Συνανάγνωση: "Βερολίνο Αλεξάντερπλατς" Άλφρεντ Ντέμπλιν (Alfred Doeblin)

Σας άρεσε το βιβλίο;

  • Αρκετά

    Votes: 0 0,0%
  • Ουδέτερο

    Votes: 0 0,0%
  • Καθόλου

    Votes: 0 0,0%
  • Δεν είμαι σίγουρος/σίγουρη

    Votes: 0 0,0%

  • Total voters
    10

Πίκος Απίκος

Κοινωνός
6o βιβλιο.
Πλήρης καταπτωση αξιων. Ηθικων και μη. Μια κοινωνια σε σηψη εγω αυτο βλεπω. Ο Φραντς ειναι ενας και ολοι και μαλλον γιαυτο και το αλλοπροσαλο του χαρακτηρα του. Ειναι ο μεσος ανθρωπος εκεινης της εποχης. Μοιραια πεφτει στο ενα σφαλμα πισω απο το αλλο. Κανοντας μια προβλεψη το τελος του Φραντς θα είναι η αρχη του ναζισμου.
Εν γενει καλυφθηκα απο τα σχολια ολων.
Εχω και μια ερωτηση. Η Σονια, η Μιετσε και η Εμι ειναι το ιδιο προσωπο;
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Εχω και μια ερωτηση. Η Σονια, η Μιετσε και η Εμι ειναι το ιδιο προσωπο;
Σόνια και Μίτσε σίγουρα ναι. Έμι μου διαφεύγει. Θέλει να έχεις πάρει και τα ίδια ναρκωτικά με τον Ντέμπλιν για να τον παρακολουθείς στο 100%. Στόχος είναι να μη χάνουμε τα βασικά.
 

Δομάζ

Κοινωνός
@Δομάζ
Εδώ θα είμαστε και για άλλες +αναγνώσεις Δομάζ. Ούτως ή άλλως ένα βιβλίο δεν μπορεί να ταιριάζει σε όλους!:ναι:
Συμφωνώ απολύτως και σε συγχαίρω για την πρωτοβουλία! Η +ανάγνωση σαν διαδικασία μου άρεσε. Απλώς το βιβλίο δεν με κέρδισε. Χαίρομαι όμως που μπήκα στη διαδικασία να διαβάσω κάτι που ούτε που ήξερα ότι υπήρχε.
 

Έλλη Μ

Κοινωνός
@Δομάζ, συμμεριζομαι απόλυτα την κούρασή σου. Ενω εχω διαβάσει ξανα το βιβλίο και μου αρεσει πολυ απο υφος έως περιεχόμενο, πιανω τον εαυτό μου να αντιδρα οσο το διαβαζει. Γι' αυτο και το διαβαζω με διακοπες. Γενικα, όμως, το τελευταιο διαστημα, δεν μπορω να συγκεντρωθω ευκολα σε βιβλίο. Πρεπει να εχω αφησει στην ακρη καμια δεκαρια, κατα τ' αλλα αξιολογα, βιβλια. Λιγο με ξεκολλησε η προταση της Βαγγυ στο "Διάβασε ενα αγαπημένο μου κ.λπ".
 

Καλοκαίρι

Κοινωνός
Πριν τελειώσει το επόμενο κεφάλαιο και έχοντας διαβάσει όσα γράψατε να προσθέσω μόνο ένα σημείο ακόμα.

Ο Φραντς πέρα από την προσπάθειά του να γίνει έννομος, η οποία και ήταν μεγάλη άμα της εξόδου του από τη φυλακή, είναι εκ φύσεως παραβατικό στοιχείο. Για αυτό και το τόνισε τόσο έντονα εδώ ο Ντέμπλιν στη σκηνή που μεθάει με τη Μίτσε,ότι μόλις έρχονται σε επαφή η πρώτη σκέψη του ήταν ότι κρατούσε ένα μικρό ξύλινο εργαλείο και με δύναμη της ρίχνει στο στέρνο πολλές φορές και της τσακίζει τα πλευρά. Για αυτό και επέμενε στο ότι ήθελε να αλλάξει. Ψυχογράφημα ενός παραβατικού στοιχείου όλο το βιβλίο. Και ναι με τα πρώτα εμπόδια είτε κοροϊδία από φίλο, είτε εξαπάτηση από συνεργάτη, αμέσως επιστρέφει στη φύση του και πέφτει.
"Το όνομα του θεριστή είναι θάνατος."
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Παιδιά επειδή έχω λίγο πυρετό και δεν ξέρω πώς θα είμαι το ΣΚ, γράφω τα σχόλιά μου σήμερα αποβραδίς...
Λοιπόν... με την εκκίνηση του κεφαλαίου αυτού, βλέπουμε να περιγράφεται η ανακατασκευή της Αλεξάντερπλατς όπου γκρεμίζονται κτίρια και έκανα τον συνειρμό ότι κι ο ίδιος ο Φραντς, κοντά στο λιμέρι του αυτό γκρεμίζεται και προσπαθεί να «ξαναχτιστεί» προσπαθώντας να προκαλέσει λιγότερα προβλήματα με αυτή του την ανακατασκευή. Επίσης, βλέπω ξανά έντονα το ίδιο το Βερολίνο να καταπίπτει, μια χωρίς τέλος ντεκαντάνς, όπου εγκλήματα διαπράττονται και ήθη αναμοχλεύονται. Και κάπως έτσι ο Ντέμπλιν σε αυτό το κεφάλαιο μας μπάζει στο point του, ότι ο κόσμος είναι δύο θεών, αυτός της δημιουργίας και αυτός της διάλυσης, ότι δεν είναι δυνατόν να υφίσταται τάξη (που τόσο επίμονα κάνει λόγο γι’ αυτήν σε όλο το βιβλίο του), χωρίς να υπάρχει τάση για διάλυση και de facto καταστροφή (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).
Ο Φραντς, έρμαιο πια μιας τυφλής βλακείας, έλκεται από τα ανεμοσούρια της πλέμπας του Βερολίνου και πηγαίνει και πάλι προς αυτά, σαν το ζώο, που η κριτική του ικανότητα έχει υποχωρήσει εντελώς και -πολύ φοβάμαι- αμετάκλητα. Ούτως ή άλλως σε όλο το βιβλίο τον περιμένουμε στη γωνία, αναμένουμε ποια θα είναι η επόμενη λάθος του κίνηση. Μέχρι και οι «εχθροί» του, αυτοί της σπείρας του Πουμς, που τον πέταξαν σαν στυμμένη λεμονόκουπα από τη συμμορία τους, αναρωτιούνται τι γυρεύει και επιστρέφει πάλι σ’ αυτούς, μα δεν τον κόβει τελοσπάντων; Ο Ράινχολντ, σωστό σκουλήκι της λάσπης, έχει ξετυλίξει όλο τον υπέροχο χαρακτήρα του σε αυτό το κεφάλαιο, θα έλεγα πως το κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στην αφεντιά του και τις αρετές του. Ο Φραντς επιστρέφει σε αυτόν με την ουρά στα σκέλια, με τη διαστροφική μανία που θέλει το θύμα να αναζητά αρρωστημένα τον δήμιό του, εν προκειμένω αυτόν που του’ φαγε το ένα χέρι και του σακάτεψε τη ζωή.
Πιστεύω ότι δείχνει εδώ πώς ένας ο οποίος έχει διαπράξει ένα έγκλημα, ενώ παλεύει να μείνει τίμιος, δεν είναι δυνατό αυτό το σενάριο, σχεδόν νομοτελειακά. Του είναι λίγο να πουλάει φυλλάδες στην Αλεξάντερπλατς, θέλει πιο πολύ ζουμί, θέλει περιπέτεια, αναζητά τον υπόκοσμο για τον οποίο εξαρχής προοριζόταν. Όπως συμπεραίνει άλλωστε και ο Ράινχολντ «είναι νταβατζής, το παραδέχεται κι ο ίδιος, άρα πάει πια, δεν μπορεί να γίνει τίμιος.»
Επίσης, η γλυκούλα η Μίτσε του του φέρνει λεφτά, αλλά αυτουνού το ζήτημα δεν είναι τα λεφτά, δεν είναι εκεί το πρόβλημά του, είναι ότι θέλει να είναι «παραγωγικός», να ανήκει σε μια συμμορία, να είναι ενεργητικός στη ζωή αλλά μόνο μέσα από βρομοδουλειές αυτό του είναι εφικτό. Η Μίτσε μοιάζει να είναι η μόνη σανίδα σωτηρίας του (άντε και Χέρμπερτ κ Εύα), έχει δώσει σε αυτήν το κλειδί της καρδιάς του, της έχει αδυναμία γιατί αντιπροσωπεύει την αθωότητα, την καθαρότητα και τη φρεσκάδα που αυτός δεν διαθέτει. Ωστόσο δε διστάζει να τη σαπίσει όταν του εξομολογείται πως είναι ερωτευμένη με έναν άλλο, πολλώ δε μάλλον που λούζεται στην ντροπή αφού οι εξομολογήσεις αυτές γίνονται παρουσία του Ράινχολντ που έχει κρυφτεί κάτω από τα σκεπάσματα! Κι εκεί εγώ τα χάνω. Εκεί δεν έχω πια καμιά εμπιστοσύνη στον ήρωά μας, όσο κι αν σε φάσεις τον συμπόνεσα, είναι μια ωρολογιακή βόμβα ικανή να εκραγεί και να καταστρέψει ακόμα και ό,τι αγαπάει. Αν και δε βλέπω να έχει καν την ικανότητα να αγαπήσει. Ίσως να μην αγαπήθηκε κι ο ίδιος ποτέ. Παρόλο που είναι ποθητός από πολλές γυναίκες σε όλο το βιβλίο.
Η Μίτσε σε καμία φάση δεν αποδέχεται την επαναφορά του καλού της στους κόλπους του Πουμς και προσπαθεί να τον συνετίσει. Μοιάζει να τον νοιάζεται πραγματικά γιατί η αγάπη της είναι πέρα από τα χρήματα, δεν την ενδιαφέρουν τα χρήματα που θα φέρει ο Φραντς. Αυτός όμως είναι βαρύ πεπόνι και δε θα του πει κανείς τι να κάνει. Και φαίνεται τελικά ότι κατ’ αυτόν η δουλειά κάνει τον άντρα, η δουλειά που φέρνει λεφτά, ο άντρας που φέρνει λεφτά στο σπίτι με τη δική του, ολόδική του δουλειά. Ιδού το αρσενικό πρότυπο. Η Μίτσε ωστόσο είναι κι αυτή αξιολύπητη ή τον αγαπάει τόσο πολύ (δεν ξέρω πώς να το μεταφράσω) που αφού την χτύπησε ανελέητα ο Φραντς, δεν τον εγκαταλείπει, εξακολουθεί να θέλει να τον ακολουθήσει! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Αυτό ήταν ένα κρεσέντο άνευ προηγουμένου στο βιβλίο για μένα.
Ο Ράινχολντ, άλλος άντρακλας και ποταπή προσωπικότητα, δεν μπορεί να χωνέψει ότι ο Φραντς έχει γλυκιά σύντροφο που τον αγαπά πραγματικά και θέλει να χωθεί, ν’ ανακατευτεί και ν’ ανακατέψει για άλλη μια φορά. Το δικαίωμα του δίνεται βέβαια από τον ίδιο τον Φραντς. Κι έτσι κάπως οδεύουμε προς την τραγική κατάληξη αυτού του κεφαλαίου. Η Μίτσε αναπόφευκτα κάνει εσωτερικές σκέψεις για την αρτιμέλεια του Ράινχολντ, κατά τη συνάντησή τους αυτός μπορεί να την κρατά αγκαζέ από το δεξί χέρι. Όμως παλεύει να φανεί έξυπνη και προσπαθεί να «ζυγίσει» τον Ράινχολντ, να μάθει τι έχει συμβεί με τον αγαπημένο της Φραντς και τι μέρος του λόγου είναι αυτός ο τύπος. Προσπαθεί κι αυτή να σταθεί στο ύψος της περίστασης, δελεάζεται ερωτικά από τον Ράινχολντ αλλά συγκρατείται και επιζητά να τον δελεάσει ερωτικά η ίδια για να του αποσπάσει κουβέντες. Ο Ράινχολντ, γλίτσας ως εκεί που δεν πάει, προσπαθεί να αμαυρώσει τον χαρακτήρα του Φραντς και να τον μειώσει στα μάτια της καλής του. Παίρνει αέρα και οικειοποιείται την Μίτσε ως δική του αλλά εκείνη προσβάλλεται και τον αποδιώχνει. Μια και δυο όμως, ο θερμοκέφαλος Ράινχολντ δεν την παλεύει άλλο με τα τερτίπια της και βγάζει τον αληθινό αγροίκο που κρύβει μέσα του, την καθαρίζει, έτσι απλά γιατί μπορεί.
«Όταν θέλεις να γκρεμίσεις ένα σπίτι δε γίνεται με τα χέρια, χρειάζεται εκσκαφέας ή δυναμίτης στα θεμέλια», μας λέει ο Ντέμπλιν.
Η Μίτσε πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι.
Και οι τελευταίες παράγραφοι του κεφαλαίου μοιάζουν σαν μια σχεδόν ποιητική περιγραφή όπου το ξεψύχισμα της Μίτσε συντελείται.
 

Λήδα

Κοινωνός
Γειά σας και απο μένα. Επειδή και παλι δεν εχω πολύ χρόνο (εδω που μενω εχουμε αναπτύξει ενα μικρό δικτυο εθελοντών για να βηθήσουμε οσους χρειαζονται βοηθεια, και η μέρα μου σήμερα περιλαμβανει αγορά τροφίμων στο ΣΜ και dog walking), θα ειμαι - για ακόμη μια φορά- σύντομη και περιεκτική.

Η αφήγηση του Ντέμπλιν είναι συναρπαστική, τόσο που νιώθεις οτι είσαι αυτοπτης μαρτυρας στις καταστάσεις που περιγράφει. Ακόμα και στην περιγραφή των προσώπων, νιώθεις ότι τους γνωρίζεις πια τόσο καλά που αν ξαφνικά εμφανιζόντουσαν μπροστά σου θα τους αναγνωρίσεις αμέσως. Με συγκλόνισε η περιγραφή του Ραινχολντ στην Μιτζι πριν την δολοφονία της. Οι μέρες πριν την δολοφονία της, ο τρόπος που προϊδεάζει τι θα της συμβεί είναι συγκλονιστικός. Καπoια στιγμή ένωσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατότερα. Κι όμωs δεν υπάρχει κανένα δράμα, η αφήγηση μοιάζει να είναι γυμνή από οποιαδήποτε συναίσθημα.

Και τώρα σας αφήνω, παω να περπατήσω τα δυο λαμπραντόρς μιας κυρίας 74 ετών που αποφασισε να παραμείνει στο σπίτι της τις επόμενες εβδομάδες. Στο τελος θα γλυτωσουμε απο τον ιο και θα παμε απο καταθλίψη, οικονομική δυσπραγία και άγχος.
 
Last edited:

Καλοκαίρι

Κοινωνός
Καλημέρα σας και να έχουμε ένα όμορφο σαββατοκύριακο μέσα στο σπίτι μας πάντα!

Ο Φραντς θα φάει το κεφάλι του με τις επιλογές του τελικά. Δεν γίνεται άνθρωπο που σου φέρθηκε άτιμα μια φορά, που είναι απόβρασμα της κοινωνίας όπως κι εσύ βέβαια, να τον κάνεις "φίλο" ξανά... Αλλά ίδια φάρα είναι. Με χαρακτηριστική άνεση σκοτώνουν ανθρώπους. Ανταγωνισμός μεταξύ τους, μόνο που ο Ραινχολντ πληγώνει συνέχεια τον Φραντς και ο Φραντς δεν αντιδρά, τουλάχιστον ακόμα. Συμφωνώ ότι ενώ σε προϊδέαζε για την κατάληξη της Μίτσε με τις βόλτες στο δάσος, ταυτόχρονα το περιέγραψε στυγνά και ψυχρά, κάνοντας να νιώσει ο αναγνώστης έντονα.

Περιμένω στη συνέχεια να δω τον Φραντς να κάνει κάτι, οτιδήποτε να αντιδράσει.
 
Σχεδόν με κάλυψαν οι προηγούμενοι! Ήθελα να γράψω πολλά αλλά θα περιοριστώ...

Καταρχάς θα σταθώ σε μια φράση του Ντέμπλιν, που ουσιαστικά θεωρώ πως είναι η πεμπτουσία του χαρακτήρα του Φραντς.
".. ο Φραντς χτύπησε με λύσσα το θεριό, κι αυτό σέρνεται πίσω του απειλητικά αφρίζοντας και μουγκρίζοντας"
Ο Φραντς ήθελε αλλά δεν μπόρεσε...
Ο Φραντς προσπάθησε αλλά δεν τα κατάφερε...
Δεν έχει καμιά σημασία πλέον.
Ίσως να έφταιγε το μυαλό του, οι εποχές που ζούσε αλλά δεν μπόρεσε να σκοτώσει το θηρίο. Κι αυτό νομίζω είναι η κατάρα του. Ο Φραντς βγαίνοντας από τις φυλακές νόμιζε ότι σκότωσε το θηρίο. Ήθελε να παραμείνει τίμιος...
Τον έχουμε δει να πεισμώνει, να παλεύει αλλά και με μια σκέψη να αναιρεί όλες τις προηγούμενες πράξεις του. Μέσα σε αυτά όλα ξαναγυρίζει στην συμμορία, βάζει τον Ραίνχολντ σπίτι του και σπάει στο ξύλο τον μοναδικό άνθρωπο που τον έχει καταλάβει σαν χαρακτήρα.
Εικάζω πως το τέλος του θα είναι άσχημο και δεν θα το περιμένει... Ο θεριστής είναι ο θάνατος.

Με συγκλόνισε η περιγραφή του ξυλοδαρμού της Μίτσε.
Ειλικρινά ένιωσα πολύ άβολα, αλλά παράλληλα θαύμασα την συγγραφική δεινότητα του Ντέμπλιν. Τόσο ζωντανές περιγραφές, τέτοια ένταση. Θεωρώ πως με συγκλόνισε πιο πολύ από την δολοφονία της Μίτσε.

Εντυπωσιακή η μικρή ιστορία του ψαρά Φίνκε, που άλλαξε ταυτότητα για να γλυτώσει από μια ζωή που δεν ήθελε και προδόθηκε από ένα τυχαίο γεγονός. Από την θετή κόρη του ανθρώπου που του έκλεψε την ταυτότητα.
Και εκεί γίνεται και ο παραλληλισμός με τον Φραντς...
Δύο άνθρωποι που ήθελαν να είναι κάποιοι άλλοι!

Να πω επίσης πως ο Φραντς είναι ο τέλειος αντιήρωας.
Το έχουμε συμπονέσει, λυπηθεί, μισήσει, συγχωρέσει. Είναι ένα δείγμα πως ο Ντέμπλιν έγραφε υψηλή λογοτεχνία και οι χαρακτήρες του είναι πολυδιάστατοι.
Μετά την δολοφονία της Μίτσε μόνο η Εύα και ο Χέρμπερτ του έμειναν ως φίλοι. Θα το καταλάβει άραγε αυτό ο Φραντς; Δεν φαίνεται να μπορεί να ξεχωρίσει τους "γνωστούς" από τους "φίλους". Αυτός ίσως τον μπλέξει χειρότερα...

ΥΓ: Καταλάβατε κι εσείς πως η Μίτσε ήταν λεσβία; Και έχασε τον έρωτα της; Κι ότι ήθελε γιαυτό το παιδί ο Φραντς να το κάνει με την Εύα κι όχι μαζί της; :χμ:
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
τον μοναδικό άνθρωπο που τον έχει καταλάβει σαν χαρακτήρα.

Με συγκλόνισε η περιγραφή του ξυλοδαρμού της Μίτσε.

Εντυπωσιακή η μικρή ιστορία του ψαρά Φίνκε, που άλλαξε ταυτότητα για να γλυτώσει από μια ζωή που δεν ήθελε και προδόθηκε από ένα τυχαίο γεγονός. Από την θετή κόρη του ανθρώπου που του έκλεψε την ταυτότητα.
Και εκεί γίνεται και ο παραλληλισμός με τον Φραντς...
Δύο άνθρωποι που ήθελαν να είναι κάποιοι άλλοι!


ΥΓ: Καταλάβατε κι εσείς πως η Μίτσε ήταν λεσβία; Και έχασε τον έρωτα της; Κι ότι ήθελε γιαυτό το παιδί ο Φραντς να το κάνει με την Εύα κι όχι μαζί της; :χμ:
Αρχικά να πω μπράβο στη @Λήδα γιατί πραγματικά μου έφτιαξε τη διάθεση σήμερα αυτό που μας μετέφερες, η εθελοντική βοήθεια που δίνετε αυτήν την τόσο περίεργη περίοδο.

Βρήκες τα σωστά λόγια, ότι δηλαδή όντως η Μίτσε είναι ο μοναδικός άνθρωπος που έχει καταλάβει τον Φραντς σαν χαρακτήρα. Κι έτσι ο άδικος θάνατός της γίνεται ακόμα πιο τραγικός στα μάτια μου.

Επίσης, όντως, μου είχε διαφύγει αυτή η ιστορία μέσα στην ιστορία μας, ωραία παρατήρηση.

Η Μίτσε ότι είναι λεσβία κάτι αντιλήφθηκα. Το ότι έχασε τον έρωτά της; Πες μας λίγο γι'αυτό, δεν είμαι σίγουρη αν το κατάλαβα. Σαν να στέκει αυτό που λες αλλά δεν μπορώ να το στοιχειοθετήσω, ίσως χάθηκα στη μετάφραση.
 

Άρτζι

Κοινωνός
Τα σχόλιά σας με βρίσκουν απολύτως σύμφωνη. Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο εκτός από το ότι, παρά το γεγονός ότι ο Ραινχολντ ήταν εκείνος που σκότωσε τη Μίτσεκεν, για μένα ηθικός αυτουργός είναι ο Φραντς. Δεν του συγχωρώ ούτε τον ξυλοδαρμό της, ούτε το ότι την "έβαλε στο στόμα του λύκου" φέρνοντας τον Ράινχολντ να τη δει στο σπίτι τους. :(
Ο Ράινχολντ, σωστό σκουλήκι της λάσπης, έχει ξετυλίξει όλο τον υπέροχο χαρακτήρα του σε αυτό το κεφάλαιο, θα έλεγα πως το κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στην αφεντιά του και τις αρετές του.
Συμφωνώ και επαυξάνω τον χαρακτηρισμό "σκουλήκι της λάσπης". Η επιτομή της αθλιότητας ο τύπος.. :οργή:
Ο Φραντς ήθελε αλλά δεν μπόρεσε...
Ο Φραντς προσπάθησε αλλά δεν τα κατάφερε...
Δεν έχει καμιά σημασία πλέον.
Χμμ, αυτές οι φράσεις του κειμένου με προβλημάτισαν αρκετά. Μου έδιναν την εντύπωση πως ο Φραντς είναι έρμαιο της μοίρας, αλλά δεν μπορώ πια να παραβλέψω τις κακές επιλογές που κάνει ο ήρωάς μας. Όσα εμπόδια κι αν του φέρνει η μοίρα, οι κακές παρέες, ο Φραντς δεν είναι άμοιρος ευθυνών.
Να πω επίσης πως ο Φραντς είναι ο τέλειος αντιήρωας.
Το έχουμε συμπονέσει, λυπηθεί, μισήσει, συγχωρέσει. Είναι ένα δείγμα πως ο Ντέμπλιν έγραφε υψηλή λογοτεχνία και οι χαρακτήρες του είναι πολυδιάστατοι.
Νομίζω πως αυτό θα είναι το σχόλιο που θα μείνει συνολικά για το βιβλίο. :μπράβο:

Και τώρα σας αφήνω, παω να περπατήσω τα δυο λαμπραντόρς μιας κυρίας 74 ετών που αποφασισε να παραμείνει στο σπίτι της τις επόμενες εβδομάδες. Στο τελος θα γλυτωσουμε απο τον ιο και θα παμε απο καταθλίψη, οικονομική δυσπραγία και άγχος.
Μπράβο για τη δράση σας!!! :γιούπι: Αυτές οι κινήσεις αλληλεγγύης είναι που θα μας βγάλουν όσο το δυνατόν πιο αλώβητους από τη δύσκολη κατάσταση που ζούμε!! Ας παραδειγματιστούμε όλοι!!
 

Λήδα

Κοινωνός
Πηγα τα σκυλιά βολτα, πηγα ΣΜ που ειχε μόνο άδεια ραφια (νευρίασα, θύμωσα με τη βλακεία και των εγωισμό ολων αυτών που ψωνίζουν λες και ερχεται το τέλος του κόσμου) και λεω να περάσω το ΣΒΚ διαβάζοντας το υπολοιπο βιβλίο μπας και ηρεμήσω

Γ: Καταλάβατε κι εσείς πως η Μίτσε ήταν λεσβία; Και έχασε τον έρωτα της; Κι ότι ήθελε γιαυτό το παιδί ο Φραντς να το κάνει με την Εύα κι όχι μαζί της; :χμ:
Νομίζω οτι η Μίτσε ειναι bisexual. Επίσης νομίζω οτι θα ήθελε ή ιδια να εχει ενα παίδι με την Ευα. Μια και αυτό ήταν αδύνατο, χρησιμοποίησε το Φραντς σαν υποκατάστατο. Ο Φραντς γίνεται ουσιαστικά το εργαλείο που θα ενώσει ακόμη περισσότερο αυτες τις δύο γυναίκες. Στο μυαλό της Μίτσε (ισως και στο μυαλό της Ευας) το παιδι θα ήταν δικό της και της Ευας.
 
Last edited:
Η Μίτσε ότι είναι λεσβία κάτι αντιλήφθηκα. Το ότι έχασε τον έρωτά της; Πες μας λίγο γι'αυτό, δεν είμαι σίγουρη αν το κατάλαβα. Σαν να στέκει αυτό που λες αλλά δεν μπορώ να το στοιχειοθετήσω, ίσως χάθηκα στη μετάφραση.
Με πρόλαβε η Λήδα!
Έδωσε μια πολύ ωραία εξήγηση. Και έχει δίκιο. Η Μίτσε είναι αμφισεξουαλική και θέλει ένα παιδί!
 
Δεν του συγχωρώ ούτε τον ξυλοδαρμό της, ούτε το ότι την "έβαλε στο στόμα του λύκου" φέρνοντας τον Ράινχολντ να τη δει στο σπίτι τους. :(
Εύστοχο!!
Ο Φραντς με τις επιλογές του έχει βλάψει κι άλλους...
 
Εχω και μια ερωτηση. Η Σονια, η Μιετσε και η Εμι ειναι το ιδιο προσωπο;
Ναι Πίκο είναι το ίδιο πρόσωπο!
Παρουσιάστηκε ως Έμι (Από Εμιλιέ), εν συνεχεία την μαθαίνουμε ως Σόνια και μέχρι την δολοφονία της ως Μίτσε!
 
Last edited:

Πίκος Απίκος

Κοινωνός
Ο Ράινχολντ, άλλος άντρακλας και ποταπή προσωπικότητα, δεν μπορεί να χωνέψει ότι ο Φραντς έχει γλυκιά σύντροφο που τον αγαπά πραγματικά
Αυτο συγκεκριμενα @Αννετούσκα δεν το έχει χωνέψει ούτε ο ίδιος ο Φραντς για να λέμε την αληθεια.:μαναι:
 

Άρτζι

Κοινωνός
Αυτο συγκεκριμενα @Αννετούσκα δεν το έχει χωνέψει ούτε ο ίδιος ο Φραντς για να λέμε την αληθεια.:μαναι:
Ούτε το χώνεψε, ούτε το εκτίμησε. :όχισουλέω: Με πόση αδιαφορία αντιμετώπισε στην αρχή την εξαφάνισή της, με ξεπερνά!! :τσκτσκ:
 
Πριν ξεκινήσω το σχολιασμό των τελευταίων κεφαλαίων, θα ήθελα απλά να πω πως οι στιγμές του Φραντς στην ψυχιατρική κλινική είναι από τα πιο συγκλονιστικά αποσπάσματα που έχω διαβάσει ποτέ σε λογοτεχνικό βιβλίο... Τελειώνοντας την ανάγνωση αισθάνθηκα πως χρειάζομαι αέρα...

Βιβλία 8 και 9 λοιπόν ή αλλιώς έκαστος εφ' ω ετάχθη! :ναι:
Καταρχάς ο Ράινχολντ για ακόμη μια φορά φανερώνει τον άθλιο χαρακτήρα του και μέσα στις ανασφάλειες του κινείται σπασμωδικά έως και την στιγμή της σύλληψης του. Συλλαμβάνεται, καρφώνει όποιον μπορεί και εν τέλει καταλήγει στην φυλακή κατηγορούμενος για τον φόνο της Μίτσε. Μέσα σε όλα αυτά μαθαίνουμε και για την ιστορία της Μίτσε. Ο Φραντς του καίει το σπίτι σε μια τελείως αψυχολόγητη φάση.
Σημειωτέον ο Ράινχολντ κατατάσσεται μέσα στους πιο μισητούς χαρακτήρες που έχω συναντήσει σε βιβλίο.
Μαθαίνουμε επίσης πως η Εύα ήταν έγκυος και περίμενε το παιδί του Φραντς, το οποίο εν τέλει το χάνει. Δεν ήταν γραφτό αυτή να γίνει μάνα και φυσικά ο Μπίμπερκοφ πατέρας.
Σε αυτά τα τελευταία κεφάλαια γνωρίζουμε και τον Καρλ τον σιδερά, έναν μικροαπατεώνα ο οποίος θα παίξει ρόλο στα δρώμενα. Βλέπουμε για ακόμη μια φορά βεβαίως πως δεν υπάρχουν ηθικοί φραγμοί από κανέναν. Για ακόμη μια φορά ο καθένας ρουφιανεύει, κλέβει, εξαπατά ανάλογα με το προσωπικό του συμφέρον. Η κοινωνία η ίδια οδηγεί ακριβώς εκεί όλους τους χαρακτήρες.
Τον Φραντς παράλληλα τον τρων οι αμφιβολίες για τον ίδιο του τον εαυτό. Αρχίζει σταδιακά και μεταμορφώνεται σε ήρωα / αντί-ήρωα αρχαίας τραγωδίας. Στο ψυχιατρείο όπου και καταλήγει ζει έναν εφιάλτη. Οι Ερινύες, οι τύψεις των σκοτώνουν μαζί με εφιαλτικά παραληρήματα. Εκεί μέσα σε πλήρη αποσύνθεση σωματική και ψυχική θα πεθάνει ο παλιός Φραντς. Ο Φραντς που γνωρίσαμε σε όλο το βιβλίο. Θα έρθει η κάθαρση μετά την νέμεση και όπως ξεκίνησε το βιβλίο έτσι και θα καταλήξει. Με "μια απελευθέρωση". Στην αρχή από τις φυλακές Τέγκελ και στο τέλος από το Ψυχιατρείο. Στην αρχή ο Φραντς ξεκίνησε με την σκέψη να μείνει τίμιος κάτι το οποίο ξεθώριαζε μέρα με την μέρα μέχρι την τελική του αναγέννηση.

Πολλές φορές είδαμε να γίνεται αναφορά στις αδικίες, στους αδικημένους και την ανισότητα - κοινωνική και ταξική - .
Νομίζω αυτό δείχνει ξανά τον λόγο που δεν μπορεί να υπάρξει μια ισορροπία στην κοινωνία με μοιραία κατάληξη την άνοδο του Χίτλερ στην ηγεσία της Γερμανίας, με τα γνωστά επακόλουθα. Ακόμα και στο νοσοκομείο που ο Φραντς βρίσκεται σε άθλια κατάσταση, ο Ντέμπλιν αφήνει να εννοειθεί πως οι γιατροί ενδιαφέρονται γιαυτόν μόνο από πείσμα

Στο τέλος βλέπουμε και την πραγματική μορφή της πόρνης Βαβυλώνας. Αυτή την βιβλική μορφή που προκαλεί τρόμο. Μαζί της και ο θάνατος θεριστής ο οποίος έρχεται για τον Φραντς, σχεδόν σαν λυτρωτής. "Μακάριοι οι νεκροί, μακάριοι όσοι πέθαναν".

Θα περιμένω κι άλλους +αναγνώστες να σχολιάσουν και θα επανέλθω!

ΥΓ: Το βιβλίο κατατάσσεται αυτόματα στα αριστουργήματα και σε ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει!
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Φτάνουμε λοιπόν σιγά σιγά προς το τέλος αυτής της μακριάς ιστορίας.. Για τη Μίτσε, μας υπενθυμίζει ο Ντέμπλιν, τσακισμένο το πρόσωπό της, τα δόντια της τσακισμένα, τα μάτια της τσακισμένα, τα χείλια της, η γλώσσα της, ο λαιμός της, η κοιλιά της, τα πόδια της, ο κόρφος της τσακισμένος. Σαν να θέλει να μας μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη αυτό το μεγάλο κακό, αυτή η μεγάλη και αποτρόπαια και άδικη καταστροφή, να μη μας φύγει απ’ τα μάτια. Ο Φραντς δε γνωρίζει ακόμα και αναρωτιέται σχετικά χαλαρά πού να ’ναι, γιατί δε φάνηκε, ωστόσο δεν κινητοποιείται σαν ένας άντρας που την αγαπά για μια γυναίκα που τον αγαπά. Ωστόσο, αγκαλιάζοντας την κοιλιά της εγκύου Εύας, κάτι τον καταδιώκει. Σαφέστατα είναι ο απολογισμός της ζωής του που είναι βαρύς κι ασήκωτος. Η Εύα ανησυχεί περισσότερο από τον Φραντς.
Όταν ο Φραντς ξανασυναντιέται με τον σιδερά Καρλ, ο οποίος παίζει κι αυτός τον ρόλο του στην ιστορία, του λέει να μην πει τίποτα στον Ράινχολντ ότι η Μίτσε έφυγε. Ο Ράινχολντ ασκεί τέτοια επιρροή πάνω του που τον ντρέπεται ο Φραντς, λες και δε θέλει να τον βάλει στο στόμα του αυτός ο νταής γιατί δεν μπορεί να του παραβγεί στην προκλητικότητα.
Στην πορεία εμφανίζονται και οι προφητείες του Ντέμπλιν, για τον χαμό του μωρού της Εύας και περί του θανάτου της Μίτσε. «Κι έστρεψα το κεφάλι κι αντίκρισα κάθε λογής αδικία κάτω απ’τον ήλιο, κι απόρησα: γιατί τα δάκρυα ήταν εκείνων που αδικήθηκαν και που δεν είχαν κανέναν να τους παρηγορήσει και γιατί οι αδικήσαντες ήταν πανίσχυροι. […] Τους νεκρούς μακάριζα που κείτονται κάτω απ’τα δέντρα, που κοιμούνται.»
Η Εύα προσπαθεί να ταρακουνήσει τον Φραντς αλλά αυτός μοιάζει να παραιτείται, υπηρετώντας μοιρολατρικά την κακή μοίρα για την οποία προορίζεται.
Ο Καρλ ο σιδεράς βοήθησε τον Ράινχολντ να μεταφέρει και να θάψει το πτώμα της Μίτσε. Σκέφτεται πόσο κορόιδο πιάστηκε (Τόσο βόδι είμαι) που κοντεύει να κατηγορηθεί ο ίδιος για τη δολοφονία. Προσπαθεί να συνετίσει τον άμυαλο Φραντς και να τον πείσει για το κακό ποιόν του Ράινχολντ αλλά ο Φραντς επιμένει ότι «Καλός είναι.» Είναι άξιος της κακής του μοίρας.
Ο ένας προσπαθεί να καρφώσει τον άλλο, είναι φανερό ότι εδώ παίζουν με τους κανόνες του υποκόσμου, ο φίλος γίνεται εύκολα εχθρός και ο καθένας προσπαθεί να σώσει το τομάρι του. Ο Καρλ δε θα αφήσει σε χλωρό κλαρί τον Ράινχολντ.
Η αποκάλυψη της φρίκης της δολοφονίας της Μίτσε είναι συγκλονιστική.
Ο Φραντς είναι βαθιά καταρρακωμένος. Κι έπειτα, ω τι φρίκη, εμφανίζεται η φάτσα του δίπλα σ’αυτήν του Ράινχολντ στις εφημερίδες, ένοχοι για τη Μίτσε. Μένει άναυδος, σαλτάρει. «Σηκώνεται όρθιος μπροστά στην Εύα, την κοιτάζει, αδύνατο ν’αρθρώσει λέξη, μόνο μην τον πιάσουν τα γέλια: «Κοίτα με, Εύα, έχω τίποτα, κοίταξέ με.» «Όχι, όχι», ξεφωνίζει εκείνη και τον κρατάει γερά. «Κοίταξε ρε, έχω τίποτα, κάτι πρέπει να’χω.» Του’χει στρίψει.
Μου άρεσε πολύ το κομμάτι με τα πέντε σπουργίτια που πετούν από πάνω του σαν οιωνοί και το καθένα έχει κάτι να του πει. Πέντε σπουργίτια, πέντε συνειδησιακά τσιτάτα. Ο Φραντς χάνει τις αναφορές του, χάνει το νήμα της ζωής του, έχει αφήσει να του γλιστρήσει από τα χέρια (Κι ο Φραντς αρχίζει να παρατηρεί την πόλη με τα μάτια του σκύλου που έχασε τα ίχνη.)
Ο Χέρμπερτ έχει σκυλιάσει και θέλει να βοηθήσει τον Φραντς, οπλισμένος, να βρει τον Ράινχολντ. Ο Φράντς βάζει φωτιά στο σπίτι του Ράινχολντ, «να δούμε τώρα πού θα πάει.» Και να’τοι πάλι οι αγαπημένοι συμβολισμοί του Ντέμπλιν, δυο άγγελοι που βαδίζουν πλάι του κι ακούν τον θρήνο του και προβλέπουν το μέλλον του ξανά στη φυλακή, ως κάτι αναπόφευκτο. Όμως να και το πιο σημαντικό όλων: αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται πολύ κοντά στο σημείο ν’αρχίσει να βλέπει, ν’αρχίσει να αισθάνεται. Να’τος ο αντιήρωάς μας. Ένα τυχαίος, ένας κάποιος-κάπου-κάποτε, ένας σαν εμένα-εσένα-αυτόν, αρχικά βουτηγμένος στο σκοτάδι και μετά εγένετο φως. Γιατί αξίζει για τον καθένα αυτή η μετάβαση από το σκότος στο φως.
Ο Ντέμπλιν μας έκανε να γευτούμε και να βουτήξουμε βαθιά το δάχτυλο στο βάζο του απαίσιου κόσμου των ανθρώπων. «Κι όλοι του οι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, όλο αυτό το σκυλολόι, δεν μπορείς να βασιστείς σε κανένα. […] Αν ήμουν άλογο, σκυλί, γάτα, το καλύτερο που θα έκανα θα ήταν ν’αφήσω τις κουράδες μου να πέσουν στη γη και να το σκάσω μετά από δω όσο πιο γρήγορα γίνεται.»
Ο Φραντς θέλει να κάνει κακό στον Ράινχολντ αλλά νιώθει ανίκανος και σκέφτεται την αυτοκτονία σαν προσωπική λύτρωση απ’τα δεινά της ζωής του. Εμφανίζεται μοιρολάτρης «Τη ζωή μου δεν την ορίζω πια.»
Ο Φραντς μπαίνει στο φρενοκομείο, πλήρως εξαθλιωμένος, ένας άθλιος, παραιτείται από την ίδια του την ύπαρξη και από τη ζωή γενικότερα. Είναι συγκλονιστικές αυτές οι στιγμές του βιβλίου. Δε συνεργάζεται με τους γιατρούς, δε συνεργάζεται με κανέναν. Αυτό που κυρίως όμως συμβαίνει είναι ότι «Η ψυχή του Φραντς έχει φτάσει στην κατώτατη βαθμίδα.» Προτιμά να ζει σαν ζώο, σαν ποντίκι, «ό,τι ήταν μέσα του ζωντανό, τρέχει στα χωράφια». Κι εκεί του γίνεται ένα ΚΛΙΚ, ένα σπουδαίο κλικ επαναφοράς, εξαγνισμού, μέσω της επιστροφής στη γη, σαν μια αληθινή αναγέννηση. Βλέπει τον εαυτό του να δρέπει τους σπόρους που έχει η γη άφθονους επάνω της, «υπάρχει χώρος στους αγρούς, πολλούς σπόρους έχει μέσα του ο Φραντς, κάθε μέρα βγαίνει σαν άνεμος από το κτίριο και σπέρνει καινούργιους.»
Συνομιλία με τον θάνατο. Δυνατές στιγμές. Ο θάνατος προσωποποιείται και κάνει διάλογο με τον Φραντς. Του καταλογίζει την κακή τροπή της ζωής του. Ήταν δειλός, εγωιστής, ψωροπερήφανος, υπερόπτης, εκτίμησε λάθος τις δυνάμεις του και απομακρύνθηκε από τον αρχικό του στόχο να παραμείνει τίμιος. Αποξενώθηκε από τον εαυτό του. Του λέει ο θάνατος, βάζοντάς του τις φωνές: «Εξάμβλωμα είσαι με ιδέες παρανοϊκές, με ιδέες ξιπασμένες…». Ο κόσμος είναι από ζάχαρη και σκατά.
Ο Φραντς, όπως οι γευσιγνώστες κρασιού, κλωθογυρίζει τον θάνατο στο στόμα του να δει τι γεύση έχει, από τι υλικά είναι φτιαγμένος, παίρνει τον χρόνο του να τον επεξεργαστεί και δίνει το δικαίωμα στον εαυτό του να πάρει μια απόφαση. Δεν κάνει πια εμετό τον ζωμό που του δίνουν, αρχίζει να τον δέχεται. Αρχίζει να αποφασίζει να ζήσει, διαλέγει στρατόπεδο σ’αυτήν την ύστατη έστω στιγμή, ένα βήμα πριν περάσει απέναντι, στην όχθη του θανάτου. Αρχίζει να μη ΦΟΒΑΤΑΙ τη ζωή.
Ξεκινά μια ακόμη «μεταφυσική» παρομοίωση του Ντέμπλιν απ’ αυτές που μας έχει συνηθίσει σε όλο το βιβλίο και που μας γοητεύουν. Η διαδικασία του ψησίματος του ψωμιού σε έναν πυρωμένο φούρνο ώσπου αυτό να φουσκώσει, να εξατμιστεί, να μείνει αυτό που πρέπει: να σκάσουν όλες οι φουσκάλες της ζωής του Φραντς, να μείνει αυτό που πρέπει, η ουσία του. Παρελαύνουν όλοι οι πρωταγωνιστές της ζωής του, αυτοί που τον οδήγησαν στον πάτο. Οι διάλογοι με τον Ράινχολντ είναι και πάλι προκλητικοί, ξεδιάντροποι, ανάλογοι του ίδιου του χαρακτήρα του. Ο Ράινχολντ, ένας από τους απεχθέστερους υπανθρώπους που έχω συναντήσει. Γίνεται ο τελικός απολογισμός, η αποτίμηση της μέχρι τώρα πορείας του. Ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του όλη η άθλια ζωή του, σε ένα παραλήρημα, βλέπει το θρίλερ της ζωής του. Από την απόγνωση περνά στην αυτολύπηση. Το απόλυτο ψυχογράφημα ενός αντιήρωα. Περιμένει λοιπόν τον θάνατο να τον λυτρώσει από τον αβάσταχτο συνειδησιακό του πόνο.
Ο Φραντς ξαναγεννιέται, γίνεται νηφάλιος. Μετά τη δίκη της Μίτσε, του προσφέρεται μια θέση ως βοηθός πορτιέρη σ’ένα εργοστάσιο. Γίνεται τελικά γρανάζι της κανονικότητας. «Δεν είναι πια μόνος του στην Αλεξάντερπλατς». «Τίποτα πια δε θ’ ακολουθήσω στα τυφλά. Αγαπητή πατρίδα, μείνε ήσυχη, έχω τα μάτια μου ανοιχτά και δε θα πέσω πια τόσο εύκολα στην παγίδα.» Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τη μοίρα του. «Όταν ξεσπάει πόλεμος και με παίρνουν φαντάρο και δεν ξέρω γιατί, κι ο πόλεμος έγινε χωρίς εμένα, είναι δικό μου το φταίξιμο και καλά να πάθω.»
Τι να πω τελικά γι' αυτό το βιβλίο; Μια δύσκολη κατάβαση σε 9 πράξεις, που παρακολουθήσαμε συντεταγμένα σε μερικές εβδομάδες παρέα. Ελπίζω να ακολουθήσει πλούσια κουβέντα, σε συνέχεια του πολύπλοκου αυτού κειμένου. Προτείνω να πιούμε σήμερα ένα ποτηράκι να γιορτάσουμε αυτή τη συνανάγνωση, είναι και Σάββατο (στην προκειμένη σαν να λέμε Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη... αλλά anyway!:ευχαριστώ:)
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Επίσης, έψαξα να βρω τη σειρά «Βερολίνο Αλεξάντερπλατς» του Φασμπίντερ αλλά δεν κατάφερα να τη βρω με ελληνικούς υπότιτλους. Ωστόσο, βλέποντας λίγο, ένιωσα ότι έχει μεταφερθεί τέλεια το κλίμα το βιβλίου -τα χρώματα, τα πρόσωπα, το ύφος- και θα ήθελα να τη δω κάποια στιγμή. Αν έχει κανείς διαφωτιστικές πληροφορίες για το θέμα, ας τις μοιραστεί.
 
Top