Ταινίες που ξεπέρασαν τα βιβλία στα οποία βασίστηκαν

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Οι ταινίες που είναι βασισμένες σε βιβλία συνήθως είναι υποδεέστερες αυτών, αφού παρουσιάζουν αναγκαστικά μια συντομότερη, επιφανειακότερη εκδοχή της ιστορίας, από την οποία συνήθως απουσιάζουν το βάθος των χαρακτήρων, οι λεπτομέρειες και οι αναλύσεις των γεγονότων, των σκέψεων και των συναισθημάτων των ηρώων. Κάποιες ταινίες, ωστόσο, αποτελούν την εξαίρεση αυτού του κανόνα, ξεπερνώντας ποιοτικά τα βιβλία στα οποία βασίζονται.
Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι, κατά τη γνώμη μου, το "Μωρό της Ρόζμαρι". Ο Ρομάν Πολάνσκι στηρίχθηκε σ' ένα σύντομο και αρκετά καλό (αλλά έως εκεί) μυθιστόρημα του Άιρα Λέβιν, για να σκηνοθετήσει μια απ' τις καλύτερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών.
Κάτι αντίστοιχο συνέβη με το "Psycho" του Ρόμπερτ Μπλοχ. Έτυχε να το διαβάσω, μια που ο Μπλοχ είναι ένας υπέροχος συγγραφέας. Και ήταν, πράγματι, ένα υπέροχο βιβλίο, το οποίο, όμως, κάπου έχανε μπροστά στο ομώνυμο αριστούργημα του Άλφρεντ Χίτσκοκ που ενέπνευσε.
Μικρότερη βρήκα στο πατρικό μου ένα βιβλίο με κατακόκκινο βελουτέ εξώφυλλο και τον τίτλο "Ιστορία Αγάπης" με χρυσά γράμματα. Το διάβασα μέσα σε δυο μέρες και το ξέχασα. Ούτε συγγραφέα πρόσεξα, ούτε τίποτα. Ήταν ένα κακό μελόδραμα. Αργότερα κατάλαβα ότι ήταν το βιβλίο που ενέπνευσε το περίφημο "Love Story", το ρομάντσο των σέβεντις που συγκινεί ακόμα.
Ένα ακόμα... Δεν μου αρέσει που το παραδέχομαι, γιατί πρόκειται για τον πολυαγαπημένο μου Στήβεν Κινγκ, αλλά η νουβέλα του "Η Ρίτα Χέιγουορθ στις Φυλακές Σάοσανκ" (όπως είναι ο τίτλος της ελληνικής έκδοσης) ενέπνευσε μια αρκετά ανώτερή της ταινία με ελληνικό τίτλο "Τελευταία Έξοδος Ρίτα Χέιγουορθ". Το βιβλίο είναι πραγματικά εξαιρετικό, αλλά πάρα πολύ σύντομο, με αποτέλεσμα να μην εμβαθύνει τόσο στην ιστορία και στους χαρακτήρες όσο θα μπορούσε. Αντιθέτως, η ταινία είναι 2 1/2 ώρες, είναι υπεραναλυτική, αλλά δεν κουράζει, έχει υπέροχο καστ και αριστοτεχνική σκηνοθεσία από τον Φρανκ Ντάραμποντ. Φυσικά, αυτά είναι προσωπικές γνώμες. Ποιες ταινίες θεωρείτε εσείς ότι ξεπέρασαν τα βιβλία που τις ενέπνευσαν;
 
Ένα ακόμα... Δεν μου αρέσει που το παραδέχομαι, γιατί πρόκειται για τον πολυαγαπημένο μου Στήβεν Κινγκ, αλλά η νουβέλα του "Η Ρίτα Χέιγουορθ στις Φυλακές Σάοσανκ" (όπως είναι ο τίτλος της ελληνικής έκδοσης) ενέπνευσε μια αρκετά ανώτερή της ταινία με ελληνικό τίτλο "Τελευταία Έξοδος Ρίτα Χέιγουορθ". Το βιβλίο είναι πραγματικά εξαιρετικό, αλλά πάρα πολύ σύντομο, με αποτέλεσμα να μην εμβαθύνει τόσο στην ιστορία και στους χαρακτήρες όσο θα μπορούσε. Αντιθέτως, η ταινία είναι 2 1/2 ώρες, είναι υπεραναλυτική, αλλά δεν κουράζει, έχει υπέροχο καστ και αριστοτεχνική σκηνοθεσία από τον Φρανκ Ντάραμποντ. Φυσικά, αυτά είναι προσωπικές γνώμες. Ποιες ταινίες θεωρείτε εσείς ότι ξεπέρασαν τα βιβλία που τις ενέπνευσαν;
Αν και δεν έχω διαβάσει καθόλου Κινγκ (Αν και ξεκινάω τώρα , από τον μαύρο πύργο) και έτσι δεν γνωρίζω αν η ταινία που λες είναι καλύτερη από το βιβλίο΄μπορώ να πω πως ήταν τόσο καλή αυτή η ταινία που μπορώ να πιστέψω πως ήταν σίγουρα ισάξια με το βιβλίο από το οποίο εμπνεύστηκε ... αν όχι καλύτερη όπως λες!!

Δε μπορώ να σκεφτώ καμία ταινία που να μου άρεσε περισσότερο από το βιβλίο της. Θα πω απλά για τον άρχοντα των δακτυλιδιών (επειδή μιλάγαμε για αυτό σε άλλο νήμα) ότι ενώ σίγουρα ήταν και οι τρεις πανέμορφες ταινίες και σίγουρα αν δεν βασίζονταν κάπου, από μόνες τους θα είχαν αντέξει τον ανταγωνισμό αλλά όσο και να ήθελαν αναγκάστηκαν να κόψουν πολλά και να αλλοιώσουν περισσότερα!

Γενικά όμως, πιστεύω πως είναι πολύ λίγες οι ταινίες που σπάνε τον κανόνα΄και όταν αυτό γίνεται συνήθως μιλάμε για βιβλία που δεν ήταν τόσο καλά και έτσι έδωσαν πάτημα στη μεγάλη οθόνη να τα ξεπεράσει. πιστεύω!
 

Κατερίνα Π

Όμορφο Νιάτο
Η αλήθεια είναι πως δύσκολα μια ταινία μπορεί να ξεπεράσει το βιβλιο!! Έχω δει τις ταινίες που ανέφερες και μου άρεσαν πολύ , με αγαπημένη την Τελευταία Έξοδος Ρίτα Χέιγουορθ, αλλά δυστυχώς δεν έχω διαβάσει τα βιβλία! Μια ταινία η οποία προσωπικά μου άρεσε περισσότερο από το βιβλίο είναι το Sleepers. Το βιβλίο είναι εξίσου συγκλονιστικό και δυστυχώς με περισσότερες λεπτομέρειες ( αν και δεν θυμάμαι πλέον πολλά γιατί έχω αρκετά χρόνια που το διάβασα ) αλλά προτιμώ την ταινια με σκοτεινή ατμόσφαιρα, ωραία μουσική και φυσικά Robert De Niro και Dustin Hoffman !!
 

Αλίκη

Κοινωνός
Ελπιζω πραγματικα η τελευταια ταινια του Twilight να ξεπερασει το βιβλιο!!!
 

Κατερίνα Π

Όμορφο Νιάτο
Αλίκη τα βιβλία είναι καλύτερα απο τις ταινίες Twilight? Τα διάβαζε μια φίλη μου και μου είπε οτι είναι πολύ κουραστικά!!
 

Ονειρευτής

Κοινωνός
Κλόκγουορκ (Clockwork): Κουρδιστό. Όραντζ (Orange): Πορτοκάλι. Όρανγκ (Orang): Στην διάλεκτο των Μάλεϊ (Malay), που ομιλείτε στην Ταϊλάνδη, Σιγκαπούρη και γύρω περιοχές σημαίνει άνθρωπος. Αποτέλεσμα - ένας κουρδιστός άνθρωπος, ένα άβουλο ον που λειτουργεί για χάρη κάποιων άλλων με ένα συγκεκριμένο τρόπο.

Η ταινία «Το Κουρδιστό πορτοκάλι» του Στάνλευ Κιούμπρικ (Stanley Kubrick) (1971) βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Anthony Burgess που εκδόθηκε το 1962 (το περιoδικό «Τάιμς» (Times) το συμπεριλαμβάνει στην λίστα των 100 κορυφαίων μυθιστορημάτων της αγγλικής γλώσσας που γράφτηκαν τον 20ο αιώνα). Προβλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Νοέμβριο του 1971 και στην Αγγλία τον Ιανουάριο του 1972 προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων όπως άλλωστε είχε προκαλέσει και η κυκλοφορία του βιβλίου. Ο Κιούμπρικ ενοχλημένος από τις επιθέσεις που δεχόταν το δημιούργημά του απόσυρε την ταινία από τις αγγλικές αίθουσες με την απαίτηση να προβληθεί μετά τον θάνατο του, απόφαση που διήρκησε 25 ολόκληρα χρόνια. Η ταινία επαναπροβλήθηκε στην Αγγλία το 2000, περίπου ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Κιούμπρικ ( 7 Μαρτίου 1999).

Προσωπικά θεωρώ πως η συγκεκριμένη ταινία, ξεπερνά το μυθιστόρημα για τον απλούστατο λόγο πως...
Ο Κιούμπρικ από το πρώτο κιόλας κοντινό πλάνο πάνω στον κεντρικό ήρωα Αλεξ, με το κεφάλι γερμένο προς τα κάτω και ελαφρώς στα πλάγια, και τα διαπεραστικά μάτια να κοιτάνε στην κάμερα, μέχρι τα ψυχαναγκαστικά τέλεια ισορροπημένα κάδρα (από πλευράς γεωμετρίας, φωτισμού, χρωμάτων κτλ).και λαμβανομένου υπ’ όψιν φυσικά την άλλη πιο ουσιώδη πλευρά της ταινίας, κατά την οποία δεν υπάρχει διάλογος που να μην έχει συγκεκριμένη σκοπιμότητα, χαρακτήρας που να μην προσφέρει κάτι στο σύνολο, και οι κεντρικές ερμηνείες να αντικατοπτρίζονται ως είναι ένα ψυχογράφημα που θα ζήλευε τόσο ο Φρόιντ όσο και τα σκυλιά του Παβλόφ,(Pavlov’s Dog).
...κατάφερε να μου δημιουργήσει εικόνες πολύ καλύτερες από αυτές που είχα δημιουργήσει εγώ διαβάζοντας το βιβλίο, πράγμα που ενισχύεται ακόμα περισσότερο αν συμπεριλάβω και την μουσική υπόκρουση της ταινίας (τις συνθέσεις του πρωτοπόρου τότε στην ηλεκτρονική μουσική Wendy Carlos).
 

Αλίκη

Κοινωνός
Αλίκη τα βιβλία είναι καλύτερα απο τις ταινίες Twilight? Τα διάβαζε μια φίλη μου και μου είπε οτι είναι πολύ κουραστικά!!
Μονο το πρωτο μ'αρεσε. Νομιζω μετα η Μεγιερ καπου το χασε γιατι τα βιβλια γινονται απιστευτα κουραστικα. Ουτε οι ταινιες με ξετρελαναν (μαλλον φταιει αυτη που παιζει την Μπελλα), ελπιζω ομως ακομα στην τελευταια... Πρωτη φορα πραγματικα ευχομαι να αλλαξουν το βιβλιο στην ταινια!!!
 

Κατερίνα Π

Όμορφο Νιάτο
Ούτε εμένα με ξετρέλαναν οι ταινίες, με χειρότερη απ'ολες τη 2η, και θα συμφωνήσω για την Μπέλλα, αλλά εφόσον είδα την πρώτη μπήκα στη διαδικασία να τις δω όλες. Περιμένω και εγώ να δω την τελευταία ( ε είναι κρίμα να μη μάθω το τέλος ) αλλά τα βιβλία νομίζω πως ούτε καν θα τα αγγίξω τελικά!!
 

Αλίκη

Κοινωνός
Ναι, κ εγω θα σου ελεγα να μην τα αγγιξεις καλυτερα. Υπαρχουν πολυ πιο ωραια βιβλια να διαβασεις, ακομα κ με βρυκολακες. Το δευτερο ηταν οντως απιστευτα κουραστικο. Το τριτο δεν θυμαμαι καθολου τι θεμα ειχε, ε, κ το τεταρτο ειναι στη φαση που λες "γιατι συνεχισε να γραφει; αφου δεν ειχε τιποτα να πει...". Οποτε κανεις την υποθεση πως συνεχισε να γραφει επειδη ειχε επιτυχια κ ηθελε να παρει κ ενα σπιτι στις Μπαχαμες!!
 

Ιαβερης

Μύστης
Για την '' Επιλογη της Σοφι'' μπορω να πω οτι μου αρεσε περισσοτερο η ταινια απο το βιβλιο.
 

Ελισσάβετ

Όμορφο Νιάτο
Διαβάζοντας στη Χάννα-Schlink με το The reader..
Θυμάμαι είχα δει πρώτα την ταινία και μετά διάβασα το βιβλίο, χωρίς να ξέρω ότι ήταν βασισμένη σε αυτό...από τις πρώτες 20 σελίδες είχα καταλάβει ότι ήταν αυτή η ταινία.
Κατά τη γνώμη μου, αν δεν είναι αρκετά όμοια η ταινία με το βιβλίο σίγουρα είναι λίγο καλύτερη.
 

Χήθκλιφ

Κοινωνός
"Ο Δράκουλας" του Κόπολα μου άρεσε περισσότερο από το βιβλίο του Στόουκερ (θεωρώ πως ήταν πολύ πιστή μεταφορά, είχε όμως το κάτι παραπάνω), επίσης η ταινία "Fight Club" του Φίντσερ είναι από τις καλύτερες που έχω δει, ενώ το ομότιτλο βιβλίο του Πάλανιουκ σχεδόν δεν το θυμάμαι πια. Φυσικά τα παραπάνω αποτελούν μόνο την δική μου προσωπική εκτίμηση.

Υ.Γ. "Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας" ως βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ, ενώ την ταινία δεν μπόρεσα να τη δω μέχρι τέλους.
 
Last edited:

Τιπούκειτος

Όμορφο Νιάτο
Το 1952 η Δάφνη ντυ Μωριέ εκδίδει μία συλλογή έργων με τίτλο "Η μηλιά". Μέσα σε αυτήν εντάσσεται και η νουβέλα "Τα πουλιά". Έντεκα χρόνια αργότερα, το 1963, ο Άλφρεντ Χίτσκοκ σκηνοθετεί την ομώνυμη ταινία. Η ιστορία επαναλαμβάνεται με τη νουβέλα του Ρόμπερτ Μπλοχ "Ψυχώ", η οποία εκδίδεται το 1959. Τον αμέσως επόμενο χρόνο προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία που βασίζεται στο εν λόγω έργο.
Και οι δύο ταινίες γνώρισαν τεράστια εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία. Επιδέχονται πολλές ερμηνείες και ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να ασκούν μεγάλη επίδραση στην τέχνη. Ε ναι, στα έμπειρα χέρια του Χίτσκοκ οι ταινίες αυτές κατάφεραν να ξεπεράσουν τα λογοτεχνικά κείμενα στα οποία βασίστηκαν.

Υ.Γ. "Τα πουλιά" της Δάφνης ντυ Μωριέ κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αιγόκερως (1992). Το "Ψυχώ" του Ρόμπερτ Μπλοχ κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Σκάι/Βιβλίο στα πλαίσια της σειράς microbooks (2010).
 

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Δεν είχα ιδέα ότι "Τα πουλιά" και το "Ψυχώ" ήταν νουβέλες... Συγκολονιστικά και τα δύο, το πρώτο ίσως μάλιστα να ευθύνεται για μια αντιπάθεια / φόβο που έχω για τα πουλιά, εγώ υπεραγαπώ τα τετράποδα :) Και να μην ευθύνεται πάντως, θυμάμαι ότι σκηνές από την ταινία με είχαν στοιχειώσει για μέρες αφότου την είδα.

Αν ποτέ πέσουν στα χέρια μου οι νουβέλες, σίγουρα θα τις διαβάσω.
 

Χήθκλιφ

Κοινωνός
Η ταινία "Asylum" του Ντέιβιντ Μακένζι είναι, κατά την γνώμη μου, ανώτερη από το ομότιτλο βιβλίο του Πάτρικ Μακγκράθ - που η ελληνική μετάφραση το μετέτρεψε σε ρομάντζο δίνοντάς του τον τετριμμένο, ακίνδυνο τίτλο "Απαγορευμένο πάθος". Τόσο το βιβλίο όσο και η ταινία καταδεικνύουν πόσο εύκολα μετατρέπονται οι άνθρωποι σε μαριονέτες όταν η 'ψυχική τους υγεία' τίθεται υπό αμφισβήτηση & αθέλητα εναπόκεινται στα χέρια της ψυχιατρικής για να τους 'θεραπεύσει' (ή, κάποιες φορές για να τους αποτελειώσει). Η ταινία κατόρθωσε να είναι παθιασμένη, διατηρώντας την απαραίτητη ψυχρή, αποστασιοποιημένη ματιά. Το βιβλίο πέτυχε μόνο το δεύτερο, καταλήγοντας να είναι άνευρο και μάλλον ανιαρό.
 
Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα.
Rambo: First Blood του Τεντ Κότσεφ (1982), ξεπέρασε το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ντέβιντ Μορέλ (1972). Ανώτερη σε όλα τα σημεία. Ο πλουραλισμός συγκρούεται ισότιμα με την ανέγγιχτη ωμότητα του βουκολικού εξουσιαστικού χώρου. Η απομόνωση των ηρώων μέσα από την ψυχρή ματιά του βίαιου και λαθραίου. Ο ξένος, η φυγή, το κίνημα του αδύναμου, μια ρηχή πραγμάτωση και αφήγηση του βετεράνου της ζωής και της πτώσης. Η παλέτα του άθλιου, η κάθαρση και η έντονη επιβλητικότητα του ντιβιζιονισμού, είναι μόνο η αρχή του τέλους, Θύμα και θύτης, μαριονέτες της υπαρξιακής έκρηξης, πρωτοστάτες σε ναρκαλιεία, στο μαύρο, στο σκοτεινό πέρασμα του “νοσφίζομαι”, μία χαμένη εξαρχής συναλλαγή. Τρίηχο απαύγασμα του περιθωριακού που δόθηκε και αδικήθηκε όσο τίποτα, και το κομβικό έρχεται να διασπάσει το ξένο σώμα, το πρώτο που σαν ζώπυρο τίναξε τις στάχτες του χθες, η ζωώδης ισομέρεια του πρωτόγονου. Το “κωνάριον”, κλειδώνει την σχέση σάρκας και ψυχής, οι ρίζες τους, οι τόσο διαφορετικές ρίζες δίχως άμεση συνάφεια, η επέλαση των “ζωικών πνευμάτων” (κατά Ντεκάρτ), τα πλέον ζωογόνα του αίματος, μία επίδραση τόσο σκληρή που ορίζεται ως ο βωμός του πόνου. Όμως όλα αυτά είναι αυθαίρετα και επιπόλαια, η επιστημονική αυλαία δεν κλείνει ποτέ. Όπως κι αν έχει αυτή η σχέση είναι αγεφύρωτη και πολλές φορές διχαστική για την επόμενη κίνηση, αυτό που μένει είναι το ένα, το πρώτο. Το πρώτο αίμα, τα άλλα είναι μοναχά μια εκκρεμής ακολουθία.

Σημ. 15ml
 

Εκατερωθεν

Όμορφο Νιάτο
Η ζωη του Πι.

Ο Ανγκ Λι φώτισε αριστοτεχνικά το βιβλίο χωρίς να προσπαθεί να καθοδηγήσει τον θεατή σε συγκεκριμένους δρόμους. Αν και το βιβλίο ειναι εξαιρετικό μιας και ο Μαρτελ μιλώντας απλά αντί να γινει απλοϊκος απλώνεται σε πολλά επίπεδα διανοητικά και συναισθηματικά ο Λι μέσω των μαγικών εικόνων του σε θέτει εναλλάξ μεσα και πανω απο τα δρώμενα.
Ίσως ομως να φταίει και το γεγονός οτι οταν διάβαζα το βιβλίο έτρεχα μεσα στις σελίδες (γιατι όσο να ναι μια λαιμαργι με χαρακτηρίζει
Οταν
 

Άγγελος Κ

Κοινωνός
Η Βερόνιακα αποφασίζει να πεθάνει.

Εξαιρετικά δοσμένη ταινία από το ομώνυμο βιβλίο του Πάουλο Κοέλιο.
Μπορεί να είμαι επηρεασμένος από το γεγονός ότι είδα πρώτα την ταινία, αλλά πρόκειται πραγματικά για μια εξαιρετική ταινία με πολλά μηνύματα ζωής.

*κατά τα άλλα ο ίδιος ο Κοέλιο, στο βιβλίο του "Ο νικητής είναι μόνος", περιγράφει το πόσο αδικημένος είναι ένας συγγραφέας όταν ένα βιβλίο του γίνεται ταινία καθώς τα κέρδη του είναι ελάχιστα. Είναι σαφές πως περιγράφει την δική του εμπειρία.
 
Top