Συνανάγνωση: "Κάτω από το ηφαίστειο" Μάλκολμ Λόουρυ (Malcolm Lowry)

Πως σας φάνηκε το βιβλίο;

  • Τέλειο

    Votes: 8 100,0%
  • Πολύ καλό

    Votes: 0 0,0%
  • Μέτριο

    Votes: 0 0,0%
  • Έτσι κι έτσι

    Votes: 0 0,0%
  • Δεν μου άρεσε

    Votes: 0 0,0%

  • Total voters
    8

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
@Πρόξενος, το ίδιο είναι, ε; Βασικά, είχα δει το ΑΣΤΕΡΙ στην αρχική ανάρτηση του Νικόλα, αλλά με αφορμή την ερώτησή σου, θυμήθηκα να το ρωτήσω. :ρ

Μπράβο για το @! Είμαστε σε καινούργιο λογισμικό κάτι μήνες και , δεν ξέρω για τους άλλους, εγώ μαθαίνω ακόμα, πχ αυτή την λειτουργία δεν την είχε το παλιό
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Φαίνεται λοιπόν να ξεκινάμε ένα ανάγνωσμα bien arrosé, muy borracho... Καλά τα είπατε εσείς όλοι για το αλκοόλ, προφανώς κάτι ξέρατε. Έτσι μου ήρθε να κόψω ένα φύλλο αλόης να μασουλάω, το πιο κοντινό σε αγαύη που έχω στο μπαλκόνι. Αλλά όχι. Θα ξεκινήσω τις τεκίλες καλύτερα, the real thing.

Στις πρώτες 50 σελίδες (που είναι σαν 80 περίπου ?, οπότε μπράβο στον χωριστή των σελίδων) ερχόμαστε σε επαφή με το σκηνικό του βιβλίου και με τα κυρίως πρόσωπα, απ’ό,τι φαίνεται. Έχουμε τον Γάλλο κ. Λαρυέλ, φίλο του Πρόξενου από τα παλιά, τον Πρόξενο, την Υβόν, πρώην γυναίκα του Πρόξενου, τον Χιού, ετεροθαλή αδερφό του Πρόξενου και μερικούς γύρω γύρω όπως τον γιατρό Βιχίλ, τον ιδιοκτήτη του σινεμά κλπ. Μαθαίνουμε για τη γνωριμία του Πρόξενου με τον Λαρυέλ που πάει πίσω στο χρόνο όταν τον Λαρυέλ τον έστειλε ο πατέρας του για διακοπές στο σπίτι της οικογένειας του Πρόξενου, της θετής του οικογένειας των Τάσκερσον. Ο Πρόξενος, Αγγλο-Ινδός στην καταγωγή, αφού ξέμεινε μαζί με τον Χιού από μητέρα, πατέρα και μητριά βρέθηκε υιοθετημένος από την οικογένεια Τάσκερσον στην Αγγλία (Ινδία > αγγλικές αποικίες υποθέτω) και αργότερα έγινε πρόξενος της Βρετανίας στην πόλη Κουαουναουάκ του Μεξικού.

Νιώθουμε ήδη ένα μυστηριώδες πέπλο γύρω από το πρόσωπο του Πρόξενου με τα τόσα ονόματα: Πρόξενος, Αμερικάνος, Φέρμιν ή Τζόφφρεϋ, ή κατάστροφος...έχουμε πάρει ήδη μια γεύση γι' αυτήν την προσωπικότητα που φαίνεται ότι πρόκειται να μας καταπιεί, να μας διαβρώσει, να μας κάνει να καταδυθούμε στον εσωτερικό της σκοτεινό κόσμο. Έχω πάρει ένα τέτοιο προμήνυμα.. Και μου φαίνεται ήδη αρκετά γοητευτικό.

Όπως αναφέρει και ο δρ Βιχίλ με τα σπαστά αγγλικά του "η αρρώστια δεν είναι μόνο στο σώμα αλλά κ στο μέρος που έχουμε μάθει ονομασία ψυχή. Ο δύστυχος φίλος σας χαλάει τα λεφτά του πάνω στη γη, όλο τέτοιες τραγωδίες."

«Ο άνθρωπος αυτός ζούσε μέσα σ' έναν αδιάκοπο τρόμο για τη ζωή του

Πράγματι κι εγώ είμαι εντυπωσιασμένη με το τόσο αναλυτικό annex που μας έκανε πάσα ο ίδιος ο @Πρόξενος (!) το οποίο, αν έχει κανείς υπομονή, είναι εξαιρετικό. Εγώ δεν έχω τόση (εντάξει, έχω λίγη), ωστόσο μου αρέσει που περιέχει όλα τα πιθανά googling που θα έκανε κανείς για το βιβλίο σε μια πηγή, αυτό εδώ το link. Γιατί κακά τα ψέματα, έχω την έντονη αίσθηση ότι το βιβλίο αυτό δεν μπορεί να διαβαστεί ξερά, χωρίς αναφορές, χωρίς αλκοόλ, χωρίς μουσική, χωρίς εικόνες. Μου έχει εξάψει αρκετά όλες τις αισθήσεις, νιώθω ήδη ενός είδους σύνδεση με την ιστορία που μπορώ να πω ότι δεν το περίμενα.

Το απελπισμένο γράμμα που βρήκε ο Λαρυέλ μέσα στις σελίδες του βιβλίου στο σινεμά μάς έδωσε το στίγμα της ψυχοσύνθεσης του πρωταγωνιστή. Ήταν από τα ενδότερα εσώψυχά του γραμμένο. Ήταν μια κραυγή απελπισίας, καθώς τον κατατρέχουν δαίμονες όσο το γράφει, έχοντας πιει τ’ άντερά του. Ήταν ένα κάλεσμα, μια παράκληση, μια ικεσία να ξαναγυρίσει η Υβόν έστω για μια μέρα. Και εδώ νομίζω πως η Dia de los Muertos παίζει τον ρόλο της. Η ημέρα όπου ανοίγεται δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ ζωντανών και νεκρών. Η μοναδική μέρα της χρονιάς όπου το Μεξικό γιορτάζει με μοναδικό τρόπο αυτή τη συνάντηση. Προφανώς κάτι έχει πεθάνει εδώ, ανεπιστρεπτί ίσως, ο έρωτάς τους ίσως. Και θέλει να τον πάρει πίσω, έστω για μια μέρα και σε αυτή τη χώρα υπάρχει αυτή η δυνατότητα.

Ανυπομονώ να δω ποια η σχέση μεταξύ Λαρυέλ και Πρόξενου και ποια η πορεία του Πρόξενου με την Υβόν μέσα στην ιστορία αυτή.

Αυτή η ανάγνωση μου γέννησε πολλά συναισθήματα μέχρι στιγμής. Έχοντας ταξιδέψει στο Μεξικό κάποτε, μου θύμισε τους λόγους για τους οποίους με τραβάει αυτή η χώρα και που θα ήθελα να ανακαλύψω κι άλλο.. για την ιστορία της, τα μέρη και τα τοπία της που από άκρη σ’άκρη είναι τόσο διαφορετικά, για τη μουσική της που έχει μέσα της χαρά αλλά και πολλή θλίψη, για αυτή τη μοναδική σχέση που έχουν με τον θάνατο και τους νεκρούς τους γιορτάζοντάς την τόσο ιδιαίτερα, φέρνοντας απίθανες προσφορές στα μνήματα των δικών τους ανθρώπων, αγαπημένα τους πεσκέσια, ποτηράκια γεμάτα με τεκίλα και πολλά άλλα..
138

Τέλος να πω ότι μου αρέσει πολύ που αρχίσαμε να επενδύουμε αυτή τη συνανάγνωση με μουσική (και εικόνες κλπ) και ίσως μέχρι το τέλος να έχουμε φτιάξει το δικό μας soundtrack του βιβλίου που θα μας θυμίζει αυτό το ταξίδι που κάναμε μαζί.

Αυτά από εμένα γι' αυτό το μικρό πρώτο κεφάλαιο..
 

Πρόξενος

Κοινωνός
Για πάμε,

Αρχικά να πω ευχαριστώ για αυτή την απρόσμενη διαδικτυακή πρόσκληση που με έκανε να αρχίσω να ξαναδιαβάζω το Under the Volcano, πράγμα που ήθελα να κάνω κάποια στιγμή μετά από τη πρώτη ανάγνωση του το 2012. Το σχετικό μεγάλο διάστημα που έχουμε για το κάθε μέρος και η αντιπαραβολή με το αγγλικό κείμενο πιστεύω να βοηθήσει για μια ουσιαστικότερη αναμέτρηση με το πυκνό κείμενο.

Η δεύτερη ανάγνωση σίγουρα θα αποκαθηλώσει πράματα μέσα μου αλλά ελπίζω να αποκαλύψει και άλλα που δεν είχα προσεγγίσει τη πρώτη φορά. Η βοήθεια και των υπόλοιπων πιστεύω ότι θα είναι καθοριστική.

Για να μη κουράζω αρχικά 2-3 σκέψεις από το πρώτο κεφάλαιο και στη κουβέντα τα υπόλοιπα:

Το βιβλίο ξεκινά από μια χρονική στιγμή όπου όλα έχουν τελειώσει, τα γεγονότα είναι ήδη παρελθόν αλλά ο αντίκτυπος τους είναι ακόμη παρών ένα χρόνο μετά. Αυτός που θυμάται και ξετυλίγει το κουβάρι είναι ένας φίλος του Πρόξενου, που μάλιστα τον ξέρει από μικρο και μας εισάγει στο χώρο και στο χρόνο που αυτός έζησε.

Όλο το κεφάλαιο είναι μια σταδιακή εμφάνιση/αποκάλυψη του βασικού ήρωα σε μας, που ξεκινά από τη περιγραφή του τοπίου που εκτυλίσσεται η ιστορία και κορυφώνεται στο γράμμα του, εκεί που αποκτά τη δική του φωνή, τη δική του ύπαρξη.

Η χρονική απόσταση αλλά και η συναισθηματική εμπλοκή του κ. Λαρυέλ με τον Πρόξενο καθιστά αμέσως εμφανή μια αβεβαιότητα σχετικά με τα πραγματικά γεγονότα αλλά και τις αιτίες των επιλογών του Πρόξενου στη ζωή του. Σχεδόν όλα είναι αμφισβητούμενα και όχι απολύτως ξεκάθαρα. Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι τα συναισθήματα του, οι ενοχές του και η ανάγκη για λύτρωση από την Υβόν.

υγ. Απίστευτη η σκηνή με τους δύο ρακένδυτους Ινδιάνους να συζητούν σα καθηγητές της Σορβόνης.
 

Λήδα

Κοινωνός
Τελείωσα το πρώτο κεφάλαιο. Είναι πολύ νωρίς ακόμη για να κάνω κάποια ανάλυση και στην περιγραφή με κάλυψαν τα παραπάνω σχόλια. Το μόνο που θα ήθελα να πω είναι ότι η γραφή είναι ασυνήθιστη για μυθιστόρημα και μου θύμισε τον Shakespeare, που βέβαια δεν είναι παράλογο μια και Λόουρυ ήταν Άγγλος. :Σαίξπηρ:

Διαπίστωσα ότι ο Λόουρυ δίνει προτεραιότητα στην μορφή και στην απόδοση του κειμένου έναντι του περιεχομένου. Η δομή είναι ρυθμική, σχεδόν ποιητική. Διαβάζω το βιβλίο στο πρωτότυπο και κάποια στιγμή ένιωσα ότι θα ήταν καλύτερα να διαβάσω φωναχτά, σαν να διαβάζω ποίηση. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι έκλεισα πόρτες και παράθυρα για να μην ακούγομαι, το διάβασμα /επαγγελία ήταν καταπληκτικό.

Με το αλκοόλ δεν τα πάω καλά, αλλά κατανάλωσα αρκετό καφέ. :φραπεδάκι:

Μουσική υπόκρουση δεν υπήρχε σ’ αυτή την φάση, εκτός από τον ήχο της φωνής μου, ένα προνόμιο που το κρατω αποκλειστικά για προσωπική χρήση. :)
 

Πρόξενος

Κοινωνός
Ανυπομονώ να δω ποια η σχέση μεταξύ Λαρυέλ και Πρόξενου και ποια η πορεία του Πρόξενου με την Υβόν μέσα στην ιστορία αυτή.
Από τα στοιχεία που μας δίνει αυτό το κεφάλαιο και μόνο, νομίζω ότι είναι μια σχέση ανταγωνιστική και ζηλόφθονη από τη μεριά του κ. Λαρυέλ τουλάχιστον. Δε μπορεί να χωνέψει πως μπόρεσε η Υβόν να γυρίσει πίσω στον Πρόξενο μετά από το διαζύγιο τους, ενώ στο τέλος καίει το γράμμα του, μια εκδικητική χειρονομία. Έχει μια υπεροψία απέναντι στον Πρόξενο αλλά σίγουρα έχει και αισθήματα αγάπης και συμπόνοιας για τον παιδικό του φίλο.


Στάθηκα κι εγώ σε αυτή τη σκηνή και την έκανα εικόνα μέσα στο μυαλό μου.
Ναι νομίζω έχει απίστευτη δύναμη, πως τα κρίσιμα της ζωής είναι κοινό κτήμα των πάντων είτε είσαι καθηγητής στη Σορβόνη είτε Ινδιάνος στο Μεξικό.
 
Ας ξεκινήσω κι εγώ με το σχολιασμό του Σαββατοκύριακου!

Καταρχάς να πω πως συμφωνώ με την Αννετούσκα και τον Πρόξενο και όσα έγραψαν. Ο Πρόξενος (αυτός του μυθιστορήματος) φαίνεται πως είναι ένας αρκετά σκοτεινός χαρακτήρας και τις πληροφορίες που μαθαίνουμε γιαυτόν τις μαθαίνουμε από τον παιδικό του φίλο Λαρυέλ φυσικά μέχρι την ώρα που διαβάζουμε το ερωτικό του γράμμα προς την Υβόν. Εκεί νομίζω αποκαλύπτεται ένα μικρό κομμάτι του χαρακτήρα του Πρόξενου...

Αλήθεια πόσο ερωτικό ήταν το γράμμα του..
Πόσες αναφορές...
Ο Πρόξενος αναφέρεται στον εαυτό του ως ο Ιππότης της Ελεεινής Μορφής, δηλαδή παρομοιάζει τον εαυτό του με τον Δον Κιχώτη.

Η όλη ιστορία για την ώρα εκτυλίσεται στο Μεξικό στην διάρκεια του Β'ΠΠ αν κατάλαβα καλά. Μέσα στο κείμενο υπάρχουν πολλές αναφορές σε άλλα έργα, σε ιστορικούς χαρακτήρες και τοποθεσίες. Φυσικά στον Πορφύριο Ντιαζ τον δικτάτορα του Μεξικού, στον Αλταζαν και στον τυχοδιώκτη Κορτέζ.

Υπάρχει και αναφορά στον σχετικό πίνακα όπου ο Κορτέζ συναντά τον τελευταίο αυτοκράτορα του Μεξικού, Μοντεζούμα τον 2ο.

Επίσης όταν μέσα στην βροχή ο Λαρυελ σταματάει στον κινηματογράφο, υπάρχουν αναφορές σε αγαπημένες ταινίες του βωβού εξπρεσιονιστικού γερμανικού κινηματογράφου.
O φοιτητής της Πράγα (1913)
Αγαπημένη μου ταινία που βασίζεται πάνω σε ένα διήγημα του Πόε, το "Γουίλιαμ Γουίλσον". Αν και η μετέπειτα μεταφορά της μου άρεσε πιο πολύ εντούτοις αξίζει κανείς να δει κι αυτή του 1913. Η ιστορία είναι σχετική με ένα φοιτητή ο οποίος κλείνει μια ανίερη συμφωνία με έναν μυστήριο μάγο με αποτέλεσμα ο τελευταίος να δημιουργήσει τον σωσία του φοιτητή. Έναν σωσία που θα τον βάλει σε μπελάδες...
Orlac Haende (1924)
Επίσης ενδιαφέρουσα ταινία του Robert Wiene. Παρόλο που η ταινία δεν κινείται στα επίπεδα του αριστουργήματος του σκηνοθέτη Das Cabinet des Dr. Caligari έχει αρκετό ενδιαφέρον. Η υπόθεση γνωστή βέβαια με τον χειρουργό που χάνει τα χέρια του σε ένα δυστύχημα και τα αντικαθιστά με τα χέρια ενός δολοφόνου.
Όλες οι παραπάνω ταινίες έχουν θέμα την παράνοια, τις ψευδαισθήσεις και γενικά ακροβατούν στα όρια πραγματικότητας και ονείρου. Ίσως κάπως σαν το βιβλίο!

Όταν ο Λαρυελ πηγαίνει προς το εγκαταλειμμένο σπίτι του Πρόξενου, το παρομοιάζει με των Οικία των Άσερ, από το γνωστό διήγημα του Πόε. Διήγημα που έχει πάλι ως θέμα του την παράνοια μιας και αν θυμάμαι καλά οι Άσερ στο διήγημα του Πόε είχαν κληρονομικότητα στην τρέλα!

Μου αρέσει που ο Λόουρυ ξεκινάει από κει που όλα έχουν τελειώσει. Θα μάθουμε σιγά σιγά για τον μυστήριο Πρόξενο / Αμερικάνο / Τζόφρευ. Νομίζω από δω και στο εξής θα βυθιστούμε στην παράνοια.

ΥΓ: Δεν ξέρω αν σας ήρθε και σας η όρεξη να ταξιδέψετε στο Μεξικό;; :))))
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
νομίζω ότι είναι μια σχέση ανταγωνιστική και ζηλόφθονη από τη μεριά του κ. Λαρυέλ τουλάχιστον.
Έχεις πολύ δίκιο, κάποιο λάκκο έχει η φάβα όσον αφορά στη σχέση τους η οποία μοιάζει όντως διφορούμενη. Ο Λαρυέλ φαίνεται πως δεν τον "χωνεύει" εντελώς αλλά και πως τον θαυμάζει ταυτόχρονα και συνάμα τον ενώνει κάτι αγαπητικό και ίσως πρωτόλειο μαζί του, κάτι που πάει πίσω στις παιδικές/εφηβικές του αναμνήσεις.
 
Διαβάζω το βιβλίο στο πρωτότυπο και κάποια στιγμή ένιωσα ότι θα ήταν καλύτερα να διαβάσω φωναχτά, σαν να διαβάζω ποίηση.
Εγώ τα διαβάζω παράλληλα...
Δυστυχώς η ελληνική μετάφραση έχει αρκετά προβλήματα.
Για παράδειγμα σε κάποια στιγμή ο ιδιοκτήτης του κινηματογράφου γράφει πως ο Πρόξενος μπορεί να την ήταν "κατάστροφος" και ότι γενικά υπήρχαν κι άλλοι "κατάστροφοι". Στο αγγλικό κείμενο ο Πρόξενος αναφέρεται ως "spider" δηλαδή κάπως σαν λογοπαίγνιο για το spy (κατάσκοπος). Το "κατάστροφος" πάντως δεν βγάζει νόημα...
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Ας ξεκινήσω κι εγώ με το σχολιασμό του Σαββατοκύριακου!
Περίμενα οπωσδήποτε να μας δώσεις τις σχετικές σινε-φιλικές γνώσεις σου :φρύδια: αλλά και τις ιστορικές, πεδία στα οποία είμαι προσωπικά απολύτως σκράπας.
Όμως το "κατάστροφος" μου μοιάζει ταιριαστό για κάποιον λόγο. Φαίνεται να είναι "ζημιάρης" και αυτο-καταστροφικός αυτός ο Πρόξενος, τουλάχιστον αυτή η εντύπωση μου έχει δημιουργηθεί μέχρι στιγμής.
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Νομίζω ότι δικαιούται ένας συγγραφέας (κυρίως) ή ένας μεταφραστής (δευτερευόντως) να ακολουθήσει γλωσσοπλαστικά μονοπάτια που αποδίδουν το νόημα, δεν ξέρω, εσείς τι λέτε;
 
@Λήδα
Στα λεξικά μου (Μπαμπινιώτη, ΛΚΕ, Τριανταφυλλίδη) δεν υπάρχει πάντως. Και το καταστροφέας δεν κολλάει με το νόημα της παραγράφου.
Μέσα στο βοήθημα του Πρόξενου βλέπω την παρακάτω εξήγηση:

"The pun arises from the similarity of Sp. espía, ‘spy’, and E. spider (Lowry apparently believed that the Spanish word for spy was really espidero). How real the Consul's fears of being "around the town pursued by other spiders" are is an open question"
 

Πρόξενος

Κοινωνός
Η όλη ιστορία για την ώρα εκτυλίσεται στο Μεξικό στην διάρκεια του Β'ΠΠ αν κατάλαβα καλά.
καταρχάς πολύ ενδιαφέρουσες οι αναφορές σου σε υπόλοιπα λογοτεχνικά έργα/ταινίες (πρέπει να κατεβάσω κανά Πόε κάποια στιγμή). Το βιβλίο ξεκινά την 02/11/1939 και θα μας περιγράψει τα γεγονότα ενός έτους πίσω δλδ την 02/11/1938. Πάντως το βιβλίο γράφτηκε το 1947 οπότε ο Β ΠΠ σίγουρα είναι στα βιώματα του Λόουρυ όταν γράφει.
 
Νομίζω ότι δικαιούται ένας συγγραφέας (κυρίως) ή ένας μεταφραστής (δευτερευόντως) να ακολουθήσει γλωσσοπλαστικά μονοπάτια που αποδίδουν το νόημα, δεν ξέρω, εσείς τι λέτε;
Η μετάφραση είναι σαν την γυναίκα. Όταν είναι ωραία δεν είναι πιστή κι όταν είναι πιστή δεν είναι ωραία.
Αν το σχόλιο είναι σεξιστικό ή δεν ξέρω τι άλλο να διαγραφεί!!:καχύποπτος:
 

Λήδα

Κοινωνός
να ακολουθήσει γλωσσοπλαστικά μονοπάτια που αποδίδουν το νόημα, δεν ξέρω, εσείς τι λέτε;
Μια γλώσσα εξελίσεται σίγουρα, αλλά η εφεύρεση λέξεων στη μετάφραση ενός λογοτεχνικού κειμένου, συνήθως δημιουργεί προβλήματα στην απόδοση του κειμένου. Ειναι ένας απο τους λόγους που προτιμω να διαβάζω (οταν αυτό ειναι εφικτό) στο πρωτότυπο. Και ο κυριώτερος λογος που ακόμη μαθαίνω ξένες γλώσσες.

καταρχάς πολύ ενδιαφέρουσες οι αναφορές σου σε υπόλοιπα λογοτεχνικά έργα/ταινίες (πρέπει να κατεβάσω κανά Πόε κάποια στιγμή).
Θα προσπαθήσω να τη βρω κι εγω. Ο Ποε ειναι πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση. BTW ευχαριστούμε για το βοήθημα, αγαπητέ @Πρόξενος . Το έχω μόνιμα ανοιχτό, πολύ χρήσιμο
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Η μετάφραση είναι σαν την γυναίκα. Όταν είναι ωραία δεν είναι πιστή κι όταν είναι πιστή δεν είναι ωραία.
Αν το σχόλιο είναι σεξιστικό ή δεν ξέρω τι άλλο να διαγραφεί!!:καχύποπτος:
Βρε, τι μας λες! Χαχαχα
Πάντως τη μετάφραση την έκανε γυναίκα. Αυτή η Λώμη είναι ωραία, είναι πιστή, αντανακλά η μετάφραση της το άτομό της, ξέρει κανείς; Λολ
 

Πρόξενος

Κοινωνός
Για την επιλογή της αφήγησης απο μια χρονική στιγμη που ολα εχουν τελειώσει διάβαζα τυχαια τις προηγούμενες μερες οτι ο Πλάτωνας στο συμποσιο το χρησιμοποιεί την ιδια τεχνικη και βέβαια ειναι κατι που χαρακτηρίζει ολο το μοντέρνο κ μεταμοντέρνο μυθιστόρημα. Ο Μομπυ Ντικ μου ρθε στο μυαλό σα τρανταχτό παραδειγμα. Βέβαια εκεί έχουμε αφήγηση απο τον επιζησαντα εδω μαλλον ειναι περισσότερο μια εισαγωγή στα γεγονότα.
 
Top