Συνανάγνωση: "Βερολίνο Αλεξάντερπλατς" Άλφρεντ Ντέμπλιν (Alfred Doeblin)
- Thread starter Νικόλας Δε Κιντ
- Start date
"Η δυστυχία του να είσαι διάνοια" - Έλλη Μ.
Ή κάπως έτσι...
Ή κάπως έτσι...
Οι διάλογοι με τον Ντανο"Η δυστυχία του να είσαι διάνοια" - Έλλη Μ.
Ή κάπως έτσι...
Έλλη Μ
Συντονιστής
..στα χναρια των πλατωνικων διαλόγων 
Στα δύο πρώτα μέρη με καλυψατε σε όλα στο σχολιασμό με έντονη σε μένα εικόνα την ασφάλεια της φυλακής στον Φραντς. Πως η δύναμη της συνήθειας σε ένα περιοριστικό περιβάλλον μας δεσμεύει στην ελευθερία μας τελικά.
Να επισημάνω για μένα τον ρυθμό της αφήγησης του Ντέμπλιν.... είναι απλά μοναδικός...αλλού τρέχει, αλλού κόβεται απότομα, τρεκλίζει, ζαλίζεται, σκοντάφτει και πέφτει, αλλού κινείται στο ρυθμό των τραμ του Βερολίνου και τελικά μαγεύει.
Ελπίζω να πω περισσότερα για το δεύτερο μέρος της συν ανάγνωσης.
Να επισημάνω για μένα τον ρυθμό της αφήγησης του Ντέμπλιν.... είναι απλά μοναδικός...αλλού τρέχει, αλλού κόβεται απότομα, τρεκλίζει, ζαλίζεται, σκοντάφτει και πέφτει, αλλού κινείται στο ρυθμό των τραμ του Βερολίνου και τελικά μαγεύει.
Ελπίζω να πω περισσότερα για το δεύτερο μέρος της συν ανάγνωσης.
Τελευταίος και καταϊδρωμένος καταθέτω κι εγώ τις εντυπώσεις μου.
Διάβαζα ακατάστατα, δίχως πρόγραμμα, στα σπαράγματα του ελεύθερου χρόνου της ημέρας και της νύχτας. Πριν φτάσω στην 50η σελίδα (ενδεικτικά το λέω το 50η) σκέφτηκα: "Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Δεν
θυμάμαι τίποτα. Είμαι χαζός".
Το να τα φορτώσω στον μεταφραστή δεν μου πήγαινε. Η μετάφραση μου φαίνεται αν όχι πολύ καλή, τουλάχιστον αξιοπρεπής.
Σιγά σιγά άρχισα να μπαίνω στον κόσμο που ήθελε με τόσα μέσα (αφήγηση, διαφημίσεις, προγράμματα δρομολογίων, νομική και ιατρική ορολογία, κλπ) να κατασκευάσει ο Ντέμπλιν. Και εν τω μέσω όλων αυτών, φυσικά, ο Φραντς Μπίμπερκοπφ.
Οι φορμαλιστές λένε ότι υπάρχουν τόσα βιβλία όσα και αναγνώστες. Σκέφτομαι ότι ίσως στα μάτια των γυναικών αναγνωστριών να φαντάζει περισσότερο επικίνδυνος απ' όσο στων ανδρών αναγνωστών, κι ελπίζω να μην πυροδοτήσει καμιά διαμάχη το γραφόμενο. Πάντως δεν έχω τέτοια πρόθεση.
Ίσως αν η Ίντα δεν ξεστόμιζε τα "πουτανόσπορε" και "νταβατζή" να ζούσε τώρα, τρόπος του λέγειν. Ναι, το έγκλημα "εν βρασμώ ψυχής". Μια άβυσσος μπορεί να κρύβεται μέσα σε αυτές τις τρεις λέξεις, που περισσότερα κρύβουν, παρά φανερώνουν.
Νομίζω ότι η επίμονη αναφορά στην ευαισθησία που επιδεικνύει ο Φραντς Μπίμπερκοπφ για την καρδερίνα θέλει ακριβώς να υπογραμμίσει ότι ο άνθρωπος, ο Φραντς εν προκειμένω, δεν ταξινομείται σε τέρας ή πονόψυχο και όποιους άλλους διαχωρισμούς, αλλά ότι μπορεί να εμπεριέχει αυτά τα στοιχεία και ακόμα περισσότερα. (Στο σημείο αυτό, ας θυμηθούμε το περίφημο "he was a commonwealth", όσοι ήμασταν στην θρυλική (sic) συνανάγνωση του "Αβεσσαλώμ Αβεσσαλώμ")
Και κάπως έτσι κυλούσαν τα πράγματα, όταν το ξαφνικό άνοιγμα μιας πόρτας αυτοκινήτου, σταθμευμένο στην διάβαση πεζών της Ακαδημίας & Κανάρη, παραλίγο να στερήσει την εκλεκτή σας ομάδα από ένα μέλος που συμβαίνει να είναι και μοτοσυκλετιστής. Ακόμα και στο φορείο, περιμένοντας για ακτινογραφίες, δεν άφησα τον χρόνο να πάει χαμένος και διάβαζα αυτό που, πλέον, δεν μπορούσα να αφήσω από τα χέρια μου, έχοντας μπει στο δεύτερο βιβλίο, μιας και όσα συνάντησα εκεί έχουν την σφραγίδα του αριστουργήματος.
Νίκολα σου είμαι ευγνώμων για την επιλογή του θησαυρού που επί 25 έτη είχα στο ράφι και δεν το πήρα χαμπάρι ο... βάλτε ό,τι θέλετε.
Διάβαζα ακατάστατα, δίχως πρόγραμμα, στα σπαράγματα του ελεύθερου χρόνου της ημέρας και της νύχτας. Πριν φτάσω στην 50η σελίδα (ενδεικτικά το λέω το 50η) σκέφτηκα: "Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Δεν
θυμάμαι τίποτα. Είμαι χαζός".
Το να τα φορτώσω στον μεταφραστή δεν μου πήγαινε. Η μετάφραση μου φαίνεται αν όχι πολύ καλή, τουλάχιστον αξιοπρεπής.
Σιγά σιγά άρχισα να μπαίνω στον κόσμο που ήθελε με τόσα μέσα (αφήγηση, διαφημίσεις, προγράμματα δρομολογίων, νομική και ιατρική ορολογία, κλπ) να κατασκευάσει ο Ντέμπλιν. Και εν τω μέσω όλων αυτών, φυσικά, ο Φραντς Μπίμπερκοπφ.
Οι φορμαλιστές λένε ότι υπάρχουν τόσα βιβλία όσα και αναγνώστες. Σκέφτομαι ότι ίσως στα μάτια των γυναικών αναγνωστριών να φαντάζει περισσότερο επικίνδυνος απ' όσο στων ανδρών αναγνωστών, κι ελπίζω να μην πυροδοτήσει καμιά διαμάχη το γραφόμενο. Πάντως δεν έχω τέτοια πρόθεση.
Ίσως αν η Ίντα δεν ξεστόμιζε τα "πουτανόσπορε" και "νταβατζή" να ζούσε τώρα, τρόπος του λέγειν. Ναι, το έγκλημα "εν βρασμώ ψυχής". Μια άβυσσος μπορεί να κρύβεται μέσα σε αυτές τις τρεις λέξεις, που περισσότερα κρύβουν, παρά φανερώνουν.
Νομίζω ότι η επίμονη αναφορά στην ευαισθησία που επιδεικνύει ο Φραντς Μπίμπερκοπφ για την καρδερίνα θέλει ακριβώς να υπογραμμίσει ότι ο άνθρωπος, ο Φραντς εν προκειμένω, δεν ταξινομείται σε τέρας ή πονόψυχο και όποιους άλλους διαχωρισμούς, αλλά ότι μπορεί να εμπεριέχει αυτά τα στοιχεία και ακόμα περισσότερα. (Στο σημείο αυτό, ας θυμηθούμε το περίφημο "he was a commonwealth", όσοι ήμασταν στην θρυλική (sic) συνανάγνωση του "Αβεσσαλώμ Αβεσσαλώμ")
Και κάπως έτσι κυλούσαν τα πράγματα, όταν το ξαφνικό άνοιγμα μιας πόρτας αυτοκινήτου, σταθμευμένο στην διάβαση πεζών της Ακαδημίας & Κανάρη, παραλίγο να στερήσει την εκλεκτή σας ομάδα από ένα μέλος που συμβαίνει να είναι και μοτοσυκλετιστής. Ακόμα και στο φορείο, περιμένοντας για ακτινογραφίες, δεν άφησα τον χρόνο να πάει χαμένος και διάβαζα αυτό που, πλέον, δεν μπορούσα να αφήσω από τα χέρια μου, έχοντας μπει στο δεύτερο βιβλίο, μιας και όσα συνάντησα εκεί έχουν την σφραγίδα του αριστουργήματος.
Νίκολα σου είμαι ευγνώμων για την επιλογή του θησαυρού που επί 25 έτη είχα στο ράφι και δεν το πήρα χαμπάρι ο... βάλτε ό,τι θέλετε.
Μπέιζιλ, καταρχάς ελπίζω να είναι όλα καλά και να μην συμβαίνει κάτι σοβαρό.
Περαστικά φίλε, και γρήγορη ανάρρωση. Και προσοχή στους ασυνείδητους!
Πραγματικά θρυλική!
Άρα να σε υπολογίζω και για μελλοντικές συναναγνώσεις;
Ευτυχώς γλύτωσα τα σπασίματα. Πάντως, όταν ξάπλωσα φαρδύς πλατύς στην άσφαλτο ένιωσα μια ξεκούραση, άλλο πράγμα! ?Μπέιζιλ, καταρχάς ελπίζω να είναι όλα καλά και να μην συμβαίνει κάτι σοβαρό.
Περαστικά φίλε, και γρήγορη ανάρρωση. Και προσοχή στους ασυνείδητους!
Άρα να σε υπολογίζω και για μελλοντικές συναναγνώσεις;
Με τέτοιο γούστο που έχεις, ασφαλώς και να με υπολογίζεις!
Περαστικά σου Μπέιζιλ! Ο Φραντς Μπίμπερκοπφ θα σε κέρναγε μια μπύρα πάντως μετά από όλο αυτό που πέρασες.
Συμφωνώ απόλυτα. Και νομίζω πως πολλές φορές το ξεχνάμε αυτό και κρίνουμε τα πάντα με όρους άσπρο/ μαύρο
Έχεις δίκιο και νομίζω πως αυτό που έγραψε ο Μπέιζιλ από πάνω δικαιώνει αυτό που αναφέρεις. Έχει πολύ ψωμί το βιβλίο πάντως θέλω να δω τι εκπλήξεις μας επιφυλάσσει ο Ντέμπλιν..
Ο Μπίμπερκοπφ έχει την αφελή πεποίθηση ότι μπορεί να περάσει στην άλλη πλευρά της κοινωνίας. Αλλά η κοινωνία τροφοδοτείται από το έγκλημα, που κάθε τόσο ο παρίας του εαυτού του, αγωνίζεται να το διώξει από μπροστά του. Η προσπάθειά του είναι ηρωική και δεν την εγκαταλείπει.
Όμως δεν άργησε να δεχτεί το πρώτο χτύπημα και να εξαπατηθεί. Παραιτείται από όλα, πίνει και χαλάει όλα τα λεφτά του. Παρόλο που δεν έπαθε και κατι τρομερό, βλέπει όλη του την προσπάθεια να χωλαίνει. Πως θα καταφέρει να γίνει έντιμος σε μια πόλη χαοτική, εχθρική, απροσπέλαστη;
Με ενθουσίασε η συγκριση με τον Ιωβ, καθώς και το τέλος ωσαν των ζώων. Επίσης η περιγραφή της πολυκατοικίας ήταν μια γνήσια αποτύπωση της σημερινής πραγματικότητας.
Οι παραλληλισμοί πολλοί και βρίσκω εκπληκτικό τον τρόπο που συνδέονται όλα μεταξύ τους. Αδημονω για την συνέχεια.
Όμως δεν άργησε να δεχτεί το πρώτο χτύπημα και να εξαπατηθεί. Παραιτείται από όλα, πίνει και χαλάει όλα τα λεφτά του. Παρόλο που δεν έπαθε και κατι τρομερό, βλέπει όλη του την προσπάθεια να χωλαίνει. Πως θα καταφέρει να γίνει έντιμος σε μια πόλη χαοτική, εχθρική, απροσπέλαστη;
Με ενθουσίασε η συγκριση με τον Ιωβ, καθώς και το τέλος ωσαν των ζώων. Επίσης η περιγραφή της πολυκατοικίας ήταν μια γνήσια αποτύπωση της σημερινής πραγματικότητας.
Οι παραλληλισμοί πολλοί και βρίσκω εκπληκτικό τον τρόπο που συνδέονται όλα μεταξύ τους. Αδημονω για την συνέχεια.
Οι περιγραφές στο σφαγείο είναι συγκλονιστικές. Σε πρώτο επίπεδο βιώνουμε τον φόβο του ζώου. Τον πόνο που νιώθει αλλά και μια παράξενη ηρεμία λίγες στιγμές πριν τον επικείμενο θάνατό του. Ειδικά στην σκηνή με τον ηλικιωμένο άντρα και το μοσχαράκι ένιωσα πολύ ευάλωτος. Οι άντρες αυτοί κάνουν σαφώς την δουλειά τους. Όμως η ψυχρή λογική τους, η μηχανικότητα των κινήσεων απέναντι σε ανυπεράσπιστα πλάσματα μου έδωσε ένα σφίξιμο στην καρδιά.
Σε δεύτερο επίπεδο διέκρινα έναν παραλληλισμό των σφαγείων με την κοινωνικό - πολιτική κατάσταση και τα απολυταρχικά καθεστώτα.
Η εξουσία δηλαδή που ασκεί ανεμπόδιστα ο καταπιεστής (δικτάτορας) απέναντι στον καταπιεζόμενο (πολίτες)
Ο Φραντς φαίνεται πως θέλει να αλλάξει. Δεν νομίζω πως αυτή την αλλαγή του την επιβάλλει ο φόβος της φυλακής, ούτε οποιουδήποτε είδους τιμωρίας. Δεν ξέρω αν έχει μετανιώσει για την δολοφονία της Ίντα, νομίζω πως δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη τι έχει κάνει. "Δεν την σκότωσα την Ίντα. Στον καθένα μπορεί να ξεφύγει το χέρι πάνω στα νεύρα του" Σίγουρα τον περιτριγυρίζουν οι Ερινύες (αναφορά σε προηγούμενο κεφάλαιο) αλλά δεν θέλει να το παραδεχτεί.
Επίσης όλες αυτές οι αναφορές, όπως στον Ιώβ, τον Αδάμ και την Εύα, τον Ορέστη, τις Ερινύες, έχουν συγκεκριμένους σκοπούς (συλλογικό ασυνείδητο) που άλλοτε φανερά και άλλοτε κρυφά παίζουν τον ρόλο τους στην εξέλιξη της πλοκής.
Σε δεύτερο επίπεδο διέκρινα έναν παραλληλισμό των σφαγείων με την κοινωνικό - πολιτική κατάσταση και τα απολυταρχικά καθεστώτα.
Η εξουσία δηλαδή που ασκεί ανεμπόδιστα ο καταπιεστής (δικτάτορας) απέναντι στον καταπιεζόμενο (πολίτες)
Ο Φραντς φαίνεται πως θέλει να αλλάξει. Δεν νομίζω πως αυτή την αλλαγή του την επιβάλλει ο φόβος της φυλακής, ούτε οποιουδήποτε είδους τιμωρίας. Δεν ξέρω αν έχει μετανιώσει για την δολοφονία της Ίντα, νομίζω πως δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη τι έχει κάνει. "Δεν την σκότωσα την Ίντα. Στον καθένα μπορεί να ξεφύγει το χέρι πάνω στα νεύρα του" Σίγουρα τον περιτριγυρίζουν οι Ερινύες (αναφορά σε προηγούμενο κεφάλαιο) αλλά δεν θέλει να το παραδεχτεί.
Ακριβώς αυτό κάνει ο Ντέμπλιν. Τίποτα δεν είναι βαλμένο τυχαία μέσα στο βιβλίο. Ο ελεύθερος συνειρμός χρησιμοποιείται ως ψυχαναλυτική μέθοδος που θα φέρει στην επιφάνεια απωθημένες σκέψεις και συναισθήματα. Ο μικροπερίοδος λόγος προσδίδει ένταση και φρεσκάδα και μας βοηθάει μέσα από τις αναλυτικές του περιγραφές, να κατανοήσουμε το περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται και αλληλεπιδρά ο Φραντς, κάνοντάς τον να δρα και να σκέφτεται με τον συγκεκριμένο τρόπο.
Επίσης όλες αυτές οι αναφορές, όπως στον Ιώβ, τον Αδάμ και την Εύα, τον Ορέστη, τις Ερινύες, έχουν συγκεκριμένους σκοπούς (συλλογικό ασυνείδητο) που άλλοτε φανερά και άλλοτε κρυφά παίζουν τον ρόλο τους στην εξέλιξη της πλοκής.
Last edited:
Με βρήκε απροετοιμαστη ο Ντέπλιν. 
Μετά τα δύο πρώτα κεφάλαια περίμενα κατι διαφορετικό, δεν ξερω τι, αλλα σίγουρα οχι αυτό που περιγράφει σε αυτα τα δύο βιβλία. Η συναισθηματική φόρτιση και κατάρευση του Φραντς σε συνδιασμό με την περιγραφή της ληστείας έδενε και εκπληκτικό τρόπο, το προσωπικό με το περιβαλλον και την πολιτικο-κοινωνική κατάσταση της πόλης.
Οσο για τον Φραντς, εχω αρχίσει να τον λυπάμαι, ισως και να τον κατανοώ λίγο, αλλα δεν μπορώ να τον συμπαθήσω.
Μετά τα δύο πρώτα κεφάλαια περίμενα κατι διαφορετικό, δεν ξερω τι, αλλα σίγουρα οχι αυτό που περιγράφει σε αυτα τα δύο βιβλία. Η συναισθηματική φόρτιση και κατάρευση του Φραντς σε συνδιασμό με την περιγραφή της ληστείας έδενε και εκπληκτικό τρόπο, το προσωπικό με το περιβαλλον και την πολιτικο-κοινωνική κατάσταση της πόλης. Οσο για τον Φραντς, εχω αρχίσει να τον λυπάμαι, ισως και να τον κατανοώ λίγο, αλλα δεν μπορώ να τον συμπαθήσω.
Πράγματι. Ισως επειδη δεν τρώω κρέας, με αναστάτωσε η περιγραφή. Σε κάποια στιγμή σκέφτηκα να το αφήσω αυτό το κομμάτι, αλλά το γράψιμο ήταν καταπληκτικό. Για μέρες, δεν μπορουσα να το βγάλω από το μυαλό μου.
Προσωπικά αυτό που διέκρινα στα δύο αυτά βιβλία είναι κυρίως ο αμοραλισμός που επικρατούσε σε γενικές γραμμές σε όλο το Βερολίνο καθώς και η γενική παρακμή.
Ο Φραντς πέφτει εύκολα θύμα απάτης από τον "φίλο" του τον Λύντερς και ο Γκέρνερ δεν διστάζει να συνεργαστεί με τους διαρρήκτες που ρημάζουν τα καταστήματα για μερικά χρήματα (και στο τέλος την πατάει) ενώ εν τέλει η γυναίκα του δείχνει εξαιρετικά ασταθής ψυχολογικά και συναισθηματικά. Δεν υπάρχουν αξίες, δεν υπάρχουν πιστεύω, δεν υπάρχει συλλογική σκέψη. Σε αυτό το κομμάτι ο Ντέμπλιν ήταν εξαιρετικός.
Επίσης, μέσα στην γενική παρακμή βλέπουμε και την συντριβή της μεσαίας τάξης, κάτι που πάντα σηματοδοτεί την όχι εύρυθμη λειτουργία ενός κράτους.
Ο Φραντς όπως είχα ξαναπεί δεν μου είναι αντιπαθητικός. Έναν οίκτο μου βγάζει...
Ψάχνει να βρει τον δρόμο του και μάλλον υπομένει ό,τι μπορεί. Με το που έπεσε θύμα εξαφανίστηκες και απομονώθηκε. Όπως ειπώθηκε από τους προηγούμενους υπάρχει μια εμβόλιμη ιστορία παραλληλισμού / συσχετισμού με τον Ιώβ. Ένα βιβλικό πρόσωπο που συνδέεται με την υπομονή και την ταπείνωση. Όμως ο Ιώβ ζητάει βοήθεια να λυτρωθεί. Και αν κατάλαβα καλά δεν το νοιάζει αν η βοήθεια είναι θεϊκή ή διαβολική... Αρκεί να τον σώσει. Θα έλεγα πως η διαβολική βοήθεια θα μπορούσε δυνητικά να είναι η εξουσία του Χίτλερ αλλά αποφεύγω τέτοιες αυθαίρετες αλληγορίες!
Ξαναπηγαίνει στο σπίτι της Μίνας και συναπαντάει τον σύζυγό της τον Καρλ. έντονη σκηνή που κλείνει με μια φράση που με προβλημάτισε. Ο Φράντς λέει αρκετά έντονα πως κανείς δεν ξέρει τον πραγματικό του εαυτό, που είναι δυνατός και μυώδης. Εν τέλει όμως ποιος πραγματικά είναι ο Φραντς Μπίμπερκοπφ;
Για ακόμη μια φορά φαίνεται ξεκάθαρα η φιλομάθεια του Ντέμπλιν. Μπλέκει αρχαία μυθολογία, βιβλικές ιστορίες και πάει λέγοντας.
@Πληθων θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου σχετικά με τον ελεύθερο συνειρμό και τους εσωτερικούς μονολόγους οι οποίοι σε συνδυασμό με την εκπληκτική γραφή του Ντέμπλιν φέρνουν στην επιφάνεια ασυναίσθητα σκέψεις και προβληματισμούς!
Σχετικά με τις περιγραφές των σφαγείων τώρα...
Κάποια στιγμή είχα εργαστεί σαν Χημικός στο τμήμα ποιοτικού ελέγχου ενός αλλαντοποιείου! Νομίζω εν έτει 2001...
Εντάξει έχουν βελτιωθεί οι συνθήκες θανάτωσης των γουρουνιών σε σχέση με την δεκαετία του '20!!
Ο Φραντς πέφτει εύκολα θύμα απάτης από τον "φίλο" του τον Λύντερς και ο Γκέρνερ δεν διστάζει να συνεργαστεί με τους διαρρήκτες που ρημάζουν τα καταστήματα για μερικά χρήματα (και στο τέλος την πατάει) ενώ εν τέλει η γυναίκα του δείχνει εξαιρετικά ασταθής ψυχολογικά και συναισθηματικά. Δεν υπάρχουν αξίες, δεν υπάρχουν πιστεύω, δεν υπάρχει συλλογική σκέψη. Σε αυτό το κομμάτι ο Ντέμπλιν ήταν εξαιρετικός.
Επίσης, μέσα στην γενική παρακμή βλέπουμε και την συντριβή της μεσαίας τάξης, κάτι που πάντα σηματοδοτεί την όχι εύρυθμη λειτουργία ενός κράτους.
Ο Φραντς όπως είχα ξαναπεί δεν μου είναι αντιπαθητικός. Έναν οίκτο μου βγάζει...
Ψάχνει να βρει τον δρόμο του και μάλλον υπομένει ό,τι μπορεί. Με το που έπεσε θύμα εξαφανίστηκες και απομονώθηκε. Όπως ειπώθηκε από τους προηγούμενους υπάρχει μια εμβόλιμη ιστορία παραλληλισμού / συσχετισμού με τον Ιώβ. Ένα βιβλικό πρόσωπο που συνδέεται με την υπομονή και την ταπείνωση. Όμως ο Ιώβ ζητάει βοήθεια να λυτρωθεί. Και αν κατάλαβα καλά δεν το νοιάζει αν η βοήθεια είναι θεϊκή ή διαβολική... Αρκεί να τον σώσει. Θα έλεγα πως η διαβολική βοήθεια θα μπορούσε δυνητικά να είναι η εξουσία του Χίτλερ αλλά αποφεύγω τέτοιες αυθαίρετες αλληγορίες!
Ξαναπηγαίνει στο σπίτι της Μίνας και συναπαντάει τον σύζυγό της τον Καρλ. έντονη σκηνή που κλείνει με μια φράση που με προβλημάτισε. Ο Φράντς λέει αρκετά έντονα πως κανείς δεν ξέρει τον πραγματικό του εαυτό, που είναι δυνατός και μυώδης. Εν τέλει όμως ποιος πραγματικά είναι ο Φραντς Μπίμπερκοπφ;
Για ακόμη μια φορά φαίνεται ξεκάθαρα η φιλομάθεια του Ντέμπλιν. Μπλέκει αρχαία μυθολογία, βιβλικές ιστορίες και πάει λέγοντας.
@Πληθων θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου σχετικά με τον ελεύθερο συνειρμό και τους εσωτερικούς μονολόγους οι οποίοι σε συνδυασμό με την εκπληκτική γραφή του Ντέμπλιν φέρνουν στην επιφάνεια ασυναίσθητα σκέψεις και προβληματισμούς!
Σχετικά με τις περιγραφές των σφαγείων τώρα...
Κάποια στιγμή είχα εργαστεί σαν Χημικός στο τμήμα ποιοτικού ελέγχου ενός αλλαντοποιείου! Νομίζω εν έτει 2001...
Εντάξει έχουν βελτιωθεί οι συνθήκες θανάτωσης των γουρουνιών σε σχέση με την δεκαετία του '20!!
Όχι δεν έχει μετανιώσει γιατί απλά δεν έχει κάνει έγκλημα για την οπτική του. Ξέφυγε ο ίδιος, χτύπησε λίγο παραπάνω και η Ιντα απλά δεν άντεξε. Για αυτό και πιστεύει ότι θα μείνει τίμιος μέσα σε όλη τη παρακμή γύρω του. Για αυτό η πίστη του καταρρέει κάθε μέρα.
Η πρωτεύουσα της Γερμανίας είναι το ιδεώδες σκηνικό για κάθε εγκληματική δραστηριότητα. Τουλάχιστον για τη χρονική περίοδο του έργου, δεν επιλέχθηκε τυχαία η Αλεξάντερπλατς.
Ας καταθέσω κι εγώ τη γνώμη μου.
Θεωρώ πως εάν το διάβαζα το βιβλίο αντί να το ακούω θα το είχα αφήσει κάπου εδώ. Ωστόσο, έχει κάτι που με κρατάει στο άκουσμα. Εκεί που λέω τώρα ξεφύγαμε τελείως, κάτι γίνεται και με κερδίζει πάλι.
Περισσότερο όμως με κρατάει η Λέσχη, γιατί περιμένω να διαβάσω σχόλια για τα δύο αυτά βιβλία.
Προσωπικά ίσως θα προτιμούσα να ήταν μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου γραμμένο όπως γίνεται περιγραφή του πώς ο επιστάτης αποφασίζει να γίνει συνένοχος στις κλοπές.
Έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι ο πρωταγωνιστής μας επιλέχθηκε όχι επειδή είναι ή έχει κάτι το ιδιαίτερο, αλλά το αντίθετο: επειδή είναι ένας απλός Γερμανός πολίτης που θέλει να είναι σωστός (ότι και αν σημαίνει σωστός για τον ίδιο).
Επίσης, η περιγραφή των σφαγείων μου έφερε στο μυαλό, ξανά και ξανά, αυτό.
Θεωρώ πως εάν το διάβαζα το βιβλίο αντί να το ακούω θα το είχα αφήσει κάπου εδώ. Ωστόσο, έχει κάτι που με κρατάει στο άκουσμα. Εκεί που λέω τώρα ξεφύγαμε τελείως, κάτι γίνεται και με κερδίζει πάλι.
Περισσότερο όμως με κρατάει η Λέσχη, γιατί περιμένω να διαβάσω σχόλια για τα δύο αυτά βιβλία.
Προσωπικά ίσως θα προτιμούσα να ήταν μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου γραμμένο όπως γίνεται περιγραφή του πώς ο επιστάτης αποφασίζει να γίνει συνένοχος στις κλοπές.
Έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι ο πρωταγωνιστής μας επιλέχθηκε όχι επειδή είναι ή έχει κάτι το ιδιαίτερο, αλλά το αντίθετο: επειδή είναι ένας απλός Γερμανός πολίτης που θέλει να είναι σωστός (ότι και αν σημαίνει σωστός για τον ίδιο).
Επίσης, η περιγραφή των σφαγείων μου έφερε στο μυαλό, ξανά και ξανά, αυτό.
Συμφωνώ απόλυτα με όσα ειπώθηκαν νωρίτερα για τις τρομερές περιγραφές στο σφαγείο, κυρίως γιατί με συγκλόνισε τόσο πολύ η σκηνή με τον Ιώβ που μεσολάβησε ανάμεσα στις σφαγές των άλλων ζώων και του μικρού μοσχαριού, ώστε δεν κατάλαβα από πού μου 'ρθε η μετωπική.... 
Επίσης, μου φάνηκε ότι κλιμακώθηκε απότομα η κατάσταση από το τρίτο βιβλίο στο τέταρτο. Ενώ στο τρίτο βιβλίο, ο Φραντς βρίσκεται στα πρώτα στάδια της κατάρρευσης, σε μια προσπάθεια να αποτραβηχτεί και να απομονωθεί, στο τέταρτο βιβλίο έχει ήδη αγγίξει την παραίτηση και την παράνοια (βλ. σκηνή με την αράχνη). Και μετά από όλα αυτά, στο τέλος ενεργοποιείται και ψάχνει άλλη μια φορά τη Μίνα. Τα σκαμπανεβάσματα της διάθεσής του πηγαίνουν από το ζενίθ στο ναδίρ με εντυπωσιακό ρυθμό.
Επίσης, μου φάνηκε ότι κλιμακώθηκε απότομα η κατάσταση από το τρίτο βιβλίο στο τέταρτο. Ενώ στο τρίτο βιβλίο, ο Φραντς βρίσκεται στα πρώτα στάδια της κατάρρευσης, σε μια προσπάθεια να αποτραβηχτεί και να απομονωθεί, στο τέταρτο βιβλίο έχει ήδη αγγίξει την παραίτηση και την παράνοια (βλ. σκηνή με την αράχνη). Και μετά από όλα αυτά, στο τέλος ενεργοποιείται και ψάχνει άλλη μια φορά τη Μίνα. Τα σκαμπανεβάσματα της διάθεσής του πηγαίνουν από το ζενίθ στο ναδίρ με εντυπωσιακό ρυθμό.
Πράγματι, έρχονται να ταιριάξουν σαν κομμάτια από το ίδιο παζλ!!
Ο Φραντς, τελικά, δεν είναι ο μόνος που βρίσκεται σε κατάσταση ηθικής και συναισθηματικής ταλάντευσης, το περιβάλλον γύρω του είναι εξίσου ρευστό. Για να δούμε που θα οδηγηθεί η ιστορία!!
Τα δύο βιβλία (3ο και 4ο) αφορούν την 1η παρακμή και επαναφορά του Φραντς. Φαίνεται και πάλι πόσο αφελής είναι σαν χαρακτήρας. Προσπάθησε να πασάρει μία γυναίκα που είχε σχέση μαζί του ως "εύκολη" σε έναν "φίλο" του και τα πράγματα στράβωσαν. Πολύ θα ήθελα να ξέρω τι έγραφε το γράμμα που πήρε, αν και μπορεί να το μάθουμε αργότερα ή να μην έχει καμία σημασία. Μέσα από ιστορίες που φαίνεται να μην έχουν καμία σχέση με τον Φραντς (σφαγείο, Ιωβ), όπως αναφέρθηκε γίνεται παραλληλισμός με την κοινωνία. Τέλος από ένα συμβάν, σχετικά τυχαίο ο Φραντς ξυπνά από τον λήθαργο και την κατάθλιψη και επανέρχεται στη "ζωή".
Είναι δυνατόν να ξανά πηγαίνει στην αδερφή, της γυναίκας που σκότωσε, για να ζητήσει στήριγμα; Ακόμα μία επισήμανση ότι δεν έχει καταλάβει τι έχει κάνει (δολοφονία). Μου δίνει την εντύπωση, πως πιστεύει ότι οι επιθυμίες του θα καθορίσουν τη ζωή των γυναικών χωρίς αυτές να έχουν θέλω.
Είναι δυνατόν να ξανά πηγαίνει στην αδερφή, της γυναίκας που σκότωσε, για να ζητήσει στήριγμα; Ακόμα μία επισήμανση ότι δεν έχει καταλάβει τι έχει κάνει (δολοφονία). Μου δίνει την εντύπωση, πως πιστεύει ότι οι επιθυμίες του θα καθορίσουν τη ζωή των γυναικών χωρίς αυτές να έχουν θέλω.
Προσωπικά νομίζω πως η ιστορία του Φράντς διεξάγεται εμβόλιμα στην ροή των γεγονότων του μεσοπολέμου!
Παιδιά καλημέρα! Για κάποιον λόγο άργησα να πάρω χαμπάρι τις εξελίξεις στο νήμα, η αλήθεια είναι ότι παραξενεύτηκα που δε μου ήρθε κάποιο μέιλ ώστε να ενεργοποιηθώ, κι έτσι είδα χθες το βράδυ όλα τα σχόλιά σας τα οποία με κάλυψαν αρκετά.
Με τον Ντέμπλιν σε φάσεις χάνω αλλά σύντομα ξαναβρίσκω το ενδιαφέρον μου, ο πρωταγωνιστής μας είναι ένα ανθρωπάριο εν τω μέσω μιας πολιτικά φουρτουνιασμένης Γερμανίας, ένα τομάρι θα τολμούσα να πω που άλλοτε τον συμπονώ και τον λυπάμαι κι άλλοτε αναρωτιέμαι πόσο χαζός είναι. Έχει μια σκηνή όπου κοιτιέται στον καθρέφτη, πριν πάει ξανά στη Μίνα νομίζω, όπου βρίσκει χάλια τον εαυτό του, πιστεύω εμφανισιακά αλλά και εσωτερικά, σαν να κάνει μια σύντομη αυτοκριτική της άθλιας κατάστασής του, την οποία όμως προσπερνάει γρήγορα, κάτω απ'το χαλί, άλλα προέχουν τώρα, να τα βγάλει πέρα -αλλά κοντόφλαθμα. Οι σκηνές του σφαγείου απ' ό,τι βλέπω δεν άφησαν κανέναν από τους αναγνώστες αδιάφορους -ούτε κι εμένα, ίσα-ίσα με συγκλόνισαν.
Τέλος να πω ότι μας μεταφέρεται πολύ έντονα το θέμα της ασφάλειας και της τάξης που μοιάζει να είναι πρώτο ζητούμενο στη Γερμανία εκείνη την εποχή και προσωπικά μου δημιουργεί δυσάρεστα συναισθήματα και άσχημους συνειρμούς με το σήμερα: "Εταιρίες συστημάτων ασφαλείας, προστατεύουν τα πάντα, πάνε παντού, μπαίνουν παντού, βλέπουν πίσω από τοίχους, τοποθετούν ρολόγια, συστήματα συναγερμού. Υπηρεσία Αστυνομεύσεως και Ασφάλειας Μείζονος Βερολίνου και Προαστίων Άμεσος Δράσις Ντόιτσλαντ..."
Με τον Ντέμπλιν σε φάσεις χάνω αλλά σύντομα ξαναβρίσκω το ενδιαφέρον μου, ο πρωταγωνιστής μας είναι ένα ανθρωπάριο εν τω μέσω μιας πολιτικά φουρτουνιασμένης Γερμανίας, ένα τομάρι θα τολμούσα να πω που άλλοτε τον συμπονώ και τον λυπάμαι κι άλλοτε αναρωτιέμαι πόσο χαζός είναι. Έχει μια σκηνή όπου κοιτιέται στον καθρέφτη, πριν πάει ξανά στη Μίνα νομίζω, όπου βρίσκει χάλια τον εαυτό του, πιστεύω εμφανισιακά αλλά και εσωτερικά, σαν να κάνει μια σύντομη αυτοκριτική της άθλιας κατάστασής του, την οποία όμως προσπερνάει γρήγορα, κάτω απ'το χαλί, άλλα προέχουν τώρα, να τα βγάλει πέρα -αλλά κοντόφλαθμα. Οι σκηνές του σφαγείου απ' ό,τι βλέπω δεν άφησαν κανέναν από τους αναγνώστες αδιάφορους -ούτε κι εμένα, ίσα-ίσα με συγκλόνισαν.
Τέλος να πω ότι μας μεταφέρεται πολύ έντονα το θέμα της ασφάλειας και της τάξης που μοιάζει να είναι πρώτο ζητούμενο στη Γερμανία εκείνη την εποχή και προσωπικά μου δημιουργεί δυσάρεστα συναισθήματα και άσχημους συνειρμούς με το σήμερα: "Εταιρίες συστημάτων ασφαλείας, προστατεύουν τα πάντα, πάνε παντού, μπαίνουν παντού, βλέπουν πίσω από τοίχους, τοποθετούν ρολόγια, συστήματα συναγερμού. Υπηρεσία Αστυνομεύσεως και Ασφάλειας Μείζονος Βερολίνου και Προαστίων Άμεσος Δράσις Ντόιτσλαντ..."
Αυτό ακριβώς!
Κι εμένα μου άρεσε η σκηνή στον καθρέφτη όπως και άλλες διάφορες σκηνές πχ με την αράχνη, το καναρίνι και πάει λέγοντας.