Συνανάγνωση : ''Εγώ, το Ρομπότ (I Robot)'' Ισαάκ Ασίμωφ (Isaac Asimov)

Σας άρεσε το βιβλίο;

  • Άψογο!

    Votes: 0 0,0%
  • Νταξ, έτσι κι έτσι.

    Votes: 0 0,0%
  • Άθλιο

    Votes: 0 0,0%

  • Total voters
    7

Λήδα

Κοινωνός
Μήπως οι υπολογιστές και η πληροφορική δεν είχαν ακόμα εφευρεθεί;
Oι πρώτοι υπολογιστες εμφανιστηκαν το 1939, στο Jet Propulsion Laboratory.
Φυσικά δεν ήταν οι μηχανες του 1950 και μετα, πιο πολύ ήταν calculators. Aλλα η ιδέα για τη χρήση των υπολογιστων ήδη υπήρχε. And guess what? Στο JPL δουλευε μια ομαδα γυναικων (μαθηματικοί οι περισσότερες) που έκαναν σχεδόν ολους του υπολογισμούς. Ονομαζοντουσαν human computers. H πρωτη γυναίκα αυτής της ομαδας ήταν η Barbara Canright. Φυσικά η ιστορία τους εχει παραλειφθεί απο την επίσημη ιστορία και ουτε εγω θα τις ήξερα αν δεν ήταν η έρευνα που εκανα για την πτυχιακή μου. Πριν λιγα χρονια η Nathalia Holτ εγραψε ενα βιβλίο για αυτές τις γυναίκες

Λιγο αργότερα το 1943-44 νομίζω εμφανίστηκε ο ENIAC που ήταν ο πρώτος ψηφιακός ηλεκτρονικός υπολογιστής που ηταν Turing complete.
Εγω ξεκίνησα να δουλευω με υπολογιστες το 1979, ηταν κάτι θορυβωδη τέρατα, μιλάμε για αρχαία εποχή, όταν ακόμη χρησιμοποιουσαμε χαρτι και μολυβι για να γραφουμε κώδικα.

Οσο για τα ρομποτ το οραμα εχει ξεκινήσει απο τον 17ο αιώνα. Τα ονόμαζαν automata.
Ο 19ος αιώνας ειδικα ηταν πολύ δημιουργικός. Ο Εντισον εφτιαξε μια κουκλα που μιλουσε, και καποιοι Καναδοι που δεν θυμαμαι τα ονοματά τους, ειχαν κατασκευασει ενα ατμοκίνητο ρομπότ. H πρώτη χρήση της λέξης "ρομπότ" εμφανίστηκε σε ενα θεατρικο στη Τσεχία τη δεκαετία του 1920. Ειναι εφευρημα /δημιουργημα ενος Τσεχου συγγραφέα, που δεν θυμαμαι το ονομα του, και αναφεροταν σε ενα εργο οπου οι μηχανικες κούκλες που εργαζοντουσαν στις γραμμές συναρμολόγησης ενος εργοστασίου επαναστατούν εναντίον των ανθρώπων.
Μιλαμε για πρωτοπορία με πολλές διαστάσεις :ματιά:
 

Λευκή Σελίδα

Κοινωνός
Πολύ εύστοχες οι παρατηρήσεις και οι απορίες σας! Ας προσθέσω κι εγώ τις δικές μου.

Γενικά για τα πρώτα τρία κεφάλαια, διακρίνω ένα μοτίβο που φαίνεται πως θα συνεχιστεί και στα επόμενα. Μας δείχνει την εξέλιξη των ρομπότ και του πολιτισμού παράλληλα με αυτά, καθώς και πόσο απαραίτητα έχουν γίνει για τη διατήρηση του τελευταίου.
Στο πρώτο μας παρουσιάζει ένα "πρωτόγονο" ρομπότ, αλλά με ανεπτυγμένη την συναισθηματική ευφυΐα (!) και την αποδοχή που έχει από την κοινωνία. Πολύ έξυπνα το τοποθετεί σε μία οικογένεια και όχι σε κάποιο εργασιακό χώρο όπου η αλληλεπίδραση με τον άνθρωπο θα ήταν πιο τυπική. Έτσι μας γίνεται συμπαθές, ένα ρομπότ με χαρακτηριστικά ενήλικου -προστασία- και παιδιού -που του αρέσει να του διαβάζουν παραμύθια. Το πρώτο χαρακτηριστικό είναι αληθοφανές, το δεύτερο παίρνει συζήτηση για το κατά πόσο είναι όντως έτσι ή φαίνεται να είναι έτσι. Δηλαδή, δεν ξέρουμε λεπτομέρειες του προγραμματισμού του, γιατί του "αρέσει να του διαβάζουν παραμύθια και γιατί προτιμά ένα απ' αυτά και συγκεκριμένα τη Σταχτοπούτα που από υπηρέτρια, μεταμορφώνεται σε πριγκήπισσα. Κάτι θέλει να μας πει ο ποιητής που έχει άμεση σχέση με τα επόμενα κεφάλαια και με την φράση παρακάτω στο ίδιο κεφάλαιο "Ένα ρομπότ όπως εγώ;" και την παρατήρηση της συζήτησης από την μικρή Σούζαν Κάλβιν. Τι πέρασε από το μυαλό της εκείνη τη στιγμή; Ίσως γιατί ένα ρομπότ δεν έχει αντίληψη του εαυτού του; Τι θα γινόταν αν αποκτούσε και πώς; Η στάση του πατέρα αφορά στο πρακτικό κομμάτι της διαμόρφωσης του παιδιού, οπότε τον βολεύει να κρατήσουν τον Ρόμπυ, ενώ η μητέρα ανησυχεί γιατί η σχέση με τον Ρόμπυ έχει επισκιάσει όλες τις άλλες σχέσεις του παιδιού, ακόμα και μ' εκείνη!
Τέλος νομίζω πως ο χαρακτήρας της Σούζαν Κάλβιν, όπως παρουσιάζεται στην εισαγωγή, είναι απόλυτα ταιριαστός με τον κόσμο των ρομπότ. Στην περιγραφή "προστάτευε τον εαυτό της από έναν κόσμο που αντιπαθούσε πίσω από μια ανέκφραστη μάσκα και με μια διανοητική υπερτροφία", χτυπάνε καμπανάκια. Η φράση "Είναι μια γενιά πιο καθαρή και πιο καλή από μας" σίγουρα δείχνει πολλά και προοικονομεί την συνέχεια. Τα καμπανάκια γίνονται καμπαναριό γιατί διακρίνω άρρωστες σκέψεις πίσω απ' αυτό το συμπέρασμα.

Στο δεύτερο κεφάλαιο έχουμε να κάνουμε με ένα λογικό αδιέξοδο και τη λύση του. Μας βοηθά να κατανοήσουμε στην πράξη πως λειτουργούν οι τρεις νόμοι συμπεριφοράς των ρομπότ. Και μια σκέψη, όσο πιο απλός ο εγκέφαλος του ρομπότ (παλιότερο μοντέλο), τόσο πιο εύκολα παρακάμπτει τον τρίτο νόμο; Βάζει δηλαδή τον άνθρωπο πάνω απ' τη δική του ύπαρξη.

Στο τρίτο τα προβλήματα μεγαλώνουν... Όσο πιο πολύπλοκο το σύστημα τόσο πιο δύσκολο να το ξεγελάσουν. Απέκτησε "συνείδηση" της ύπαρξής του από μία απρόβλεπτη ερώτηση-συζήτηση ή ήταν αναμενόμενο να συμβεί κάτι τέτοιο μέσω της εξελιγμένης λογικής του και κάποιοι κάνουν πειράματα στην κατασκευή τους γιατί επιθυμούν να συμβεί κάτι τέτοιο; Αν ναι στο τελευταίο, η αντίληψή του για τον "θεό" ήταν μέσα στα σχέδια; Θεωρώ πως εδώ δείχνει πολλά ο Ασίμωφ, ένα απ' αυτά είναι η σχέση θρησκείας και επιστήμης. Νομίζω πως "τη λέει" και στις δύο κοινότητες. Λογική χωρίς πίστη και πίστη χωρίς λογική αλλά μάλλον με έμφαση στο πρώτο. Σε ποια συμπεράσματα φτάνει η επιστήμη όταν δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη Θεού; Γίνεται κι αυτή ένα είδος δόγματος που μόνο η ψυχρή λογική έχει θέση;
 

Νιλς

Κοινωνός
@Λευκή Σελίδα πολύ ωραίος ο σχολιασμός σου.
εδώ δείχνει πολλά ο Ασίμωφ, ένα απ' αυτά είναι η σχέση θρησκείας και επιστήμης. Νομίζω πως "τη λέει" και στις δύο κοινότητες. Λογική χωρίς πίστη και πίστη χωρίς λογική αλλά μάλλον με έμφαση στο πρώτο. Σε ποια συμπεράσματα φτάνει η επιστήμη όταν δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη Θεού; Γίνεται κι αυτή ένα είδος δόγματος που μόνο η ψυχρή λογική έχει θέση;
Αλλά ειδικά με αυτό το κομμάτι του σχολιασμού σου πήρες τον δείκτη του δεξιού μου χεριού (που είναι το αγαπημένο μου δάχτυλο) και το έβαλες στην πρίζα. Το πήγες αλλού και μου αρέσει.
 

Λευκή Σελίδα

Κοινωνός
Εντάξει βρε Νιλς το έκανα εικόνα!:πανικός:Χαχαχα. Μας παίζει στα δάχτυλά του ο Ασίμωφ στο τρίτο κεφάλαιο. Ο απλός τρόπος γραφής είναι και ο πιο δύσκολος, έχει πολύ σκέψη και δουλειά από πίσω και η μικρή φόρμα δεν επιτρέπει να πλατειάσει σε χαρακτήρες και περιγραφές, πρέπει να είναι ακριβής δείχνοντας όσα πρέπει ή κρύβοντας όσα πρέπει. Πάω να συνεχίσω!
 

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Προσωπικό λέσχης
Καλησπέρα παιδιά! Έκανα μία πολύ γρήγορη ανάγνωση σε όσα είπατε. Όταν βρεθεί λίγος χρόνος θα διαβάσω πιο προσεκτικά κάποια πιο μακροσκελή πράγματα.
Δεν διαπίστωσα κάτι διαφορετικό από τα δικά σας σχόλια. Ωστόσο, ας συνοψίσω εδώ, όσες μικροσημειώσεις έκανα κατά την ανάγνωση γραμμικά, από κεφάλαιο προς κεφάλαιο.
Η γενική διαπίστωση είναι ότι λογοτεχνικά η μετάφραση -άρα πιθανώς και το πρωτότυπο κείμενο- κυλάει καλά, ικανοποιητικά χωρίς να σε κουράζει ιδιαίτερα.
Στην εισαγωγή ήδη ο Asimov μας έχει προϊδεάσει για μία κοινωνία που τα ρομπότ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και μικροκοινωνίας, και με όρους που πρέπει να βρίσκεται στο πλάι του ανθρώπου και ποτέ να μην στραφεί ενάντια στην ζωή του.
Στο πρώτο κείμενο ξεκινά η εξιστόρηση και η πορεία της ρομποτικής ιστορίας. Βρισκόμαστε στο 1998 μ.Χ., όπου στο μυαλό του Asimov οι άνθρωποι έχουν φτάσει να χρησιμοποιούν στην καθημερινότητά τους -μέσα στην οικογένειά τους- έστω και όχι μαζικά τα ρομπότ. Η Γκλόρια και ο Ρόμπυ έχουν δεθεί υπερβολικά πολύ. Το μικρό παιδί καλύπτει πιθανά συναισθηματικά κενά και την έλλειψη προσοχής με την παρουσία του Ρόμπυ. Ωστόσο, για τα ρομπότ η εξέλιξη είναι περιορισμένη ακόμα. Η ομιλία απουσιάζει, αλλά από την κίνηση και μόνο οι δυο τους συνυπάρχουν και αποτελούν ο ένας για τον άλλο κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Ο χωρισμός τους -λόγω της δυσπιστίας της μητέρας σε μία τεχνολογική εξέλιξη και στην έλλειψη κοινωνικότητας- είναι και το σημείο που οι γονείς θα ρίξουν την προσοχή στο παιδί τους. Είναι αργά όμως. Ήδη ο Ρόμπυ είναι το μοναδικό πράγμα που την ενδιαφέρει καθώς ήταν αυτός που έπαιζε μαζί της, την άκουγε και την πρόσεχε, έχοντας οριακά γονεϊκές και ανθρώπινες αντιδράσεις.
Αυτό που με ενόχλησε και απ' ό,τι είδα το εντόπισαν και άλλοι είναι η χρήση της φράσης ασθενές φύλο. Κάτι λογικό μεν για την εποχή του και την γενικότερη νοοτροπία, όχι όμως αποδεκτός σαν χαρακτηρισμός στο παρόν, τουλάχιστον όχι από εμένα. Είναι μισογυνισμός, ελαφρύς μεν γιατί δεν παίρνει μέχρι τώρα ιδιαίτερη έκταση εμμένοντας σ'αυτό, αλλά συνεχίζει να είναι. Δεν μπορεί να αλλάξει κάτι προφανώς, αλλά είναι άξιο σχολιασμού όχι μόνο για εδώ, αλλά και για την ιστορία της λογοτεχνίας η νοοτροπία της εκάστοτε γενιάς.
Κάτι άλλο τελευταίο για την πρώτη ιστορία, το τέλος ήταν λιγάκι απρόσμενο, άρα στα θετικά. Ωστόσο, αυτό που με προβλημάτιζε διαβάζοντας την ιστορία είναι το πόσο εύκολα μπορεί η τεχνολογία από το παρόν ήδη και στο μέλλον να αποτελέσει πρόβλημα ανάμεσα στην αλληλεπίδραση των ανθρώπων και μιας κοινωνίας.
Στο δεύτερο κείμενο έχουμε φτάσει στο σημείο να αποστέλλονται σ' άλλους πλανήτες ως μεσολαβητές λόγω των δυσμενών συνθηκών για να πάρουν υλικά χρήσιμα στην παραγωγή τεχνολογίας. Στην δεδομένη στιγμή ο Σπίντυ, άλλο μοντέλο ρομπότ, πιο εξελιγμένο, μιλά, συμπεριφέρεται πιο ανθρώπινα και έχει από τις περιγραφές πιο εξελιγμένη μορφή. Κάτι άλλο που είδα ότι έχει ειπωθεί είναι και οι πολύ καλές γνώσεις του Asimov στην χημεία. Κάτι που προφανώς φαίνεται στις περιγραφές, χωρίς βέβαια να είμαι ειδικός για να το πιστοποιήσω ότι ευσταθούν απολύτως.
Στο τρίτο κείμενο υπάρχει μία εξέλιξη του δεύτερου κειμένου. Οι πρωταγωνιστές της ιστορίας έχουν να αντιμετωπίσουν ένα ρομπότ με μία εξελιγμένη ακόμα περισσότερο νοητική κατάσταση. Σε βαθμό που να μπορεί να αμφισβητεί την ύπαρξη του, τον εαυτό του και με μία ελαφριά προθυμία για διάλογο. Υπάρχει παράθεση φιλοσοφικών ζητημάτων του παρελθόντος που πάντα "βασανίζουν" την ανθρωπότητα. Όλη αυτή η στροφή του QT-1 (Κιούτι), του προφήτη και αποστάτη ρομπότ μου θυμίζει την ανθρώπινη πραγματικότητα. Την ανθρώπινη ιστορία. Η αδυναμία και η αμφισβήτησή του να αποδεχτεί μία βιολογική, τεχνολογική στην δεδομένη στιγμή, εξέλιξη με τα δικά της χαρακτηριστικά κάθε φορά, αλλά αντίθετα έχουμε την εναπόθεση της δημιουργίας του σε κάτι ανώτερο, που εν προκειμένω είναι πάντα ο θεός. Κάποιος πανταχού παρών και απών, και παντοδύναμος.
 

Νιλς

Κοινωνός
@Σαώρη πολύ ωραία τα είπες και παίρνεις έξτρα πόντους για την ώρα ανάρτησης (που κι εγώ ξύπνιος ήμουν και έψαχνα όλο το χιστορυ του chrome ψάχνοντας ένα βιβλίο ΕΦ που είχα δει αλλά ξέχασα να σημειώσω τον τίτλο του :νατώρα:).
Οι γνώσεις του Ασίμωφ στη χημεία εξηγούνται γιατί όπως ειπώθηκε και σε προηγούμενο σχόλιο, ήταν βιοχημικός.
Επίσης, παιδιά, επειδή έχω διαβάσει και άλλα βιβλία του ιδίου συγγραφέα, οι γυναίκες έχουν πολύ σημαντικό ρόλο στα έργα του. Και όχι μόνο ως εκπρόσωποι του ωραίου φύλου. Είναι αρχηγοί οργανώσεων και οργανισμών, λαμβάνουν αποφάσεις, κλπ. Δεν ξέρω, μπορεί και εγώ αν ήμουν γυναίκα, να αισθανομουν αλλιώς, αλλά ο Ασίμωφ δεν έχει δείξει ότι προορίζει τις γυναίκες στα έργα του για διακοσμητικούς ρόλους.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Αυτό που με ενόχλησε και απ' ό,τι είδα το εντόπισαν και άλλοι είναι η χρήση της φράσης ασθενές φύλο.
Οπως σημειωσα παραπανω, αυτη η φράση καλως ή κακώς ειναι καθαρά θέμα μεταφραστή. Στο πρωτότυπο η επιμαχη φραση ειναι πολυ διαφορετική και ο Ασίμωφ δεν γράφει πουθενα στο βιβλιο "weaker sex/vessel".
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Χαίρομαι για τα ως τώρα σχόλιά σας, νιώθω ότι με τις πληροφορίες σας πήγε αυτό που έχω διαβάσει ένα βήμα παραπέρα!

Στο τρίτο τα προβλήματα μεγαλώνουν... Όσο πιο πολύπλοκο το σύστημα τόσο πιο δύσκολο να το ξεγελάσουν. Απέκτησε "συνείδηση" της ύπαρξής του από μία απρόβλεπτη ερώτηση-συζήτηση ή ήταν αναμενόμενο να συμβεί κάτι τέτοιο μέσω της εξελιγμένης λογικής του και κάποιοι κάνουν πειράματα στην κατασκευή τους γιατί επιθυμούν να συμβεί κάτι τέτοιο; Αν ναι στο τελευταίο, η αντίληψή του για τον "θεό" ήταν μέσα στα σχέδια; Θεωρώ πως εδώ δείχνει πολλά ο Ασίμωφ, ένα απ' αυτά είναι η σχέση θρησκείας και επιστήμης. Νομίζω πως "τη λέει" και στις δύο κοινότητες. Λογική χωρίς πίστη και πίστη χωρίς λογική αλλά μάλλον με έμφαση στο πρώτο. Σε ποια συμπεράσματα φτάνει η επιστήμη όταν δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη Θεού; Γίνεται κι αυτή ένα είδος δόγματος που μόνο η ψυχρή λογική έχει θέση;
Μου είχε κάνει εντύπωση το θέμα του Θεού που το ξεστομίζει το ρομπότ και κρατάω στην άκρη για αυτό τον λόγο τον πολύ ενδιαφέρον σχολιασμό της @Λευκή Σελίδα, για να δω παρακάτω αν και που το πάει ο Ασίμοφ.
 

Λευκή Σελίδα

Κοινωνός
Κι εγώ είμαι περίεργη Πεταλούδα, ελπίζω να μη με κυνηγάτε μετά μαζί με τον Νιλς :))))! Πάντως απ' τον τίτλο και μόνο "Εγώ, το Ρομπότ", πιστεύω πως θα εστιάσει στη "συνείδηση" των ρομπότ για τον εαυτό τους και τα προβλήματα - κινδύνους που θα προκύψουν από αυτή την εξέλιξη.
 

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Προσωπικό λέσχης
@Σαώρη πολύ ωραία τα είπες και παίρνεις έξτρα πόντους για την ώρα ανάρτησης (που κι εγώ ξύπνιος ήμουν και έψαχνα όλο το χιστορυ του chrome ψάχνοντας ένα βιβλίο ΕΦ που είχα δει αλλά ξέχασα να σημειώσω τον τίτλο του :νατώρα:).
Οι γνώσεις του Ασίμωφ στη χημεία εξηγούνται γιατί όπως ειπώθηκε και σε προηγούμενο σχόλιο, ήταν βιοχημικός.
Επίσης, παιδιά, επειδή έχω διαβάσει και άλλα βιβλία του ιδίου συγγραφέα, οι γυναίκες έχουν πολύ σημαντικό ρόλο στα έργα του. Και όχι μόνο ως εκπρόσωποι του ωραίου φύλου. Είναι αρχηγοί οργανώσεων και οργανισμών, λαμβάνουν αποφάσεις, κλπ. Δεν ξέρω, μπορεί και εγώ αν ήμουν γυναίκα, να αισθανομουν αλλιώς, αλλά ο Ασίμωφ δεν έχει δείξει ότι προορίζει τις γυναίκες στα έργα του για διακοσμητικούς ρόλους.
Χαχαχα! Δεν κοιμάμαι νωρίς οπότε ήταν ευκαιρία.
Είχα διαβάσει νομίζω ότι ήταν καθηγητής βιοχημείας πιο συγκεκριμένα. Οπότε ναι δικαιολογούνται οι γνώσεις του.
Δυστυχώς τότε το πρόβλημα έγκειται στον μεταφραστή. Και μη έχοντας δει την ανάρτηση που αναφέρεται αυτό, αλλά και χωρίς το πρωτότυπο δεν το γνώριζα όσο έγραφα το κείμενο.
Η ΕΦ δεν είναι ένα είδος που προτιμώ, για να διαβάσω, και οι γνώσεις μου για το είδος γενικά, αλλά και για τον Asimov είναι αρκετά περιορισμένες. Επομένως, δεν γνωρίζω πως βλέπει τις γυναίκες, πως τις περιγράφει και πως της "χρησιμοποιεί" εντός των λογοτεχνικών ορίων. Τα λέμε στα επόμενα κεφάλαια.
 

Νιλς

Κοινωνός
Για να ξεκιναμε την ανάγνωση των επόμενων κεφαλαίων!!
(Τελειώνω ήδη το 5, που θα σηκώσει πολλή συζήτηση)
 

Νιλς

Κοινωνός
Μικρή παρένθεση από το αντικείμενο της συνανάγνωσης. Σήμερα το μεσημέρι είχε στην τηλεόραση την ταινία Bicentennial Man, με πρωταγωνιστή τον απίστευτο Ρόμπιν Γουίλιαμς.
Η ταινία αναφέρεται στους 3 Νόμους των Ρομπότ και στους ποζιτρονικούς εγκεφάλους.
Καθόλου παράλογο, μιας και μιλάμε για έργο, βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Ασίμωφ του 1976.
Η ταινία έγινε πολύ οικογενειακή, κατ' εμέ και θα μπορούσε να είναι πιο ντάρκ αξιοποιώντας περισσότερο το ταλέντο του Γουίλιαμς.
 

Λευκή Σελίδα

Κοινωνός
Ωραία σύμπτωση ε; Ήταν η πρώτη ταινία που μου ήρθε στο μυαλό ξεκινώντας το βιβλίο. Δεν θυμόμουν τον τίτλο και δεν μπήκα στη διαδικασία να ψάξω αν ήταν βασισμένη σ' αυτό. Δεν χρειάστηκε, η απάντηση ήρθε σήμερα! Ο Ρόμπιν Ουίλιαμς είναι απ' τους αγαπημένους μου ηθοποιούς.

" Oh Captain, my Captain! "
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Χαίρομαι που βλέπω την συνανάγνωσή σας να πηγαίνει καλά.

Είχα διαβάσει δυο τρία διηγήματα από το βιβλίο πριν πολλά χρόνια. Γενικότερα, δυστυχώς, δεν έχω διαβάσει κάτι άλλο του Ασίμοφ. Η παρέμβασή μου εδώ μόνο σχετικά με τα ρομπότ.

Όταν ήμουν παιδί τα ρομπότ ήταν κάτι που ανήκε στην φαντασία, στα βιβλία, στις ταινίες. Σήμερα ζω στην καταπληκτική εποχή όπου ένα σωρό πράγματα της φαντασίας του τότε, έχουν γίνει ανέλπιστα πραγματικότητα. Ένα από αυτά, τα ρομπότ.

Δεν ξέρω κατά πόσο παρακολουθεί ο καθένας εδώ πέρα τις τεχνολογικές εξελίσεις, όμως η ρομποτική έχει τα τελευταία χρόνια μια σημαντική εξέλιξη.

Τα ρομπότ αναπτύσσονται σήμερα κυρίως πειραματικά αλλά και για χρήση σε πόλεμο, όπως π.χ. αυτό που είναι φτιαγμένο στην λογική του ζώου που κουβαλάει βάρη.


Και γενικά αυτή είναι μια κατηγορία ρομπότ: τα τετράποδα. Δείτε κι εδώ αυτό το πολύ ενδιαφέρον ρομπότ από Boston Dynamics και πώς κάποιος το δυσκολεύει για να τεστάρει πώς ανταποκρίνεται.

Ή κι εδώ.

Για άλλον λόγο όμως ξεκίνησα να γράψω στο νήμα σας.

Ένα από τα πιο παλιά ρομπότ είναι αυτό της Honda. Ανθρωπόμορφο με απίστευτες δυνατότητες, αν καθίσει κανείς να δει τα διάφορα βιντεάκια που έχουν βγει μέσα στα χρόνια. Και σε επίπεδο κινητικότητας και σε επίπεδο τεχνητής νοημοσύνης. Η Honda τον αναπτύσσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε πειραματικό επίπεδο, δίχως να τον έχει βγάλει ακόμη σε μαζική παραγωγή και προς πώληση. Και τον ονόμασε Asimo, προς τιμή βέβαια του συγγραφέα Ισαάκ Ασίμοφ, που πιαστήκατε να διαβάζετε εδώ.

Ο Άσιμο είναι μικρός, είναι όμορφος, είναι συμπαθητικός, είναι ικανός κι είναι το μέλλον της παιδικής μου ηλικίας, εδώ στο παρόν μου. Σε αυτό το βιντεάκι δείτε τον να σερβίρει. ( Γενικότερα ο Άσιμο, όπως τον έχω παρακολουθήσει διαχρονικά, πάει για οικιακή χρήση.) Η απλή αυτή διαδικασία, να ξεβιδώσεις ένα καπάκι και να σερβίρεις σε ένα ποτήρι, δεν είναι τόσο αυτονόητη καθώς απαιτεί ρύθμιση της δύναμης: το ξέσφιγμα θέλει πολύ δύναμη, το να κρατήσεις ένα ποτήρι λιγότερη, αλλιώς θα το συνθλίψεις. (Το βίντεο του 2014. Φανταστείτε τί έχει μεσολαβήσει σε 6 επιπλέον χρόνια εξέλιξη).

Δεν μοιάζει πολύ με ένα παιδί που μαθαίνει;

Έβλεπα κάποτε μια συνέντευξη με κάποιον από αυτούς που αναπτύσσουν τον Άσιμο ο οποίος έλεγε πως όταν ήταν μικρός τον μάγευαν τα ρομπότ όπως ο Astroboy και αυτό τον έσπρωξε στην ρομποτική.

Η σημερινή ρομποτική, όπως και άλλες τεχνολογίες, πατάνε και στην επιστημονική φαντασία του χθες. Δεν ήταν απλά οδηγός, σε πολλές περιπτώσεις, αλλά κάτι ακόμη πιο δυνατό: όνειρο κι έμπνευση. Η μεγαλύτερη ώθηση για αυτό το παράξενο πλάσμα που είμαστε οι άνθρωποι και μας ωθεί κάθε φορά να τολμήσουμε το ασύλληπτο και να κατακτήσουμε το άφταστο.

Την αγάπη μας στους οραματιστές, σαν τον Ασίμοφ.

Συγχωρέστε μου την παρένθεση και συνεχίστε. :)
 
Last edited:

Νιλς

Κοινωνός
Φάρε, καλά έκανες και μας επιμόρφωσες. Σκοπός μας εδώ είναι να ανταλλάξουμε απόψεις και να προβληματιστούμε. Και νομίζω ότι κατάφερες και τα δυο.
 
Last edited:

Λήδα

Κοινωνός
Αγαπητοί συναγνώστες, τελειωσα το βιβλίο χθές. Δεν μπορω να πω οτι με ενθουσίασε αλλά όσο προχωράει γίνεται καλύτερο. Θα περιμένω μεχρι να τελειώσει η συνάγνωση και θα το σχολιάσω στο τέλος όλο μαζί. Καλή συνέχεια.
 

Νιλς

Κοινωνός
Καλημέρα φίλοι συναναγνώστες!

Ανοίγω το κεφάλαιο του σχολιασμού.
Κατ' αρχάς, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω το εξής: Πράγματι, πολλοί από εμάς τελειώσαμε την ύλη σε συντομότερο χρονικό διάστημα από αυτόν που οριζόταν στο πρόγραμμα. Εγώ πχ που το πηγαίνω στο πολύ χαλαρό, θα μπορούσα να έχω τελειώσει. Ισχύει, ότι πράγματι υπήρξαμε χαλαροί στους χρόνους. Ωστόσο, προτιμήσαμε αυτό, από το να πιέσουμε κάποιους, ειδικά εν μέσω Πάσχα. Ελπίζω, όλοι να φάγατε καλά και να περάσατε όμορφα. Ο δικός μου, λοιπόν, σχολιασμός έχει, ως εξής:

Κεφάλαιο 4: Μέχρι στιγμής είναι το κεφάλαιο που με συγκίνησε λιγότερο από όλα. Οι περιπέτειες του Ντόνοβαν και του Πάουελ συνεχίζονται. Πλέον έχουν να κάνουν με τον Ντέιβ (έξτρα πόντοι στον Ασίμωφ για την επιλογή των ονομάτων των ρομπότ) και βλέπουμε ότι τα ρομπότ γίνονται περισσότερο ανθρώπινα. Μάλιστα, ο Ντέιβ λέει μια φράση που με σόκαρε: "Αφεντικό, δεν μπορώ να το εξηγήσω. Θα με κάνει νευρικό, αν αφήσω τον εαυτό μου να επηρεαστεί". Ένα νευρικό ρομπότ σε μια υπεύθυνη θέση εργασίας.. Μάλιστα, λίγες σελίδες αργότερα, βλέπουμε να χρησιμοποιούνται για τον Ντέιβ φράσεις, όπως "θα του πληγώσει τον αυτοσεβασμό" ή "η φωνή του ήταν γεμάτη πόνο". Έχω την εντύπωση, ότι ο συγγραφέας αγαπάει τα ρομπότ, εν αντιθέσει με τους ανθρώπινους πρωταγωνιστές. Αυτό το λέω γιατί ενοχλήθηκα από την συμπεριφορά του Πάουελ προς τον Ντόνοβαν. Διαρκής υποτίμηση απέναντι σε ένα συνάδελφο και φίλο. Ίσως από την άλλη να μην είναι τυχαίο. Εξάλλου τίποτε ως τώρα δεν ήταν.

Κεφάλαιο 5: Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία! Πλέον αλλάζουμε πρωταγωνιστές και βλέπουμε την Σούζαν να αναλαμβάνει δράση. Αλήθεια, πόσο τρομακτική η σκέψη, σύμφωνα με την οποία, μια μηχανή μπορεί να διαβάζει την σκέψη; Να ξέρει (όσο και αν προσπαθήσεις για το αντίθετο) τι θα πεις και πως θα το πεις, πριν καν βγουν οι λέξεις από το στόμα σου. Ο Ισαάκ εδώ συνεχίζει να μας παρουσιάζει τι μπορεί να πάει στραβά από την ανέλεγκτη πρόοδο της επιστήμης. Μάλιστα, χρησιμοποιείται ως διακύβευμα ο ανθρώπινος νους, ήτοι, το τελευταίο ανθρώπινο άσυλο. Πόσο τρομακτικό αυτό το σενάριο;
Μου προκαλεί, από την άλλη, μεγάλη χαρά που βλέπουμε για πρώτη φορά να αναλύεται χαρακτήρας και ακόμα μεγαλύτερη που αυτός είναι γυναικείος. Σμιλεύεται η εικόνα μιας αληθινής γυναίκας: δυναμική, φιλόδοξη και επιτυχημένη αλλά κατά βάθος ευαίσθητη και εύθραυστη, με φοβίες και ανασφάλειες.
Και μάλιστα, στον γρίφο της δυσλειτουργίας του Έρμπη, την λύση δεν βρίσκουν τα δύο (μαθηματικά) ανδρικά μυαλά, αλλά αυτό της Σούζαν.
Κλείνοντας να σταθώ στην φράση "δεν υπήρχε κανείς να διαβάσει τις δικές του σκέψεις". Ποιος θα ασχοληθεί με τους προβληματισμούς, τα κίνητρα και, κυρίως, τα αισθήματα ενός σκεπτόμενου μηχανήματος; Θα τολμήσω να σκεφτώ ότι ο Έρμπης ήταν καλοπροαίρετος. Άρα, αυτό τι σημαίνει; Ότι αυτή η (κατασκευασμένη από άνθρωπο) μηχανή έκατσε, σκέφτηκε, ζύγισε και αποφάσισε να λάβει πρωτοβουλία. Λέγοντας, βέβαια, ψέματα. Μου θύμισε συμπεριφορά παιδιού σε αρκετά σημεία. Ειδικά στο τέλος, ένα φοβισμένο μαλωμένο παιδί. Το οποίο όμως είναι εξυπνότερο, σοφότερο και δυνατότερο από τον γονέα (=κατασκευαστή) του.

Κεφάλαιο 6: Αυτό που παρουσιάστηκε στο αμέσως προηγούμενο κεφάλαιο, εδώ πάει ένα κλικ παρακάτω. Το σκηνικό αλλάζει και μεταφερόμαστε στο διάστημα. Εδώ, λοιπόν, ο ίδιος ο άνθρωπος τροποποιεί τον θεμελιώδη και υψίστης σημασίας πρώτο Νόμο (γιατί όπως ειπώθηκε από την Σούζαν "ο πρώτος Νόμος είναι που κάνει τα ρομπότ σκλάβους των ανθρώπων'', σκλάβους, καλά διαβάσατε! ) Και ένα ρομπότ έχει την πρωτοβουλία να σκεφτεί και να αξιολογήσει τι θα πράξει χωρίς να δεσμεύεται από το αν θα ζημιωθεί άνθρωπος. Άλλη μία δυστοπική ιδέα από τον Ασίμωφ. Πόσα πράγματα μπορούν να πάνε στραβά; Η απάντηση είναι προφανώς πολλά! Και το ρομπότ αν θέλει να κρυφτεί μπορεί να το κάνει με τρομερή επιδεξιότητα, καθώς υπολογίζει τόσες μεταβλητές που ο άνθρωπος δεν μπορεί να σκεφτεί ή τουλάχιστον όχι σε κλάσματα δευτερολέπτου, όπως μπορεί ένα ρομπότ.

ΥΓ: Ελπίζω ότι πλέον δεν ισχύει πως οι γυναίκες είναι δεν είναι διακοσμητικές στο βιβλίο.
ΥΓ2: @Λήδα σε περίπτωση που κάνουμε στο μέλλον συνανάγνωση γυναικείας ΕΦ, έχω βρει κάτι ωραία κομμάτια να ξες..
ΥΓ3: Με εντυπωσιάζει το πλαίσιο των 3 Νόμων. Επειδή, έχω διαβάσει και άλλα βιβλία του Ισαάκ, επαναλαμβάνονται σε αυτά και φαίνεται ότι σχετικά εύκολα κοροϊδεύονται.
ΥΓ4: Θέλω να σταθώ σε κάτι που είπε η @Λευκή Σελίδα. Μάλλον περισσότερο διέγνωσε και προέβλεψε. Κεφάλαιο με το κεφάλαιο, τα ρομπότ εξελίσσονται και γίνονται εξυπνότερα και ικανότερα.
ΥΓ5: Πάντως ομολογώ, ότι είναι ένα βιβλίο που βγαίνει εύκολα και γρήγορα. Είναι πέιτζ-τέρνερ. Δεν κουράζει και σε κανένα σημείο (τουλάχιστον εγώ) δεν είπα ''σιχτίρ, μπούχτισα, δεν θέλω άλλο''. Ο Ασίμωφ στέκεται και πάλι στα απαραίτητα. Αυτό φάνηκε στο κεφάλαιο 6. Δεν περιέγραψε εγκαταστάσεις και τρόπο ζωής. Απευθείας πήγε στην αποστολή των ηρώων.
 
Top