Μην ξεχνάτε ότι η ιστορία διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1920 ενώ το βιβλίο εκδίδεται στα 1929. Στις εκλογές του Μαΐου του 1928 το Ναζιστικό Κόμμα, πήρε το 2,6%, εξέλεξε 12 βουλευτές σε σύνολο 491 και ήταν το 9ο κόμμα.
Οι εκλογές του 1928 ήταν οι πρώτες όπου το Ναζιστικό Κόμμα πήρε επισήμως μέρος. Στις 2 εκλογικές αναμετρήσεις του 1924 το Ναζιστικό Κόμμα δεν μπορούσε να πάρει μέρος και οι ηγέτες του ήταν φυλακισμένοι σαν συνέπεια του Πραξικοπήματος της Μπυραρίας του Μονάχου. Ο φυλακισμένος Χίτλερ παραιτείται από την ηγεσία του και το Ναζιστικό Κόμμα μετασχηματίζεται-μετονομάζεται στο Εθνικοσοσιαλιστικό Απελευθερωτικό Κίνημα το οποίο στις εκλογές του Μαΐου του πήρε 6,5% εξέλεξε 32 επί συνόλου 472 βουλευτών και ήταν το 6ο κόμμα υπό την ηγεσία του Έριχ Λούντεντορφ (1865-1937). Στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1924 το κόμμα έχασε πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους του λαμβάνοντας το 3% και εξέλεξε 14 στους 493 βουλευτές παίρνοντας την 8η θέση. Μετά τις εκλογές, ο Χίτλερ απελευθερώθηκε, το Ναζιστικό Κόμμα νομιμοποιήθηκε και στην ηγεσία του επανήλθε ο Χίτλερ ενώ ο Λούντεντορφ απομονώθηκε από το κόμμα καθώς οι συνωμοσιολογικές, αντιχριστιανικές, αντισημιτικές και αποκρυφιστικές απόψεις του ήταν γραφικές ακόμα και για τους Ναζί, αν και μετά την ανάληψη της εξουσία από το Χίτλερ, ο τελευταίος προσπάθησε να επανασυνδεθεί με τον Λούντεντορφ συναντώντας την άρνηση του. Η κηδεία του βέβαια το 1937 έγινε παρά την εκπεφρασμένη επιθυμία του με κρατική υποστήριξη, παρευρέθηκε ο ίδιος ο Χίτλερ και προβλήθηκε κατά κόρον. Για να μην σας πρήζω άλλο, το 1928 οι Ναζί ήταν μια μικρής εμβέλειας, αλλά ηχηρή πολιτική παρουσία (στις ίδιες εκλογές ας πούμε οι Κομμουνιστές πήραν 12,6%, 9% και 10,6% αντίστοιχα, εξέλεξαν 62, 45 και 54 βουλευτές και πήραν την 4η, 5η και 4η θέση, ενώ 1ο κόμμα και στις 3 αναμετρήσεις αναδείχτηκε το Σοσιαλδημοκρατικό, χωρίς αυτοδυναμία, πράγμα που οδήγησε σε κυβερνήσεις συνεργασίας με κεντροδεξιά κυρίως κόμματα). Η κατάσταση θα αλλάξει μετά τις εκλογές του 1930, οπότε οι Ναζί γίνονται το δεύτερο κόμμα και το 1932 πρώτο.
Βρισκόμαστε λοιπόν στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης, μάλιστα στην καλύτερη εποχή της (η περίοδος 1924-1929 χαρακτηρίζεται σαν η Χρυσή Εποχή (Goldene Zwanziger) με άνθηση τόσο στο οικονομικό επίπεδο, όσο και στο επίπεδο κουλτούρας/τέχνης αλλά και πολιτική σταθερότητα. Άρα λοιπόν ούτε δικτατορία έχουμε, ούτε ολοκληρωτικό καθεστώς. Φυσικά αυτή η άνθηση ήταν απλά η επιφάνεια, αφορούσε τα ανώτερα στρώματα και δεν επηρέασε την καθημερινότητα της μικρομεσαίας και κατώτερης οικονομικής τάξης που καταστράφηκε από τον πόλεμο και την οικονομικοπολιτική αστάθεια του 1918-1923 και η κρίση του 1929 τα γκρέμισε όλα.
