Συνανάγνωση: "Βίκτορ Ουγκό: Οι άθλιοι" (Ιούνιος-Αύγουστος 2016)

Χρυσόστομος

Κοινωνός
Τελικα ειμαστε περισσότεροι απο οσο νόμιζα. Πολυ ευχαριστο αυτό:) Λοιπον το πρωτο μερος μου επιβεβαιωσε το μεγαλείο αυτού του βιβλίου. Προκειται για ύμνος προς τους εξαθλιωμενους και αποκληρους της Γαλλικης κοινωνιας στα ταραγμένα χρόνια μετα την επανάσταση. Δυο ηταν τα κορυφαια σημεια του πρωτου μερους που συγκρατησα. Πρωτον η συναντηση του Αγιάννη με τον Μυριηλ. Μια συναντηση που σταθηκε η αιτία για να αλλάξει ολοκληρωτικά ο Αγιαννης σταση ζωής. Και δευτερον συγκλονιστικό ειναι το σημείο που ο Αγιαννης παλεύει με τον εαυτό του για να αποφασισει αν θα παει στο δικαστηριο. Απο την μια το ενστικτο αυτοσυντηρησης του και απο την άλλη η συνειδησή του. Συναρπαστικες αυτες οι σελίδες και ο Ουγκό με την γραφή του σε βάζει πολύ επιδεξια να εισπραξεις όλον αυτόν τον διχασμό και την μάχη που δίνει μεσα του ο Αγιάννης. Εν τελει πολύ θαρραλέα η αποφασή του. Γενικά ο Ουγκό ειναι πολλά τα μυνηματα που περνάει και τα θέματα που θίγει. Μου φαινεται θαυμαστης ο ίδιος του Ναπολέων. Αυτο αντιληφθηκα εγω δεν ξερω αν συμφωνείται. Λιγο ενοχλητικό ειναι αν και νομιζω οτι ειναι περισσότερο θεμα μεταφρασης τα πολλά υποκοριστικά που χρησιμοποιεί και το ανεφερα και σε προηγουμενο σχόλιο μου. Γινεται λίγο δακρυβρεχτο. Ευτυχως ειναι πιο εντονο στην αρχή του βιβλίου μετα διορθώνεται.
 

Νεαρά

Όμορφο Νιάτο
Βιβλίο 5ο–8ο Ο Αγιάννης επιστρέφει

Στη συνέχεια έχουμε την επανεμφάνιση του Γιάννη Αγιάννη αυτή τη φορά στο Μοντρειγ με το καινούργιο όνομα κύριος Μαγδαληνής, όπου συμπίπτει να έχει βρει καταφύγιο και δουλειά και η Φαντίνα. Η μεταμόρφωση του Αγιάννη είναι αξιοθαύμαστη καθώς πλέον είναι ενεργό μέλος της κοινωνίας, η πόλη ακμάζει λόγω των εξαιρετικών ικανοτήτων του και είναι τόσο ταπεινός και μετριόφρων συστήνοντας σε όλους τιμιότητα και αξιοπρέπεια. Μου δίνει την εντύπωση πως έχει υιοθετήσει τις αρετές και είναι κάτι σαν διάδοχος του Μυριήλ έστω και χωρίς να το κάνει συνειδητά. Πως κατάφερε από ένας απλός κατατρεγμένος άνθρωπος, με την επακόλουθη απάθεια και σκληρότητα που τον συνόδευε μετά την φυλακή, να καταφέρει να «μαγέψει» τους κάτοικους του Μοντρέιγ; Που έμαθε τους τρόπους και πως και που σφυρηλατήθηκε ο χαρακτήρας του;

Κάπου εδώ ξαναμπαίνει στο προσκήνιο η Φαντίνα η οποία λόγω της αγάπης της στην κόρη της Τιτίκα πέφτει θύμα της εκμετάλλευσης των Θερναδιέρων. Έχουμε την ηθική κατάπτωση της και την συνειδητοποίηση ότι η κοινωνία δεν συγχωρει. Την έδιωξαν γιατί έμαθαν ότι έχει παιδί κάτι το οποίο φαίνεται ήταν ανάρμοστο, έστω κι αν αυτό δεν επηρέαζε την δουλειά της. Η Φαντίνα αναγκάζεται να γίνει ιερόδουλη και να πουλήσει τα δόντια της για να ζήσει αυτή κι η κόρη της.
Ίσως αναπόφευκτα προκύπτει κ η γνωριμία των δυο χαρακτήρων μας του Αγιάννη και της Φαντινας όπου η τελευταία τον θεωρεί άδικα υπεύθυνο για όλα τα προβλήματα της.
Επιπλέον υπάρχει ο Ιαβέρης, ο αστυνομικός της περιοχής ο οποίος φαίνεται προσκολλημένος να μάθει το παρελθόν του Αγιάννη καθώς πιστεύει ότι ο κύριος Μαγδαληνή είναι ο Αγιάννης, κάτι που φυσικά είναι αλήθεια αλλά προφανώς ο Ιαβέρης δεν μπορεί να πιστέψει ότι ένα τόσο αξιόλογο άτομο και σεβαστό στην κοινωνία προέρχεται από την φάρα τον κακοποιών οπότε και σύντομα παρατάει την προσπάθεια.
Ένας λόγος για αυτό είναι ότι στο προσκήνιο εμφανίζεται Ο Γιαστούρας. Ο Γιαστούρας θα μπορούσε να είναι το εξιλαστήριο θύμα και έτσι να φύγουν οι όποιες υποψίες από τον Αγιάννη, να συνεχίσει να διευθύνει τον Μοντρειγ και να παραμένει σταθερή η ευμάρεια του τόπου. Όμως ο Αγιάννης δεν μπορει να δεχθει ότι καποιος άλλος θα τιμωρηθει αντι για αυτόν και αποκαλυπτει τον εαυτο του στο δικαστηριο. Το αναμενομενο ήταν να θέλει να σώσει τον εαυτό του και επακολούθως τον τόπο του αλλά το τίμημα θα ήταν να καταδικαστεί κάποιος αθώος. Είναι εμφανής η πάλη μέσα του (άσπρισμα μαλλιών) και την έχει περιγράψει πολύ παραστατικά ο Ουγκό. Αυτό είχε φυσικά σαν αποτέλεσμα την καταδίωξη του, τον ακαριαίο θάνατο της Φαντινας, την παρακμή του τόπου που ευεργέτησε και την λήθη του ονόματος του. Και όλα αυτά διότι έκλεψε λίγο ψωμί πριν από 20 και χρόνια…
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Ο πατέρας του Ουγκό (όπως και του Δουμά πατέρα) υπήρξε στρατηγός του Μ. Ναπολέοντα, που είδε την κοινωνική του θέση (αλλά και την οικονομική του κατάσταση) να χειροτερεύει μετά την παλινόρθωση των Βουρβόνων (και μην ξεχνάτε ότι ο Ουγκό έχει γεννηθεί το 1802, ήταν λοιπόν 13 ετών όταν είδε τον Λουδοβίκο ΙΗ' μετά το Βατερλό να επιστρέφει στο Παρίσι μαζί με τις αποσκευές του αγγλογερμανικού στρατού κατοχής, ο οποίος στρατός έμεινε για 3 χρόνια στην Γαλλία ως το 1818 και αποχώρησε μετά την καταβολή εκ μέρους του Λουδοβίκου, της Γαλλίας ουσιαστικά, υπέρογκης πολεμικής αποζημίωσης). Στα μάτια του Ουγκό και αρκετών συγχρόνων του συγγραφέων (Δουμά, Σταντάλ κτλ) η παλινόρθωση των Βουρβόνων (1814/5-1830) ήταν εθνική ταπείνωση για την Γαλλία. Υπήρχε και η αντίθετη άποψη (κυρίως εκφρασμένη από τον Μπαλζάκ αλλά και τον Σατωβριάνδο) κατά την οποία η Γαλλική επανάσταση ήταν ένα ολέθριο λάθος και η δεκαπενταετία του Ναπολέοντα το αποκορύφωμά της ενώ το λάθος της παλινόρθωσης ήταν το ότι δεν ανέτρεψε όλα όσα είχαν εγκαθιδρύσει οι επαναστατικές κυβερνήσεις.

Παράλληλα ένα άλλο γεγονός που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι το ότι οι Άθλιοι γράφονται και εκδίδονται κατά την περίοδο της Β' Αυτοκρατορίας (1852-1873). O Λουδοβίκος Ναπολέων Βοναπάρτης (ανιψιός του Μ. Ναπολέοντα, γιος του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, διορισμένου από τον Μ. Ναπολέοντα βασιλιά της Ολλανδίας το 1806-1810) αφού εκλέγεται πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας μετά την ανατροπή του βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου το 1848, κάνει πραξικόπημα το 1851 και μετά από δημοψήφισμα (όπως και ο θείος του) εκλέγεται αυτοκράτορας το 1852. Υιοθετεί το όνομα Ναπολέων Γ' υποστηρίζοντας ότι μετά το Βατερλό και την παραίτηση του Μ. Ναπολέοντα το 1815 και ως την ανακατάληψη της εξουσίας από τον Λουδοβίκο ΙΗ' στην πραγματικότητα αυτοκράτορας ήταν ο (πεντάχρονος τότε) Ναπολέων Β' γιος του Μ. Ναπολέοντα και της Μαρίας Λουίζας της Αυστρίας (ο Ναπολέων Β', όντως είχε αναγνωριστεί από μερικούς βοναπαρτιστές αυτοκράτορας το διάστημα 22/6-7/7 του 1815, ποτέ δεν κυβέρνησε όμως). Τέλος πάντων ο Ουγκό, φανατικός πολιτικός αντίπαλος του Ναπολέοντα Γ' (μεγάλο μέρος της βασιλείας του Ναπολέοντα το πέρασε εξόριστος ή αυτοεξόριστος εκτός Γαλλίας) με το να υπερτονίζει στα έργα του το μεγαλείο του Ναπολέοντα Α', δείχνει την μικρότητα του Ναπολέοντα Γ'.

*Έντονη κριτική προς την παλινόρθωση από οπαδούς της επανάστασης μπορεί κανείς να δει στα έργα Ο κόμης Μοντεχρίστος του Δουμά, και Το κόκκινο και το μαύρο του Σταντάλ. Στον αντίποδα στο (ημιτελές) Οι χωρικοί του Μπαλζάκ βλέπουμε το πώς η ανατροπή των παραδοσιακών σχέσεων λαού-αριστοκρατίας οδηγεί στην κοινωνική ανομία, την ανηθικότητα και τελικά στην οικονομική καταστροφή της αριστοκρατίας
** Πολιτική αποτίμηση της ανόδου του Ναπολέοντα Γ' στην εξουσία υπάρχει στο κλασικό Η 18η Μπριμέρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη του Καρόλου Μαρξ.
*** Με το να αναγνωρίσει την ηγεμονία του Ναπολέοντα Β' το 1815 μετά από σχεδόν 30 χρόνια ο Ναπολέοντας Γ' ενισχύει το προφίλ του σαν ο ηγέτης των βοναπαρτιστών, χωρίς κίνδυνο μιας και ο Ναπολέων Β', ο λεγόμενος και Αετιδέας (ο μόνος νόμιμος απόγονος του Μ. Ναπολέοντα) είχε πεθάνει σε ηλικία 21 ετών χωρίς απογόνους το 1832. Το ίδιο επιχείρησε να κάνει και ο Βουρβόνος Λουδοβίκος ΙΗ' παραχωρώντας το αριθμητικό ΙΖ' στον νεκρό ανιψιό του, γιο του Λουδοβίκου ΙΣτ' που ουσιαστικά δεν βασίλεψε ποτέ.
 

Βάγγυ

Κοινωνός
Άργησα αλλα ήρθα. Αυτές οι μέρες μου είναι βασανιστικές και ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση. :ένοχος: Λοιπόν, όπως έχω πει και προηγουμένως, το βιβλίο, Οι Άθλιοι, το βρίσκω εξαιρετικό. Κι επειδή γενικά επικρατεί αυτή η άποψη, είχα ένα φόβο μήπως δε μου τραβήξει το ενδιαφέρον και ήμουν εγώ τελικά η παράξενη. Αλλά είναι όντως υπέροχο.
Αυτό που μου άρεσε πολύ είναι το γεγονός ότι ξεδιπλώνονται και σκιαγραφούνται πολλοί χαρακτήρες μαζί, δίχως να δίνεται λίγοτερη σημασία σε κάποιον. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν το δικό τους μέρος στην όλη υπόθεση. Τα συναισθήματα που σου προκαλούν είναι έντονα, δεν υπάρχει πουθενά μετριότητα. Είτε θα τους αγαπήσεις είτε θα τους αντιπαθήσεις. Σαν χαρακτήρες μου άρεσε πολύ ο Αγιάννης και ο επίσκοπος Μυριήλ, πολύ ωραία δοσμένοι. Σαν ιστορία μου άρεσε πολύ του Αγιάννη αλλά πραγματικά συγκινήθηκα με την ιστορία της Φαντίνας και θύμωσα πολύ με τους Θερναδιέρους. Πραγματικά θύμωσα πολύ. Συγκεκριμένα, στο σημείο που λέει πως ένιωθε ευγνωμοσύνη που φρόντιζαν την κόρη της -ενώ λίγες σελίδες πριν διαβάσαμε το πώς συμπεριφέρονταν στην Τιτίκα- με έκανε έξω φρενών. :ααργκ: Ήμουν νυχτερινή στη δουλειά όταν το διάβαζα (επιτρέπεται το διάβασμα για να μην μας πιάσει νύστα :ρ ) και στο σημείο εκείνο το έκλεισα και έγραψα σε ένα χαρτάκι το πόσο θυμωμένη ήμουν. Σοβαρά τώρα, με έχει κάνει να θυμώσω σε πολλά σημεία, όπως και στο σημείο που η Φαντίνα λέει πως θα γίνει μητέρα και την παράτησε ο νεαρός (δε συγκράτησα το όνομά του) με ένα γράμμα. Και το παρουσίασε ως πλάκα/έκπληξη. Ξυπνάει τόσα συναισθήματα αυτό το βιβλίο που διαβάζοντάς το εύχομαι να είναι υπερβολές και να μη συμβαίνουν αυτά στις κοινωνίες του τότε και του τώρα.
Επίσης, ο χαρακτήρας του Γιάννη Αγιάννη είναι αρκετά ωραιοποιημένος, ώστε να μην μπορείς παρά να τον αγαπήσεις. Τόσο ωραιοποιημένος όμως, σε σημείο να φαίνεται «φανταστικος». Όλη του η ζωή άλλαξε γιατί έκλεψε ένα κομμάτι ψωμί και μπήκε στη φυλακή για 19 (!!) χρόνια αλλά παρ' όλα αυτά υπάρχει ένα σημείο που δέχεται τις συνέπειες των πράξεων του, λέγοντας πως αν ρωτούσε για το ψωμί μπορεί και να του το έδιναν τελικά. Ο μετέπειτα Μαγδαληνής είναι ένα προσωπείο του, που ο Μυριήλ θα ήταν περήφανος αν γνώριζε. Και μιας που ανέφερα τον Μυριήλ, μπορεί να ακουστεί άκυρο, αλλά ο χαρακτήρας της Δοξαστής είναι από τους πιο αληθινούς. Είναι μία γυναίκα που μπορώ να τη φανταστώ ως τη γειτόνισσα μου, με τα κουτσομπολιά της. :χαχα:
Η περιγραφή της εσωτερικής αντιπαλότητας του Αγιάννη για την υπόθεση Γιαστούρα, είναι δοσμένη με τέτοιον τρόπο, ώστε να βάζω τον εαυτό μου στο «τι θα έκανα στην θέση του;» και πραγματικά δεν μπόρεσα να κατασταλλάξω, άρα έβγαλε ο Ουγκώ την αναποφασιστηκότητα και την αντιπαράθεση με πολύ ρεαλιστικό τρόπο.
Αλλά το πιο στενάχωρο απ' όλα τα σημεία του πρώτου μέρους, ήταν ο θάνατος της Φαντίνας. Κι όχι γιατί απλώς πέθανε η Φαντίνα, αλλά γιατί πέθανε με τη λαχτάρα να δει το παιδί της και δεν το είδε, πέθανε με την πεποίθηση ότι το παιδί της περνούσε καλά εκεί που ήταν και πως ήταν σωστή η απόφαση της να την αφήσει με τους Θερναδιέρους, πέθανε έχοντας ζήσει μία ανέλπιδη και άχαρη ζωή. :(
Το μόνο ίσως που δε μου αρέσει τόσο πολύ, είναι πως η εξιστόρηση γίνεται από έναν αφηγητή άγνωστο σε μας που ξέρει τα πάντα και μας λέει ότι αυτό που διαβάζετε είναι βιβλίο, θα προτιμούσα να μη μου συμπεριφέρονται ως αναγνώστρια. Εύχομαι και το υπόλοιπο βιβλίο να είναι τόσο καλό, όσο το πρώτο μέρος. Αλλά δυστυχώς δεν είμαι σίγουρη ότι θα σας προφτάσω αυτή τη βδομάδα, όμως όταν τελειώνω τα κομμάτια θα διαβάζω τα σχόλιά σας και θα σας γράφω τα δικά μου. :))) :ναι:
 
Last edited:

Βιβλιόφιλος

Όμορφο Νιάτο
Παιδιά γεια σας κι από μένα. Κατ' αρχήν να ζητήσω συγνώμη που άργησα αλλά με την εξεταστική δεν είχα και πολύ χρόνο.

Εν πάσι περιπτώσει το βιβλίο μου φαίνεται εξαιρετικό. Ο χαρακτήρας του αρχιεπίσκοπου Μυριήλ είναι η προσωποποίηση του καλού. Δε βοηθάει απλά για να βοηθήσει. Δεν έχει εμμονή με την ηθική πράγμα που όπως φαίνεται αργότερα στο έργο παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Ξέρει να κατανοεί, να βλέπει πίσω από τις πράξεις, να δικαιολογεί και να συγχωρεί. Είναι πεπεισμένος πως δεν του ανήκει τίποτα παρά μόνο ο εαυτός του. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα όταν του ανακοινώνουν την κλοπή των ασημικών λέει χαρακτηριστικά:
' Ε και; Δικά μας ήταν τα ασημικά; Εδώ και καιρό κρατώ παρανόμως τ' ασημικά. Αυτά ανήκουν στους φτωχούς. Κι ο άνθρωπος αυτός ένας φτωχός ήταν. '
Υπόκλιση απλά.
Το σπίτι του ήταν ανοικτό για τον οποιονδήποτε. Στην κυριολεξία ανοικτό. Δεν κλείδωνε. Οποιος ήθελε μπορούσε να αρπάξει οτιδήποτε απο το σπίτι του, αυτό όμως ούτε που τον έμελλε. Οι κλέφτες γι' αυτόν δεν ήταν απατεώνες, αλλά άνθρωποι σε ανάγκη.

Στη συνέχεια κάνει την εμφάνισή του ο Γιάννης Αγιάννης. Ενα θηρίο με τρομερή φυσική δύναμη που σε όλη του τη ζωή δεν είδε παρά μόνο κλειστές πόρτες. Για ένα καρβέλι ψωμί, όχι για τον εαυτό του αλλά για τα ανίψια του και λόγω της αφέλειάς του πέρασε 19 χρόνια στη φυλακή. Κάτι που τον καταδίκασε στα μάτια της κοινωνίας. Ολοι του γυρνάνε την πλάτη. Δε βρήκε κάποιον να του χτυπήσει τον ώμο ή να του πει μια καλή κουβέντα. Κανέναν να τον ρωτήσει πώς είναι ή να του δείξει τί είναι καλό. Το μέλλον του φαίνεται καταδικασμένο.Και ποιος δε θα λυπόταν ένα τέτοιο χαρακτήρα; Ομως ο κ. Μυριήλ δεν τον λυπήθηκε απλά. Προσπάθησε να τον θεραπεύσει. Δείχνοντάς του τη συγχώρεση το έκανε, πράγμα που δεν είχε καταφέρει η επιφανειακή ηθική της κοινωνίας.

Η ιστορία της Φαντίνα είναι όντως οδυνηρή. Πολύ φοβάμαι όμως πως δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο τις παλαιότερες εποχές μια κοπέλα να δέχεται τον κοινωνικό αποκλεισμό μόνο και μόνο επειδή αγάπησε. Προσπαθώντας λοιπόν να εξασφαλίσει τίμια ένα καλό μέλλον στην κόρη της βρίσκει απέναντί της την κοινωνία. Την ηθική κοινωνία.
Μια γριά που έμαθε πως η Φαντίνα ήταν ανύπαντρη μητέρα αποφασίζει με το έτσι θέλω να γίνει δικαστής. Εχοντας την πεποίθηση πως πράττει απόλυτα σωστά διώχνει τη Φαντίνα απο το εργοστάσιο του κ. Μαγδαληνή ( του Γιάννη Αγιάννη) διαλαλώντας πως μια τέτοια γυναίκα δεν έχει καμία θέση σε ένα τίμιο μέρος.
Αλήθεια, τί διαφορά ανάμεσα στην ηθική του κ. Μυριήλ και την ηθική της κοινωνίας. Ο ένας έτοιμος να σε ξαναφέρει στη ζωή και η άλλη πρόθυμη να σε ρίξει στο χαντάκι, θεωρώντας πως πράτει το σωστό.
Αυτή ήταν η αρχή του τέλους για τη Φαντίνα. Η ηθική της κοινωνίας της στέρησε τη δυνατότητα να πετύχει για την κόρη της.

Ο Γιάννης Αγιάννης εντωμεταξύ εξελίχθηκε σε έναν τρανό επιχειρηματία που οι αγαθοεργίες του δεν έχουν τελειωμό, αλλάζοντας όνομα σε κ. Μαγδαληνή. Ηταν τόσο αγαπητός που τον ονόμασαν δήμαρχο της περιοχής. Μια ειρωνία της τύχης όμως τον φέρνει αντιμέτωπο με το παρελθόν του. Μαθαίνει πως συνέλλαβαν έναν ανθρωπάκο με την κατηγορία οτι είναι ο Γιάννης Αγιάννης. Ιδού η ευκαιρία. Θα μπορούσε να απαλλαγεί οριστικά απο το παρελθόν του. Να το σβήσει αφήνοντας έναν αθώο στη θέση του. Ομως καταλαβαίνει πως δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Μέσα του γίνεται πάλη. τελικά αποφασίζει να παραδωθεί σώζοντας έτσι έναν αθώο. Στο μεταξύ όμως έχει μάθει για την ιστορία της Φαντίνα η οποία είναι πολύ άρρωστη. Προσπαθεί να τη βοηθήσει και να της φέρει την κόρη της. Δεν το καταφέρνει. Αιτία; Ο αστυφύλακας Ιαβέρης, ο οποίος γίνεται αιτία για το θάνατο της Φαντίνα. Θεωρώντας πως πράτει το σωστό ο Ιαβέρης στερεί τη δυνατότητα απο το Γιάννη Αγιάννη να βρει την κόρη της Φαντίνα και να σμίξουν μάνα και κόρη. Ξανά λοιπόν η άκαμπτη ηθική στερεί από τη Φαντίνα αυτό που λαχταρούσε η ψυχή της, να δει την κόρη της.

Ετσι λοιπόν ο Γιάννης Αγιάννης συλαμβάνεται. Ομως βρίσκει τον τρόπο να αποδράσει. Αποδρά όμως για τον εαυτό του; Είναι ξεκάθαρο πως δεν σκέφτεται πια διόλου τον εαυτό του, ούτε τον ενδιαφέρουν οι συνέπειες αυτής της απόδρασης. Γιατί αν είχε λίγες πιθανότητες να εκτιμήσουν την ομολογία του και να φανούν επιεικής μαζί του στην τιμωρία του, με αυτή του την απόδραση καίει αυτές τις ελπίδες. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να βρεί την Τιτίκα, την κόρη της Φαντίνα και να ικανοποιήσει την τελευταία επιθυμία μιας γυναίκας που βίωσε στο πετσί της τη σκληρή στάση της κοινωνίας, μιας γυναίκας που ίσως του θυμίζει τα όσα βίωσε ο ίδιος.

Μια κοινωνία που βυθίζει το άτομο στην αθλιότητα, μην αφήνοντάς του περιθώρια διαφυγής. Είμαι σχεδόν βέβαιος πως αυτό ήθελε να δείξει ο Ουγκό σε αυτό το τεράστιο έργο του. Την αθλιότητα και την υποκρισία. Μιας 'δίκαιης' κοινωνίας που δεν ενδιαφέρεται παρά μόνο για το πώς θα βρεί σφάλματα. Μια κοινωνία που σβήνει αμέσως χίλια σου καλά με ένα και μόνο λάθος σου.
Αυτό ίσως δικαιολογεί τους λίγο μονοδιάστατους είναι αλήθεια χαρακτήρες του έργου. Από τη μια ο πρεσβευτής του καλού κ. Μυριήλ και απο την άλλη ο πρεσβευτής του καθήκοντος, Ιαβέρης.

Πάντως για εμένα προσωπικά το έργο μέχρι τώρα είναι κορυφαίο χωρίς να κάνει κοιλιά πουθενά. Ευελπιστώ η συνέχεια να είναι ανάλογη.
 

Βάγγυ

Κοινωνός
Μια κοινωνία που βυθίζει το άτομο στην αθλιότητα, μην αφήνοντάς του περιθώρια διαφυγής. Είμαι σχεδόν βέβαιος πως αυτό ήθελε να δείξει ο Ουγκό σε αυτό το τεράστιο έργο του. Την αθλιότητα και την υποκρισία. Μιας 'δίκαιης' κοινωνίας που δεν ενδιαφέρεται παρά μόνο για το πώς θα βρεί σφάλματα. Μια κοινωνία που σβήνει αμέσως χίλια σου καλά με ένα και μόνο λάθος σου.
:μπράβο::μπράβο: Συμφωνώ με όσα είπες και κυρίωε με το πάνω. :πάνω:
Πάντως πραγματικά πόσο στεναχώρια βγάζει αυτό το βιβλίο. Μα να πεθάνει με την ελπίδα να δει την κόρη της; :μαναι:
 

Χρυσόστομος

Κοινωνός
Τελειωσα το δευτερο μερος και μπηκα στο τρίτο. Παντως ο Ουγκό το έχει παρακάνει με την αγιοποιηση του Ναπολέων. Του έχει βάλει ενα φωτοστεφανο και τον κολακευει τόσο πολύ που γινεται τουλαχιστον υπερβολικός για να μην πω κουραστικός. Μεχρι και με τον Χριστό τον παρομοιωσε καποια στιγμή. Περαν τούτου και το δευτερο μερος εξαιρετικό (οχι παντως όσο το πρωτο). Θα επανελθω το σ/κ με περισσότερα.
 

Χρυσόστομος

Κοινωνός
Λοιπον στο δευτερο μερος κεντρικο προσωπο είναι η μικρή Τιτικα που παιρνει την σκυτάλη απο την μαμα της Φαντίνα. Η μικρουλα περνάει τα πανδεινα με τους Θεναρδιερους. Δεν εχω νιωσει περισσότερη απεχθεια και οργή για χαρακτηρες βιβλίου οσο για το ζευγος Θεναρδιέρου. Αποτελουν απο τα πιο σιχαμενα προσωπα που έχω συναντησει ποτε σε βιβλίο. Εν τελει η μικρουλα μετα απο καποιες περιπετειες βρισκει την αγαπη και την στοργή στο προσωπο του Αγιάννη τον οποίο εξακολουθει να καταδιωκει ο Ιαβερης και τελικά βρισκουν καταφυγιο σε ενα μοναστηρι με την βοηθεια του Θερσανεμη του οποίου την ζωη ειχε σωσει στο παρελθον ο Αγιαννης σαν δημαρχος Μαγδαληνης τότε. Εχω εντυπωσιαστει απο το βιβλίο. Οταν το πιάνω δεν μπορω να το αφησω απο τα χερια μου. Κοντευω να τελειωσω το τρίτο μερος. Εδω και δυο εβδομαδες που το έχω ξεκινησει πιανω τον εαυτό μου πολλες φορες στην διαρκεια της ημερας να σκεφτομαι τους ηρωες και την πλοκή του βιβλίου. Ουτε θυμαμαι πότε μου εχει ξανασυμβεί αυτό. Σημερα ας πουμε σκεφτομουν πολύ εντονα την τραγική Φαντινα η οποια πεθανε με το μαραζι να δει την κορη της. Συγκλονιστικες ιστοριες διαφορων προσωπων τις οποιες μπλέκει περιτεχνα ο Ουγκο και δημιουργησε αυτο το αριστούργημα.
 

Βάγγυ

Κοινωνός
Μιας που ήμουν βραδινή στη δουλειά, κατάφερα και τελείωσα το δεύτερο μέρος αν και καθυστερημένα αλλά θα το σχολιάσω το μεσημέρι γιατί μόλις γύρισα και δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξω λαπτοπ. :ρ @Χρυσόστομε κι εγώ αυτό το σημείο με τη Φαντινα, ακόμη να το χωνέψω. Μα να μη δει την κόρη της; :μαναι:
 

Βάγγυ

Κοινωνός
Ήρθα να σχολιάσω το δεύτερο μέρος. Δεν κάνω περίληψη, την έχει κάνει ήδη ο Χρυσόστομος. Λοιπόν, μερικά σχόλια: Από την εποχή του βιβλίου ακόμη, παρατηρούμε πως τα ΜΜΕ (εφημερίδες για το τότε) έκαναν την τρίχα τριχιά και έγραφαν ότι ήθελαν αρκεί να πουλήσουν. Στη σύλληψη του Γιάννη Αγιάννη, γράφει άλλα η μια εφημερίδα και άλλα η άλλη, για τα ίδια γεγονότα. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ούτε στους αιώνες!! Επίσης, πόσα λεφτά έδινε ο κόσμος για άσκοπες και ανούσιες πανηγυρικές στιγμές (η ρίψη κανονιών για να υποδεχθούν τα πλοία) και πόσα λεφτά συνεχίζει να δίνει για ανούσιες πανηγυρικές στιγμές π.χ. όταν έρχονται εκλογές δίνουν χρήματα με τη σέσουλα για να διαφημιστούν -γενικά ποσα λεφτά δίνονται άσκοπα ενώ θα μπορούσα να δοθούν αλλού. Ας περάσουμε τώρα στην Τιτικά, την πρωταγωνίστρια του 2ου μέρους μαζί με τον Αγιάννη.

Δεν εχω νιωσει περισσότερη απεχθεια και οργή για χαρακτηρες βιβλίου οσο για το ζευγος Θεναρδιέρου. Αποτελουν απο τα πιο σιχαμενα προσωπα που έχω συναντησει ποτε σε βιβλίο.
Αυτό που λες!!!! 8(!!) χρονών κοριτσάκι ρε και τράβηξε τα πάνδεινα... Το στέλνει η άλλη η σιχαμένη στα άγρια σκοτάδια να πάει μόνο του στο δάσος για να ποτίσει ο άλλος το άλογο του. :κατάρα!: Ούτε ιερό, ούτε όσιο!! Άθλιοι πραγματικά... Πόσο ταιριαστός ο τίτλος τελικά.
Παρεπιπτόντως σε τι ηλικία πέθαιναν εκείνα τα χρόνια; Όλο αναφέρει πόσο γερασμένος είναι ο Αγιάννηας και πως δε θα ζήσει πολύ ακόμη, ενώ είναι 55 χρονών!
Ενδιαφέρον και το 2ο μέρος αλλά το 1ο υπερτερεί και το 3ο που έχω διαβάσει το μισό, φαίνεται πιο ενδιαφέρον. Το βιβλίο, συνεχίζει να είναι εξαιρετικό. Πρέπει να το είπα κι άλλη φορά αλλά με ενθουσιάζει το γεγονός που μπλέκονται πολλοί χαρακτήρες μαζι! :)))
 

Χρυσόστομος

Κοινωνός
Παντως Βαγγυ αυτο το μπλεξιμο των χαρακτηρων και το πόσο ευκολα συναντιουνται και ενωνονται οι ιστορίες των ηρώων αν και εμενα μου αρέσει στο τριτο μέρος καρυφώνεται και γίνεται σε βαθμό υπερβολικό θα έλεγα και μη ρεαλιστικό.
 
Last edited:

Βάγγυ

Κοινωνός
Ναι κάτι είδα που μπλέκεται αλλά δεν το έχω διαβάσει όλο για να εκφέρω γνώμη. Αλλά συγχύστηκα ολίγον τι!!
 

Χρυσόστομος

Κοινωνός
Ελεγα να γραψω εντυπωσεις για το τριτο μέρος αλλα αφου δεν το έχεις τελειωσει ακόμα το αφηνω και θα επανελθω καποια αλλη μέρα. Δεν ξερω που βρίσκεσαι αλλα υπαρχει και μια εκπληξη μεσα στο τριτο μερος (τουλαχιστον εγω εξεπλαγην) και να μην στο χαλασω.
 

Βάγγυ

Κοινωνός
Όχι βρε σχολίασε αν θες και θα το δω μόλις το τελειώαω. Άλλωστε και για το 2ο μέρος αυτό έκανα, διάβασα το σχολιασμό σου προχθές που το τελείωσα. :ναι: (Έχω ακόμη αρκετές σελίδες αλλά νομίζω στο τέλος της βδομάδας θα το έχω τελειώσει γιατί θα έχω άδεια άρα και χρόνο για διάβασμα, πάω με μια βδομάδα καθυστέρηση όπως κατάλαβες! :ρ )
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Σχετικά με την ερώτηση της Βάγγυ για το πόσο ζούσαν οι άνθρωποι τότε (στον 19[SUP]ο[/SUP] αιώνα). Δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα σίγουροι καθώς τότε δεν τηρούνταν ευλαβικά τα ληξιαρχικά αρχεία και επιπλέον οι όποιοι υπολογισμοί γίνονται επηρεάζονται πολύ από την παιδική θνησιμότητα που τότε υπολογίζεται ότι άγγιζε το 20-25%. Κάποιος όμως που έφτανε τα 10 έτη του είχε σοβαρές πιθανότητες να ζήσει ως τα 65-70 του. Ο ίδιος ο Ουγκό τότε ήταν περίπου 58-60 ετών (γεννήθηκε το 1802, οι Άθλιοι εκδόθηκαν το 1862 και πέθανε στα 83 του το 1885)

Τα 83 έτη που έζησε ο Ουγκό είναι μια ικανοποιητικά μακριά ζωή ακόμα και για τα σημερινά χρόνια πρέπει να ήταν αρκετά εντυπωσιακά τότε. Προσωπικά δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει βιβλίο κάποιου συγγραφέα μεγαλύτερου του Ουγκό (γεννημένου πριν το 1802 που να έζησε ως μετά το 1885), όμως ο Ουγκό έχει θάψει (για να αναφερθώ μόνο σε συγγραφείς που έχω διαβάσει έστω ένα βιβλίο τους) τους:



  • Αλέξανδρος Δουμάς πατέρας (1802-1870)
  • Πρόσπερ Μεριμέ (1803-1870)
  • Έντουαρντ Μπούλγουερ-Λίττον (1803-1873)
  • Ευγένιος Σι (1804-1857)
  • Ναθάνιελ Χόθορν (1804-1864)
  • Ζορζ Σαντ (1804-1876)
  • Ε.Α. Πόε (1809-1849)
  • Νικολάι Β. Γκόγκολ (1809-1852)
  • Π.Ζ. Προυντόν (1809-1865)
  • Ελίζαμπεθ Γκάσκελ (1810-1865)
  • Γουίλιαμ Μ. Θάκερι (1811-1865)
  • Θεόφιλος Γκοτιέ (1811-1872)
  • Τσαρλς Ντίκενς (1812-1870)
  • Λέων Μελάς (1812-1879)
  • Γκέοργκ Μπίχνερ (1813-1837)
  • Μιχαήλ Μπακούνιν (1814-1876)
  • Τζ. Σέρινταν λε Φανού (1814-1873)
  • Σαρλότ Μπροντέ (1816-1855)
  • Έμιλι Μπροντέ (1818-1848)
  • Ιβάν Σ. Τουργκένιεφ (1818-1883)
  • Γκιστάβ Φλομπέρ (1821-1880)
  • Φιόντορ Μ. Ντοστογιέφσκι (1821-1881)

Λαμβάνοντας υπόψιν τώρα τις δύσκολες συνθήκες στις οποίες έζησε ο Αγιάννης, δεν είναι παράλογο να φαίνεται και βιολογικά να είναι γηραιότερος από όσο θα μας προδιέθετε η ηλικία του σήμερα.
 
Last edited:

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
... Στην παραπάνω λίστα ξέχασα τον Κάρολο Μαρξ (1818-1883)

και μερικά ακόμα ιστορικά στοιχεία για την περίοδο που διαδραματίζεται το μυθιστόρημα, που πλέον έχουμε φτάσει στις αρχές της δεκαετίας του 1830:

Είδα με σε προηγούμενο ποστ ότι μετά την οριστική ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλό οι Βουρβόνοι επανεγκαθίστανται στον γαλλικό θρόνο με τον Λουδοβίκο ΙΗ'. Ήδη από την πρώτη του περίοδο (1814-1815) ο Λουδοβίκος είχε παραχωρήσει στον γαλλικό λαό ένα αρκετά φιλελεύθερο για την εποχή σύνταγμα μετά από υπόδειξη των Άγγλων, πράγμα που δυσαρέστησε τους ακραίους βασιλικούς και τον κόμη του Αρτουά που τότε ήταν ο πιθανότερος διάδοχος και αδερφός του Λουδοβίκου ΙΗ'*. Μετά την περίοδο των 100 ημερών (της σύντομης επανόδου του Ναπολέοντα) και λόγω της σχεδόν καθολικής συμπαράταξης του κρατικού μηχανισμού με τον Ναπολέοντα, ο Λουδοβίκος ανέστειλε την λειτουργία του συντάγματος και ξεκίνησε ένα κύμα εκκαθαρίσεων δημόσιων λειτουργών με αμφίβολη αφοσίωση στον βασιλιά και τη δυναστεία. Κατά την περίοδο αυτή (Λευκή Τρομοκρατία) υπολογίζεται ότι γύρω στις 70.000 δημόσιοι λειτουργοί απολύθηκαν, τα απομεινάρια του στρατού του Ναπολέοντα Αποστρατεύτηκαν ενώ ο στρατάρχης Νέι εκτελέστηκε και ο στρατάρχης Μπρουν και ο στρατηγός Ραμέλ λιντσαρίστικαν. Περίπου 6.000 οπαδοί του Ναπολέοντα πέρασαν από δίκη και 250 άτομα φυλακίστηκαν και μερικά εξωρίστικαν, ενώ περίπου 300 άτομα να λιντσαριστούν ειδικά στον Νότο της Γαλλίας. Η κατάσταση αυτή επηρέασε τους εκλογείς με αποτέλεσμα οι 350 έδρες από τις 402 να καταληφθούν από τους υπερβασιλικούς, πράγμα που οδήγησε τον Λουδοβίκο ΙΗ' να το χαρακτηρίσει "βασιλικότερο του βασιλέως" και το διάλυσε το 1816. Το νέο κοινοβούλιο του 1816 ήταν μετριοπαθέστερο.

Η κατάσταση άρχισε να χαλαρώνει μετά το 1817 και την επαναφορά του συντάγματος αλλά τα πράγματα άλλαξαν ξανά το 1820 με την δολοφονία του δούκα του Μπερί και την δυναστική κρίση που προκάλεσε**. Τα πράγματα βελτιώθηκαν όταν λίγο μετά την δολοφονία του δούκα η χήρα του αποκάλυψε ότι ήταν έγκυος και 7 μήνες μετά την δολοφονία του γεννήθηκε ένας γιος. Η δολοφονία όμως του δούκα έδειξε ότι η δυναστεία ήταν ευάλωτη. Το ίδιο έτος μια μεταβολή στην σύνθεση του κοινοβουλίου και στο δικαίωμα ψήφου των βουλευτών (οι βουλευτές που εκλεγόταν από τα πιο πλούσια κοινωνικά στρώματα είχαν δυο ψήφους ενώ οι λαϊκοί μία) αλλά και τα σχόλια για τις ερωτικές περιπέτειές του έκαναν τον Λουδοβίκο εξαιρετικά αντιδημοφιλή και σε αυτό το κλίμα πεθαίνει το 1824.

Ο νέος βασιλιάς, ο Κάρολος Ι' (67 ετών το 1824) αμέσως προσπαθεί να επαναφέρει απόλυτα την προ του 1789 γαλλική πολιτική και κοινωνική κατάσταση. Επέβαλε την πληρωμή αποζημιώσεων στους ευγενείς που είχαν πληγεί από την επανάσταση και στέφθηκε με τον παραδοσιακό τρόπο των Γάλλων βασιλέων (πράγμα που δεν έκανε ο Λουδοβίκος ΙΗ', ούτε ο Ναπολέων βέβαια). Ο έκδηλος συντηρητισμός του τον έκανε εξαιρετικά αντιπαθή στην αστική τάξη. Το 1827 επισκέφτηκε για να επιθεωρήσει την εθνοφρουρά και ξέσπασαν ταραχές με αποτέλεσμα να αποστρατευτούν τα μέλη της, χωρίς να αφοπλιστούν όμως. Το ίδιο έτος οι οπαδοί του Καρόλου έχασαν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία όμως ο ίδιος εξακολουθούσε με τρικ να επεμβαίνει στα πράγματα και να επιβάλλει τον πρωθυπουργό της αρεσκείας του, ενώ το κοινοβούλιο δεν συγκλήθηκε (για να μην αποδοκιμάσει τον πρωθυπουργό Πολινιάκ) από τον Αύγουστο του 1829 ως τον Μάρτιο του 1830. Τον Μάρτιο του 1830 ο βασιλιάς συγκάλεσε το κοινοβούλιο για να εγκρίνει την επέμβαση της Γαλλίας στην Αλγερία. Η επέμβαση εγκρίθηκε αλλά ο βασιλιάς αποδοκιμάστηκε από τους βουλευτές κατά την διάρκεια του εναρκτήριου λόγου του. Ορίστηκαν εκλογές για τον Ιούνιο του 1830 στις οποίες ηττήθηκαν οι ευνοούμενοι του βασιλιά και την κυβέρνησης, οπότε στις 6 Ιουλίου ο Κάρολος ανέστειλε την λειτουργία του συντάγματος, και στις 25/7 με τέσσερα διατάγματα επιβάλλει λογοκρισία στον τύπο, διέλυσε το νέο κοινοβούλιο, άλλαξε τον εκλογικό νόμο και προκήρυξε εκλογές για τον Σεπτέμβριο.

Από την επόμενη μέρα διαδηλώσεις ξέσπασαν στο Παρίσι και στις 28/7 ο στρατός διατάχθηκε να επιτεθεί στους διαδηλωτές που πια άρχισαν να υψώνουν οδοφράγματα, πολλοί στρατιώτες όμως αυτομόλησαν προς τους διαδηλωτές. Ο στρατάρχης Μαρμόντ (που είχε διαταχτεί να επιτεθεί στους διαδηλωτές), ο Πρωθυπουργός και το κοινοβούλιο συμβούλευσαν τον Κάρολο να αποσύρει τα διατάγματα, αυτός όμως αρνήθηκε. Μετά από αυτό τα μέλη του (διαλυμένου) κοινοβουλίου συνεδρίασαν σε ένα σπίτι και αποφάσισαν ότι ο βασιλιάς δεν είχε πια δικαίωμα να κυβερνά και ότι ο θρόνος έπρεπε να δοθεί στον Λουδοβίκο Φίλιππο δούκα της Ορλεάνη μακρινό συγγενή του Καρόλου Ι'***. Στις 31/7 ο Κάρολος εγκατέλειψε το Παρίσι για τις Βερσαλίες όμως ούτε εκεί ένοιωσε ασφαλής και αμέσως έφυγε και τελικά στις 2 Αυγούστου παραιτήθηκε υπέρ του γιου του δούκα της Αγκουλέμης που και ο ίδιος παραιτήθηκε 20 λεπτά αργότερα. Έτσι τελείωσε η ιστορία των Βουρβόνων στην Γαλλία, ενώ βασιλιάς των Γάλλων (και όχι της Γαλλίας όπως οι Βουρβόνοι) ανακηρύσσεται ο Λουδοβίκος Φίλιππος της Ορλεάνης.

*Στην Γαλλία ακόμα και τότε υπήρχε ο Σαλικός Νόμος σε ισχύ (χοντρικά οι κόρες δεν κληρονομούσαν την γη ή τα αξιώματα του πατέρα). Μετά τον θάνατο του δεκάχρονου Λουδοβίκου ΙΖ' το 1794 φυσικά χωρίς να αφήσει απογόνους δεν έμεινε εν ζωή κάποιος αρσενικός απόγονος του Λουδοβίκου ΙΣτ', οπότε κληρονόμος του ήταν ο μεγαλύτερος από τους εν ζωή αδερφούς του Λ. ΙΣτ', ο Λουδοβίκος ΙΗ'. Όμως καθώς το 1814 ήταν πια 59 ετών και δεν είχε παιδιά, το πιθανότερο ήταν ότι θα τον διαδεχόταν π μικρότερος αδερφός του κόμης του Αρτουά ή κάποιος από τους δυο γιους του κόμη, ο δούκας της Αγκουλέμης ή ο δούκας του Μπερί.

**Το 1820 ο 65χρονος Λουδοβίκος ΙΗ' εξακολουθούσε να μην έχει παιδιά (και να μην θεωρείται πιθανό να αποκτήσει). Η σειρά διαδοχής ήταν 1ος ο Κάρολος κόμης του Αρτουά (αδερφός του Λουδοβίκου ΙΗ' που τελικά τον διαδέχτηκε σαν Κάρολος Ι'), 2ος ο Λουδοβίκος κόμης της Αγκουλέμης (ο πρώτος γιος του Καρόλου Ι') και 3ος ο Κάρολος δούκας του Μπερί (ο δεύτερος γιος του Καρόλου Ι'). Παρόλο που ο δούκας του Μπερί ήταν μόλις 3ος κατά σειρά διαδοχής ήταν πρόσωπο κλειδί γιατί καθώς α. ο αδερφός του δούκας της Αγκουλέμης ήταν άτεκνος μετά από 21 χρόνια γάμου και δεν θεωρούνταν πιθανό να αποκτήσει παιδί η 42χρονη σύζυγός του, β. ο δούκας του Μπερί ήταν μόλις 5 χρόνια παντρεμένος με την 22χρονη σύζυγό του να γεννά 3 παιδιά σε αυτό το διάστημα (τα 2 βέβαια είχαν πεθάνει σε βρεφική ηλικία και το επιζών ήταν κόρη, ήταν πολύ πιθανό όμως ο δούκας να αποκτήσει και άλλα παιδιά), γ. αν ο δούκας του Μπερί δεν αποκτούσε γιο, με δεδομένο το ότι ήταν σχεδόν αδύνατο κάποιος άλλος από τους 3 Βουρβόνους να αποκτήσει, η οικογένεια θα εξέλειπε και ο θρόνος θα πήγαινε στον οίκο της Ορλεάνης, του οποίου ο αρχηγός Λουδοβίκος Φίλιππος ήταν κατ' ευθείαν (χωρίς μεσολάβηση γυναικών) απόγονος του Λουδοβίκου ΙΓ'.

***Ο δούκας της Ορλεάνης Λουδοβίκος Φίλιππος που το 1830 θα γίνει βασιλιάς των Γάλλων ήταν δισέγγονος του δισέγγονου του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ' (της δυναστείας των Βουρβόνων) και κατά συνέπεια 5ος ξάδερφος του Καρόλου Ι' (από την πλευρά των πατεράδων τους). Το 1830 δεν υπήρχαν άλλοι κατευθείαν απόγονοι του Λουδοβίκου ΙΓ' πέρα από την οικογένεια του Καρόλου Ι' και τον Λουδοβίκο Φίλιππο και την οικογένειά του.
 
Last edited:

Χρυσόστομος

Κοινωνός
Κορτο επετρεψε μου μια μικρή συμπληρωση στα ωραια ιστορικα στοιχεια που μας εδωσες και πολλα αγνοούσα. Μετα την παραιτηση του Καρολου Ι και την μετα εικοσι λεπτων παραίτηση και του γιου του ο θρόνος πέρασε για μια εβδομάδα στον μικρό Ερρικο κομη του Σαμπορ, γιο του δούκα του Μπερί και μετά πέρασε στον Λουδοβίκο Φίλιππο της Ορλεάνης. Ο Ερρικος ο οποίος μετα απο καποια χρόνια έχασε και μεγαλη ευκαιριά να επαναφέρει τους Βουρβονους στην βασιλεία οταν μετα μετα τον Γαλλοπρωσικο πόλεμο και ενω ηταν ετοιμος να κατσει στον θρόνο, η εμμονη του να αλλάξει η σημαία της Γαλλιας του στοιχισε τον θρονο.
 
Top