Συνανάγνωση: "Κάτω από το ηφαίστειο" Μάλκολμ Λόουρυ (Malcolm Lowry)

Πως σας φάνηκε το βιβλίο;

  • Τέλειο

    Votes: 8 100,0%
  • Πολύ καλό

    Votes: 0 0,0%
  • Μέτριο

    Votes: 0 0,0%
  • Έτσι κι έτσι

    Votes: 0 0,0%
  • Δεν μου άρεσε

    Votes: 0 0,0%

  • Total voters
    8

Λήδα

Κοινωνός
Μια και θα απουσιαζω την περισσότερη μέρα, ας ξεκινησω τη συζήτηση νωρίς-νωρίς. :καφεδάκι:

Κεφάλαιο 8. To ταξίδι.

Μια σχέση αλληλο—εξάρτησης. Ένα αόρατο νήμα φαίνεται να δένει μαζί αυτούς τους ανθρώπους (Geoffrey, Yvonne και Hugh) αλλά κάθε ελπίδα επικοινωνίας μεταξύ τους έχει πλέον χαθεί. Είναι μαζί, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι μαζί. Αποφασίζουν να κάνουν ένα κοντινό ταξίδι, που όμως φαίνεται ατελείωτο. Ισως γιατί ο Χιου δεν θέλει να τελειώσει. Ίσως γιατί είναι η τελευταία τους ευκαιρία να είναι μαζί. Η τελευταία ευκαιρία να σωθεί ο Geoffrey, να βρουν γαλήνη. Ο Χιου συμπεριφέρεται σαν ένα παιδί και,

«Like a child Hugh wanted everyone to be happy on a trip …. yet the naked realties of the situation, like the spokes of a wheel, were blurred in motion towards unreal high events.”
Είναι ένα παράξενο ταξίδι, με παράξενους ανθρώπους και παράξενα γεγονότα. Οι ηλικιωμένες γυναίκες που στέκονται ακίνητες, αμίλητες και ανέκφραστες ανάμεσα στα πουλερικά τους, παρουσιάζονται σαν πρόσωπα μιας τραγωδίας που βρίσκεται σε εξέλιξη. Έχουν ζήσει το θάνατο, αλλά στα πρόσωπα τους δεν υπάρχει φόβος ούτε σκληρότητα. Eχουν αποδεχτεί και συμφιλιωθεί με την μοίρα τους. Στα πρόσωπα τους απεικονίζεται η τραγωδία της ιστορίας του Μεξικού. Μία από τις καλύτερες σκηνές του βιβλίου.Ομορφη και λυπηρή.

Kεφάλαιο 9: Το σύνδρομο της Ηλέκτρας

Eπιτέλους, μαθαίνουμε την ιστορία της Υβόννης από την ίδια την Yvonne. Και τι ιστορία είναι αυτή! H Yvonne είναι μια απελπισμένη, διαλυμένη γυναίκα που προσπαθεί μάταια να αναζωπυρώσει το γάμο της με τον Geoffrey. Πρόκειται για μια κλασσική περίπτωση “Adult –Child,” όπως είναι πολλά παιδιά αλκοολικών.

Από την αρχή σχεδόν της ιστορίας με βασανίζει ένα ερώτημα. Γιατί επέστρεψε η Yvonne; Ο Geoffrey δεν απάντησε ποτέ στα γράμματά της. Τι την έκανε να επιστρέψει. Η σύντομη απάντηση φυσικά είναι ότι εξακολουθεί να τον αγαπά. Και όμως η ικανότητα της Yvonne να αγαπά, φαίνεται να εχει καταστραφεί, όπως και η ζωή της. Και όμως εχει κουράγιο, εχει θάρρος και εχει όνειρα. Μου φαίνεται ότι η δύναμη που δείχνει προέρχεται από τον εθισμό της. H Yvonne είναι εθισμένη στην ιδέα ότι πρέπει να σώσει τον Geoffrey, όπως προσπάθησε -χωρίς επιτυχία - να σώσει τον πατέρα της. Ο αλκοολικός πατέρας και ο αλκοολικός συζυγος γίνονται ένα. Το σύνδρομο της Ηλέκτρας. Κάνει ότι μπορεί, αλλά τα ψυχολογικά αποθέματα που διαθέτει είναι περιορισμένα.

Ο Geoffrey και θέλει και δεν θέλει να σωθεί. Διχάζεται ανάμεσα στην αγάπη του για το αλκοόλ και την αγάπη του για την Yvonne. Ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Είναι ένα άνθρωπος κυριαρχημένος από τον εθισμό του. Είπε “σ ’αγαπώ” σε ένα μπουκάλι ουίσκι. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία ποια πλευρά θα διαλέξει.

«… how happy everyone was! How merrily Mexico laughed away its tragic history, the past, the underlying death,”
σκέφτεται κάποια στιγμή η Yvonne. Iσως, κάπου ανάμεσα σε αυτές τις λέξεις, να κρύβεται και η επόμενη μέρα αυτών των τριών προσώπων.

Μουσική επένδυση - Steppenwolf and Magic Carpet Ride

Fantasy will set you free
Close your eyes girl
Look inside girl
Let the sound take you away
 
Last edited:

Αννετούσκα

Κοινωνός
Στο κεφάλαιο 8 ξεκινάμε το ταξίδι του τρίο Πρόξενος-Υβόν-Χιού προς το Τομαλίν, με λεωφορείο. Με έναν τρόπο που δεν μπορώ να τον εξηγήσω με λόγια, το βιβλίο καταφέρνει να δημιουργεί στο μυαλό μου πολύ συγκεκριμένες εικόνες των σκηνικών που λαμβάνουν χώρα στην αφήγηση. Μαζί με τη μουσική επένδυση που της βάζω απαραιτήτως, οι εικόνες αυτές αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της εντύπωσης και των αναμνήσεων που μου αφήνει το βιβλίο αυτό.

Το λεωφορείο λοιπόν, και τη διαδρομή που κάνει, το τακτοποιώ μέσα στο μυαλό μου, είναι σαν να το βλέπω. Είναι σαν να είμαι εκεί δίπλα τους, να βλέπω αυτά που βλέπουν –τον pelado, τον ετοιμοθάνατο Ινδιάνο, τον εισπράκτορα που κάνει ακροβατικά για να μαζέψει το αντίτιμο των εισιτηρίων, να μυρίζω αυτά που μυρίζουν –τη σκόνη, το ξεραμένο αίμα της πληγής του ετοιμοθάνατου, να διαισθάνομαι την ένταση ανάμεσά τους.
Ο Χιού παρουσιάζεται και πάλι σαν ένα ανώριμο παιδί, και η εσωτερική του ευχή είναι να είναι η Υβόν ευτυχισμένη και πάλι, να γίνουν όλοι ξανά ευτυχισμένοι. «Γρήγορα όμως κάθε επικοινωνία μεταξύ τους έγινε πάλι αδύνατη· ο αμερικανικός αυτοκινητόδρομος χανόταν μακριά.» Μέσα στα τραντάγματα του λεωφορείου, παρόλο που ο ένας πέφτει πάνω στον άλλον, ο Πρόξενος μοιάζει και πάλι αποκομμένος, σαν να σιγοψιθυρίζει το δικό του μάντρα, της δικής του μοναξιάς.
Η περιγραφή του ντεκόρ του λεωφορείου μου άρεσε πολύ: εικονίτσες, βρομιά και ένα πολύχρωμο μπάχαλο, μια ακόμα τυπική μεξικάνικη φωτογραφία. Ο χειρισμός ή μάλλον ο μη χειρισμός του πληγωμένου Ινδιάνου μου ήρθε σαν ένα τέλειο στιγμιότυπο του θεάτρου του παραλόγου.

Με συγκίνησε η αφήγηση του Λόουρι για τον μεξικανικό λαό, τα θλιμμένα του πρόσωπα, το πόσο η ζωή του είναι ζυμωμένη με τον θάνατο: «Τον θάνατο τον ξέρανε καλύτερα κι απ’ το νόμο κι οι μνήμες τους ήταν πολύ παλιές.» Και για την απάθειά τους να συντρέξουν ένα πληγωμένο στην άκρη του δρόμου «…γιατί ο θάνατος στην άκρη του δρόμου δεν πρέπει να χαλάει τα σχέδιά μας για την ανάσταση στα νεκροταφεία.» Οξύμωρα σχήματα παντού.

Και καντίνας, τεκιλερίας και πουλκερίας παντού επίσης, με όλα τα ευφάνταστα και υπαινικτικά ονόματα: «Όλοι ευχαριστημένοι κι εγώ μαζί».

Στο 9ο κεφάλαιο βρισκόμαστε στην αρένα του Τομαλίν. Ένας ταύρος που ήξερε καλά ότι δε θα τον σκότωναν «ήταν πρόθυμος να γλεντήσει το παιχνίδι όσο κι οι άλλοι, ακόμα και σε βάρος του, αν ήταν ανάγκη, πρώτα όμως απαιτούσε μια κάποια αναγνώριση της αξιοπρέπειάς του». Μήπως πίσω από τον ταύρο μπορούμε να δούμε τη σιλουέτα του Πρόξενου;

Η Υβόν, πάνω που νιώθω ότι είναι χαλαρή, κι όμως δεν είναι.. Κλαίει και πάλι βουβά, όπως πολλές γυναίκες που διατηρούνται σε μια συναισθηματική δυναμική ισορροπία, όπως και ο Ποποκατεπέτλ που βρίσκεται στο φόντο του σκηνικού. Αυτό το κεφάλαιο μας αφήνει να μάθουμε καλύτερα τη γυναίκα αυτή και το τραγικό παρελθόν της. Έπαιζε σε φτηνά σήριαλ, συντήρησε τον πατέρα της από μικρή ηλικία, είχε έναν πρώτο γάμο, έχασε το παιδί της. Δεν ήταν και λίγα όλα αυτά. «αυτό το φοβερό σκοτάδι είχε χωθεί για τα καλά στην ψυχή της, μαυρίζοντας ακόμα παραπάνω την πλούσια μοναξιά της, την ένοχη, θανάσιμη αδυναμία της, την αδυναμία της διαζευγμένης.» Ο πατέρας της αν κατάλαβα καλά ήταν κι αυτός πρόξενος.. Και βλέπει στο πρόσωπο του Πρόξενου τον πατέρα της ίσως.

Άρχισε να κάνει όνειρα για ένα σπιτικό, μακριά από όλους και από όλα, μαζί με τον Πρόξενο. Και οι περιγραφές που εναλλάσσονται με το εδώ και τώρα της αφήγησης είναι πολύ όμορφες. Περιγράφει κάτι το ιδανικό, κάτι που έχει φανταστεί με όλες του τις λεπτομέρειες. Κάτι ίσως άπιαστο. Ένα άπιαστο όνειρο που γνωρίζει ότι είναι ανέφικτο κι ότι έχει πεθάνει πριν καν γεννηθεί. Τουλάχιστον αυτή είναι η δική μου αίσθηση, με όλους τους κακούς οιωνούς που συνοδεύουν την ιστορία.

Ο Χιού για άλλη μια φορά δρα αυθόρμητα, όπως ένα παιδί που θέλει να κάνει εντύπωση. Ορμάει στην αρένα με τον ταύρο. Κι ο Πρόξενος τον χλευάζει: «Τον μπάσταρδο… το θεατρίνο!»

Η Υβόν μεταφέρει την επιθυμία της για το χτίσιμο μιας νέας αρχής στην αγάπη της, τον Πρόξενο, ο οποίος σαν τρεμάμενο, φοβισμένο ψάρι που σπαρταράει από αδυναμία, ακουμπά το ιδρωμένο του κεφάλι στα μαλλιά της σαν παιδί. «Θα μπορούσαμε να είμαστε ευτυχισμένοι…» Όμως η βάρκα που ήταν δεμένη στο μώλο του νέου τους φανταστικού σπιτιού ήταν πρόχειρα δεμένη.. Και «ίσια στο κέντρο του μυαλού [της Υβόν] μια γυναικεία φιγούρα ούρλιαζε υστερικά, συστρέφοντας το σώμα της σαν νευρόσπαστο και χτυπώντας της γροθιές της πάνω στο χώμα»…
Εμένα μου μυρίζει θάνατο, μου μυρίζει άσχημα αυτή η κουβέντα, κάτι που έρχεται σαν προμήνυμα από τη γιορτή των Νεκρών... Θάνατο φυσικό, θάνατο ελπίδων, θάνατο προσδοκιών; Θα δείξει.
 

Άρτζι

Κοινωνός
Τι ταξίδι κι αυτό που έκαναν με το λεωφορείο..! Με καθοδική πάντα διαδρομή, μιας και δεν μπορώ να παραβλέψω τη φράση "Για την ώρα πάντως πήγαιναν προς τα κάτω.." μετά το Quo vadis? της ταμπέλας του γραφείου κηδειών(!). Αρκεί να σκεφτεί κανείς τους συνεπιβάτες τους, τα αστεία αλλά και τα τραγικά περιστατικά που έλαβαν χώρα και τις αντιδράσεις των δυο αδερφών, όπου ο Χιου παλεύει ακόμη μια φορά να επαναστατήσει σαν ένας ακόμη Δον Κιχώτης στον οποίο βάζει φρένο ο Πρόξενος στωικά: "Μην ταράζεσαι, παλιόφιλε, θα 'ταν χειρότερα από τους ανεμόμυλους."
222
Ο ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΝΤΑΛΙ
- Πάψε φίλε μου Σάντσο, απάντησε ο Δον Κιχώτης, τα πράγματα στον πόλεμο, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αλλάζουν διαρκώς. Και μάλιστα, όσο το σκέφτομαι, τόσο πείθομαι ότι εκείνος ο μάγος ο Φρεστώνας μεταμόρφωσε αυτούς τους γίγαντες σε ανεμόμυλους για να μου στερήσει τη δόξα που θα κέρδιζα αν τους νικούσα.

Επίσης, έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελά καθώς έκανα εικόνα τις δυο ταλαιπωρημένες πουλάδες στο ρόλο της Τσεχοσλοβακίας του '38 μετά τη συμφωνία του Μονάχου... Κακόμοιρα πλάσματα... :))))

Δεν μπόρεσα να αποφύγω στο τέλος αυτού του κεφαλαίου τον παραλληλισμό ανάμεσα στη ζωή του Πρόξενου & στη διαδρομή του λεωφορείου. Η ζωή του είναι συνεχώς μια ανώμαλη διαδρομή που τον οδηγεί σε έναν άγνωστο προορισμό μέσα από πλήθος ετερόκλητων εικόνων και ανθρώπων, των οποίων είναι απλός θεατής ("Μα ο δρόμος γινόταν πάλι όλο και πιο κακοτράχαλος κι ήταν πια πολύ δύσκολο να σκεφτείς, κι ακόμα λιγότερο να μιλήσεις.").

Όσο για το κεφάλαιο που ακολουθεί με το παρελθόν της Υβον, αρχίζουν και ξεκαθαρίζουν κάποια πράγματα από το κουβάρι της ιστορίας μας κι έρχονται να δώσουν μια κάπως πειστική δικαιολογία για ορισμένες συμπεριφορές της. Μου έδωσε την εντύπωση πως πρόκειται για ένα δυστυχισμένο πλάσμα που έψαχνε να γαντζωθεί από κάπου και να σωθεί ή να σώσει, αλλά κατέληξε να είναι μέρος μιας σκηνής όπου οι δυστυχισμένοι που την απαρτίζουν προσπαθούν να επουλώσουν τις πληγές τους, με τον δικό του τρόπο ο καθένας.. ο Τζοφ με το ποτό, ο Χιου με τους δονκιχοτισμούς & τις επαναστάσεις, είμαι σίγουρη πως κι ο Ζακ κάτι παρόμοιο θα έχει να παρουσιάσει αργότερα, όταν έρθει η δική του σειρά να πει την ιστορία...

Δεν θα σταθώ στις αποτρόπαιες σκηνές με τον ταύρο στην αρένα, εκεί που οι άνθρωποι προσπαθούν να οδηγήσουν με βιαιότητα το καταταλαιπωρημένο πλάσμα σε φρικτά βασανιστήρια για να διασκεδάσουν με την υποταγή και την ήττα του.

Από αυτό το κεφάλαιο, δεν θα κρατήσω τις τελευταίες απόπειρες να σώσουν το γάμο τους μέσω της φυγής, παρά μόνο μια φράση τη στιγμή που σιωπή επικράτησε στην αρένα: "Τίποτε στον κόσμο δεν είναι πιο δυνατό από αυτές τις ξαφνικές, αλλόκοτες σιωπές."
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Οι ηλικιωμένες γυναίκες που στέκονται ακίνητες, αμίλητες και ανέκφραστες ανάμεσα στα πουλερικά τους, παρουσιάζονται σαν πρόσωπα μιας τραγωδίας που βρίσκεται σε εξέλιξη. Έχουν ζήσει το θάνατο, αλλά στα πρόσωπα τους δεν υπάρχει φόβος ούτε σκληρότητα. Eχουν αποδεχτεί και συμφιλιωθεί με την μοίρα τους. Στα πρόσωπα τους απεικονίζεται η τραγωδία της ιστορίας του Μεξικού. Μία από τις καλύτερες σκηνές του βιβλίου.Ομορφη και λυπηρή.
Πολύ πετυχημένος παραλληλισμός,Λήδα, άλλη μια πολύ δυνατή εικόνα που έφτιαξε ο Λόουρι προς τέρψη του αναγνώστη και που συμπληρώνει το γενικότερο ντεκόρ του βιβλίου.

Ο αλκοολικός πατέρας και ο αλκοολικός συζυγος γίνονται ένα. Το σύνδρομο της Ηλέκτρας. Κάνει ότι μπορεί, αλλά τα ψυχολογικά αποθέματα που διαθέτει είναι περιορισμένα.
Ναι, κάπως έτσι είναι, η ψυχαναλυτική προσέγγιση αυτή μοιάζει να είναι.

Η ζωή του είναι συνεχώς μια ανώμαλη διαδρομή που τον οδηγεί σε έναν άγνωστο προορισμό μέσα από πλήθος ετερόκλητων εικόνων και ανθρώπων, των οποίων είναι απλός θεατής ("Μα ο δρόμος γινόταν πάλι όλο και πιο κακοτράχαλος κι ήταν πια πολύ δύσκολο να σκεφτείς, κι ακόμα λιγότερο να μιλήσεις.").
Έτσι φαίνεται με τη νηφάλια ματιά του αναγνώστη, ότι ο Πρόξενος είναι ένας απλός θεατής. Όμως, όσο λιγομίλητος είναι, άλλες τόσες ζυμώσεις γίνονται μες στο κεφάλι του νομίζω, όπως το ηφαίστειο του φόντου μας που μέσα στη δυναμική ισορροπία του μπορεί ανά πάσα στιγμή να τινάξει τη λάβα του και να πει ό,τι είναι να πει, γιατί έχει σίγουρα να πει. Άλλωστε ένας αλκοολικός μπορεί να είναι μια κινούμενη βόμβα, να ρίξει την αλήθεια του σαν βιτριόλι, να βγάλει τα σώψυχά του χωρίς να υπολογίσει ποιον να κάψει αυτή η αλήθεια.

είμαι σίγουρη πως κι ο Ζακ κάτι παρόμοιο θα έχει να παρουσιάσει αργότερα, όταν έρθει η δική του σειρά να πει την ιστορία...
Σίγουρα κι εγώ αναμένω την τελευταία πράξη, όπου θα συγκολληθούν όλες οι ιστορίες μαζί και όπου φαντάζομαι θα έρθει και η σειρά του Λαρυέλ, να μάθουμε την ιστορία του. Ίσως να κλείσει με αυτόν, όπως με αυτόν άρχισε.

Επίσης να πω ότι λυπάμαι που φτάνουμε στο τέλος.
 

Αζαθοθ

Κοινωνός
Πέμπτο μέρος, σελίδες 238 - 286.

-Νους-
(όταν οι λέξεις οφείλουν να χρησιμοποιηθούν με φειδώ)

Ένα σύνολο νοητικών ικανοτήτων που συμπεριλαμβάνει την μνήμη, την συνείδηση, την αντίληψη, την σκέψη, αλλά και την κρίση, αποτελούν αυτό που αποκαλείται «νους».
Και στις τρεις αναρτήσεις σχολιασμού αυτής της ενότητας, που προηγούνται της δικής μου, η λέξη «ταξίδι» κάνει την εμφάνισή της από τις πρώτες κιόλας γραμμές.

Η αίσθηση αυτού ακριβώς του ταξιδιού, που σας άφησε τόσες ιδιαίτερες εικόνες και συναισθήματα, αντικατοπτρίζει τον λαβύρινθο του νου. Μια απόπειρα χαρτογράφησης του συλλογισμού και σκέψης ενός ανθρώπινου όντος: η «καμπίνα» ενός λεωφορείου· τα τοπία που τρέχουν έξω από το παράθυρο, οι ταξιδευτές που η μοίρα τους είναι να επιβιβάζονται και να αποβιβάζονται αέναα, οι κατηφοριές και οι ανηφοριές, η διαφορετική αντίληψη λέξεων και καταστάσεων, η παρουσία ή η απουσία «εισπράκτορα», οι παρακάμψεις και οι καθυστερήσεις που είναι αναπόφευκτες στα ταξίδια που αξίζει να γίνονται -οι άνθρωποι μαθαίνουμε να αλλάζουμε κατεύθυνση και να μπαίνουμε ξανά στον σωστό δρόμο-, η σκόνη, η σκόνη παντού, οι ενταφιασμοί.
«(...) γιατί ο θάνατος στην άκρη του δρόμου δεν πρέπει να χαλάει τα σχέδιά μας για την ανάσταση στα νεκροταφεία».

Ένας τόπος ξεχνιέται γρηγορότερα από ένα πρόσωπο; Είναι αλήθεια πως υπάρχουν τόποι ή πρόσωπα που γνωρίζουμε μόνο και μόνο για να τα χάσουμε μετά· τίποτα δεν μας επιστρέφεται ποτέ, ούτε αυτό που δεν αποκτήσαμε, ούτε αυτό που μας άξιζε. Ο ευαίσθητος νους: η τελευταία στάση/πύλη προς το άυλο πνεύμα, όπως υποστήριζε ο Descartes. Και ο κήπος του, στοιχειωμένος πάντοτε από την επιγραφή του: «(...) Evite Que Sus Hijos Lo Destruyan!».

Πρέπει να παραιτηθείς από την ευτυχία για να μπεις στον παράδεισο.
Ο νους του Τζοφ διαυγής ως προς τη μη αναστρέψιμη κατάληξη της πορείας.
Ο νους του Χιού πλήρης με φρούδες ελπίδες· η συνειδητοποίηση του ότι οι προσωπικές του υποσχέσεις και όνειρα αποδεικνύονται φενάκη, ίσως δικαιολογεί τις αντιδράσεις και τα ξεσπάσματά του· οι άνθρωποι νομίζουν πως με το να πλάθουν απόψεις φανερώνουν το βάθος τους.
Ο νους της Υβόν που μοιάζει να απαιτεί συνεχώς ένα σκουπάκι από σπαρτά για να διώχνει τη σκόνη των επιθυμιών της· καθώς την αφαιρεί λίγο-λίγο, καθαρίζει την κάμαρά του.
«Όλοι ευχαριστημένοι κι εγώ μαζί».

Η αρένα του νου της Υβόν. Παρατηρεί τον Τζοφ ενώ κάθεται στο πλάι του· μπορείς να σκέφτεσαι κάποιον ακόμα κι όταν είναι παρών. Είχε να διαχειριστεί την ντροπή του. Όμως υπήρχε, το ήξερε, και η δική της ντροπή. Το κλάμα της· ένα καλό κλάμα είναι σαν ένα καλό πλυντήριο για την ψυχή.
Γράφει ο Buscaglia: το νέο και το παλιό έχουν αξία για μας, μόνο ως προς τη σχέση τους με το παρόν. Το χτες μάς έφτιαξε αυτό που είμαστε σήμερα, το αύριο είναι το όνειρό μας. Αν ζεις για ένα από τα δύο, χάνεις τη μοναδική σου πραγματικότητα, τη στιγμή.

Το δίλημμα του Τζόφρι: να σταματήσει να προσπαθεί να αγαπήσει τον οποιονδήποτε, να σταματήσει να είναι εγωιστής ή να μάθει πώς να αγαπά ένα πρόσωπο παραμένοντας εγωιστής.
«Κουβαλούσε τον πιο γέρο και τις πατερίτσες του, τρέμοντας σύγκορμα κάτω από το βάρος του παρελθόντος, κουβαλώντας τα φορτία και των δύο».

Μιαν ανάσα πριν το τέλος. Όσοι έχουμε απομείνει. Ώρα μηδέν. Μαζί.

.
 
Last edited:
Καλημέρα σε όλους τους συναναγνώστες! :καφεδάκι:

Θα σχολιάσω και γω ίσως δύο από τα πιο όμορφα κεφάλαια του βιβλίου και ίσως δύο από τις καλύτερες λογοτεχνικές δημιουργίες που έχω διαβάσει έως τώρα. Ειδικά το κεφάλαιο 9 με συγκλόνισε και το διάβασα παρέα με πολλές μπίρες και μουσική υπόκρουση του Τζάνγκο...

Το κεφάλαιο 8 ίσως είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα road trip που έχω διαβάσει. Όπως ήδη ειπώθηκε, ο Πρόξενος, η Υβόν και ο Χιού κατευθύνονται προς το Τομαλιν με ένα λεωφορείο και μαζί με αυτούς ταξιδεύουμε και μεις στο Μεξικό της δεκαετίας του '30 σε ένα δρόμο γεμάτο συμβολισμούς, ευτράπελα και συγκίνηση.
Μου άρεσε το σκηνικό με τον λιπόθυμο Ινδιάνο που εν τέλει ο pelado / αλήτης / τύπος τον λήστεψε. Σκηνικό βιβλικό με απευθείας αναφορά στην ιστορία του Καλού Σαμαρίτη. Ο Λόουρυ δεν χάνει στιγμή να μας υπενθυμίζει πόσο ευαίσθητος είναι ο Πρόξενος και κατ' επέκταση ο ίδιος. Μέσα εκεί στα θολά τοπία του αλκοολισμού κάποιες αξίες μένουν σταθερές...
Για τον pelado ειδικά ο ΧΙου και ο Τζόφρευ έχουν ολόκληρη κουβέντα!
Φυσικά έχουμε πάλι αναφορά στην ταινία του Κόρτνερ, η οποία εμφανίζεται συχνά πυκνά σε όλο το βιβλίο. Φυσικά στο έργο αυτό η πρωταγωνίστρια με το όνομα Υβον προσπαθεί να σώσει τον άντρα της που έχασε τα χέρια του αλλά εν τέλει τον οδηγεί στην καταστροφή. Κάπου βλέπω και έναν παραλληλισμό με την σχέση Υβον - Τζόφρευ και την καταστροφή του δεύτερου από το αλκοόλ.
Σε αυτό το κεφάλαιο επίσης βλέπουμε και μια άλλη πλευρά του Χιου. Αυτή του ανθρώπου που θέλει να κάνει τους άλλους χαρούμενους και κάπου το καταφέρνει, τουλάχιστο με την Υβον.
Δεν ξέρω αν παρατηρήσατε κι εσείς σε αυτό το κεφάλαιο πόσα ζώα πέρασαν από τις σελίδες του. Άλογα, πεθαμένος σκύλος, κότες, παπαγάλοι, πουλιά. Ένας μικρός χαμός από το ζωικό βασίλειο!! Επίσης οι βιβλικές αναφορές δεν τελειώνουν στον μύθο του καλού Σαμαρίτη αλλά διαβάζουμε για τον Ιησού του Ναυή, για την συνάντηση του Πέτρου με τον Ιησού μετά το μυστικό δείπνο και την ερώτηση του Πέτρου "Quo Vadis". Αν δεν κάνω λάθος ο Χριστός του είχε απαντήσει τότε πως εκεί που πάει δεν μπορεί να τον ακολουθήσει ο Πέτρος, ίσως γιατί και στο βιβλίο το τέλος του Πρόξενου πλησιάζει!

Ακολουθεί το συγκλονιστικό κεφάλαιο 9, που εν μέρει ταυτίστηκα με το όνειρο της Υβον και του Τζόφρευ για το σπίτι στην θάλασσα, την απομόνωση, την εναρμόνιση με την φύση και την ηρεμία που εν τέλει θα ήταν οι ιδανικές συνθήκες για την ολοκλήρωση του θυελλώδους έρωτα τους! Το όνειρο φυσικά διακόπτεται με τις σκληρές σκηνές στην αρένα του Τομαλίν και συνεχίζεται ακριβώς με το ίδιο πάθος. Η λογοτεχνική δεξιοτεχνία του Λόουρυ είναι απίστευτη. Δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσει για να μας φέρει παράλληλα με δύο κόσμους. Δεν αφήνει δυσδιάκριτα τα όρια του ονείρου και της πραγματικότητας. Τα καθορίζει αυστηρά αλλά παράλληλα μας δίνει την ελευθερία να βαδίσουμε εκεί που θέλουμε.
Ο Λόουρυ παίζει με τα συναισθήματα μας. Μας βρίσκει απροετοίμαστους πολλές φορές στο να δεχτούμε την μη γραμμική εξέλιξη του βιβλίου. Όπως λόγου χάρη με την ιστορία της Υβον. Ένας χαρακτήρας που μάλλον δεν υποπτευόμασταν πως όλες τις οι πράξεις είναι συνδεδεμένες με ένα περίεργο παρελθόν. Ο συγγραφέας μας αποκαλύπτει το παρελθόν της και σε δεύτερο χρόνο μας δείχνει πως μπορείς να δομήσεις ένα λογοτεχνικό χαρακτήρα με ένα τόσο ιδιαίτερο τρόπο.
Ξαναγυρίζοντας στο ζευγάρι Υβόν - Τζόφρευ βλέπουμε πλέον ξεκάθαρα πως έρχεται η ώρα που ο Πρόξενος πρέπει να διαλέξει ανάμεσα σε ένα μπουκάλι αλκόολ και την γυναίκα της ζωής τους. Φυσικά αγαπάει και τα δύο με πάθος. Σε προηγούμενο κεφάλαιο είχε ομολογήσει τον έρωτα του στο μπουκάλι σε μια στιγμή απομόνωσης ενώ σε αυτό εδώ ομολογεί τον έρωτα του στην Υβόν μέσα σε μια θορυβώδη αρένα. Τι παιχνίδι αντιθέσεων!
Πλησιάζει η ώρα για την απόλυτη επιλογή όμως.
Ο ένας δρόμος οδηγεί στον θάνατο κι άλλος σε ένα παράδεισο...


 

Τσίου

Μύστης
Θα διαβάσω τις αναρτήσεις σας αργότερα, μέσα στην εβδομάδα. Ναι, πάλι πίσω έμεινα (αναμενόμενο :γρμβ:) και στην προσπάθειά μου να φορτσάρω, μπας και σας προλάβω, τρώω σκάλωμα στη σελίδα 207.
"Τα σκίτσα με κάρβουνο του Γκρίσλυ Ορόσκο, μόρφαζαν με απαράμιλλη φρικαλεότητα στους τοίχους."
Και κάπως έτσι αρχίζει ένας διάλογος με έναν από τους εαυτούς μου (την agent Tsiou που πολύ θα ήθελε να βρίσκεται στο Κουάντικο αυτή τη στιγμή). Κάτι δεν μου κολλάει εδώ. Γκρίσκλυ σα να λέμε grisly? Για κάνε ένα πρόχειρο ψάξιμο. Μπα, εγώ λέω να μη δώσω σημασία, θα καθυστερήσω κι άλλο. Μπες γκουγκλ. Άσε με να διαβάσω παρακάτω. Μα Γκρίσλυ Ορόσκο; Γιατί όχι; Θα μπορούσε να είναι κάτι σαν τον Γουίρντ Αλ Γιάνκοβικ! Ψάξε αλλιώς δεν θα σε αφήσω να συγκεντρωθείς! *κλαψούρισμα*

Λοιπόν, Γκρίσλυ Ορόσκο δεν υπάρχει. Υπάρχει (υπήρχε) ο Jose Clemente Orozco (και από τις δημιουργίες του βλέπουμε δεν περνούσε καλά)
Στο πρωτότυπο διαβάζω:
"Grisly Orozco charcoal drawings, of an unexampled horrendousness, snarled down from the walls."
Το: "του Γκρίσλυ Ορόσκο" θα δικαιολογούταν αν διαβάζαμε "Grisly Orozco's" (Τα λέω σωστά; 😰) αλλά πάνω στην κούραση της μετάφρασης, πολλά μπορούν να συμβούν.

Υ.Γ. Αν έχει ήδη αναφερθεί το λάθος σε προηγούμενες αναρτήσεις σας, ζητώ συγγνώμη. Με μια ματιά που έριξα για να φρεσκάρω τη μνήμη μου, δεν βρήκα κάτι :ένοχος:
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
"Quod ubique, quod semper, quod ab omnibus"

Ένα βήμα πριν το τέλος του βιβλίου, σε μια διαδρομή που ο χρόνος κι εδώ έχει σημασία. Η αναφορά στο ρολόι πάνω από την κάμαρα του Ρόμπερτ Μπρουκ, αν και (νομίζω) αναφέρεται σε μια διαδρομή με τρένο:

«Λες κι είμαστε εδώ από πάντα •κι ωστόσο


λίγο θα ‘ναι.

Δυο ώρες δείχνει ένα ρολόι θαμπά, δυο


αιώνες, μα όχι αρκετά»

αντικατροπτίζει με τον ίδιο τρόπο, την προδιαγραμμένη πορεία των πρωταγωνιστών σε ένα άγραφο ως τότε πεπρωμένο, που δεν δύναται όμως να του ξεφύγουν.

Αυτό το κομμάτι της συνανάγνωσης δεν ήθελα να το συνοδέψω με φωτογραφίες, παρόλο που θεωρητικά φαινόταν ιδανικό: μια Βαβέλ χαλκευμένων χρωμάτων και ζωντανών εικόνων της Ημέρας των Νεκρών και μιας ιστορίας ενός λαού που παρέλασε πάνω στις ρυτίδες των μαυροφορεμένων γυναικών, αλλά και των υπολοίπων επιβατών του λεωφορείου.

Και αυτό γιατί τα δύο αυτά κεφάλαια εστιάζουν σε δυο άγρια περιστατικά - ίσως επειδή πλησιάζουμε προς το τέλος, χρειαζόταν να μας υπενθυμίσει ο συγγραφέας ότι, ναι, ο Πρόξενος είναι όπως είναι, αλλά η πραγματικότητά του είναι αυτή, αν δεν μπορεί να σωθεί μόνος του κανείς δεν θα τον σώσει, οι άνθρωποι γύρω του είναι εστιασμένοι ο καθένας στον δικό του Γολγοθά και έτσι δεν υπάρχει σημείο επαφής για κοινή διάδραση, όσο πιθανόν και να το ήθελαν.


«Κι ωστόσο δεν ήταν πως ο χρόνος είχε σταθεί ακίνητος. Έμοιαζε όμως να κινείται με διαφορετικές ταχύτητες, η ταχύτητα με την οποία πέθαινε ο άνθρωπος ερχόταν σε χτυπητή αντίθεση με τη δυσκολία που έβρισκαν οι άλλοι να αποφασίσουν.»

Ο τραυματισμός του Ινδιάνου το πρώτο περιστατικό – το πραγματικό πρόσωπο ενός πονεμένου λαού που υπομένει στωικά την σκληρή του πραγματικότητα, κάτι που δεν μπορεί να διαχειριστεί η Υβόν και κλαίει, γιατί στην ουσία είναι ξένη, «λευκή».


Και αν και σκουπίζει τα δάκρυά της και αναλογίζεται πόσο θα ήθελε την ευτυχία

«Θα μπορούσαμε να είμαστε ευτυχισμένοι, θα μπορούσαμε -»

η πραγματικότητα των επιλογών της την διαψεύδει πανηγυρικά. Η παράλληλη περιγραφή σκηνών από τα γεγονότα που την σημάδεψαν ως παιδί, με το απάνθρωπο έθιμο της κακοποίησης του ταύρου (το δεύτερο περιστατικό), δεν αφήνει δυστυχώς καμιά αμφιβολία: τα όνειρα της για ένα νέο ξεκίνημα που αναφέρονται ξανά, παίρνουν τώρα την πραγματική τους διάσταση - είναι τα όνειρα ενός παιδιού που πιστεύει ότι αν φύγει μακριά όλα τα προβλήματα του θα λυθούν. Όμως οι επιλογές και η στάση ζωής της, έδειξαν ότι ο ομφάλιος λώρος της με το παρελθόν δεν είχε κοπεί.

 
Επίσης να πω ότι λυπάμαι που φτάνουμε στο τέλος.
Έτσι είναι δυστυχώς... Τα καλά τελειώνουν γρήγορα!:(
Παρόλα αυτά είμαι πολύ χαρούμενος που διαβάσαμε όλοι μαζί 2 συγκλονιστικά βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Εννοώ φυσικά το "Βερολίνο Αλεξάντερπλατς" και το "Κάτω από το Ηφαίστειο".
Ελπίζω τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου του Λόουρυ να είναι συγκλονιστικά και να μας αφήσει την ίδια "επίγευση" που μας άφησε και το Βερολίνο.


- είναι τα όνειρα ενός παιδιού που πιστεύει ότι αν φύγει μακριά όλα τα προβλήματα του θα λυθούν.
Ή ενός ρομαντικού ανθρώπου. Πετ χρειάζεται και ο ρομαντισμός στις μέρες μας. Τείνει να χαθεί εντελώς μπρος σε έναν στείρο ορθολογισμό που μας οδηγεί σε αμφιβολίες, επιφανειακά αισθήματα και έναν αγώνα δρόμου χωρίς τερματισμό.

χαίρομαι που συμπορευόμαστε όλοι εμείς τυφλά, μα απτόητα, άνθρωποι τόσο διαφορετικοί, μα μαζί (χωρίς τελεία)
Χωρίς τελεία φυσικά αλλά με ένα θαυμαστικό, διότι νομίζω πως στο μέλλον θα συναντηθούμε πάλι στις σελίδες κάποιου βιβλίου όλοι μαζί!

 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Χωρίς τελεία φυσικά αλλά με ένα θαυμαστικό, διότι νομίζω πως στο μέλλον θα συναντηθούμε πάλι στις σελίδες κάποιου βιβλίου όλοι μαζί!
Ή ακόμα και από κοντά αν παρ'ελπίδα βρεθώ κατά το Κλεινόν Άστυ όπου απ' όσο καταλαβαίνω ζείτε οι περισσότεροι.

Το βιβλίο για μένα είναι 5άστερο από πολύ νωρίς, δε με νοιάζει αν προτρέχω, αναρχία; ναι αναρχία, έτσι μου βγήκε από την αρχή.

Και ο Πρόξενος συνεχίζει συνεχώς και μου μιλάει:

"Έχω ένα φόβο που τον έχουνε όλοι
και μια φωτιά που την ταΐζω με λάθη
Και περιφέρομαι από πόλη σε πόλη
μ’ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

Έχω ένα δρόμο, μα δεν ξέρω που βγάζει,
μια ίσια γραμμή σ’ ένα βρόμικο χάρτη
Και στροβιλίζομαι απ’ τη μια άκρη στην άλλη
μ’ ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

Έχω μια θλίψη που'ναι τόσο μεγάλη
που όλο φοβάμαι μην τυχόν και ξεσπάσει
Κι ισορροπώ μέσα στου ονείρου τη ζάλη
μ’ ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

Έχω έναν ήλιο χλωμό στη φορμόλη,
μια καρδιά που διψάει σαν καμένο χωράφι
Και περιφέρομαι από πόλη σε πόλη
μ’ ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι"


......
 
Ή ακόμα και από κοντά αν παρ'ελπίδα βρεθώ κατά το Κλεινόν Άστυ όπου απ' όσο καταλαβαίνω ζείτε οι περισσότεροι.
Όπως θα κατεβαίνεις λοιπόν προς Αθήνα κάνε μια στάση και Λάρισα να πιούμε έναν καφέ (όχι στα Μικέλ όμως).:ναι:
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
(όχι στα Μικέλ όμως).:ναι:
Ούτε όμως και στα Bruno :))))
Αν το'ξερα θα πεταγόμουν σήμερα από την Πλάκα Λιτοχώρου όπου λιαζόμουνα-χωρίς-να-κάνω-μπάνιο-τελικά-γιατί-η-θάλασσα-εκειπέρα-είναι-σαν-τη-ρώσικη-ρουλέτα, ξέρεις.
Τελικά είμαστε πολύ πιο κοντά με κάποιους απ'όσο νόμιζα.
Άντε τσιν-τσιν για μια πιθανή συνάντηση με όλους!
 

Αζαθοθ

Κοινωνός
προς Αθήνα κάνε μια στάση και Λάρισα
Πλάκα Λιτοχώρου

Και για να ανεβάσουμε τον πήχη δυσκολίας -στα όρια πρό(σ)κλησης- προσφέρεται δωρεάν ξενάγηση στην πόλη (στις μπυραρίες;) του Μονάχου.

Διαφορετικά, υπάρχει πιθανότητα περιορισμένου αριθμού εμφανίσεων στην Σαλλλονίκη, κάπου στα μέσα/τέλη Σεπτέμβρη, στον δρόμο μου για Ανάφη.
 

Λήδα

Κοινωνός
προσφέρεται δωρεάν ξενάγηση στην πόλη (στις μπυραρίες;) του Μονάχου.
Και στο Λονδίνο επίσης, ή ακόμη καλύτερα στο - προσωρινό αλλα αγαπημένο - Arundel, West Sussex.

μια στάση και Λάρισα να πιούμε έναν καφέ
Διαφορετικά στη Λαμία, αραία και που πλέον, αλλά την επισκέπτομαι ακόμη. Ουτε μία ώρα δρόμος απο τη Λάρισα ::καφεδάκι::)
 
Last edited:

Αννετούσκα

Κοινωνός
Παιδιά, κερδίζω σε εξωτισμό, είμαι σίγουρη ότι θα σας δελεάσω όλους αρκετά για μια βόλτα στα Γιαννιτσά :)
Όμως, η Σαλονίκη είναι ένα βήμα και η Λάρισα δύο.

ΥΓ Πόσο μέσα έπεσα ότι οι περισσότεροι είστε από Αθήνα; Ούτε ο μάντης Κάλχας. Αλήθεια, είναι κάνεις από Αθήνα τελικά;
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Ή ενός ρομαντικού ανθρώπου. Πετ χρειάζεται και ο ρομαντισμός στις μέρες μας. Τείνει να χαθεί εντελώς μπρος σε έναν στείρο ορθολογισμό που μας οδηγεί σε αμφιβολίες, επιφανειακά αισθήματα και έναν αγώνα δρόμου χωρίς τερματισμό.
Πόσο δίκιο έχεις, Νικόλα! Μιλώντας όμως για την Υβόν, που έχει άλυτα θέματα μέσα της από ότι κατάλαβα, αυτά θα τα κουβαλάει όπου κι αν πάει και η φυγή δεν θα έχει νόημα. Όλα αυτά βέβαια, πάντα μιλώντας, από την ασφαλή απόσταση ενός ανθρώπου που σχολιάζει την ιστορία ενός βιβλίου.

ΥΓ Πόσο μέσα έπεσα ότι οι περισσότεροι είστε από Αθήνα; Ούτε ο μάντης Κάλχας. Αλήθεια, είναι κάνεις από Αθήνα τελικά;
Αν είμαστε από τον Πειραιά, πειράζει; :))))

Από την αρχή του νήματος είχε πέσει κουβέντα για λογοτεχνικό τουρισμό, να που θα πραγματοποιηθεί όπως φαίνεται!
 
Διαφορετικά στη Λαμία, αραία και που πλέον, αλλά την επισκέπτομαι ακόμη. Ουτε μία ώρα δρόμος απο τη Λάρισα ::καφεδάκι::)
Κοίτα να δεις που δεν έχω πάει ποτέ Λαμία.. Περίεργα πράγματα!!:ουχ:

Παιδιά, κερδίζω σε εξωτισμό, είμαι σίγουρη ότι θα σας δελεάσω όλους αρκετά για μια βόλτα στα Γιαννιτσά :)
Μόνο στις Εποχές για καφέ ή μπίρα, άντε ίσως και στο Ρολόι!:ναι:

Από την αρχή του νήματος είχε πέσει κουβέντα για λογοτεχνικό τουρισμό, να που θα πραγματοποιηθεί όπως φαίνεται!
Πετ ως πιο παλιά εδώ μέσα νομίζω πρέπει να οργανώσεις μια εκδρομή στην Λάρισα!
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Μόνο στις Εποχές για καφέ ή μπίρα, άντε ίσως και στο Ρολόι!:ναι:
WTF????? Αλήθεια τώρα;;; Μήπως τελικά γνωριζόμαστε;;;;!

@Πεταλούδα όπως και να'χει είναι εξαιρετική ιδέα μια εκδρομή με αφορμή το λογοτεχνικό ταξίδι μας εδώ στη λέσχη! Εγώ είμαι μέσα a priori!
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Πετ ως πιο παλιά εδώ μέσα νομίζω πρέπει να οργανώσεις μια εκδρομή στην Λάρισα!
Εγώ και η Ακρόπολη! :μουάχαχα:

@Πεταλούδα όπως και να'χει είναι εξαιρετική ιδέα μια εκδρομή με αφορμή το λογοτεχνικό ταξίδι μας εδώ στη λέσχη! Εγώ είμαι μέσα a priori!
Εννοείται! Όταν με το καλό τελειώσει το ταξίδι της συνανάγνωσης, θα ανοιχτεί νήμα για να σχεδιάσουμε με την άνεσή μας τους προορισμούς μας, που θα εκτείνονται από την Λάρισα ως και το Μεξικό! :γιούπι:
 
Top