Ταινίες που ξεπέρασαν τα βιβλία στα οποία βασίστηκαν

Φιλιπ

Δαγεροτύπης
Εμένα το "Αποκάλυψη τώρα" του Κόππολα μου άρεσε περισσότερο απο το βιβλίο του Τζόζεφ Κονραντ "Η καρδιά του σκότους" στο οποίο βασίστηκε...
 

Αμάντα

Κοινωνός
Μάλλον αποτελώ μειοψηφία ως προς αυτό, αλλά θεωρώ την κινηματογραφική μεταφορά της Λάμψης (1980) αρκετά καλύτερη από το βιβλίο -το οποίο ούτως ή άλλως βρίσκω εξαιρετικό. Η ταινία απλώς έχει το κάτι παραπάνω, χάρη ίσως στον επικό Nicholson.
Το ίδιο πιστεύω για το Όσα παίρνει ο άνεμος (1939), διότι, ενώ το βιβλίο συγκαταλέγεται ανάμεσα στα 10 καλύτερα που έχω διαβάσει, η ταινία είναι η 3η καλύτερη που έχω δει. Πιο ''εκφραστική'', πιο ξεκάθαρη ίσως αποτύπωση της ιστορίας της, αγγίζει βαθύτερα τα συναισθήματα και τη σκέψη. Η ταινία αυτή προσωπικά με κάνει να αγαπώ τη ζωή.
Τέλος, αν και δεν έχω διαβάσει ακόμη το βιβλίο, πιστεύω πως είναι σχεδόν αδύνατο η αριστουργηματική κινηματογραφική εκδοχή του Κινούμενου Κάστρου του Χόουλ (2004) να επισκιάζεται από το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε. Βέβαια, θα έχω πιο ολοκληρωμένη άποψη μόλις διαβάσω το βιβλίο -μα δεν έχω αμφιβολίες.

Εννοείται, το τι αρέσει περισσότερο στον καθένα είναι υποκειμενικό.
 

Ασάρα

Κοινωνός
Για την Λάμψη συμφωνώ και εγώ. Ο Κινγκ είναι καλός συγγραφέας αλλά ο Κιούμπρικ καλύτερος σκηνοθέτης. Νομίζω η βασική διαφορά ήταν ότι στο βιβλίο υπάρχει έντονο το μεταφυσικό στοιχείο ενώ ο Κιούμπρικ το έχει σχεδόν εξοβελίσει από την ταινία. Και βέβαια ο Κινγκ έκανε τον Τόρανς τρελό αφότου πήγε στο ξενοδοχείο ενώ ο Κιούμπρικ επέλεξε τον Νίκολσον επειδή ήταν ανέκαθεν τρελός.

Όταν ο Κινγκ μετέφερε το βιβλίο σε τηλεοπτική σειρά, το αποτέλεσμα ήταν κάπως...βαρετό και εύκολα ξεχνιέται.

Όσο για το Όσα Παίρνει ο Άνεμος το βιβλίο είναι αξεπέραστο αλλά η ταινία για τα δεδομένα της εποχής της ήταν φαινόμενο, τόσο από θέμα διάρκειας όσο και από θέμα σκηνικών, φωτογραφίας, κ.τ.λ..


Για το Αποκάλυψη Τώρα, συμφωνώ απόλυτα.
 

Βιβλιοκοριτσο

Όμορφο Νιάτο
Απ'ότι βλέπω το Αυτό του Stephen King έχει κάνεις μέχρι στιγμής της μεγαλύτερες εισπράξεις σε ταινία τρόμου και μάλλον θα ξεπεράσει το βιβλίο. Και ακόμη παίζεται στους κινηματογράφους μέχρι στιγμής επομένως σημαίνει ακόμη περισσότερες εισπράξεις.
 

Χανκ Μουντυ

Κοινωνός
Δεν ξερω αν οι εισπραξεις ειναι (ή αν πρεπει να ειναι) κριτηριο για το αν μια ταινια ξεπερναει το αντιστοιχο βιβλιο. Θεωρω πως οχι, οποτε θα πω οτι η ταινια "It", δεν προκειται να ξεπερασει το βιβλιο. Δεν ειναι κακη ταινια, αλλα το βιβλιο δεν το πιανει.
 

Λούνα

Κοινωνός
Συμφωνώ απόλυτα. Το βιβλίο σου μεταδίδει την αίσθηση της πνιγηρής ατμόσφαιρας του ντέρι, το φόβο των παιδιών και γενικότερα την creepy αίσθηση. η ταινία πάλι θα έλεγα όχι. ίσως βέβαια ακριβώς επειδή μου άρεσε τόσο το βιβλίο να είχα μεγάλες προσδοκίες από την ταινία.
 

Βιβλιοκοριτσο

Όμορφο Νιάτο
Θέλω πολύ βέβαια να διαβάσω το βιβλίο δεν πρόκειται να αρκεστώ μόνο στην ταινία αφήστε που στις ταινίες πετσοκόβουν και σκηνές. Η τριλογία του άρχοντας των δαχτυλιδιών για παράδειγμα με τόσες λεπτομέρειες που έχει έπρεπε να είχε γίνει σειρά και όχι ταινίες
 
Πάντως είναι γεγονός πως οι περισσότεροι βιβλιόφιλοι θα ήταν ικανοποιημένοι από μια μεταφορά βιβλίου στο πανί, μόνο αν η ταινία έδειχνε τον συγγραφέα καθισμένο σε μια καρέκλα να διαβάζει όλο το βιβλίο για 10+ ώρες!!:))))

Η μεταφορά του Άρχοντα ήταν αξιοπρεπέστατη και πολύ αξιόλογη συν τοις άλλοις...
 

Στιλλ ιλλ

Κοινωνός
Χωρίς να έχω διαβάσει τα βιβλία βέβαια, η τριλογία του Άρχοντα με έκανε να αγαπήσω τον κόσμο του Τόλκιν. Οπότε την θεωρώ αριστουργηματική.Τόσο απλά και αντικειμενικά. :)))
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Πάντως είναι γεγονός πως οι περισσότεροι βιβλιόφιλοι θα ήταν ικανοποιημένοι από μια μεταφορά βιβλίου στο πανί, μόνο αν η ταινία έδειχνε τον συγγραφέα καθισμένο σε μια καρέκλα να διαβάζει όλο το βιβλίο για 10+ ώρες!!:))))
Χαχα :χαχα:
Πάντως δεν ισχύει για την περίπτωση του IT. Η ταινία ήταν πιστή στο πνεύμα του βιβλίου, κι αυτό ήταν αρκετό. Διαφωνώ με τη μεταφορά της ιστορίας από τη δεκαετία του '50 στη δεκαετία του '80 (κι αυτό γιατί τα φίφτις έχουν μια συγκεκριμένη νοσταλγική αισθητική που ήταν διάχυτη στο βιβλίο - τα έιτις έχουν μια άλλη) όμως οι περισσότερες αλλαγές ήταν του γούστου μου.
 

Αμάντα

Κοινωνός
Είμαι φανατική γενικώς ως άτομο, κι έχω αποφασίσει να μη βλέπω ποτέ remakes κλασικών/cult ταινιών. Το θεωρώ σχεδόν προδοσία προς την πρώτη ταινία -εν προκειμένω στο IT, το οποίο αγάπησα και χάρη σε αυτό γνώρισα τον Βασιλιά- όμως η αλήθεια είναι πως με τόση επιτυχία που είχε η καινούργια ταινία μπήκα στον πειρασμό να τη δω.

Δε θα υποκύψω όμως.:P Ιδιαίτερα μετά το έγκλημα που έκαναν στο Carrie.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
[Δεν πρόκειται για ριμέικ Αμάντα αλλά για την πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου. Του '90 ήταν τηλεοπτική μίνι σειρά (κι εγώ την αγαπώ πολύ, μα πάνω απ' όλα το βιβλίο). Δες τη :)))
 

Αμάντα

Κοινωνός
Το ξέρω ότι ήταν τηλεταινία του '90, όμως θεωρητικά η καινούργια είναι η ''δεύτερη'' προσπάθεια απόδοσης του βιβλίου σε οθόνη -μικρή ή μεγάλη-. Άρα remake στο περίπου :)
Για το βιβλίο δεν το συζητάμε καν, είμαι ερωτευμένη μαζί του.

Την είδα την ταινία τελικά εχθές -υπέκυψα-, κι ενώ δεν μπορώ να την αποκαλέσω ''χάλια'', ουσιαστικά δε μου άρεσε.

Κατ' αρχάς δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί σου Ίζι σχετικά με την απίστευτα ατυχή τοποθέτηση της ταινίας στη δεκαετία του '80. Καταστράφηκε όλο το κλίμα, και γενικότερα δε θύμιζε καθόλου θρίλερ, αλλά οικογενειακή κωμωδία/δράμα, λόγω και του casting, και των ατακών, και της μουσικής, και όλης της ατμόσφαιρας στο σύνολό της. Κάτι σαν το Freaks and Geeks, αν τυχόν το έχεις δει.
Επαναλαμβάνω: το κλίμα χάλασε τελείως.

Οι -ελάχιστες- τρομακτικές σκηνές ήταν αταίριαστες μέσα στο χαζοχαρούμενο κλίμα που επικρατούσε, σαν παρωδία σχεδόν ενός θρίλερ.

Θετικά στοιχεία ήταν:
- ο κλόουν, που ενώ φυσικά δεν πλησίασε την υπέρτατη απόδοση του Tim Curry, έδινε μια παρανοϊκή χροιά στον χαρακτήρα, η οποία μου άρεσε.

-η μητέρα του Eddie. Δε ξέρω πως να το περιγράψω, αλλά έδινε κάτι στην ταινία.

Συνελόντι ειπείν, δεν πέρασα άσχημα εχθές στον κινηματογράφο, αλλά επιβεβαιώθηκε η αντιπάθειά μου για τα remake -έστω σχεδόν remake:)- ως κόνσεπτ.
Και είναι καλό να έχω άποψη για κάτι πριν το σχολιάσω, φυσικά:)
 

Ασάρα

Κοινωνός
Δύο ταινίες που σίγουρα ήταν καλύτερες από το βιβλίο ήταν ο Πρωτάρης και το Jumanjii.
Στην πρώτη περίπτωση το βιβλίο διαβάζεται ευχάριστα, αλλά η ταινία του Μάικ Νίκολς ήταν τόσο καλή ώστε πολλοί αγνοούν ότι βασίζεται σε βιβλίο. Αν και ο διάλογος στην ταινία είναι αυτούσιος από το βιβλίο-με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως η σκηνή με τα πλαστικά- ο τρόπος με τον οποίο μετουσιώθηκε η ιστορία από το χαρτί στην οθόνη ήταν απόλυτα πετυχημένος, π.χ. τα κοντινά πλάνα που δείχνουν την αποστασιοποίηση του Μπεν, η μουσική επένδυση, οι κλειστοφοβικές σκηνές με το ενυδρείο και την πισίνα και φυσικά η σκηνή της αποπλάνησης.

Στην δεύτερη περίπτωση έχουμε μια εξαιρετική ιδέα, ένα επιτραπέζιο που είναι πύλη για άγρια τέρατα της ζούγκλας, οι παίκτες πρέπει πάση θυσία να ολοκληρώσουν την παρτίδα, που όμως χαραμίζεται σε μια απλοϊκή αφήγηση. Στο βιβλίο τα παιδιά απλά πρέπει να τελειώσουν το παιχνίδι. Στην ταινία τα παιδιά είναι ορφανά και έχουν προβλήματα. Η Τζούντυ είναι μυθομανής και ο Πίτερ αρνείται να μιλήσει. Βάλε και τον Άλαν που ξεκίνησε να παίζει το παιχνίδι 30 χρόνια πριν και παγιδεύτηκε στην ζούγκλα και είναι δειλός, βάλε και την φίλη του την Σάρα που έπαθε νευρικό κλονισμό όταν είδε το παιχνίδι να ρουφάει τον Άλαν, βάλε το γεγονός ότι η εξαφάνιση του Άλαν είχε άσχημο αντίκτυπο στην πόλη, και ξαφνικά η ταινία αγγίζει πολύ περισσότερα θέματα από το βιβλίο.
 

Σμίλα

Κοινωνός
Δύο ταινίες που σίγουρα ήταν καλύτερες από το βιβλίο ήταν ο Πρωτάρης και το Jumanjii.
Στην πρώτη περίπτωση το βιβλίο διαβάζεται ευχάριστα, αλλά η ταινία του Μάικ Νίκολς ήταν τόσο καλή ώστε πολλοί αγνοούν ότι βασίζεται σε βιβλίο.
ένας από αυτούς ήμουν και εγώ Ασάρα. Ενώ έχω δεί την ταινία το πάλαι ποτέ , μόλις τώρα έμαθα ότι βασίζεται σε βιβλίο . Δεν ξέρω άν θα το αναζητήσω, η ταινία από τον καιρό των παγετώνων που την είδα ως σήμερα είναι από τις πολυαγαπημένες μου . Τη φοβερή φατσούλα-χαμόγελο του Χόφμαν την ώρα που φεύγουν με το λεωφορείο στο τέλος της ταινίας δεν μπορεί να μου την δώσει κανένα βιβλίο. Όσος χρόνος και να περάσει θα είναι καρφωμένη στον εγκέφαλο - με μουσική υπόκρουση των Simon & Garfunkel .
Κι ενώ σε γενικές γραμμές προτιμώ τα βιβλία , ορίστε δύο ταινίες που νομίζω τα ξεπέρασαν -σημείωση . πρώτα είχα δει τις ταινίες , πολύ αργότερα διάβασα τα βιβλία.
Το πρώτο που θα πω είναι οι Έπικίνδυνες σχέσεις' του Στήβεν Φρίαρς . Μια ταινία που ένοιωσα σα να μου έδωσαν γροθιά στο στομάχι, με αξεπέραστη ερμηνεία του Μάλκοβιτς - τον λάτρεψα . Το βιβλίο -επιστολικό- καλό αλλά κατώτερο .
Η δεύτερη είναι η 'Σιωπή των αμνών' . Αυτό το διάβασα πολύ πρόσφατα και μου άρεσε. Όμως η ταινία ήταν τόσο δυνατή -σκηνοθετικά- και η ερμηνεία του Χόπκινς -όχι της Φώσετ, δεν με εντυπωσίασε- τόσο ανατριχιαστική, που δεν ευχαριστήθηκα το βιβλίο όσο ίσως έπρεπε .
 

Ασάρα

Κοινωνός
ένας από αυτούς ήμουν και εγώ Ασάρα. Ενώ έχω δεί την ταινία το πάλαι ποτέ , μόλις τώρα έμαθα ότι βασίζεται σε βιβλίο . Δεν ξέρω άν θα το αναζητήσω, η ταινία από τον καιρό των παγετώνων που την είδα ως σήμερα είναι από τις πολυαγαπημένες μου . Τη φοβερή φατσούλα-χαμόγελο του Χόφμαν την ώρα που φεύγουν με το λεωφορείο στο τέλος της ταινίας δεν μπορεί να μου την δώσει κανένα βιβλίο. Όσος χρόνος και να περάσει θα είναι καρφωμένη στον εγκέφαλο - με μουσική υπόκρουση των Simon & Garfunkel .
Κι ενώ σε γενικές γραμμές προτιμώ τα βιβλία , ορίστε δύο ταινίες που νομίζω τα ξεπέρασαν -σημείωση . πρώτα είχα δει τις ταινίες , πολύ αργότερα διάβασα τα βιβλία.
Το πρώτο που θα πω είναι οι Έπικίνδυνες σχέσεις' του Στήβεν Φρίαρς . Μια ταινία που ένοιωσα σα να μου έδωσαν γροθιά στο στομάχι, με αξεπέραστη ερμηνεία του Μάλκοβιτς - τον λάτρεψα . Το βιβλίο -επιστολικό- καλό αλλά κατώτερο .
Η δεύτερη είναι η 'Σιωπή των αμνών' . Αυτό το διάβασα πολύ πρόσφατα και μου άρεσε. Όμως η ταινία ήταν τόσο δυνατή -σκηνοθετικά- και η ερμηνεία του Χόπκινς -όχι της Φώσετ, δεν με εντυπωσίασε- τόσο ανατριχιαστική, που δεν ευχαριστήθηκα το βιβλίο όσο ίσως έπρεπε .
Κοίτα ο Πρωτάρης ως βιβλίο για την εποχή εκείνη έκανε πάταγο (έχει βγει και μια ταινία με την Τζένιφερ Άνιστον για τον αντίκτυπο του βιβλίου). Η γλώσσα είναι πολύ απλή (οκ το διάβασα σε ελληνική μετάφραση εκδόσεις Βίπερ αλλά δεν είναι και ιδιαίτερα απαιτητικό το αγγλικό κείμενο) και φαινομενικά η θεματολογία είναι ελαφρή. Ένας 20άρης τα φτιάχνει με την γυναίκα ενός φίλου του μπαμπά του. Ως εδώ καλά, τίποτα ιδιαίτερο. Αυτό που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει είναι ότι η εστίαση δεν είναι στο σκάνδαλο, ούτε καν στο ερωτικό κομμάτι της ιστορίας αλλά στο γεγονός ότι ο Μπεν προσπαθεί να βρει την θέση του στον κόσμο και νιώθει εγκλωβισμένος από την υλική ευμάρεια που του προσφέρουν οι γονείς του.
Στην ταινία, αρχικά ήθελαν τον Ρόμπερτ Ρεντφορντ και ο Γουεμπ νομίζω είχε γράψει τον Μπεν ως ένα τυπικό νέο των προαστίων. Βέβαια όταν πέρασε ο Ρεντφορντ από οντισιόν ο σκηνοθέτης τον απέρριψε, ρωτώντας τον :"Έχεις φάει ποτέ χυλόπιτα?", "Τί εννοείτε" απάντησε ο Ρέντφορντ, "Αυτό ακριβώς" του είπε ο σκηνοθέτης.
Η επιλογή του Χόφμαν στον ρόλο, που ήταν άγαρμπος και έδειχνε να νιώθει άβολα μονίμως-εκτός από το τέλος- έδωσε μια άλλη διάσταση στην ιστορία. Σκηνές και αισθήματα που περιγράφονται στο βιβλίο, στην ταινία αποδίδονται μόνο με εικόνες και αυτό κάνει το αποτέλεσμα πιό ισχυρό.
Βάλε όπως αναφέρεις και την μουσική των Simon & Garfunkel, που ήταν κάτι μεταξύ ροκ και παραδοσιακών τραγουδιών (λατρεμένη και η εκδοχή τους της παραδοσιακής μπαλάντας Scarborough Fair) και η ταινία δίνει μια άλλη διάσταση στην ιστορία.
Αν το βρεις το βιβλίο, διάβασε το, ειδικά την περιγραφή της τελευταίας σκηνής, είναι πολύ ωραία.

Για τις Επικίνδυνες Σχέσεις, ίσως ρόλο παίζει το γεγονός ότι το βιβλίο γράφτηκε πριν από μερικούς αιώνες και οι απαιτήσεις ήταν διαφορετικές τότε. (η ένοχη αμαρτία μου είναι ότι προτιμώ το Cruel Intentions, την μεταφορά της πλοκής στα σαλόνια της Νέας Υόρκης στα τέλη των 90ς:ντροπή:)

Στην Σιωπή των Αμνών ο Χόπκινς έδωσε τα ρέστα του, αλλά εμένα μου άρεσε το βιβλίο εξίσου με την ταινία, κυρίως επειδή μαθαίναμε περισσότερα για το παρελθόν της Κλαρίς και υπήρχαν και κάτι τέλειες λεπτομέρειες όπως το ότι ο καλούλης φρουρός του Λέκτερ διάβαζε το Λογική και Ευαισθησία της Τζέην Ώστεν (άσχετο αλλά υπάρχει νήμα για κινηματογραφικές σκηνές όπου οι ήρωες διαβάζουν βιβλία?). Αλλά και σε αυτή την περίπτωση η ταινία έδινε περισσότερα χάρη στην δύναμη της εικόνας (ειδικά στις σκηνές με τον υφέρποντα ερωτισμό του Λέκτερ).


Το κακό είναι ότι η ταινία ήταν τόσο πετυχημένη που γυρίστηκαν κάπως άστοχα σήκουελ και πρήκουελ.:καχύποπτος:
 

Σμίλα

Κοινωνός
Το κακό είναι ότι η ταινία ήταν τόσο πετυχημένη που γυρίστηκαν κάπως άστοχα σήκουελ και πρήκουελ
δεν διάβασα τον 'κόκκινο δράκο', σκοπεύω να το κάνω, αλλά η ταινία 'ανθρωποκυνηγός΄του Μάικλ Μάν που βασίζεται στο βιβλίο μου άρεσε πολύ - και εδώ η μουσική έπαιξε βασικό ρόλο
 

Ασάρα

Κοινωνός
δεν διάβασα τον 'κόκκινο δράκο', σκοπεύω να το κάνω, αλλά η ταινία 'ανθρωποκυνηγός΄του Μάικλ Μάν που βασίζεται στο βιβλίο μου άρεσε πολύ - και εδώ η μουσική έπαιξε βασικό ρόλο
Λοιπόν αυτό το έργο δεν το έχω δει. Νομίζω είναι η πρώτη μεταφορά έργου του Χάρρις στον κινηματογράφο.
Ως βιβλίο ο Κόκκινος Δράκος είναι αρκετά καλό, κάτι σαν προοίμιο της Σιωπής.
Η ταινία για κάποιο λόγο έγινε αρκετά χρόνια μετά την Σιωπή και ο Χοπκινς φαίνεται αρκετά μεγαλύτερος. Αν και ήταν καλός, ο Νόρτον και ο Χοφμαν έκλεβαν την παράσταση.
 

Τσίου

Μύστης
Ήμουν πολύ μικρή όταν διάβασα τον κόκκινο δράκο και it f#cked me up, μάλλον γι'αυτό είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία, και μάλλον γι'αυτό διστάζω και δεν το ξαναδιαβάζω, από φόβο μη χαλάσει η αίσθηση που μου έχει αφήσει. Την ίδια περίοδο είδα την ταινία μανχαντερ (ανθρωποκυνηγός). Μου άρεσε και η ταινία, αλλά επειδή οι ταινίες βασίζονται στα βιβλία, δεν είναι κόπιες τους, κάποια γεγονότα από την ζωή του χάρτινου Φράνσις λείπουν, με αποτέλεσμα ο Φράνσις της μεγάλης οθόνης να είναι λίιιγο μονοδιάστατος (cardboard cutout character). Θα πρότεινα, με τα τότε μυαλά και την τότε αίσθηση, και βιβλίο και ταινία. Επίσης χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω τον Ρέιφ Φάινς-δεν θα μπορούσα άλλωστε-προτιμώ τον Τομ Νούναν.
 
Last edited:

Ασάρα

Κοινωνός
Και εγώ μικρή ήμουν όταν το διάβασα, από τις εκδόσεις Bell και είχε και ένα τρομακτικό εξώφυλλο!
Ο Ρέιφ Φάινς καλώς γενικά ηθοποιός, αλλά ακατάλληλος για τον ρόλο του Φράνσις. (είναι πολύ ωραίος)
 
Top