Συνανάγνωση: "Ζωή, οδηγίες χρήσεως" Ζωρζ Περέκ (Georges Perec)

Πως σας φάνηκε το βιβλίο;

  • Τέλειο

    Votes: 3 42,9%
  • Πολύ καλό

    Votes: 4 57,1%
  • Μέτριο

    Votes: 0 0,0%
  • Έτσι κι έτσι

    Votes: 0 0,0%
  • Δεν μου άρεσε

    Votes: 0 0,0%

  • Total voters
    7
  • Poll closed .

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
(Δεν είχα καταφέρει να ακολουθήσω τον αναγνωστικό ρυθμό της προηγούμενης βδομάδας, οπότε τα παρακάτω σχόλια περιλαμβάνουν την προηγούμενη και την τρέχουσα “ύλη”.)


"N o n f r u s t r a v i x i"


  • Ως τώρα έχουμε διαβάσει πολυάριθμες ιστορίες και για μερικές, τα κομμάτια τους ενώνονται στην πορεία σε ένα ιδιόρρυθμο κολλάζ. Ο τραγικός επίλογος της οικογένειας του Ουενκλέρ που γράφτηκε πάνω στα αντικείμενα της κοινής τους συμβίωσης μου άφησε μια αίσθηση, σαν κάπου να είχα διαβάσει ξανά ένα παρόμοιο τέλος. Κι αυτή η αίσθηση μου βγήκε σωστή, μιας και το προηγούμενο τέλος αφορούσε τον ίδιο τον Ουενκλέρ.
Σελ. 272-273
«Η Μαργκερίτ πέθανε τον Νοέμβριο του 1943, φέρνοντας στον κόσμο ένα νεκρό παιδί.
Όλο εκείνον τον χειμώνα, ο Γκασπάρ Ουενκλέρ έμεινε καθισμένος στο τραπέζι της, πέρνοντας στα χέρια του ένα ένα όλα τα αντικείμενα που εκείνη είχε αγγίξει, είχε αγαπήσει,[…].
Ύστερα, μια μέρα, πέταξε ό,τι ήταν πάνω σ’ εκείνο το τραπέζι κι έβαλε στο τραπέζι φωτιά˙ […], πέταξε ό,τι την θύμιζε, ό,τι είχε τα ίχνη της, κρατώντας μόνο στο δωμάτιο το κρεβάτι και, απέναντι απ’ το κρεβάτι, αυτόν τον μελαγχολικό πίνακα με τους τρεις μαυροφορεμένους.
[…]
Σήμερα, η κάμαρα είναι ένας χώρος γκρίζος απ’ τη σκόνη και τη θλίψη, ένας χώρος άδειος, βρόμικος, με την ταπετσαρία του ξεθωριασμένη˙
μέσα από την ανοιχτή πόρτα που οδηγεί στην ρημαγμένη τουαλέτα, φαίνεται ένας λεπιασμένος, σκουριασμένος νεροχύτης και, πάνω στο ραγισμένο χείλος του, ένα ανοιγμένο μπουκάλι και μια μισοπιωμένη πορτοκαλάδα, που εδώ και δύο χρόνια δεν παύει να πρασινίζει.»


Σελ. 43-44
«Τώρα, στο μικρό σαλόνι, δεν μένει παρά αυτό που μένει όταν δεν μένει τίποτα: οι μύγες, ας πούμε, ή τα διαφημιστικά φυλλάδια που πετούν φοιτητές κάτω από τις πόρτες όλων των διαμερισμάτων και διατυμπανίζουν μια καινούργια οδοντόπαστα ή μια έκπτωση 25 σαντίμ σε κάθε αγοραστή τριών απορρυπαντικών ή παλιά τεύχη του Jouet françcais, του περιοδικού που ο Ουενκλέρ λάβαινε ανελλιπώς και που η συνδρομή του εξακολουθούσε να ισχύει για λίγους μήνες μετά το θάνατό του, ή κάτι ασήμαντα πράγματα που είναι ριγμένα στο πάτωμα ή στις γωνιές των ντουλαπιών και που κανείς δεν ξέρει ούτε πως βρέθηκαν εκεί ούτε γιατί έμειναν εκεί: τρία μαραμένα αγριολούλουδα, που απ’ τα μισολιωμένα τους κοτσάνια ξεπετάγονται κάτι απασβεστωμένες ίνες, ένα άδειο μπουκάλι Coca Cola, ένα κουτί πάστες, ανοιχτό, […]»

Και πηγαίνοντας λίγο ακόμα πιο μπροστά στο βιβλίο, η πρώτη νομίζω αναφορά στον θάνατο του Ουενκλέρ, “ακούγεται” σαν μια δυσοίωνη πρόβλεψη που δεν έχει ως τώρα αποκαλυφθεί.

Σελ. 22
«Ο Γκασπάρ Ουενκλέρ μπορεί να ‘χει πεθάνει, αλλά η μεγάλη εκδίκησή του, που την είχε εξυφάνει τόσο υπομονετικά και τόσο αριστοτεχνικά, δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί.»


  • Οι ιστορίες που έχουν περιγραφεί ως τώρα προκαλούν ποικίλα συναισθήματα. Η κατάληξη του πίνακα «’Ενας ποντικός πίσω από την κουρτίνα» που δόθηκε ως γαμήλιο δώρο, μου θύμισε την τραγική ιστορία της δημιουργίας του που διαβάσαμε στις αρχές και αφορά την Λαίδη Φόρτραϊτ, που είχε μια υπέροχη συλλογή ρολογιών και του αμαξά της που ήταν κρυφά ερωτευμένος μαζί της, που όταν εκείνη πέθανε, αυτός κρεμάστηκε.
Γέλασα με την ιστορία της Ολίβια Ρορσάς και για το πως οδηγήθηκε στον 5ο της γάμο, η οποία ιστορία αν γραφόταν εδώ σε ένα νήμα με το τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για να αποκτήσουμε ένα βιβλίο θα ήταν σίγουρα μία από τις τοπ: το μοναδικό αντίτυπο του βιβλίου που ήθελε να πάρει είχε μόλις πουληθεί και συμφώνησε με τον αγοραστή του να μοιραστούν το βιβλίο...
Και η ιστορία του ζεύγους Νταγκλάρ πονοκεφάλιασε με την λύση του την αστυνομία, καθώς ανακάλυψαν ότι το ερωτικό πάθος του δικαστικού και της γυναίκας του, άναβε με τις κλοπές σπανίων αντικειμένων που πραγματοποιούσαν. Λεπτομέρεια που δεν ξέρω κατά πόσο εξιτάρει: καταγράφανε τα κλοπιμαία σε τετράδιο με λογιστική γραμμογράφηση και αντίστοιχα για το καθένα ποινές (αν δεν είχε πραγματοποιηθεί τελικά η κλοπή) ή ανταμοιβές.


  • ‘Ένα άλλο σημείο που συνεχίζει και μου κάνει εντύπωση είναι οι μακροσκελής περιγραφές εικόνων από οποιοδήποτε αντικείμενο (πίνακα, εξώφυλλο βιβλίου κτλ) που «γίνονται» μέρος του παρόντος σκηνικού. Αυτό το έκανε πάλι περίτεχνα στο κεφάλαιο Φουρλό, 3 με την τρισδιάστατη περιγραφή του πίνακα να γίνεται όχι απλώς το σκηνικό του άδειου δωματίου που βρίσκεται, αλλά και να "ζωντανεύει" την ιστορία του, καθώς η ζωγραφιά, ήταν εμπνευσμένη από ένα αστυνομικό μυθιστόρημα.
Η αμέσως επόμενη δυνατή αίσθηση μου ήρθε από το κεφάλαιο Βαλέν (δωμάτια υπηρεσίας, 9), όπου η σουρεαλιστική περιγραφή του σαν να γκρέμισε τα αδιόρατα τείχη του χρόνου και του χώρου και ένωσε την πραγματικότητα με την φαντασία με τέτοιο τρόπο, που μας κάνει να χάνουμε την σιγουριά μας σχετικά με την μεριά που βρισκόμαστε και παρακολουθούμε τα δρώμενα: είμαστε πραγματικοί ή χρωστάμε την ύπαρξή μας στις δημιουργικές πινελιές ενός ζωγράφου;

Σελ. 251
«Θα ̉ταν όρθιος πλάι στον μισοτελειωμένο πίνακά του, και θα ̉ταν ακριβώς η στιγμή που θα ζωγράφιζε τον εαυτό του, σκιτσάροντας με τη μύτη του χρωστήρα του το μικροσκοπικό περίγραμμα ενός ζωγράφου με μια μακριά, γκρίζα φόρμα και μια σάρπα βιολετιά, με την παλέτα του στο χέρι, τη στιγμή που ζωγραφίζει την απειροστή σιλουέτα ενός ζωγράφου τη στιγμή που ζωγραφίζει, άλλη μια εικόνα από εκείνους τους επάλληλους αντικατοπτρισμούς που θα τους ήθελε να επαναλαμβάνονται ως το άπειρο, θαρρείς κι η εξουσία των ματιών και του χεριού του ήταν πια απεριόριστη.»


  • Όσο δεν μου είχε κάνει εντύπωση η προηγούμενη περιγραφή της κουζίνας της κα Μορώ που ήταν υπερβολικά εξοπλισμένη, άλλο τόσο μου έκανε τώρα, που ο σχεδιαστής την μετέτρεψε σε μια πάνλευκη απλότητα και ειδικά όταν οι μοναδικοί χρωματικοί συνδυασμοί προέρχονται από τα σερβίτσια και το μενού που περιέχουν! Παρακάτω είναι κάποιες φωτογραφίες που έψαξα από τις περιγραφές του συγγραφέα: δεν είναι ακριβής οι εικόνες, αλλά μια πρώτη προσέγγιση ενός μενού με δεσμευτικό όρο τις χρωματικές αποχρώσεις του (και με τον περιορισμό των 10 φωτογραφιών στην ανάρτηση).
461464465466
470471472

473474475

  • Η περιγραφή και η λειτουργία του μηχανοστασίου της πολυκατοικίας σαν ένα μυθικό τέρας που ζει στα έγκατα της γης, ήταν εκθαμβωτική και έμοιαζε σαν να ξεπήδησε από αναγεννησιακό πίνακα του Ιερώνυμου Μπος.
  • Για μένα το καλύτερο κεφάλαιο αυτού του μέρους ήταν η λεπτομερή περιγραφή της διαδικασίας ένωσης των παζλ από τον Μπάρτελμπουθ. Πότε υπακούοντας στο ένστικτο, πότε σε μια αυτοσχέδια μεθοδικότητα, πότε χαμένος σε σκέψεις, πότε γεμάτος νεύρα, ο τρόπος που προσπαθούσε να λύσει τον γρίφο του κάθε παζλ ήταν μια νέα πρόκληση. Όπως και στην ζωή, έχουμε εμπειρίες, αλλά δεν μπορούμε να καλουπώσουμε κάθε τι που μας συμβαίνει σε κουτάκια, καθώς χρειάζεται να αφήνουμε περιθώριο να δράσει το απρόβλεπτο, το άγνωστο. Μέχρι, δυστυχώς, την συνειδητοποίησή του ότι τυφλωνόταν, η μέχρι τότε πορεία των παζλ τον γέμιζε και τον άδειαζε, σαν ένα σακί με άμμο και η εξάρτησή του ήταν τέτοια που το τέλος ενός παζλ σηματοδοτούσε αυτόματα την αρχή ενός νέου.
Κι εγώ χαίρομαι που διαβάζουμε παρέα ένα τόσο ιδιαίτερο και απαιτητικό με τον τρόπο του ανάγνωσμα. Νομίζω είναι ένα βιβλίο που αν θες να το ξαναδιαβάσεις σου δίνει ένα εκατομμύριο αφορμές για αυτό.
Ανυπομονώ να φτάσουμε στο τέλος του για να δω που θα καταλήξει αυτό το παζλ της ανάγνωσης, που είμαι σίγουρη ότι προσωπικά δεν θα λύσω κάτι, αλλά θέλω να δω που θα μας καταλήξει ο συγγραφέας αυτό το πρωτόγνωρο ταξίδι.
 

Λήδα

Κοινωνός
non frusta vixi”;
Eiναι το μοττο του St. Hilda's College στην Οξφορδη, το πρώτο κολλέγιο για γυναίκες στην Βρετανία που ιδρύθηκε στο τελος του 19 ου αιωνα. Ειναι ενδεικτικό του πως θεωρούσαν τη ζωή τους (πολλές) γυναίκες μεχρι τότε, και την τεραστια αλλαγή που εφερε η εκπαιδευση στην απελευθερωση τους απο την πατριαρχία. Η πρωτη φορα που δεχθηκε ανδρες το κολλεγιο ήταν το 2008, αν θυμαμαι καλά. Ηταν big news στην πανεπιστημιακή κοινότητα.

@Νικόλας Δε Κιντ νομίζω οτι θα το εχω τελειωσει μεχρι το τέλος τηε απομένης εβδομαδας. αλλα απ'οτι καταλαβα'ονω καποιοι προχωρουν με πιο αργού ρυθμούς.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
@Έλεν, δεν γνωρίζω λατινικά, θα στο έλεγα περιφραστικά, αλλά ευτυχώς έδωσαν παραπάνω τα μέλη κατατοπιστικές απαντήσεις. Γκουγκλάροντας, είχα βρει μέρος από το δοκίμιο, του Κικέρων, από όπου βγήκε η συγκεκριμένη φράση.

@Νικόλας Δε Κιντ κι εγώ πιστεύω ότι μπορώ να το τελειώσω στο τέλος της άλλης βδομάδας.
 

Τσίου

Μύστης
Κρίμα, όχι πως θα άλλαξει τίποτα αν με περιμένετε, και πάλι δεν σας προλαβαίνω, αλλά δεν έχω απολαύσει συνανάγνωση τόσο πολύ :(
Δυστυχώς, το πρόγραμμά μου είναι πολύ φορτωμένο, και το βιβλίο θέλει τουλάχιστον 1 ώρα ανάγνωσης χωρίς διακοπή. Με τις 10λεπτες ματιές που ρίχνω όταν βρω ευκαιρία, Δευτέρα ως Παρασκευή, δεν καταφέρνω τίποτα. Έψαξα στο νήμα, για άλλα μέλη που το πάνε σιγά-σιγά, και υποθέτω είναι μόνο η @Άρτζι (αν παρέλειψα κάποιον, συγγνώμη). Θα πρότεινα να κάνετε λίγη υπομονή μέχρι να μπει στο νήμα, γιατί μπορεί να θέλει να περιμένετε ώστε να το ολοκληρώσετε μαζί ή μπορεί να το έχει πάει τρένο και να συμφωνήσει να το λήξετε νωρίτερα.
Θα διαβάσω τις όμορφες αναλύσεις σας όταν το τελειώσω γιατί τώρα τις πέρασα στα γρήγορα. Μέχρι τότε θέλω μια χάρη από την @Λήδα, που αν δεν κάνω λάθος, ανέφερε ότι θα έχει στα χέρια της την γαλλική έκδοση. Όταν μπορέσεις, πήγαινε σε παρακαλώ στο Kεφάλαιο 13 Rorschach*, 1 και πες μου πως είναι το ψευδώνυμο που είχε διαλέξει. Σου γράφω το απόσπασμα στα αγγλικά για να μη χαθείς:
The fashion was for soldier comedians and whilst the crowds flocked to Fernandel, Gabin, and Prejean, soon to be made famous by films, "Harry Kobinz"--that was the name he'd taken (...).
Όχι πως έχει σήμασια, απλώς στα ελληνικά το Harry Kobinz είναι Άλλαν Ντάλλον, και από διαστροφή θα ήθελα να ξέρω πως είναι στο πρωτότυπο.
Καλή συνέχεια! :γεια:
* Αυτό το όνομα (Rorschach) μου θυμίζει αυτές τις καρτέλες:

:πανικός::πανικός::πανικός:
 

Λήδα

Κοινωνός
Harry Kobinz είναι Άλλαν Ντάλλον
@Τσίου στο γαλλικό κείμενο ειναι Harry Cover οπότε και την αγγλική μεταφραση το ονομα ειναι λίγο διαφορετικό απο το πρωτότυπο, αλλά το ελληνικό ειναι αλλού γι' αλλού. :χμ:

Θα πρότεινα να κάνετε λίγη υπομονή μέχρι να μπει στο νήμα
Εγω δεν βιάζομαι καθολου. Εχω απεριόριστη υπομονή.
 

Μαριώ

Κοινωνός
Να συμπληρώσω με τη σειρά μου κι εγώ εδώ δυο πράγματα που κράτησα από την ολοκλήρωση του τέταρτου μέρους.
Στη σελίδα 407 αναφέρονται οι μυθικές πολιτείες που επισκέφτηκε ο Λόορενς οι οποίες είναι "Οι Αόρατες πόλεις" του Italo Calvino. Η Διομίρα με τους εξήντα ασημένιους τρούλους είναι, μάλιστα, η πρώτη που αναφέρεται στο βιβλίο του.
Υποκλίνομαι στην απάντηση του Ολιβιέ Γκρατιολέ στην καθηγήτρια της κορής του, Ιζαμπέλ, σελ. 431.
Και γενικότερα υποκλίνομαι στην ευφυία του Περεκ και στην πειθαρχία του να συνθέσει τόσες λεπτομέρειες και δεδομένα σε ένα ενιαίο σύνολο που κάνει νόημα. Όσο πλησιάζουμε προς το τέλος, κάπως έχω μια αίσθηση ότι πρέπει να το διασκέδασε πάρα πολύ ο ίδιος! Μου κάνει νόημα η φράση του Calvino ο οποίος είχε πει "εγώ πιστεύω οτι η διασκέδαση είναι σοβαρό πράγμα".
 

Λήδα

Κοινωνός
Μου άρεσε τόσο πολύ η Ζωή που δεν μπορούσα να περιμένω. Το τελειωσα. Δεν θα σχολιάσω μεχρι να το τελειώσουν και οι υπολοιποι.
Το μόνο που θα πω ειναι ότι θαύμασα την ευφυία του Περέκ και θα προσπαθήσω να διαβάσω και τα υπολοιπα βιβλία του. Διαβασα ότι εχει γράψει ένα λοκληρο βιβλίο απο το οποιο λείπει το γράμμα e. Με δεδομένο ότι το e ειναι το πιο συνηθισμένο γράμμα στην γαλλική γλώσσα (οπως και στην αγγλική) ειμαι περίεργη για το πως διαβάζεται αυτό το βιβλίο. :χμ:

Εν τω μεταξύ τελείωσα και το σχεδιάγραμμα της πολυκατοικίας.

476
 
Last edited:

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
@Λήδα, υπέροχο το σχεδιάγραμμα, μπράβο για την υπομονή και την επιμονή σου! :αγαπώ:

Το έχω τελειώσει κι εγώ το βιβλίο κι αναμένω για τα τελικά σχόλια (και για να μπει και η καθιερωμένη ψηφοφορία για τους συμμετέχοντες στην συνανάγνωση).
 

Έλεν

Κοινωνός
Καλησπέρα και από μένα,
Εγώ τελείωσα το πέμπτο μέρος σήμερα, είχα λιγότερο χρόνο τελικά αυτή τη βδομάδα από ότι υπολόγισα :)

@Λήδα το σχεδιάγραμμα σου είναι φοβερό :)

Σε αυτό το πέμπτο μέρος, μου άρεσε η ιστορία - εκδίκηση της Ελέν Μπροντέ, προσπάθησα να βρω τις λύσεις στους γρίφους από τις εφημερίδες που τόσο αγαπούσε ο κύριος Αμπέλ (σ. 451, κεφ. ΠΕ’) και χάρηκα που μάθαμε ακόμη μια πτυχή της ιστορίας του Μπάρτελπουθ. Στεναχωρέθηκα με την ιστορία των Αλταμόν και την τραγική ιστορία που κρύβεται μέσα στο γάμο τους.
Τέλος, μου άρεσε που μέσα στο βιβλίο της πολυκατοικίας που διαβάζουμε, υπάρχει ένα βιβλίο με ιστορίες της πολυκατοικίας που εγραψε η κυρία Τρεβέν (σ.489, κεφ. ΠΘ’).
Ανυπομονώ να τελείωσω το βιβλίο για να δω την κατάληξη και σίγουρα κι εγώ θα ψάξω και άλλα βιβλία του Περέκ.
Καλό βράδυ (ή πρωί) προς το παρόν και θα περιμένω κι εγώ με ανυπομονησία τα σχόλια σας!
 
Παιδιά το τελείωσα κι εγώ την προηγούμενη εβδομάδα το βιβλίο.
Μου άρεσε αρκετά και βρήκα εξαιρετικό τον τρόπο γραφής του Περέκ. Επίσης, κάποιες από τις ιστορίες τις βρήκα ενδιαφέρουσες και φυσικά δεν μπόρεσα να μη θαυμάζω το πόσο ευφυής ήταν ο συγγραφέας. Μόλις το τελείωσα θεώρησα πως έλυσα έναν δύσκολο γρίφο ή λες και συμπλήρωσα ένα παζλ.
Παρ' όλα αυτά δεν θα το έβαζα στα αγαπημένα μου...
Οι εγκιβωτισμένες ιστορίες γενικώς με κουράζουν στη λογοτεχνία και δε με αφήνουν να συνδεθώ με κάποιον από τους χαρακτήρες. Συν τοις άλλοις ο Περέκ έριξε όλο το βάρος στο δαιδαλώδες παζλ του και άφησε τους χαρακτήρες του κάπως "ρηχούς". Όχι ότι αυτό μειώνει την αξία του έργου, αλλά με βάση τα δικά μου προσωπικά γούστα δεν ήταν αυτό που θα με συγκλονίσει αναγνωστικά όπως πχ Βερολίνο Αλεξάντερπλατζ ή Ο Χέρτσογκ.
Χάρηκα για ακόμη μια φορά που διαβάσαμε σαν παρέα ένα τόσο καλό βιβλίο και ελπίζω να το επαναλάβουμε σύντομα!

@Λήδα δεν έχω τι να πω για το σχεδιάγραμμα!!:προσκυνώ:
Θα ανέβαζα και το δικό μου αλλά είναι χειρόγραφο και γεμάτο κακογραφίες!

@Έλεν νομίζω έλυσα 2 από τους γρίφους που αναφέρεις!
Αυτούς με τα οχτάρια και τους 3 Ρώσους!

@Πεταλούδα ώρα για ψηφοφορία
 

Ιαβερης

Μύστης
Συγχαρητήρια παιδιά που τερματίσατε! :προσκυνώ: Δυστυχώς δεν μπόρεσα να το συνεχίσω γιατί το βρήκα πολύ απαιτητικό για τα γούστα μου.
 

Έλεν

Κοινωνός
Καλημέρα,
Μόλις τελείωσα και εγώ το βιβλίο. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω και τι να πω τελικά για αυτό. Δεν έχω ξαναδιαβάσει κάτι παρόμοιο και δεν ξέρω αν θα το έβρισκα για να το διαβάσω αν δεν υπήρχε η ομάδα αυτή.

Σίγουρα μου άρεσε, υπήρξαν χαρακτήρες που ανυπομονούσα να διαβάσω περισσότερα και μπορώ να πω ότι έκλεισα την πόρτα της εισόδου πίσω μου συγκινημένη.

Τελικώς κι εγώ πιστεύω ότι είναι βιβλίο δύσκολο για συναναγνωση, τουλάχιστον εξ’ αποστάσεως. Έχει ένα σωρό λεπτομέρειες και υποθέτω ότι όταν ο καθένας το διαβάζει με τους δικούς του χρόνους, θα έχει και χρόνο να ψάξει ότι του κάνει εντύπωση χωρίς πίεση. Παρόλα αυτά, μου αρεσε που το διάβαζα με παρέα, είναι σαν να βλέπεις ταινία του Νόλαν που θες γύρω σου κι άλλους για να συζητάς τις λεπτομέρειες που σου ξέφυγαν μήπως και καταλάβεις το τέλος :)
Μπορώ να καταλάβω γιατί έχουν βγει ένα σωρό αναλύσεις για αυτό και κάποτε θα επιστρέψω για να το ξαναδιαβάσω.

Το δικό μου σχεδιάγραμμα είναι ημιτελές, όποτε δε θέλησα να το ανεβάσω. Αν τελικά το τελειώσω θα το μοιραστώ και μαζί σας.

Σε αυτό το τελευταίο μέρος, μου έκανε εντύπωση η ιστορία του γιατρού Ντεντεβίλ. Συμμερίστηκα το πάθος του για τις έρευνες του και την αφοσίωση του. Πολύ στεναχωρήθηκα που ο καθηγητής του ήταν τόσο ανήθικος τελικά.

Θα ήθελα να γράψω και αλλά, αλλά φοβάμαι μην κάνω σπόιλερ σε άλλους, όποτε θα αρκεστώ σε αυτά τα σχόλια προς το παρόν και αργότερα θα προσθέσω και αλλά πράγματα που μου έκαναν εντύπωση κατά την ανάγνωση και δεν είχα χρόνο να τα ψάξω.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Τώρα που τυπικά φτάσαμε στην τελική ευθεία της συνανάγνωσης (κάποιοι έχουμε ήδη τελειώσει και κάποιοι άλλοι θα τελειώσουν λίγο αργότερα), μπήκε η καθιερωμένη δημοσκόπηση στην οποία μπορούμε να ψηφίσουμε οι συμμετέχοντες έως τις 18/2.

Χάρηκα πολύ που γνώρισα το συγκεκριμένο βιβλίο και που αυτό έγινε μέσα από την συνανάγνωση, γιατί μου δόθηκε η ώθηση να το συνεχίσω. Ενθουσιάστηκα στην αρχή, όπως και στην συνέχεια, αλλά επειδή στην πορεία φάνηκε ότι ήταν με τον τρόπο του ένα απαιτητικό ανάγνωσμα, δεν συνέχισα κάποια πρότζεκτ που είχα αρχίσει και απλά ως το τέλος διάβαζα μόνο τις ιστορίες του βιβλίου.
Το καλό που μου έκανε το σχεδιάγραμμα που είχα ξεκινήσει και το άφησα στην συνέχεια, ήταν ότι τουλάχιστον για κάποιους "βασικούς" χαρακτήρες μπόρεσα να δω ολοκληρωμένη την ιστορία τους, αν και για τους πιο πολλούς ομολογώ ότι απλά διάβαζα μικρές ιστορίες ανθρώπων, που μου προκαλούσε η ανάγνωσή τους ανάμεικτα συναισθήματα.

Ο βασικός σκελετός της "πλοκής" του βιβλίου βρίσκεται σε μια πολυκατοικία στην οδό Σιμόν – Κρυμπελλιέ 11, αλλά οι ιστορίες των ενοίκων (τωρινών ή παλαιότερων) διαδραματίζονταν σε αρκετά μήκη και πλάτη του χρόνου και του χώρου. Ο τρόπος που ήταν αυτές δοσμένες (μικρές σε έκταση και αποσπασματικά σημαντικά σημεία της ζωής τους), ήταν σαν να τις έχουμε ακούσει σε ένα κυριακάτικο τραπέζι, όπου οι συζητήσεις ξεδιπλώνονται χάριν της οικειότητας και του κρασιού.
Ιδιαίτερα για κάποιες από αυτές που αναφέρονταν σε τραγικά περιστατικά και σε συνάρτηση με το γεγονός ότι όλες αφορούσαν ενοίκους μιας πολυκατοικίας, με έκανε να σκεφτώ το εξής τετριμένο άλλα εξίσου αληθινό: ότι ποτέ δεν ξέρουμε τι υπάρχει πίσω από μια κλειστή πόρτα κι ότι δεν γνωρίζουμε τι μπορεί να έχει ζήσει στην ζωή του ο κάθε άνθρωπος που συναντάμε τυχαία στις σκάλες και καλημεριζόμαστε τα πρωινά.

Εκτός από τις πολυάριθμες ιστορίες, έχει και άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά το βιβλίο, που αφορούν την αναλυτική περιγραφή (εικόνων, αντικειμένων, χώρων, υφών κτλ), αλλά και την αναφορά ονομασιών πολλών ειδών (αντικειμένων διαφόρων χρήσεων, φαγητών, χρωμάτων κ.α.) και από όλα αυτά μου έκανε εντύπωση επίσης το πλούσιο λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας.
Γενικά δεν ξαναδιαβάζω βιβλία που τα έχω διαβασμένα, αλλά για το συγκεκριμένο αν θα το κάνω θα είναι για πληροφοριακούς λόγους, για κάτι δηλαδή που τυχόν χρειαστώ θα υπάρχει περίπτωση να ανατρέξω κι εδώ. Κι ακόμα, για κάποιες ιστορίες που μου άρεσαν, ίσως να ομαδοποιήσω τα κεφάλαια που αναφέρονται σε αυτές. Σίγουρα όμως, όπως έχει ειπωθεί και από άλλα μέλη, θα ήθελα να διαβάσω και άλλα βιβλία του Περέκ, όπως και άλλα βιβλία που οι συγγραφείς τους ήταν μέλη του λογοτεχνικού κινήματος OuLiPo. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ένα ενδιαφέρον άρθρο που αναφέρεται σε έργα εκείνης της περιόδου.

Ψάχνοντας στον ιστό πληροφορίες για την οδό που βρίσκεται η πολυκατοικία, είχα την ευχάριστη έκπληξη να ανακαλύψω όχι μόνο άλλους με την ίδια απορία, αλλά project ανθρώπων που είχαν εμπνευστεί από το βιβλίο, όπως το παρακάτω βίντεο (που ρωτάνε αγνώστους αν γνωρίζουν την οδό), στο οποίο ένα λινκ εκεί μέσα μας παραπέμπει στο ολοκληρωμένο έργο τους.


Όμως εκεί που ενθουσιάστηκα είναι από μια ερευνητική εργασία - όαση η οποία προέρχεται από Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών!, και μέσα σε όλα τα άλλα, έχει πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο που εμπνεύστηκε και τελικώς δημιούργησε ο Περέκ το βιβλίο. Όσοι έχετε τελειώσει την ανάγνωση, πιστεύω ότι θα σας ενδιέφερε να την διαβάσετε:

"ΧΩΡΟ-ΓΡΑΦΗ: Προς ένα υπό κατασκευή ερώτημα περί νοήματος του χώρου" - Ερευνητικό θέμα της Κωστοπούλου Χριστίνας, Ιανουάριος 2018, Βόλος, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
 

Νικορούσκι

Κοινωνός
Καλημέρα,
Χτες κατάφερα και εγώ να τελειώσω το βιβλίο. Δεν είμαι σίγουρη τι μου άφησε τελικά - είναι ανάμεικτα τα αισθήματα. Δυσκολεύτηκα αρκετά να το τελειώσω και πολλές φορές σκέφτηκα να το παρατήσω αφού ένιωθα να 'χάνομαι΄, να μην μπορώ να παρακολουθήσω τις ιστορίες και όλα έμοιαζαν ανακατεμένα στο κεφάλι μου. Παρ'όλα αυτά χάιρομαι που τα κατάφερα τελικά (και το χρωστώ εν μέρη και στην συνανάγνωση) γιατί, ενώ συνεχίζω να έχω κενά από το βιβλίο και κάποιους χαρακτήρες και συμφωνώ με τον @Νικόλας Δε Κιντ ότι ορισμένοι παρέμειναν πιο 'ρηχοί', με μερικούς 'δέθηκα' πιο πολύ, ήθελα να μάθω κι αλλα για την ζωή τους, ήθελα να ακούω πως εξελίχθηκαν οι περιπέτειες τους και τι απέγιναν.

Ο τρόπος γραφής ήταν πολύ ιδιαίτερος, με βάση τις εγκιβωτισμένες ιστορίες και την πλοκή χωρισμένη σε κεφάλαια βασισμένα στην 'ζωή' των δωματίων της πολυκατοικίας και μου κίνησε από την αρχή το ενδιαφέρον. Οι σε βάθος περιγραφές, αντιθέτως, εμένα με κούρασαν και ήταν ο λόγος που πολλές φορές δεν ήθελα να πιάσω το βιβλίο - αν και ο συγγραφέας το έκανε πολύ περίτεχνα, δεν μπορώ να πω ότι μου ταιριάζει και όπως είπα και πριν, με έκανε να 'χάνομαι', να διαβάζω σελίδες χωρίς την απαραίτητη προσοχή.

Σαν σύνολο, το βιβλίο αυτο μου έκανε μεγάλη εντύπωση - ο τρόπος γραφής, οργάνωσης της πλοκής, ξεδίπλωσης των ιστοριών, ακόμα και το βάθος της λεπτομέρειας...δεν έχω ξανασυναντήσει κάτι αντίστοιχο. Σίγουρα με έβγαλε από το comfort zone μου και με ανάγκασε να διαβάσω ένα είδος που πιθανόν μόνη μου δεν θα επέλεγα.

@Λήδα Πραγματικά και εγώ δεν έχω λόγια για το σχεδιάγραμμα, μακάρι να το είχα όταν διάβαζα, όλα θα έβγαζαν περισσότερο νόημα:μπράβο:
 

Τσίου

Μύστης
Κρατιέμαι να μη διαβάσω τι λέτε. Πέρασα μια βόλτα για να σας ενημερώσω (ξέρω ότι καίγεστε), ότι δεν σας έχω ξεχάσει. Σήμερα μπαίνω στο Δεύτερο μέρος κατενθουσιασμένη. Σημειώνω τις εντυπώσεις μου, γιατί μέχρι να το τελειώσω θα έχω ξεχάσει τι ήθελα να αναφέρω, και στο τέλος θα τα πω ολα (αν αυτό ακούστηκε απειλητικό, σωστά ακούστηκε :))))).
Θα πω μόνο ότι προχθές είδα ότι στο τέλος υπάρχει Ευρετήριο. Αλλού βαρούν τα όργανα, αλλού χορεύει η Τσίου!
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Σήμερα μπαίνω στο Δεύτερο μέρος κατενθουσιασμένη.
Δεύτερο; :ααργκ: Θύμησέ μου να σου ανοίξω την ψηφοφορία όταν έρθει η ώρα, γιατί μάλλον θα αργήσεις λίγο. :))))
 
Top