Συνανάγνωση: " Παιχνίδια που παίζουν οι άνθρωποι" του Eric Berne

Τσίου

Μύστης
Ευτυχώς το μεγάλο ζόρι το έφαγα μόνο στο δεύτερο κομμάτι της εισαγωγής. Τώρα κυλάει σαν νερό :γιούπι: (Ζω για την στιγμή που θα γίνει συνανάγνωση, κι εγώ θα διαβάζω το βιβλίο στα ελληνικά :χαχα: )
 
Παιδιά πως πάμε;

Έλλη θα κάνεις μια αποδοτική ανάλυση των 80 πρώτων σελίδων ως Ενήλικας ή θα παρέμβει το Παιδί νοθεύοντας την όλη διαδικασία;;:αγαπώ::))))
 

Έλλη Μ

Κοινωνός
Τι κατάλαβα Εγώ (adult).


Έλλη θα κάνεις μια αποδοτική* ανάλυση των 80 πρώτων σελίδων ως Ενήλικας ή θα παρέμβει το Παιδί νοθεύοντας την όλη διαδικασία;;:αγαπώ::))))
Nα προσπαθήσω, τι να κάνω...:) (Το νου σας στον τιτλο της ανάρτησης, παρακαλώ.)

Ο Eric Berne, στην προσπάθειά του να ορίσει τη διαπροσωπική επικοινωνία (Social intercourse) καθιέρωσε αυτό που στον τίτλο αναφέρεται ώς Συναλλακτική Ανάλυση (Transactional analysis) και ξεκινά το βιβλίο του με τη σημείωση ότι, έρευνες που έγιναν σε μωρά (1960) υποδηλώνουν πως η έλλειψη φυσικής επαφής και η συναισθηματική στέρηση, μπορεί να (τα) οδηγήσει σε μη αναστρέψιμο μαρασμό (με σημερινούς όρους, θα διακινδύνευα να πω οτι το μωρό "αποσύρεται" πχ. όταν κλαίει χωρίς να ανταποκρίνεσαι στην ανάγκη του) ή και σε μια "παρεμπίπτουσα νόσο" . Αντίστοιχο φαινόμενο παρατηρείται και στους ενήλικες οι οποίοι βιώνουν αυτή την αισθητηριακή στέρηση. Αυτό που λέει ο Berne ειναι οτι, όπως τα μωρά, έτσι και οι ενηλικες έχουν ανάγκη τη φυσική επαφή η οποία όμως δεν ειναι πάντοτε διαθέσιμη γι' αυτό και συμβιβαζόμαστε σε πιο "συμβολικές" εκδηλώσεις αγγίγματος (νεύμα αναγνώρισης, χαιρετισμός, καλή κουβέντα). Το χάιδεμα (stroking), λοιπόν, το χάδι (stroke) εννοιολογικά, χρησιμοποιεί ο Berne για να ορίσει οποιαδήποτε πράξη που αποτελεί αναγνώριση της παρουσίας του άλλου και τη θεωρει ως "...τη θεμελιώδη μονάδα της κοινωνικής δράσης. Η ανταλλαγή χαδιών ειναι μια συναλλαγή, η οποία αποτελεί τη μονάδα της διαπροσωπικής επικοινωνίας". Προφανώς, η θεωρία των παιχνιδιών πατάει πανω στην αρχή οτι οποιαδήποτε αλληλεπίδραση (ακόμη κι αρνητική) ειναι καλύτερη απο την απουσία αλληλεπίδρασης, κάτι που φαντάζομαι όλοι το έχουμε βιωσει κάποια στιγμή στη ζωή μας.

Αυτό που ορίζει ώς παιχνίδι είναι όλα εκείνα τα περιστατικά (ανάμεσα σε ανθρώπους με έστω υποτυπωδη οικειότητα) που έχουν την τάση να ακολουθούν συγκεκριμένα μοτίβα, τα συναισθήματα ορίζονται απο κανόνες, η έκβασή του είναι προβλέψιμη και καθορισμένη και η αλληλουχία των συναλλαγών στερεότυπη. Με άλλα λόγια, υπάρχει ένας προγραμματισμός και το παιχνίδι παίζεται βάσει κρυφών και ανομολόγητων κινήτρων, με απώτερο σκοπό μιαν απολαβή (payoff). Αυτό δεν πρεπει να ερμηνευεται ώς δόλος μιας και τις περισσότερες φορές δεν αντιλαμβανόμαστε οτι παίζουμε κάποιο παιχνίδι.

Η φορμουλα που δινει ειναι η εξής:
Α(πάτη) + Π(αγίδα) = Αν(τίδραση) ---> Χ(μεταβολή) ---> Απ(ολαβή)

Αυτό που με εντυπωσίασε διαβάζοντάς το (αποτυπωμένο σε πρόταση, αποκαλύπτεται καλύτερα η αλήθεια που κρύβει, ασχέτως αν ειναι κάτι που μπορει να εχουμε ήδη αντιληφθει διασθητικα) είναι οτι οι άνθρωποι παίζουν παιχνίδια εξαιτίας της έλλειψης οικειότητας και της ανάγκης γι' αυτήν, η οποία ειναι η μόνη "πλήρως ικανοποιητική λύση για την αισθητηριακή πείνα, την πείνα για αναγνώριση και την πείνα για δομή".

Διακρίνει τρεις καταστάσεις του Εγώ:

  • Γονέας - προσομοιάζει με τις γονικές μορφές.
  • Ενήλικας - αντικειμενική εκτιμηση της πραγματικότητας.
  • Παιδι - οι καθηλώσεις και τα κατάλοιπα από την παιδική ηλικία.

Αυτό που προτείνει ο Berne ειναι ότι, σε κάθε συναλλαγή (ερέθισμα-stimulus, αντίδραση-response), το άτομο θα εκδηλώσει μία απο αυτές τις τρεις καταστάσεις. Όσο αυτές οι συναλλαγές είναι συμπληρωματικές και άρα ευθυγραμμισμένες πχ. σε ερέθισμα του δρώντος Ενήλικα, η αντίδραση του άλλου προέρχεται επίσης απο την Ενήλικη κατάσταση του, η επικοινωνία εξελίσσεται ομαλά. Η επικοινωνία διακόπτεται, όταν συμβεί μια σταυρωτή συναλλαγή (μεταβίβαση): το ερέθισμα ξεκινάει απο τον δρώντα Ενήλικα και απο την άλλη, η αντίδραση προς το ερέθισμα εκκινάει απο άλλη κατάσταση του Εγώ. Ο Berne καταλήγει οτι για να αποκατασταθεί η επικοινωνία, πρέπει να επανευθυγραμμιστεί η συναλλαγή, είτε μέσω της υποχώρησης ή της ανακωχής. (Σωστά κατάλαβα?)

Το τελευταίο κεφάλαιο της ύλης (διαδικασίες & τελετουργίες) αξίζει να διαβαστεί και να σχολιαστεί μαζί με τα Πάρεργα και τα Παιχνίδια ενώ, κατα τη γνώμη μου, οι σημαντικότερες εννοιες, μεχρι στιγμής, ειναι τα χάδια και οι καταστάσεις του Εγώ.

*Να αξιολογήσεις με υλικό κριτηριο, όχι ψυχολογικο. :ρ

[video=youtube;SLi7Ljcy6n8]https://www.youtube.com/watch?v=SLi7Ljcy6n8[/video]

[video=youtube;vO459T9bGtE]https://www.youtube.com/watch?v=vO459T9bGtE[/video]
 
Last edited:
Έλλη:μπράβο:

Να προσθέσω κι εγώ τις δικές μου παρατηρήσεις λοιπόν!

Παιδί
Είναι είναι το πολυτιμότερο μέρος της προσωπικότητα, και μπορεί να συνεισφέρει στην ζωή ενός ανθρώπου ότι προσφέρει ένα παιδί: Δημιουργικότητα, φαντασία, γοητεία, ευχαρίστηση.
Η κατάσταση αυτή του Εγώ είναι πολύ σημαντική και πρέπει να ειδικά στα παιδιά να μην τους στερούμε την παιδική του ηλικία. Φαίνεται πως θα είναι επιζήμιο για το μέλλον τους.

Κατάσταση μέθης


Το Παιδί στον χαρακτήρα μας εκδηλώνεται με 2 μορφές
  • Το προσαρμοσμένο παιδί
  • Το φυσικό παιδί
Η κατάσταση μέθης μας απαλλάσσει από τον Γονέα, παρακάμπτει το προσαρμοσμένο παιδί και στην ουσία μας φανερώνει το φυσικό παιδί ή όπως το κατάλαβα εγώ την αυθόρμητη πλευρα του χαρακτήρα μας... Ίσως και κάποιες αλήθειες για το άτομό μας!

Γονέας

Διαπιστώνω για ακόμη μια φορά πόσο σημαντικό ρόλο έχει παίξει στην ζωή μας ανατροφή που έχουμε πάρει από τους γονείς μας.
  • Σαν γονείς θα συμπεριφερθούμε κι εμείς κάποτε
  • Απαλλάσσει τον Ενήλικα από σκέψεις και αυτοματοποιεί κάποιες σκέψεις
Ο Μπερνε δίνει και το παράδειγμα των παιδιών που μεγάλωσαν χωρίς γονείς, αναφέροντας το πόσο δυσκολεύτηκαν να παίξουν τον ρόλο του Γονέα όταν ήρθε η ώρα εκείνη!

[video=youtube;gmmKzEKYvdM]https://www.youtube.com/watch?v=gmmKzEKYvdM[/video]

Το κεφαλαιο με τις διαδικασίες και τις τελετουργίες μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον!

Η τελετουργία των 8 χαδιών σαν παράδειγμα ήταν διαφωτιστικό στο να καταλάβω τι ακριβώς εννοεί με τον όρο χάδια ο συγγραφέας.
Ίσως και να αναλογιστώ τι κάνω κι εγώ στις "τυπικές μου τελετουργίες χαιρετισμού" :)))):))))
Επίσης κι εγώ έχω σκεφτεί με κάποια καχυποψία όταν με κάποιον που έχουμε max 8 χάδια, σε άσχετη φάση αρχίσει να επιμένει στον χαιρετισμό του! :(
 
Έλλη και Νικόλα δεν έχω παρά να προσθέσω τα χάδια μου...εεε...συγγνώμη...τα συγχαρητήριά μου ήθελα να πω, στους μεστούς και εύστοχους σχολιασμούς σας, οι οποίοι με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο (κι άλλα χάδια).
Αυτή η τριμερής διάκριση σε Γονέα, Ενήλικα και Παιδί έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και απορώ πως δεν είναι ευρύτερα γνωστή.
Σχετικά με το τελευταίο που αναφέρετε κι οι δυο, σίγουρα έχει συμβεί σε όλους μας (ή το έχουμε κάνει κιόλας!) να μας παίρνει κάποιος τηλέφωνο έπειτα από καιρό και μετά από τα «τι γίνεται», «όλα καλά», κλπ, διαισθανόμαστε και πράγματι έρχεται το «ξέρεις γιατί σε πήρα...», κι ακολουθεί κάποιο είδος παράκλησης.
Είναι πολύ ευχάριστο αυτό το αναγνωστικό διάλειμμα.
Θα επανέλθω.
 

Έλλη Μ

Κοινωνός
Τι κατάλαβα Εγώ #2

Τόσο οι διαδικασίες, οι τελετουργίες, τα πάρεργα και τα παιγνίδια, ουσιαστικά ειναι τρόποι οργάνωσης του χρόνου. Η οργάνωση του χρόνου μέσω του προγραμματισμου, έχει τρεις διαστάσεις, την υλική, την κοινωνική και την ατομική και ταυτόχρονα τρεις πηγές, αυτές του Εγώ (με την κατα Berne διάκριση). Οι απλούστερες μορφές κοινωνικής δραστηριότητας είναι οι διαδικασίες και οι τελετουργίες. Ως διαδικασία, ορίζεται η αλληλουχία εκείνων των συμπληρωματικών συναλλαγών που σκοπό έχουν τον χειρισμό της πραγματικότητας, καθορίζονται από την υλική πραγματικότητα με βάση τις εκτιμήσεις του Ενήλικα και αξιολογείται με δύο κριτήρια: απόδοσης και αποτελεσματικότητας. Πχ μια επαγγελματική τεχνική. Η διαφορά της απο την τελετουργία βρίσκεται στο ότι η τελευταία ειναι Γονικά προκαθορισμένη, αν και δε αποκλείεται, κατόπιν "παραχώρησης", να διεξαχθεί από το Παιδί. Τυπική, ανεπισημη τελετουργία είναι ο χαιρετισμός, για παραδειγμα. Το κοινό χαρακτηριστικο και των δυο ειναι οτι αποτελούν στερεότυπες "εκφρασεις".

Τα πάρεργα, από την άλλη, παίζονται σε πιο χαλαρά διαστήματα τα οποία (διαστήματα) ξεκινουν από και τελειωνουν με διαδικασίες ή τελετουργίες. Πχ το διαστημα αναμονής προτού ξεκινήσει μια συνάντηση, ένα ραντεβού, μια ιατρική επίσκεψη κλπ μπορεί να καλυφθει μέσω παρέργου. Μια ψιλοκουβέντα αποτελεί πάρεργο. Τα πάρεργα ειναι συνήθως πανομοιότυπα, αλλάζουν μόνο τα ονόματα, τα μέρη κλπ (σα να λέμε, σενάριο σαπουνόπερας) και είναι μηχανισμοί διαισθητικής επιλογής (ή απορριψης) παικτών για πιο συνθετα παιχνίδια αλλά και γνωστών που ενδέχεται να οδηγησουν σε πιο σοβαρές σχέσεις.

Αυτό που λέει ο Berne είναι οτι το υποκείμενο επιβεβαιώνει το ρόλο του μέσω των παρέργων στα οποία είτε επικρατεί είτε επιδοκιμάζεται (χαδια). Αυτή η επιβεβαίωση και η σταθεροποίηση της θεσης του ατομου, ειναι το υπαρξιακο όφελος που απορρέει από αυτά. Το εντυπωσιακό είναι οτι η παγιωση των θέσεων ξεκινά απο πάρα πολύ νωρίς, στα 1-2 πρώτα χρόνια της ζωης ενός ανθρώπου. Φοβερό, ε;

Η διαφορά που έχουν όλα τα παραπάνω με τα παιχνίδια ειναι οτι πρόκειται για ανυπόκριτες συναλλαγές, απαλλαγμένες απο σύγκρουση, ενώ τα παιχνίδια έχουν συγκαλυμμένο χαρακτήρα και κρυφό κινητρο (Απολαβή). Ειναι "δυσλειτουργικές μέθοδοι απόκτησης χαδιών και οι συμμετέχοντες δεν συνειδητοποιουν πληρως τα δυο επίπεδα -φανερό και κρυφό- των συναλλαγών". Ο Steve Karpman, στα τελη του 1960, επισημαινει οτι σε ενα παιχνίδι δεν υπάρχει δράμα χωρίς θυμα. Σε μεγαλύτερη κλίμακα, τα παιχνίδια που θα προτιμήσει το υποκείμενο ειναι αναπόσπαστο στοιχείο του ασυνείδητου σχεδιου ζωής του και ειναι μια συμπεριφορά που το άτομο μαθαίνει απο πολύ νεαρή ηλικία, τα διδάσκεται εμπειρικά ως μοτιβα συμπεριφορας απο τους γονείς του ακόμα.

Κατα τα άλλα, Απόκριες.
 
Last edited:
Με δικά μου παραδείγματα #1

Πολύ ενδιαφέρον το κεφάλαιο με τα πάρεργα. Όπως κατάλαβα τα πάρεργα είναι όλες εκείνες οι συζητήσεις που γίνονται από μικρές ομάδες ανθρώπων σε κοινωνικές εκδηλώσεις, σε διαλείμματα εκδηλώσεων κλπ κλπ. Ο κάθε συμμετέχοντας μπορεί να έχει ειδικές γνώσεις μπορεί και όχι όμως σίγουρα διαλέγει τον ρόλο του (σκληρός, χιουμορίστας, αδιάφορος, επίμονος, ρομαντικός κλπ κλπ μέσα στο παιχνίδι. (η περσόνα του καθενός όπως έλεγε και ο Γιούνγκ).
Το βιβλίο αναφέρει πολλά παραδείγματα παρεργων όπως «αντρικές κουβέντες», «γυναικείες κουβέντες», «πόσο κάνει», «έχεις πάει ποτέ», «Σύλλογος γονέων και κηδεμόνων» κλπ κλπ.. Βέβαια η συναλλακτική ταξινόμηση μπορεί να αλλάζει σύμφωνα με τις καταστάσεις του Εγω. Δηλαδή Παιδί --> Ενήλικα, Ενήλικας --> Ενήλικα και πάει λέγοντας.

Προσωπικά στις αντρικές κουβέντες με θέμα το ποδόσφαιρο νομίζω πως οι συμμετέχοντες κινούνται με βάση το Παιδί γιαυτό και τα πάρεργα χαρακτηρίζονται από αυθορμητισμό και ένταση. Αν κάποιος που ακούσει την κουβέντα προσπαθήσει να συμμετάσχει ως Ενήλικος το πιο πιθανό είναι οι υπόλοιποι να μην το δεχτούν καν στην κουβέντα ή γρήγορα να τον απομονώσουν…
Επίσης μέσα από τα πάρεργα που συμμετέχουμε διαλέγουμε με ποιους ανθρώπους ταιριάζουμε και ποιους θα θέλαμε να ξαναδούμε και συζητήσουμε. Και ναι!!! Αυτό το κάνει μέσα μας το Παιδί!!!!! Γιατί είναι ασυνείδητο και διαισθητικό!!

Προβολική και ενδοβολική μορφή πάρεργων
Προβολική μορφή ΓΟΝΕΑΣ <--> ΓΟΝΕΑΣ
Οι παίκτες αναλύουν ένα θέμα με το εγώ τους στον Γονέα. Δλδ οι γονείς μιλάν για τα την νεανική παραβατικότητα και κυρίως εστιάζουν στο πως άλλαξαν τα πράγματα από παλιά, τι θα γίνει από δω και πέρα και άλλα.

Ενδοβολική μορφή ΕΝΗΛΙΚΑΣ <-->ΕΝΗΛΙΚΑΣ
Οι πάικτες αναλύουν το θέμα της παιδικής παραβατικότητας από την πλευρά του Ενήλικα. Αποδίδουν ευθύνες στον εαυτό τους σαν γονείς, ψάχνουν αιτίες μέσα στο σπίτι τους…

Μου κάνει εντύπωση πόσο βαθιά μπορείς να φτάσεις σε κάποιον με την ανάλυση των πάρεργων!
Τα υπαρξιακά οφέλη των πάρεργων είναι λοιπόν αρκετά.
Οι θέσεις που έχουν οι παίκτες σαν απλό κατηγόρημα επηρεάζει τις συναλλαγές! Κάποιες θέσεις όπως «το χρήμα είναι το παν’, «οι αριστεροί είναι καλοί και οι δεξιοί κακοί», όλες οι γυναίκες είναι χαζές» μπορούν παιχτούν σε πάρεργα και κυρίως στην Προβολική τους μορφή και βέβαια από αυτές της θέσεις να καταλάβουμε πολλά πράγματα για την παιδική ηλικία του παίκτη/ανθρώπου. Σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου οι θέσεις παγιώνονται στις ηλικίες μεταξύ 1-7 χρονών… (φοβερό που λέει και η Έλλη:αγκαλιά:)
 

Έλλη Μ

Κοινωνός
Νικολα, με ξεψαχνίζω και μπορω να εντοπισω με χαρακτηριστική ευκολία τα παρεργα, δυσκολευομαι ομως να εντοπίσω τα παιχνιδια.
 
Ξεχώρισα την ενέργεια με το Παιχνίδι με ένα δικό μου παράδειγμα (παλι :)))) )

Ενέργεια--> Κάντε ησυχία

Παιχνίδι--> Κάντε ησυχία, να μιλήσω εγώ!


Το παιχνίδι λοιπόν είναι το σύνολο των Ενεργειών, έχοντας μια τελική Απολαβή!!

Μήπως λοιπόν συμμετέχεις σε Παιχνίδια Ασυναίσθητα τα οποία όταν σου αποκαλύπτονται χάνουν την αξία τους;;;:))))


Πάντως εγώ σαν Παιχνίδι θα έβαζα την σχέση μου με τους μαθητές μου...
Σύνολο ενεργειών που έχει σαν αποτέλεσμα ο μαθητής να μάθει μουσική και εγώ να αισθανθώ ικανοποίηση που τα κατάφερα!
Διαφορετική Απολαβή δλδ για τους συμμετέχοντες...:)
 

Έλλη Μ

Κοινωνός
Πάντως εγώ σαν Παιχνίδι θα έβαζα την σχέση μου με τους μαθητές μου...
Σύνολο ενεργειών που έχει σαν αποτέλεσμα ο μαθητής να μάθει μουσική και εγώ να αισθανθώ ικανοποίηση που τα κατάφερα!
Διαφορετική Απολαβή δλδ για τους συμμετέχοντες...:)
Αυτο δεν ειναι παιχνιδι. Ειναι διαδικασια, οσο αφορα εσενα.
 
Πολύ ωραία τα όσα γράφετε. :πάνω:
Το πρωί είχα αγώνα σε ένα παιχνίδι (σκάκι). Μετά πήγα σε ένα γάμο (ωραία η νύφη). Στο τραπέζι που ακολούθησε έφαγα όχι απλώς σαν γουρούνι, αλλά (σχεδόν) ένα γουρούνι κι ένα βουνό γλυκά. Στο τσακ γλίτωσα αυτό: [video=youtube;rXH_12QWWg8]https://www.youtube.com/watch?v=rXH_12QWWg8[/video].
Τα λέμε από αύριο.
 

Τσίου

Μύστης
Συγγνώμη που πετάγομαι πάλι σαν την ξεκάρφωτη, αλλά μπορεί κάποιος να μου δώσει ένα παράδειγμα για το παιχνίδι τρίτου βαθμού;
The stages in a game are distinguished as follows:
(a) A First-Degree Game is one which is socially acceptable in the agent’s circle.
(b) A Second-Degree Game is one from which no permanent irremediable damage arises, but which the players would rather conceal from the public.
(c) A Third-Degree Game is one which is played for keeps, and which ends in the surgery, the courtroom or the morgue. :πανικός:
 

Τσίου

Μύστης
:χμ: Θα δείξει. Πάντως περιμένω τις εντυπώσεις σας, έχει πολύ ζουμί το δεύτερο μέρος. Έχω πάθει πλάκα με τα life games :αργκ: (Δεν ήξερα ότι είμαι τόσο παιχνιδιάρα :ρ)
 
Last edited:

Έλλη Μ

Κοινωνός
Ειμαι σε καλό, πολύ καλό δρόμο, μόνο πάσχω απο χρόνο για να σας πω τα κουτσομπολια. Απο βδομάδα, που θα έχω 3ήμερη άδεια :γιούπι::γιούπι::γιούπι::γιούπι::γιούπι:.
 

Τσίου

Μύστης
Άντε, εσάς περιμένω! Αφήνω Σβέβο και ξαναπιάνω Μπερν γιατί έχω μείνει πίσω :πανικός:
 
Εγώ το τελείωσα χθες, αλλά έχω πολύ δουλειά με κάποιους σκακιστικούς σχολικούς αγώνες οι οποίοι θα διεξαχθούν το επόμενο Σ-Κ, μαζί με ένα κρίσιμο ματς της ομάδας μας, στο οποίο θα παίξω κι εγώ και πρέπει να προετοιμαστώ και γι' αυτό. Βλέπετε..."παιχνίδια που παίζουν οι άνθρωποι"! :)
Μετά από αυτά θα έχω το χρόνο να γράψω για το βιβλίο μας, το οποίο βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον και σας ευχαριστώ για την πρότασή του!
 
Top