Συνανάγνωση: "Ζωή, οδηγίες χρήσεως" Ζωρζ Περέκ (Georges Perec)

Πως σας φάνηκε το βιβλίο;

  • Τέλειο

    Votes: 3 42,9%
  • Πολύ καλό

    Votes: 4 57,1%
  • Μέτριο

    Votes: 0 0,0%
  • Έτσι κι έτσι

    Votes: 0 0,0%
  • Δεν μου άρεσε

    Votes: 0 0,0%

  • Total voters
    7
  • Poll closed .

Μαριώ

Κοινωνός
Καλησπέρα!
Το τελείωσα κι εγώ από την προηγούμενη εβδομάδα. Το αγάπησα αυτό το βιβλίο και μαζί την διαδικασία της συνανάγνωσης - αφού ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχα - κάπως λοιπόν είναι αλληλένδετα αυτά τα δύο. Όπως αλληλένδετες ήταν οι ιστορίες, με τα αντικείμενα και τους χαρακτήρες στο βιβλίο του Περεκ. Με ξεβόλεψε αυτό το βιβλίο. Και παρόλο που αυτό που ψάχνω και με διακινεί στη λογοτεχνία είναι η εμβάθυνση στους χαρακτήρες, μου άρεσε ο τρόπος του Περεκ. Γιατί μοιάζει με τη ζωή, που όσο κι αν σχεδιάζεις προσεκτικά, όσο κι αν προγραμματίζεις και βάζεις στόχους, η ζωή ανήκει στην έκπληξη. Και μας ξεβολεύει. Κι έτσι πάμε παρακάτω...
 

Τσίου

Μύστης
Ναι, θα μπορούσε ν' αρχίσει εδώ, κάπως έτσι, μ' έναν τρόπο λίγο φλύαρο και αφύσικο, σ' αυτόν τον ουδέτερο χώρο που ανήκει σε όλους και δεν ανήκει σε κανέναν, όπου οι άνθρωποι συζητούν χωρίς Χ να κοιτάζονται, όπου αντανακλάται η εύρυθμη και απόμακρη ζωή της λέσχης.

Άλλο ένα βιβλίο που δεν θα διάβαζα αν δεν γινόταν συνανάγνωση. (Όπως κάθε φορά) το είχα πάρει με φόβο, διότι νόμιζα πως είναι artsy fartsy και ότι θα περάσει πάνω από το κεφάλι μου, αλλά αντιλήφθηκα σχετικά νωρίς πως έχω να κάνω με αριστούργημα.

Έμπαινα στα διαμερίσματα και έβγαινα με διαφορετικά συναισθήματα. Γέλασα, "μέλωσα", εκνευρίστηκα, σοκαρίστηκα, ταυτίστηκα (Γκρεγκουάρ Σιμπσόν, c’est moi) και άλλες φορές συγκινήθηκα καθώς κατάφερε να χτυπήσει ευαίσθητες χορδές. Από κάποιο σημείο και μετά, το επαναλαμβανόμενο μοτίβο της αποτυχίας άγγιξε και εμένα, όταν σταμάτησα να πηγαίνω μπρος-πίσω, να ψάχνω περισσότερο και να διαβάζω λιγότερο. Υπήρξαν φορές που ο Περέκ μεταμορφωνόταν σε Ουενκλέρ κι εγώ σε Μπάρτελμπουθ.
Νόμιζα πως στη σελίδα 22 υπήρχε αναφορά στη Δίκη του Κάφκα, μέχρι που διάβασα τις σελίδες 267-268.
Νόμιζα πως θα μάθαινα τον λόγο που ο Ουενκλέρ ήθελε να βασανίζει τον Μπαρτελμπουθ (απλή διαστροφή του επαγγέλματος; Μάλλον γελάει καλύτερα όποιος εκδικείται, από τον άλλο κόσμο, με το αρχικό του ονοματός του).
Νόμιζα πως ο Βαλέν είχε προχωρήσει με τον πίνακά του.
Νόμιζα πως ο χρόνος και ο χώρος μαζί με τις ιστορίες, δεν θα έσκαγαν σα φούσκα στις τελευταίες σελίδες. Παρασύρθηκα ή μάλλον έπεσα στην παγίδα, πράγμα εύκολο όταν η δομή φέρνει σε composite novel και οι ιστορίες είναι γραμμένες από τον Περέκ.

Εκτός από τα οκταγωνικά σχήματα--αν δεν κάνω λάθος η @Έλεν το ανέφερε--επαναλαμβάνονται και συμπεριφορές. Πολλοί βρέθηκαν να κοιτάζουν, να απομονώνονται ή να τρώνε το ίδιο γεύμα κάθε μέρα.

Μονομανία, εγκατάλειψη, αποτυχία, ανολοκλήρωτο.

Δυο φορές έγινα @Αζαθοθ και @Πεταλούδα :αγαπώ: (χωρίς επιτυχία αλλά η προσπάθεια μετράει. Νομίζω. Μάλλον όχι, άλλα...)

Τώρα στο μικρό σαλόνι, δεν μένει πάρα αυτό που μένει όταν δεν μένει τίποτα: οι μύγες ας πούμε, ή τα διαφημιστικά φυλλάδια που πετούν φοιτητές κάτω από τις πόρτες όλων των διαμερισμάτων (...)


Θα 'ρθουν λοιπόν οι κατεδαφιστές, κι οι βαριές τους θα συντρίψουν τους σοβάδες και τις πλάκες, θα γκρεμίσουν τους μεσότοιχους, θα λυγίσουν τις σιδεριές, θα εξαρθρώσουν τα πατόξυλα και τα δοκάρια, θα ξηλώσουν τα τούβλα και τις πέτρες: γκροτέσκες εικόνες μιας πολυκατοικίας που ισοπεδώνεται, που ανάγεται ξανά στις πρώτες ύλες της, ώστε να ’ρθουν οι έμποροι τους μ’ εκείνα τα χοντρά γάντια να τις παίξουνε στα ζάρια (...)


Ο Μπάρτελμπουθ, χωρίς τον παραμικρό συμβολισμό που κουβαλάει και τελείως επιφανειακά, θυμίζει τον Francis Alÿs στο Paradox of Praxis 1, και το τελευταίο του παζλ δεν θα μπορούσε να απεικονίζει κάτι άλλο παρά αυτό:
Η παραλία είναι μια κρητιδική αμμουδιά, κατάξερη, μόνο με κάτι χαμόδεντρα και ξυλάγκαθα αραιά και που. Μπροστά μας, προς τ' αριστερά, ένας ορμίσκος όπου στριμώχνονται δεκάδες και δεκάδες ψαροκάικα με μαύρα κουφάρια, που τα λεπτά κατάρτια τους σχηματίζουν όλα μαζί ένα αξεδιάλυτο πλέγμα καθέτων και διαγώνιων γραμμών (...) Ένας άγριος δειλινός ουρανός, γεμάτος βαθυπόρφυρα σύννεφα, δεσπόζει πάνω απ' αυτό το εκτεθλιμμένο, καταθλιπτικό τοπίο, όπου δεν φαίνεται να 'χει απομείνει ούτε ίχνος ζωής.

@Πεταλούδα, όποτε μπορέσεις (και αν γίνεται)
Αν και το "τέλειο" σκέτο το αδικεί, για μένα ανήκει στην κατηγορία "Τέλειο/Beyond compare".

Είναι η 2η Μαΐου του 2021 και σε λίγο θα είναι έξι και μισή το απόγευμα. Μία κομπάρσος ενός κτιρίου ετοιμάζεται να πατήσει "Απάντηση" και να βγει για τσιγάρα. Θα περπατήσει τις πλάκες του ίδιου πεζοδρομίου που πατούσαν οι ρόδες του τρίκυκλού της. Θα κοιτάξει ένα κηδειόσημο, θα το διαβάσει σα να μην το είχε ξαναδεί, και στο βλέμμα της θα υπάρχει κάτι πολύ πιο βίαιο από το κενό, κάτι που δεν θα περιέχει μόνο ταραχή ή θλίψη για τον γείτονά της, αλλά και θλίψη και για την ύπαρξή της, κάτι σαν παράλογη καρτερία, σαν σήμα κινδύνου, σαν κραυγή αγωνίας. Άραγε, πόσο μακριά είναι από το να γραφτεί το όνομά της με πλάγια γράμματα;
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
@Πεταλούδα, όποτε μπορέσεις (και αν γίνεται)

Είναι η 2η Μαΐου του 2021 και σε λίγο θα είναι έξι και μισή το απόγευμα. Μία κομπάρσος ενός κτιρίου ετοιμάζεται να πατήσει "Απάντηση" και να βγει για τσιγάρα. Θα περπατήσει τις πλάκες του ίδιου πεζοδρομίου που πατούσαν οι ρόδες του τρίκυκλού της. Θα κοιτάξει ένα κηδειόσημο, θα το διαβάσει σα να μην το είχε ξαναδεί, και στο βλέμμα της θα υπάρχει κάτι πολύ πιο βίαιο από το κενό, κάτι που δεν θα περιέχει μόνο ταραχή ή θλίψη για τον γείτονά της, αλλά και θλίψη και για την ύπαρξή της, κάτι σαν παράλογη καρτερία, σαν σήμα κινδύνου, σαν κραυγή αγωνίας. Άραγε, πόσο μακριά είναι από το να γραφτεί το όνομά της με πλάγια γράμματα;
Ειλικρινά με ανατρίχιασε αυτή σου η παράγραφος, κατάφερες και χώρεσες μια ολόκληρη ζωή μέσα εκεί! Είμαστε όλοι εν δυνάμει ποιητές και τα βιβλία που μας αγγίζουν, ένας από τους τρόπους να το θυμόμαστε.

Χάρηκα πολύ που το κατάφερα κι εγώ να το τελειώσω μέσα από την συνανάγνωση. Πάμε για την επόμενη τώρα. :)
 

Τσίου

Μύστης
Είπα να βγάλω τον Ντανταϊστή που κρύβω μέσα μου, κι έκανα ντεκουπέ με αποσπάσματα του βιβλίου και δικές μου προσθήκες. Δεν ήθελα να κλείσω έτσι, μου κακοφάνηκε που (αντ)έγραψα ό,τι έγραψα, το δάχτυλό μου ήταν πάνω από το backspace, αλλά το βιβλίο με χτύπησε στο σόλαρ πλέξους, και τελευταία στιγμή είπα να μη το σβήσω.
Χάρηκα πολύ που το κατάφερα κι εγώ να το τελειώσω μέσα από την συνανάγνωση. Πάμε για την επόμενη τώρα. :)
ΦΥΓΑΜΕ! :γιούπι:
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Τα λόγια που λες ότι (αντ)έγραψες δεν τα οικειοποιήθηκες έξω από το νήμα της συνανάγνωσης και στην πρώτη αναφορά που έγιναν για αυτά (από μένα), δεν έκρυψες την καταγωγή των φράσεων αυτών. Το κλείσιμό σου μου κάνει σαν ένας ιδιαίτερος φόρος τιμής για το βιβλίο. Είσαι αληθινή και να το θυμάσαι αυτό. ;)
 
Top