίπου την ίδια σκέψη/συνειρμό είχα. Να γινόταν όπως το "Διάβασε ένα ή περισσότερα...", αλλά οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές.
Πρέπει να πάρουμε κάτι ως δεδομένο.
1) Δεν δείχνουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια συνέπεια. Οπότε, αν χάνονταν βιβλία, μάντεψε ποιον θα κατηγορούσαν. Την διαχείριση.
2) Η κτητική αντωνυμία (μου, μας), όσον αφορά τα βιβλία. Τα περισσότερα μέλη, δεν θα εμπιστεύονταν τα βιβλία τους σε αγνώστους ή σε καινούργια μέλη.

Η μόνη λύση είναι: σε προσωπικό επίπεδο τα δύο (ενδιαφερόμενα) μέλη να έρθουν σε επαφή, και με απόλυτη συναίσθηση των πράξεων τους να προβούν σε αλληλογραφία.

Όποιος, από τους διαχειριστές δει το νήμα ας δώσει τα φώτα του. Αλλιώς, Αννετούσκα στείλε ένα πμ σε κάποιον/α από τους διαχειριστές, να δούμε αν μπορεί να γίνει κάτι. :)
 

Καστάλια

Κοινωνός
Αααα, υπέροχα! Ούτε εγώ η ίδια να είχα γράψει την αρχική ανάρτηση!

Όλες οι σπουδές μου από το γυμνάσιο και μετά ήταν με επίκεντρο τις ξένες γλώσσες, οπότε μας ενθάρρυναν να αλληλογραφούμε με παιδιά σε άλλες χώρες, για να εξασκούμε τη γλώσσα και να μαθαίνουμε περισσότερα για τις αντίστοιχες χώρες και πολιτισμούς. Εγώ, ως κομματάκι φλύαρη και ερωτευμένη με τις λεκτικές φιοριτούρες, άλλο που δεν ήθελα. Ενδιάμεσα, αρκετοί συμμαθητές και συμφοιτητές μου μετανάστευσαν από την πατρίδα μας, οπότε και μαζί τους διατήρησα επικοινωνία με γράμματα. Στην αρχή τους φαινόταν λίγο κουλό το αίτημά μου να μου δώσουν τη νέα τους διεύθυνση, αλλά μετά νομίζω ότι και οι ίδιοι χαίρονταν να παίρνουν μια στις τόσες ένα γράμμα από παλιό φίλο και να μαθαίνουν νέα από όσους άφησαν πίσω - και τι γράμμα, φυσικά! Όχι ότι τα έγραφα εγώ, αλλά ήταν καθηλωτικά, συναρπαστικά και μαγευτικά (σκέφτομαι κι άλλα επίθετα, αλλά μην το παρατραβάμε κιόλας :θρρρ:).

Αργότερα, σε σεμινάρια και παρόμοια, γνώρισα κόσμο από όλο τον πλανήτη, κι έτσι στο τέλος κατέληξα να αλληλογραφώ με κόσμο από την Ιαπωνία, Αυστραλία, Σουηδία, Ιταλία, Γερμανία, Αυστρία, Ρωσία, Αμερική, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, Ινδία και ένα σωρό πιο εφήμερες γνωριμίες με άτομα από άλλες χώρες. Από κει μου έμεινε κι εμένα η συνήθεια να στέλνω καρτ ποστάλ από τα μέρη που επισκέπτομαι σε λίγους καλούς φίλους (και να τους ζητώ να μου στέλνουν και οι ίδιοι - τις έχω όλες κρεμασμένες σε έναν ολόκληρο τοίχο στην κρεβατοκάμαρά μου και όποτε δεν με πιάνει ύπνος, ταξιδεύω σε μέρη εξωτικά). Και φυσικά, στέλνω και χριστουγεννιάτικες κάρτες, και παίρνω και καμιά 5-6 κι εγώ. Η αίσθηση που έχεις όταν πιάσεις στα χέρια σου ένα κομματάκι χαρτί για το οποίο κάποιος έχει αφιερώσει ώρα να το αγοράσει, να το γράψει, να του κολλήσει γραμματόσημο και να το πάει στο ταχυδρομείο είναι από τα πράγματα που μου δίνουν τη μεγαλύτερη χαρά στις αλληλεπιδράσεις μου με τους άλλους, και γι' αυτό συνεχίζω να το κάνω ακόμα κι εγώ, ώστε να δίνω με τη σειρά μου την ίδια χαρά σε όποιον νιώθω ότι αξίζει. Και φυσικά, κάθε χρόνο, χριστουγεννιάτικες κάρτες από την Unicef - αλλιώς νιώθω ότι κάνω μισή δουλειά.

Υπέροχο νήμα :γιούπι:
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Το τι UNICEF έχει πέσει, δε λέγεται! Μάλιστα μερικές σειρές ήταν τόσο όμορφες που σχεδόν τσιγγουνευόμουν να τις χρησιμοποιήσω :)))) Σε κάποια φάση πέρασα και στο άλλο άκρο. Σύνεργα και υλικά, παπιέ οντουλέ και κορδέλες για όλα τα γούστα, έφτιαχνα τις δικές μου κι έστελνα αυτές. Πάει όμως καιρός που δεν το κάνω.
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
1) Δεν δείχνουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια συνέπεια. Οπότε, αν χάνονταν βιβλία, μάντεψε ποιον θα κατηγορούσαν. Την διαχείριση.
2) Η κτητική αντωνυμία (μου, μας), όσον αφορά τα βιβλία. Τα περισσότερα μέλη, δεν θα εμπιστεύονταν τα βιβλία τους σε αγνώστους ή σε καινούργια μέλη.

Όποιος, από τους διαχειριστές δει το νήμα ας δώσει τα φώτα του. Αλλιώς, Αννετούσκα στείλε ένα πμ σε κάποιον/α από τους διαχειριστές, να δούμε αν μπορεί να γίνει κάτι. :)
Έχεις δίκιο σε όλα. Πάντως υπάρχει δυνατότητα με το ταχυδρομείο να στείλεις το βιβλίο ως δέμα και να μπορείς να έχεις τον κωδικό αποστολής ώστε να γίνεται tracking. Τα μελανά σημεία όμως παραμένουν. Αν κάποιου διαχειριστή του φανεί καλή ιδέα μπορεί να το επεξεργαστεί και να μας πει τη γνώμη του. Αν όχι, μπορούμε να το συζητήσουμε σε πμ κάποια στιγμή για το πώς μπορεί να δουλέψει.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Δεν διάβασα αναλυτικά τις αναρτήσεις σας και δεν ξέρω ακριβώς τι έχει ειπωθεί.
Το πρώτο που σκέφτηκα είναι ότι έχει κάποιους αστάθμητους παράγοντες η ανταλλαγή βιβλίων: σε πόσο χρόνο θα το διαβάσει κάποιος, αν θα ξεχαστεί να το επιστρέψει ή αν το ίδιο το μέλος δεν επιστρέψει ξανά. Κι επειδή είναι ένα πρότζεκτ με διάρκεια, χρειάζεται να υπάρχει μια συνεχή επίβλεψη.

Μπορείτε να το δείτε σε προσωπικό επίπεδο αρχικά, όπως λέτε, να το μελετήσετε, να δείτε πως θα δουλέψει και για ό,τι χρειαστείτε είμαι στην διάθεσή σας.

:)
 

Τσίου

Μύστης
Έχω επιχειρήσει δυο φορές στην ζωή μου, και τις δύο φορές παίρνω την ευθύνη για την αποτυχία πάνω μου (αλίμονο). Μικρή δεν συμβάδιζα με άλλα κοριτσάκια της ηλικίας μου, ήμουν... ας πούμε πολύ παιδί. Άλλα μυαλά, άλλα ενδιαφέροντα, οπότε μετά από δυο πήγαινε-έλα, καταλαβαίναμε ότι το πράγμα δεν προχωράει, και εγώ βαριόμουν, και εκείνες. Παίζει να έγραφα πολλές σαχλαμάρες μαζεμένες και να ξενέρωνα κόσμο, μου άρεσε όμως η διαδικασία, να γράφω με αρωματικό μελάνι (βλ. ροζ στυλο--το μοναδικό αρωματικό που επέζησε από το δημοτικό. Το μπικ φωσφόριζε-ζει)


ή να αγοράζω αρωματικά χαρτιά.
Ως ενήλικη έγραψα μια φορά σε μία φίλη μου κι αυτό ήταν. Την δεύτερη φορά που της έγραψα γράμμα δεν το ταχυδρόμησα ποτέ.
Από τότε λαμβάνω μόνο καρτ ποστάλ :)))).


Δίνω μεγάλη αξία στα γραπτά. Στα συρτάρια μου ακόμη έχω χαρτάκια από το σχολείο. Αλλά μάλλον δεν είμαι δοτικός άνθρωπος ή η δοτικότητά μου βγαίνει με άλλους τρόπους, πάει από άλλο δρόμο και παρακάμπτει το ταχυδρομείο.
Ψάχνοντας βρήκα και μία καρτ ποστάλ από τον θείο της γιαγιάς μου. Από την στολή καταλαβαίνω ότι πήγε (κι αυτός) άκλαυτος.
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
@Τσίου έχεις κι εσύ τα αναμνηστικά σου, ειδικά οι ανατριχίλες και τα αρωματικά στιλό με πέθαναν, χαχα! Πολλή βιντατζίλα έχει πέσει. Κι εγώ δίνω σημασία στα γραπτά, φαίνεται πιστεύω. Όμως με το πέρασμα των χρόνων βλέπω πώς έχουν εξελιχθεί τα γράμματά μου, είναι σχεδόν θρίλερ. Σαν να ξέχασα να γράφω κάπως. Εξακολουθώ να έχω προτιμήσεις σε συγκεκριμένα στιλό όμως, με τα οποία θεωρώ ότι κάνω και καλύτερα γράμματα (αυτό μόνο εγώ το υποστηρίζω βέβαια).
 

Τσίου

Μύστης
(Από "παλιατζουρα" άλλο τίποτα στο σπίτι μου)
Όμως με το πέρασμα των χρόνων βλέπω πώς έχουν εξελιχθεί τα γράμματά μου, είναι σχεδόν θρίλερ. Σαν να ξέχασα να γράφω κάπως.
Απίστευτο, το ίδιο συζητούσα με μια φίλη μου, που πρώτη το παρατήρησε στα δικά της γράμματα. Παλιά έγραφα όμορφα και πολύ γρήγορα. Τώρα μου έχει μείνει μόνο η ταχύτητα. Γράφουμε σαν γιατροί. Σα να ξεχάσαμε, όπως είπες, και έχεις δίκιο, στην δική μου περίπτωση, τουλάχιστον. Ο,τι αφήνεις σε αφήνει.
 

Αζαθοθ

Κοινωνός
(Χειμώνας) 1997

Αγαπημένη Β.,

Γιατί ενώ όλοι οι συνοδοιπόροι μου επιμένουν πως είναι αφράτο χιόνι, για μένα παραμένει η αίσθηση λευκής άμμου, η αίσθηση των ξυπόλυτων ποδιών μας, των βημάτων μας εκείνες τις μέρες όταν ούτε το αύριο, ούτε το χθες άξιζαν έστω και ένα λεπτό του χρόνου μας.

Θέλω να ‘ρθω να σε βρω. Η νύχτα οφείλει να είναι δικιά μας, μια υπόσχεση που δώσαμε κάτω από ολόγιομο φεγγάρι, και τώρα, χωρίς εσένα, λιγόστεψε το φως της. Και να που οι λέξεις δεν αρκούν πια, οι λέξεις είναι φενάκη και γράφοντάς σου αισθάνομαι πως εκπληρώνω ένα χρέος, πως βρίσκω εκτόνωση, γεγονός που αποκλίνει από όλα όσα επιθυμούσαμε να είμαστε.

(...)

Αγαπώ,

Α.




Έτσι ξεκινούσε το τελευταίο πολυσέλιδο γράμμα που χειρόγραφα έχω γράψει και εστάλη μέσω ταχυδρομείου.

Έκτοτε γράφτηκαν πολλά ακόμη, τα οποία κατέλαβαν μοναχά χώρο σε σελίδες προσωπικών σημειωματάριων.

Έκτοτε γράφτηκαν πολλά ακόμη «κατά παραγγελία», με τη δική μου πένα, αλλά για χρήση από άλλους, φίλους ή μη, και προς συνήθως αγνώστους προορισμούς.
Κάτι όχι και τόσο τίμιο, μα αυτό που κέρδιζα ήταν οι ιστορίες αυτών των ανθρώπων· και οι ιστορίες καθαυτές είναι πολυτιμότερες αποτελέσματος ή ενδοιασμού.
 
Last edited:

Οινοχόος

Όμορφο Νιάτο
(Χειμώνας) 1997

Αγαπημένη Β.,

Γιατί ενώ όλοι οι συνοδοιπόροι μου επιμένουν πως είναι αφράτο χιόνι, για μένα παραμένει η αίσθηση λευκής άμμου, η αίσθηση των ξυπόλυτων ποδιών μας, των βημάτων μας εκείνες τις μέρες όταν ούτε το αύριο, ούτε το χθες άξιζαν έστω και ένα λεπτό του χρόνου μας.

Θέλω να ‘ρθω να σε βρω. Η νύχτα οφείλει να είναι δικιά μας, μια υπόσχεση που δώσαμε κάτω από ολόγιομο φεγγάρι, και τώρα, χωρίς εσένα, λιγόστεψε το φως της. Και να που οι λέξεις δεν αρκούν πια, οι λέξεις είναι φενάκη και γράφοντάς σου αισθάνομαι πως εκπληρώνω ένα χρέος, πως βρίσκω εκτόνωση, γεγονός που αποκλίνει από όλα όσα επιθυμούσαμε να είμαστε.

(...)

Αγαπώ,

Α.




Έτσι ξεκινούσε το τελευταίο πολυσέλιδο γράμμα που χειρόγραφα έχω γράψει και εστάλη μέσω ταχυδρομείου.

Έκτοτε γράφτηκαν πολλά ακόμη, τα οποία κατέλαβαν μοναχά χώρο σε σελίδες προσωπικών σημειωματάριων.

Έκτοτε γράφτηκαν πολλά ακόμη «κατά παραγγελία», με δικές μου λέξεις αλλά για χρήση από άλλους φίλους, ή μη, και προς συνήθως αγνώστους προορισμούς.
Κάτι όχι και τόσο τίμιο, μα αυτό που κέρδιζα ήταν οι ιστορίες αυτών των ανθρώπων· και οι ιστορίες καθαυτές είναι πολυτιμότερες αποτελέσματος ή ενδοιασμού.
Φανταστική ανάρτηση... ωραία χρόνια
 
Top