Συνανάγνωση: "Χέρτσογκ" Σωλ Μπέλοου (Saul Bellow)

Πως σας φάνηκε το βιβλίο;

  • Τέλειο

    Votes: 6 50,0%
  • Πολύ καλό

    Votes: 2 16,7%
  • Μέτριο

    Votes: 2 16,7%
  • Έτσι κι έτσι

    Votes: 1 8,3%
  • Δεν μου άρεσε

    Votes: 1 8,3%

  • Total voters
    12

Αννετούσκα

Κοινωνός
Ερώτηση πώς βλέπουμε ποιος ψήφισε τι ρε παιδιά; Να μην ξέρουμε; Ειμαι περίεργη!

Εγώ θα πω ότι ναι ήταν ένα δύσκολο βιβλίο, ό,τι πρέπει για συνανάγνωση γιατί ναι σίγουρα βοηθάει να τραβάς κουπί μαζί με άλλους και να συμπληρώνουν όλοι το παζλ. Ωστόσο, θα πω πάλι ότι δεν το θεωρώ απαραίτητο να αποκρυπτογραφηθεί πλήρως ο κάθε χαρακτήρας, στον πόντο δηλαδή, αλλά κυρίως να αισθανθείς την κατάσταση του καθενός και πίσω από τις λέξεις. Είχε τόσο πλούσια κομμάτια σε φιλοσοφικό επίπεδο που προσωπικά με συνεπήραν.
Χάρηκα πάρα πολύ για άλλη μια φορά για την εμπειρία αυτή και ναι, θα συμμετείχα και σε μια επόμενη με χαρά!
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Ερώτηση πώς βλέπουμε ποιος ψήφισε τι ρε παιδιά; Να μην ξέρουμε; Ειμαι περίεργη!
Α, νομίζω από τα γραφόμενά μας είναι εύκολο να το βρεις. :ωραίος:


Πράγματι, ότι πρέπει για ομαδικό κουπί ήταν το βιβλίο, και ευτυχώς που είχα εσάς και το συνέχισα γιατί με αποζημίωσε στο τέλος. :)

Και εγώ θα συμμετείχα σε επόμενη συνανάγνωση ή σε κάποια άλλη δραστηριότητα της λέσχης (κάποιο παιχνίδι ίσως), μιας που έχουμε επιπλέον και τις "ευνοϊκές" συνθήκες της καραντίνας.
 

Πίκος Απίκος

Κοινωνός
Ερώτηση πώς βλέπουμε ποιος ψήφισε τι ρε παιδιά; Να μην ξέρουμε; Ειμαι περίεργη!
Απο μενα καθαρο και γυαλιστερο πενταρι:φρύδια:
Και εγώ θα συμμετείχα σε επόμενη συνανάγνωση ή σε κάποια άλλη δραστηριότητα της λέσχης (κάποιο παιχνίδι ίσως), μιας που έχουμε επιπλέον και τις "ευνοϊκές" συνθήκες της καραντίνας.
Τι θα λεγατε για κατι πιο κλασικο; πχ Κουτσο, Ο δημαρχος του Καστερμπριτζ η κατι τετοιο;
 

Έλεν

Κοινωνός
Καλημέρα και από εμένα και εύχομαι όλοι να είστε καλά. Πολύ μου άρεσε η συνανάγνωση, παρόλο που ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχα σε κάτι τέτοιο. Είναι πολύ όμορφο να διαβάζεις βιβλίο με άλλους που παραθέτουν τις σκέψεις τους και σου δίνουν και άλλες οπτικές γωνιές!

Μου άρεσαν πολύ αυτά τα κεφαλαία. Μου άρεσαν τα λογοτεχνικά παιχνίδια που έφτιαξε ο Χέρτσογκ για την κόρη του και για το γιο του. Οι ιστορίες και τα παραμύθια του. Ωραία ιδέα μου φάνηκε και η Ιλιάδα των Εντόμων που αν υπήρχε σίγουρα θα τη διάβαζα! Όταν ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τη Μαντλέν ήταν σαν την έβλεπα κι εγώ μπροστά μου, για μια στιγμή αγχώθηκα για το τι μπορεί να ξεστόμιζε μπροστά στους αστυνομικούς και το τι επιπτώσεις θα είχαν αυτά για το Χέρτσογκ. Πάλι καλά το τέλος εκεί ήταν αίσιο.
Και εμένα μου άρεσε, όπως διάβασα και σε προηγούμενα σχόλια, η σχέση του με τα αδέρφια του. Χάρηκα που ο Γουϊλ έτρεξε να τον βοηθήσει. Πάλι με έπιασα να αγχώνομαι για το αν θα πήγαινε τελικά να τον βρει στο Λαντεβέιλ. Ένιωθα από τις περιγραφές του ότι τον εαυτό του σωματικά δεν τον πρόσεχε παρά πολύ εκείνες τις μέρες. Τις τελευταίες σελίδες νιώθω ότι τις διάβασα απνευστί. Αυτή του την αγωνία να μην τον περάσουν για τρελό, όχι τώρα τουλάχιστον που ο ίδιος νιώθει καθαρό το μυαλό του. Τουλάχιστον όταν πήγε τον ώθησε να πάνε να ενώσουν το ρεύμα και το νερό και να συνεννοηθούνε με την κυρία Τάτλ να συμμαζέψει λίγο το σπίτι.

Για λίγο πίστεψα, όταν άρχισε να γράφει τις πρώτες επιστολές στα κεφάλαια αυτά, πως θα τις ταχυδρομούσε. Φαίνεται πως βρήκε μια έμπνευση και μια διαύγεια αλλιώτικη, άρχισε να καταλαβαίνει τον εαυτό του, τις ιδιαιτερότητες, τις αδυναμίες και τα χαρίσματά του.

Χαίρομαι που κατάφερε να ξεπεράσει τη Μαντλέν, χαιρομαι που είχε αυτό το τετ α τετ μαζί της. Γιατί εκεί νομίζω κατάλαβε πως εν μέρει την ξεπέρασε συναισθηματικά. Δε ξέρω πως θα καταλήξει με τη Ραμόνα, μου αρέσει που τον νοιάζεται, αλλά μάλλον έχω την ίδια με τον αδερφό του πλέον σε αυτό. Πάντως εύχομαι να μη σταματήσει να γράφει τα γράμματα του.

Τέλος, ήθελα να πω πως είναι από τα πιο απαιτητικά βιβλία που έχω διαβάσει. Δεν είχα ξανά επαφή με τον Μπέλοου και μου άρεσε πολύ. Είναι από τα βιβλία που το τελείωσα μόλις αλλά σίγουρα θα το σκέφτομαι αρκετά πριν περάσει η επίδραση του. Και σίγουρα ο Χέρτσογκ θα είναι πλέον ένας από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες και που θα σκέφτομαι πάντα με συμπάθεια, και θα εύχομαι η υπόλοιπη ζωη του να τελειώσει ευτυχισμένα.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης

Έλεν

Κοινωνός
Να προσθέσω πως κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης μου άκουγα τον δίσκο των The Dear Hunter, με τίτλο The Fox and the hunt. Είναι ορχηστρικό και το έχω ακούσει άπειρες φορές, όποτε ήταν ο μόνος τρόπος για να μπορέσω να συγκεντρωθώ στο βιβλίο αυτό χωρίς να περιπλανιέται ο νους μου στη μουσική. Νομίζω ότι μου ταίριαζε κιόλας λίγο σαν ήχος επένδυσης.
The Dear Hunter - The Fox and the Hunt
Καλημέρα :)
 

Λήδα

Κοινωνός
Και φτάνουμε στο σημείο όπου η νοσηρή εμμονή του Χέρτσογκ για ενδοσκόπηση βάζει σε κίνδυνο όχι μόνο τον ίδιο αλλά και την κόρη του. Ο Χέρτσογκ βρίσκεται επιτέλους αντιμέτωπος με την αλήθεια. Δεν εχει απομείνει πια κανένας να κατηγορήσει για την κατάστασή του. Η συνάντηση με τη Μαντλέν στο αστυνομικό τμήμα είναι το αποκορύφωμα, είναι σαν να προετοιμαζόμαστε από την αρχή της ιστορίας για αυτή τη συνάντηση.

Ο Χέρτσογκ καταλαβαίνει πως όπως αυτός κρίνει τους άλλους , το ίδιο και οι αλλοι έχουν το δικαίωμα να τον κρίνουν. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δεν επηρεάζεται πλέον από τον δραματική παρουσία της Μαντλέν. Παραμένει ήρεμος, δεν συρρικνώνεται με την παρουσία της. Αντιλαμβάνεται ότι έφτασε πλέον η στιγμή να αναλάβει τις ευθύνες του και να ανακτήσει τον έλεγχο της ζωής του, να σταματήσει να παίζει το ρόλο του τραυματισμένου πρώην-συζύγου.

Το γαλήνιο περιβάλλον στο σπίτι του στο Ludeyville, αντικατοπτρίζει την αποκατεστημένη σταθερότητα και λογική του μυαλού του Χέρτσογκ. Αρνείται να γίνει όπως ο αδερφός του, όπου ο υλιστικός τρόπος ζωής που εχει διαλέξει του έχουν στερήσει το πάθος, αλλά είναι συγκρατημένος και ευγενικός. Αρνείται την πρόταση του αδερφού του να πάει σε νοσοκομείο για ξεκούραση και αποφασίζει να μείνει στο σπίτι του και να προσπαθήσει μόνος του να ξαναβρεί τον εαυτό του.

Περιμένοντας την Ραμόνα, ανακαλύπτει ότι εχει πλέον απελευθερωθεί από την ¨δουλεία¨ του στην Μαντλέν, όπως τα πουλιά που παγιδεύτηκαν στο σπίτι και τα απελευθερώνει, ανοίγοντας τα παράθυρα. Παραμένει περιορισμένος, σωματικά, διανοητικά και πνευματικά, αλλά μπορεί πλέον να ελέγχει την ¨τρέλα του¨. Εχει απαλλαχθεί από το μίσος και τις απολυτές εξηγήσεις. Αυτό είναι και το τέλος της μανίας με τις επιστολές.

Τελικό συμπέρασμα.

H επιστήμη μας εχει δείξει ότι οι άνθρωποι είναι μια πολύπλοκη βιολογική μηχανή. Αλλά ο άνθρωπος δεν είναι μόνο βιολογία. Είμαστε μια σύνθεση άκρων, της αγάπης και του μίσους, της τρέλας και της λογικής, της αμφιβολίας και της αλήθειας. Όπως ο Χέρτσογκ.
 
Last edited:

Φέργκους

Κοινωνός
Γεια σας φίλοι και φίλες,
Έμεινα λίγο πίσω την προηγούμενη βδομάδα, αλλά το θεώρησα θέμα τιμής να φέρω σε πέρας την πρώτη μου συνανάγνωση... :μιαμ:

Κεφάλαια 7-8
Ο φίλος Χ. αποφασίζει να πάει Σικάγο, πρώτον για να δει τη μικρή Τζουν και μου φαίνεται πως παίζει με τη φαντασίωσή του για εκδίκηση. Κι επειδή η επαφή του με κόσμο και η αίσθηση του θανάτου τον ακολουθούν, αυτός φαίνεται να αλλάζει σιγά-σιγά. Σταματά τις επιστολές, σκοπός των οποίων ήταν μάλλον η αντιμετώπιση και κατανόηση του θανάτου, αλλά βυθίζεται σε μνήμες από το παρελθόν, για τον πατέρα του, την ευρύτερη οικογένειά του κλπ. Πηγαίνει στο πατρικό του και αφού αναπολεί πολλά, παίρνει το πιστόλι του πατέρα του. Σε καμιά περίπτωση δεν φαίνεται να είναι ικανός να σκοτώσει. Μάλλον το αίσθημα προδοσίας και το βάσανο της απόρριψης θέλει να σκοτώσει. Η οπτική επαφή με την Μαντλέν, τον Βάλενταϊν και τη μικρή Τζούν, ενώ καταρχήν τον εξάπτει, ακολούθως βλέποντας τη φροντίδα που έχουν για τη Τζουν, αντιλαμβάνεται πως οι σκέψεις του για φόνο, ήταν απλώς σκέψεις, σκέψεις που του εξασφάλιζαν για την ώρα την αντιμετώπιση του αισθήματος απόρριψης που τον διακατείχε. Συναντά και τη γυναίκα του Βάλενταϊν, αλλά δεν μπορεί να εκμαιεύσει κοινά συναισθήματα για τα γεγονότα από αυτήν. Η συνάντηση με τον φίλο του Άσφαλτερ και η άσκηση που του περιέγραψε, δηλαδή να φανταστεί το εαυτό του πεθαμένο και τότε θα μπορεί να συνομιλήσει ελεύθερα με τα πρόσωπα-κλειδιά στη ζωή του, έπαιξε κομβικό ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής και γενικά τη στάση του μπροστά στο θάνατο.
Με τη μεσολάβηση του Άσφαλτερ παίρνει τη μικρή Τζουν για να περάσουν μαζί κάποιες ώρες. Επιτέλους αλλάζει διάθεση. Οι συνομιλίες του με τη μικρή και οι αποκαλύψεις της για την ζωή των Βάλενταϊν και Μαντλήν, τον εξιτάρει. Βρήκα πολύ ενδιαφέρον τα ξεσπάσματά του, όπως "Κακή τέχνη και διαφθορά χέρι-χέρι" και "Συναίσθημα και κτηνωδία" (σελ. 383). Όλα φαίνεται να εξελίσσονται ομαλά, αλλά η μοίρα έχει τον τρόπο της να συνετίζει τους ανθρώπους. Ατύχημα, αστυνομία, κατηγορία για οπλοκατοχή (χωρίς άδεια δηλαδή) και ο κατα φαντασίαν δολοφόνος Χ. επανέρχεται στην πραγματικότητα. Συνειδητοποιεί πως εκεί που πήγαινα να σώσει την Τζουν, από απερισκεψία παρολίγον να της κάνει κακό. Κι αυτό είναι κάτι που στοιχίζει πολύ στον Χ. ενώ θα αναγκαστεί να υποστεί και το μαρτύριο της συνάντησης με την Μαντλήν, η οποία φέρεται να είναι η αιτία της αποδιοργάνωσης της ζωής του. Μ' αυτά κι αυτά, ο φίλος μας σιγά-σιγά φαίνεται να αποδέχεται ότι το καλό και το κακό συπυπάρχουν, ή μάλλον, συναποτελούν τη ζωή.
Η αναγκαστική επαφή με την οικογένειά του μας φανερώνει με ποιους είναι περισσότερο συνδεδεμένος ο Χ. και πόσο. Ενώ βρίσκεται στο κελί περιμένοντας τον αδελφό του, ο φίλος μας ξαναρχίζει τις επιστολές.

Κεφάλαιο 9
Μιας κι άρχισε το κουβάρι να ξετυλίγεται, ο Χ. αποφασίζει να πάει επιτέλους στο μέρος όπου έχει στοιχειώσει η οικογενειακή του ευτυχία, στο εξοχικό του στο Λάντεϊβιλ. Η αναφορά στο ποίημα για τον Οζιμανδία, δείχνει πως όλοι μπορούν να πέσουν και όλοι θα πεθάνουν. Αυτό μάλλον σημαίνει πως αρχίζει να βρίσκει κάποια γαλήνη. Όλα αυτά που περιγράφει για το κτήμα και το σπίτι, την εγκατάλειψη δηλαδή, έχω την εντύπωση πως εννοεί την ίδια του τη ζωή. Το θετικό είναι πως αρχίζει να αναδιοργανώνεται και να νοιάζεται ξανά για το κτήμα. Από επιστολές που γράφει διαφαίνεται πως, ενώ νοιάζεται κάπως για τη Ραμόνα, κάνει ότι μπορεί αυτή να μην τον εντοπίσει στο Λάντεϊβιλ. Γράφει κι άλλες επιστολές με πλούσιο φιλοσοφικό περιεχόμενο που σηκώνει πολλή κουβέντα...
Τον επισκέπτεται ο αδελφός του Γουίλ, όπως είχαν συνεννοηθεί. Ο Χ. Δεν φαίνεται πλέον να θεωρεί καλή λύση την πώληση του κτήματος (καλημέρα ζωή! :μιαμ:). Εντύπωση μου έκανε το παιγνίδι-συζήτηση με το αδελφό του, όπου ο Χ. προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι νηφάλιος και δεν χρειάζεται περαιτέρω ιατρική φροντίδα. Ο Χ. προσπαθεί να δείξει σε όλους πως δεν έχει ανάγκη βοήθειας, στοργής κλπ. Ίσως αυτό είναι ενδιάμεσο στάδιο πριν την κανονικότητα.
Η Ραμόνα επιτέλους τον εντοπίζει κι αυτός της ετοιμάζει δείπνο. Δεν είναι ξεκάθαρο όμως αν ο Χ. θα βρει επιτέλους την ευτυχία (αν υπάρχει κάτι τέτοιο δηλαδή), είτε κοντά στη Ραμόνα ή άλλως πως. Προτιμά να παραμένει αδέσμευτος κι αναρχοαυτόνομος. Αυτό μένει αδιευκρίνιστο και καλά κάνει που δεν το χαλάει ο Μπέλλοου με ένα "happy end" αμερικάνικου τύπου! Τελικά ο Χ. σταματάει τις επιστολές και μάλιστα με μια βαρυσήμαντη δήλωση από τον ρεκαμιέ καναπέ του.

Βρήκα το βιβλίο συναρπαστικό. Θα το ξαναδιαβάσω μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, όπως θα ξαναδιαβάσω το Μαγικό Βουνό. Είναι από τα βιβλία του ασχολούνται με τη φιλοσοφική σκέψη, όχι αόριστα και γενικά, αλλά όσον αφορά στην ανθρώπινη ψυχή, την οποία βρίσκω πιο δυσνόητη από το Σύμπαν...

Σας ευχαριστώ όλους για την συνεργασία, την κατανόηση, την φιλική ατμόσφαιρα! Προσμένω την επόμενη συνανάγνωση...
 
Last edited:

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Προσωπικό λέσχης
Έχω ξαναπεί κάπου εδώ μέσα πώς είναι και η χρονική στιγμή, η συναισθηματική κατάσταση και άλλοι παράγοντες για να σε κάνουν να μάθεις, να νιώσεις και να αντιληφθείς ένα βιβλίο. Δυστυχώς δεν ήταν μάλλον ούτε η διάθεση, ούτε η στιγμή και το περιεχόμενο για να με κάνει να συνεχίζω να διαβάζω το βιβλίο όπως φαίνεται. Ξεκίνησα την πρώτη εβδομάδα, το πάλεψα τις πρώτες τέσσερις με πέντε μέρες, αλλά δεν τράβαγε. Και είπα να μην γράψω μέχρι να τελειώσετε.

Ο τρόπος ακόμα και αρκετές φράσεις του που αντανακλούσαν τον χαρακτήρα και του συγγραφέα ίσως, και ίσως και του μεταφραστή με "κρατούσαν πίσω". Δεν ξέρω... Στις 54 σελίδες κατέθεσα τα όπλα. Θα μου πείτε, και εσύ ουσιαστικά κρίνεις όλο το βιβλίο από το "εξώφυλλο" (τι είναι 54 σελίδες;);! Εν προκειμένω έβλεπα σ' αυτές τις σελίδες έναν ήρωα να ορίζεται η ζωή του από έτερους, να είναι θεατής σ' αυτό το τμήμα της ζωής του, αλλά όταν έμενε σχεδόν μόνος, να κρίνει τους "δυνάστες" του, ενώ και για την κατάστασή του ήταν υπαίτιος κατά ένα μεγάλο ποσοστό και αυτός. Έναν ήρωα που τον εκμεταλλεύτηκαν -όπως φανερώνει ο ίδιος στα πρώτα κεφάλαια από την πρώην του- και ξεκινούν οι χαρακτηρισμοί και οι γενικεύσεις (λ.χ. «Εκείνη ήταν τριάντα εφτά ή τριάντα οχτώ χρονών, καπάτσα στους υπολογισμούς της, και το δίχως άλλο σήμαινε πως έψαχνε για σύζυγο.», «Μια τσούλα με τον καιρό σε κάνει να την περιφρονήσεις.») για τις γυναίκες, που άλλοτε μου χτύπαγαν πιο έντονα και άλλοτε όχι τόσο. Δεν μπορώ, επίσης, να παραβλέψω και ήταν από τους κυριότερους λόγους, πως ο τρόπος που έγραφε, το πήγαινε-έλα σε αναμνήσεις και αναφορές με έκαναν να χάνω σιγά σιγά το ενδιαφέρον, γιατί δεν κύλαγε πολύ η αφήγηση για εμένα.

Για να απολαύσεις ένα βιβλίο πρέπει σχεδόν να μηδενίζεις τους ενδοιασμούς, να ξεκινάς σαν το λευκό χαρτί και να βιώνεις τις περιγραφές και ό,τι θέλει να σου μεταφέρει ο συγγραφέας, για να αποτυπωθεί η ουσία. Σίγουρα θα επιχειρήσω αργότερα να το ξαναπιάσω, όταν νιώσω ότι ήρθε η στιγμή του. Μέχρι τότε, βλέπουμε! :χαχα:
Χαίρομαι πολύ που για μία ακόμα φορά, @Νικόλας Δε Κιντ , κατάφερες να κάνεις μία επιτυχημένη συνανάγνωση και ελπίζω να το απολαύσατε όλοι όσοι ολοκληρώσατε το βιβλίο ή το ολοκληρώνετε! Να προσέχετε, να είστε καλά για να διαβάζετε βιβλία που σας αρέσουν και σας γεμίζουν! :γιούπι::αγκαλιά:

Να δηλώσετε συμμετοχή για την νέα συνανάγνωση και μην ακούτε την παραπονιάρα Σαώρη!:χαχα:
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Δυστυχώς δεν ήταν μάλλον ούτε η διάθεση, ούτε η στιγμή και το περιεχόμενο για να με κάνει να συνεχίζω να διαβάζω το βιβλίο όπως φαίνεται.
Σαωράκι! Με αφορμή την παραίτησή σου συν τα σχόλια της αγαπητής συμπάθειας @Αντίβαρο ήθελα να σας πω μπράβο καταρχάς που μπήκατε στον κόπο και είπατε ειλικρινά τη γνώμη σας (και ρίξατε τυχόν σιχτιρίσματα από μέσα σας :))))) αλλά κυρίως να πω ότι προσωπικά ένιωσα ότι το βιβλίο είναι για μεγαλύτερες ηλικίες.. Μη με λιθοβολήσετε, αλλά δεν το λέω καθόλου διδακτικά και καθόλου με διάθεση να πω κάτι βαρυσήμαντο, αλλά από προσωπική εμπειρία έχω διαπιστώσει ότι μερικά βιβλία αποκτάς την ικανότητα να τα νιώσεις και να τα κατανοήσεις συν τω χρόνω, με τις εμπειρίες της ζωής που κουβαλάς στην πλάτη σου, με πολλά πολλά που έρχονται στην πορεία της ωριμότητάς σου. Θα προτιμούσα να είμαι στην ηλικία σας και να μην τα έβρισκα με τον Χέρτσογκ, να το ξέρετε αυτό!
Εύχομαι να ξανασυναντηθούμε σε άλλη συνανάγνωση, από κοντά, σε άλλη δράση της λέσχης (πίτες, WebEx, οτιδήποτε):)
 
Χαίρομαι πολύ που για μία ακόμα φορά, @Νικόλας Δε Κιντ , κατάφερες να κάνεις μία επιτυχημένη συνανάγνωση
:ντροπή:
Ξεκίνησα την πρώτη εβδομάδα, το πάλεψα τις πρώτες τέσσερις με πέντε μέρες, αλλά δεν τράβαγε. Και είπα να μην γράψω μέχρι να τελειώσετε.
Σημασία έχει που το πάλεψες! :))))
Πάντως τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Όταν ένα βιβλίο δεν μας ταιριάζει το αφήνουμε και πάμε στο επόμενο. Η ζωή είναι πολύ μικρή για ψυχαναγκασμούς και άβολες καταστάσεις!

Θα μας ακολουθήσεις στην επόμενη συνανάγνωση! :))))
 

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Προσωπικό λέσχης
Αννετούσκα! :γιούπι:
Δεν ξέρω αν είναι λόγω ηλικίας ή της δεδομένης στιγμής. Οι επόμενες δοκιμές θα δείξουν. :χαχα:
Webex, Zoom, Skype, Messenger και οι πλατφόρμες δεν έχουν τελειωμό, αν και όποτε θέλετε μέσα είμαι, να κάνουμε κάμια κλήση! Το καλύτερο βέβαια θα ήταν να κόψουμε πίτες, να φάμε τσουρέκια, να κονταρομαχήσουμε με κόκκινα αυγά από κοντά, αλλά μέχρι να είμαστε όλοι ασφαλείς και καλά, θα τα λέμε με την κατηραμένη οθόνη. Μια διαδικτυακή :αγκαλιά: για όλους.



Θα μας ακολουθήσεις στην επόμενη συνανάγνωση! :))))
Το φοβόμουν αυτό το σπόιλερ! χαχαχαχα! :χαχα:

Κοκκίνησε καλέ! :)))) :αγκαλιά:
Αυτό σκέφτηκα, Νικόλα, με τον ψυχαναγκασμό που με πιάνει συχνά πυκνά και είπα να μην πιέσω την κατάσταση αυτή τη φορά. Όταν είναι και το διαβάσω, θα ενημερώσω! :φιρουλί:
 
Top