Στίχοι μοναδικοί..

[Οινοχόος]

ανεπανάληπτοι.Τραγούδια τα οποία σου φέρνουν δάκρυα στα μάτια.
Επειδή πιστεύω στη δύναμη της γραφής δεν βαζω λινκ καθώς συνηθίζεται να το προσπερνάμε ενώ τα γραφόμενα θα τα διαβάσουμε


Μια μάνα που 'χε ένα γιο,
μα ήταν λωλοπαρμένη
δεν είχε την υπομονή
για να το αναθρέψει,
και στην ποδιά της το 'βαλε,
πάει να το ρεματίσει.
Στο δρόμο που επήγαινε,
στη στράτα που πηγαίνει
μια πέρδικα την απαντά,
μια πέρδικα της λέγει:
Μωρή σκύλα, μωρή άνομη,
μωρή μαριολεμένη,
εγώ έχω δεκαοχτώ πουλιά,
πάσχω να τ' αναθρέψω
και συ έκανες χρυσόν υγιό,
πας να τον ρεματίσεις;
Και στην ποδιά της το 'βαλε,
στο σπίτι της πηγαίνει
το έβαλε στην κούνια του,
το τραγουδά και λέει:
Γιε μου σαν γίνεις κυνηγός,
σαν γίνεις παλληκάρι,
σαν ανταμώσεις πέρδικα,
να μην τήνε σκοτώσεις.
Η πέρδικα είναι η μάνα σου
κι εγώ η μητριά σου.

Γιάννης Χαρούλης από το άλμπουμ ''Μαγγανείες. Φυσικά είναι ''must'' να ακούσετε και το τραγούδι...

 

[Φαροφύλακας]

Εκτός πλαισίου (του συγκεκριμένου τραγουδιού), βρίσκω ποιητική την φράση: "χαμένη πολιτεία που δεν έχει πια διαβάτες"

 

[Έλλη Μ]

Εκτός πλαισίου

Το αυτο ακριβώς, εκτος πλαισιου (σε ενα ευρυτερο πλαισιο ), απο τραγουδι που δεν ειναι my cup of tea.
''Η αγκαλιά σου είναι η σκάλα του Μιλάνου κι εγώ απόψε έχω επίσημη πρεμιέρα"

 

[Φαροφύλακας]

Συμπωματικά, είναι απο τα τραγούδια που γρατζουνώ στην κιθάρα, καμιά φορά.

Όλο έχει εντάξει στίχο (Αφροδίτη Μάνου) και μουσική (Βασίλης Παπακωνσταντίνου).

Μου αρέσει η απρόσμενη παρομοίωση ( +μεταφορά; ) με το φλιπεράκι:
Σαν φλιπεράκι γελαστό, ξετρελαμένο σου δίνω ακόμα μία μπίλια για να παίξεις.

Ή δες απομονωμένα κι αυτά:
τα δυο σου μάτια ... χαράζουν τον αέρα
το πρόσωπό σου ανθισμένο (μου φέρνει στο νου το κοριτσίστικο κοκκίνισμα στα μάγουλα, στον έρωτα)

 

[Έλλη Μ]

Ναι, ειναι ωραιος ο στιχος της Μανου, αλλα αυτο το δίστιχο ειναι δυνατο, ευστοχο, περιεκτικο και ξεκαθαρο, διχως αμφισημιες και φιοριτούρες

Λοιπόν, ακου τωρα, θειε Δημήτρη. Επειδη εχω φαει ενα σκαλωμα με τον Λοϊζο το τελευταιο τριμηνο και προσπαθω ενα κομματι στο ακορντεον (αν μου λεγε κανεις, πριν 4-5 χρονια, οτι θα εγραφα αυτη την πρόταση, θα γελουσα ωρες), ακουω πολυ στο youtube και προσπαθω να τον προλαβω με το ατσαλο παίξιμό μου. Ε, συνεχεια μου πετα κομματια του Παπακωνσταντίνου και καποια, μοιραια, τα ξανακουω. Ετσι το πρόσεξα, μετα απο δεκαδες χρονια που ειχα να το ακουσω. Κι αυτο, και το Παράπονα στη Λινα κι αλλο ενα που μου διαφευγει τωρα δα.

 

[Φαροφύλακας]

Να λέμε την αλήθεια, τραγούδησε ωραία κομμάτια, και μουσικά, καί σε στίχο.

 

[Έλλη Μ]

Γεγονός. Ειναι περισσότερα τα κομματια του -τελικα- που μου αρεσουν -πάλι τελικά- και δεν τ' ομολογω.

Πχ...σιαμαίες αυταπάτες...

 

[Φαροφύλακας]

ρε συυυυ.... σε αυτο (παρότι μου αρέσει μουσικά) οι στίχοι μου φαίνονται πολύ δηθενιά.

 

[Έλλη Μ]

Χαχαχαχα, εμενα παλι με ενοχλει που μου Σπανουδακιζει σε φασεις

Κατα τα αλλα, μου αρεσει τελικα

 

[ΚρίτωνΓ]

Συμπωματικά, είναι απο τα τραγούδια που γρατζουνώ στην κιθάρα, καμιά φορά.

Όλο έχει εντάξει στίχο (Αφροδίτη Μάνου) και μουσική (Βασίλης Παπακωνσταντίνου).

Μου αρέσει η απρόσμενη παρομοίωση ( +μεταφορά; ) με το φλιπεράκι:
Σαν φλιπεράκι γελαστό, ξετρελαμένο σου δίνω ακόμα μία μπίλια για να παίξεις.

@Φαροφύλακας @Έλλη Μ , κάποιοι καρφώνονται (ηλικιακά) εδω μέσα. Άμα κάνεις σήμερα γκάλοπ για το τι είναι το φλίπερ και πως παίζεται, θα δεις ότι ό,τι έχει ύπαρξη στον πλανήτη μετά τα 90ς θα σε κοιτάξει με εύλογη (και εύγλωττη) απορία

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Άμα κάνεις σήμερα γκάλοπ για το τι είναι το φλίπερ και πως παίζεται,

Εγώ πάλι Κρίτων νομίζω πως εκεί που θα εκπλαγείς είναι αν ρωτήσεις ποιοί είναι ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και η Μάνου!!

 

[Φαροφύλακας]

Μου ήρθε στο άσχετο στο μυαλό, κι έβαλα και το άκουσα, αυτό το "Μπήκαν στην πόλη οι Οχτροί". Η μουσική του Μαρκόπουλο και οι στίχοι του σε στίχους του Γιώργου Σκούρτη, τραγούδι του 1972.

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί​

τις πόρτες σπάσαν οι οχτροί​

κι εμείς γελούσαμε στις γειτονιές​

την πρώτη μέρα​

​

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί​

αδέρφια πήραν οι οχτροί​

κι εμείς κοιτούσαμε τις κοπελιές​

την άλλη μέρα​

​

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί​

φωτιά μας ρίξαν οι οχτροί​

κι εμείς φωνάζαμε στα σκοτεινά​

την τρίτη μέρα​

​

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί​

σπαθιά κρατούσαν οι οχτροί​

κι εμείς τα πήραμε για φυλαχτά​

την άλλη μέρα​

​

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί​

μοιράσαν δώρα οι οχτροί​

κι εμείς γελούσαμε σαν τα παιδιά​

την πέμπτη μέρα​

​

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί​

κρατούσαν δίκιο οι οχτροί​

κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια​

σαν κάθε μέρα​

Τί μεγαλειώδης αντίθεση, που μπορεί να την διαβάσεις έτσι ή αλλιώς, ειδικά τώρα πια, μισό αιώνα νηφάλια και μακρινά από όταν φτιάχτηκε. Τί όμορφη συμμετρία να αριθμώνται οι μονές ημέρες και κάθε ζυγή να είναι η άλλη μέρα.

 

[Φαροφύλακας]

Αφήνοντας τους στίχους, που είναι επίσης ωραίοι, θα μείνω μόνο στον τίτλο, του Παυλίδη, που μου φαίνεται πανέμορφος, έτσι μόνος του:

Ερχόμαστε Από Τον Ορίζοντα

πέρα από ποιητικό, είναι σαν να υπονοεί μια ολόκληρη ιστορία που απλά την υποθέτω αποσπασματικά μέσα σε μια κινηματογραφική αχλή.

Κάπως έτσι μου φαινόταν πάντα και το όνομα της μπάντας:

Collapse Under the Empire

 

[Έλλη Μ]

και δεν πειράζει που τόσα φιλιά πριν να γίνουν παλιά θα τα πάρει το κύμα

 

[Έλλη Μ]

Με αφορμή το Dance me to the end of love, σκεφτόμουν το αλλο εξαιρετικο και πιο αγαπημένο τραγούδι του, ενα επιστολικό ποίημα, το famous blue raincoat που, στο σύνολό του, δεν ειναι τόσο ξεκάθαρο (για μενα) ως προς την ερμηνεία του, τον συγγραφεα της επιστολής, τον παραλήπτη, τους πρωταγωνιστες, τη μεταξύ τους σχέση ή διαπλοκή και σειρα σχέσεων που σχηματιζουν και σχημάτισαν στο παρελθον. Σιγουρα ειναι τρεις εκ των οποιων η μια ειναι γυναικα, η Jane.

It's four in the morning, the end of December
I'm writing you now just to see if you're better
New York is cold, but I like where I'm living
There's music on Clinton Street all through the evening
I hear that you're building your little house deep in the desert
You're living for nothing now, I hope you're keeping some kind of record
Yes, and Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear
Did you ever go clear?
Ah, the last time we saw you you looked so much older
Your famous blue raincoat was torn at the shoulder
You'd been to the station to meet every train, and
You came home without Lili Marlene
And you treated my woman to a flake of your life
And when she came back she was nobody's wife
Well I see you there with the rose in your teeth
One more thin gypsy thief
Well, I see Jane's awake
She sends her regards
And what can I tell you my brother, my killer
What can I possibly say?
I guess that I miss you, I guess I forgive you
I'm glad you stood in my way
If you ever come by here, for Jane or for me
Well, your enemy is sleeping, and his woman is free
Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes
I thought it was there for good so I never tried
And Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear
Sincerely, L Cohen

Ανέκαθεν, ξεχώριζα το τετράστιχο:

And what can I tell you my brother, my killer
What can I possibly say?
I guess that I miss you, I guess I forgive you
I'm glad you stood in my way

επισης ενα τετραστιχο που, out of context, τοποθετειται σε διαφορα ειδη σχεσεων.

Χθες, ομως, που το ακουγα και το διαβαζα και το ξαναδιάβαζα, σε μια προσπάθεια να το αποκωδικοποιήσω και να το καταλάβω πιο καλα, κατεληξα στο ότι ο γραφων απευθύνεται σε άντρα, σε καποιον φιλο παλιο που λειπει χρόνια και εχει να δει παρα πολύ καιρό.

Αυτός ο παραλήπτης σχετιζοταν με τη Jane, χωρις να μπορώ να ξεκαθαρισω αρχικα αν ήταν μια σχεση που προηγηθηκε της σχεσης της με τον γράφοντα ή αν ηταν μια σχεση που τηρούταν παράλληλα, ούτε ποιος τελικά ήταν ο τριτος άνθρωπος, ο παραλήπτης ή ο συντάκτης. Φαινεται όμως ο συντακτης και η Jane να συμπορεύονται ακόμη, αν και παραμένει vague το status της σχέσης τους.

Μα προσέχοντας λιγο παραπανω τον στιχο Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes ,I thought it was there for good so I never tried, ο οποιος ειναι συγκλονιστικος, φωτιστηκε το ποιημα με εναν τρόπο, ερμηνεύοντας το ως εξης:

Ο παραλήπτης ειναι ο τριτος ανθρωπος, δεν υφίσταται πλέον στη ζωη του ζευγαριου, εχει απομακρυνθει. Ομως, όσο ειχει σχεση μαζί της καταφερε να της πάρει τη μελαγχολία απο το βλέμμα, ενω τωρα, ο απατημένος συντροφος και συντάκτης, μεσα απο αυτόν τον στιχο, γεναιόδωρα ευγνωμονει τον πρώην φιλο του, γιατι πετυχε κάτι το οποιο ο άλλος -θεωρώντας δεδομένο και unchangeable- δεν ασχολήθηκε ποτέ να της το πάρει.

Παρασκευη..

 

[Φαροφύλακας]

Έχει γούστο ότι είναι ένα αγαπημένο μου τραγούδι, αλλά... για την μουσικότητα της αφήγησης κι όχι για την ίδια την αφήγηση. Ποτέ δεν άκουσα πραγματικά τα λόγια, πέρα από σκόρπιες εικόνες που πιάνει το αφτί. Διαβάζοντας τώρα τους στίχους όπως τους παρέθεσες, βλέπω πως είναι σχεδόν ένας γλυκός γρίφος, και πραγματικά κρατιέμαι να μην ξεκινήσω να ασχολούμαι γιατί θα μου φάει ώρες!

 

[Έλλη Μ]

Αν ενδώσεις κι ασχοληθεις τελικά, στάσου λιγάκι στο And you treated my woman to a flake of your life