Σπάνιες λέξεις

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Όταν διαβάζω έχω πάντα ένα μολυβάκι στο χέρι για να σημειώνω. Σημειώνω διάφορα, συνήθως στο περιθώριο για μελλοντική χρήση. Υπογραμμίζω όμως και όποιες λέξεις μου φαίνονται όμορφες και ξεχασμένες και αυτές τις σημειώνω αμέσως στην πρώτη σελίδα με το που ανοίγεις το βιβλίο. Έτσι, όλα μου τα βιβλία έχουν μια όψη .....
Λέω να γράψω μερικές λέξεις που μάζεψα από δω κι από κει.

έωλος, εναργής, πολυσχιδής, ανάσχεση, εμβριθής, διαστίζω, αντιστικτικά.

Γιατί, άραγε, δεν τις χρησιμοποιούμε;
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
καλη μου Χρυσηιδα, αυτές τις λεξεις που εβαλες, τις θεωρω τις πλεον καταλληλες για το προσεχες λεξικοπαιγνιο :)))).
Δεν ξερω καμια... :ωιμέ: ίσως μια, με προσεχτικοτερη παρατηρηση...

Τωρα... το γιατι δεν τις χρησιμοποιουμε, δεν ειμαι και η πλεον καταλληλη να απαντησω. Πιστευω ομως πως ειναι λιγο δυσκολο να μαθει και να χρησιμοποιει κανεις ολες (ή εστω τις περισσοτερες λεξεις μιας γλωσσας). Αν αυτές που ήδη ξερει βολευουν την επικοινωνια του με τους αλλους ανθρωπους, δεν μαθαινει περισσοτερες, αν οχι αναγκαζετε να μαθει αυτές που πρεπει. Ποσοι θα κοιταξουν παραπερα απο αυτο.
Και.. αντε και να κοιταξουν! Θα πρεπει να τις χρησιμοποιει μια μεριδα κοσμου, για να γινεται η επικοινωνια, αλλίως, θα ζητουν ολοι επεξηγησεις
 

Ωκεανίδα

Όμορφο Νιάτο
Σωστή βρίσκω την τοποθέτησή σου, Λορένα. :)

Ο λόγος που πολλές λέξεις μένουν στο «περιθώριο» και δεν χρησιμοποιούνται για την καθημερινή μας επικοινωνία είναι ότι παύουν να είναι λειτουργικές. Εδώ είναι που φαίνεται ξεκάθαρα η αρχή της οικονομίας της γλώσσας: χρησιμοποιούμε τα λιγότερα δυνατά στοιχεία με τους περισσότερους δυνατούς συνδυασμούς για να επικοινωνούμε.

Έτσι όταν δυο λέξεις έχουν την ίδια (ή σχεδόν την ίδια) έννοια, η μία από αυτές θα υπερισχύσει στη χρήση αφήνοντας την άλλη ξεχασμένη. Ή επίσης, όταν μια λέξη αναφέρεται σε μια πραγματικότητα που έχει χαθεί χρονικά, έχει ξεπεραστεί (για παράδειγμα, αντικείμενα που πλέον δε χρησιμοποιούμε, παλαιότερες συνήθειες, κλπ.), θα έχει την ίδια τύχη με την συνώνυμη που ανέφερα πιο πάνω.

Πρόκειται για την φυσική εξέλιξη μιας γλώσσας. Μην ξεχνάμε ότι το εύρος του λεξιλογίου μας ορίζεται από το περιβάλλον όπου κινούμαστε κι από τις επικοινωνιακές μας ανάγκες.
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Κάποτε θαύμαζα τις "τιμαλφείς" λέξεις. Σε μερικές περιπτώσεις αναγνώριζα πως η σύνθετη σκέψη χρειάζεται σύνθετο λόγο για να εκφραστεί. Με τον καιρό είδα πως όσοι χρησιμοποιούν τέτοιες λέξεις το κάνουν μάλλον για να εντυπωσιάσουν, ή να αποστασιοποιηθούν σαν καλύτεροι.

Ακόμη κι αν υποθέσουμε πως αυτοί που χρησιμοποιούν "δύσκολες λέξεις" τις έχουν κανονικότατα ενσωματωμένες στο δικό τους λεξιλόγιο, εάν θέλεις να επικοινωνήσεις με κάποιον, το μόνο λογικό είναι να χρησιμοποιείς την δική του γλώσσα.

Φαντάσου δηλ. να βρεθώ τώρα εγώ με κάποιον αγράμματο βοσκό και να στριμώχνω τέτοιες λέξεις στον λόγο μου. «Α, έωλος αυτός ο άρτος, ποιμένα!» Θα μπορούσα να το πω αλλιώς, με λόγια γνωστά και σ’ αυτόν ώστε να με καταλάβει. Άρα υπάρχει άλλος λόγος που κάνω αυτήν την επιλογή λέξεων. Φυσικά είμαι μάλλον αστείος και φαίνεται πια πολύ πιθανό, αυτός ο ίδιος αγράμματος βοσκός, να είναι πιο σοφός από εμένα.

Μια απλή και τίμια αντιπάθεια ένοιωθα πάντοτε και για τις λατινικές και αρχαιοελληνικές εκφράσεις π.χ. casus belli, mutatis mutandis, cogito ergo sum, έπεα πτερόεντα, εκπλήσσομαι τα μάλα κ.τ.λ. Πρόκειται σχεδόν πάντοτε για μια προσπάθεια να γυαλίσει κάποιος τον λόγο του. Και άντε, το casus belli ας πούμε πως είναι παγιωμένη ορολογία της πολιτικής (αν και γιατί να μην πούμε "αιτία πολέμου"; ) όμως εκφράσεις όπως το cogito ergo sum επιβίωσαν μάλλον για να μπορεί ο καθένας να καμώνεται με τα φτωχολατινικά του.

Έχω προσέξει πως πάμπολλες φορές οι δύσκολες λέξεις κι οι γυαλισμένες φράσεις πάνε αντιστρόφως ανάλογα ως προς την ουσία του λόγου κι αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε καλά στους ανθρώπους με τον πιο κούφιο λόγο: τους πολιτικούς.

Όταν δεν χρησιμοποιούμε μια λέξη είναι μάλλον επειδή δεν την χρειαζόμαστε, ενδεχομένως επειδή υπάρχει κάποια άλλη λέξη και έτσι, για παράδειγμα, αντί για έωλος λέμε μπαγιάτικος, για εναργές μπορούμε να πούμε ξεκάθαρο κ.ο.κ.

Η ουσία στον λόγο βρίσκεται στο νόημα που προκύπτει από τα λόγια κι όχι στο πόσο πολύ τρίβεις και γυαλίζεις τις λέξεις (μα.. αυτές αστράφτουν πραγματικά! :ρ )
 

Γλωσσολάγνος

Όμορφο Νιάτο
Ωραίο νημάτιο... Από τις επτά λέξεις που μας έγραψε η Χρυσηίδα, οι μόνες που χρησιμοποιώ πραγματικά συχνά είναι οι εμβριθής και αντιστικτικά (για το δεύτερο δικαιολογούμαι απόλυτα λόγω επαγγέλματος ;)). Τη λέξη έωλος την βρίσκω απίστευτα "δήθεν", και οπωσδήποτε δύσχρηστη λόγω της ομοηχίας με τον θεό Αίολο. Τις υπόλοιπες θα τις χρησιμοποιούσα (στίβοντας πρώτα το μυαλό μου) μόνο γράφοντας κάποια επιστημονική μελέτη.

Χρυσηίδα, ξέρω ότι σε γοητεύει το πλούσιο λεξιλόγιο και η ποιητική χρήση των λέξεων. Αυτό το εκτιμώ κι εγώ, αρκεί βεβαίως να μη γίνεται από επιδειξιομανία - κάθε λέξη ακούγεται σωστά στο σωστό γλωσσικό περιβάλλον, όπως έδειξε και ο Φύλαξ με την παραβολή του ποιμένος. :) Για την όμορφη και εύστοχη εισαγωγή πιο "δύσκολων" λέξεων στην καθομιλουμένη, χρειάζεται η αίσθηση του μέτρου.

Κι ένα ευχάριστο φινάλε για τις εξεζητημένες λατινικές εκφράσεις. Σ' ένα επεισόδιο του πολυαγαπημένου μου Λούκυ Λουκ, με τίτλο Ο δικαστής, υπάρχει το εξής περιστατικό (γράφω από μνήμης): ο δικαστής Ρόυ Μπην, που στην ουσία είναι ένας σχεδόν αγράμματος καουμπόυ που έχει πάρει τον νόμο στα χέρια του και κάνει ψευτοδίκες, αποφασίζει να καταδικάσει έναν κακοποιό. Αρχίζει λοιπόν η δίκη, με τον ψευτοδικαστή να απευθύνεται στον καητγορούμενο απαριθμώντας τα εγκλήματά του:

Δικαστής: —Τζον Ντόου, κατηγορείσαι για την κλοπή δύο αλόγων, τον φόνο τριών ανθρώπων, τον εμπρησμό ενός σαλούν, τη ληστεία της τράπεζας, και.. και... (ψάχνει καμιά εντυπωσιακή λέξη μέσα στον Αστικό Κώδικα) ... και για κάζους μπέλλι!
Κατηγορούμενος: —Διαμαρτύρομαι!!! Σικέ!! Ναι, το παραδέχομαι, έκλεψα δύο άλογα, σκότωσα τρεις καουμπόυς, έκαψα το σαλούν και λήστεψα την τράπεζα... αλλά αυτόν τον Κάζους Μπέλλυ δεν τον ξέρω ούτε και τον έχω δει ποτέ μου!


Εγώ πάλι που δεν ξέρω ποιός είναι αυτός ο Μουτάτης Μουτάντης; :))))
 

Επίγονος

Όμορφο Νιάτο
Τωρα... το γιατι δεν τις χρησιμοποιουμε, δεν ειμαι και η πλεον καταλληλη να απαντησω. Πιστευω ομως πως ειναι λιγο δυσκολο να μαθει και να χρησιμοποιει κανεις ολες (ή εστω τις περισσοτερες λεξεις μιας γλωσσας). Αν αυτές που ήδη ξερει βολευουν την επικοινωνια του με τους αλλους ανθρωπους, δεν μαθαινει περισσοτερες, αν οχι αναγκαζετε να μαθει αυτές που πρεπει. Ποσοι θα κοιταξουν παραπερα απο αυτο.
Και.. αντε και να κοιταξουν! Θα πρεπει να τις χρησιμοποιει μια μεριδα κοσμου, για να γινεται η επικοινωνια, αλλίως, θα ζητουν ολοι επεξηγησεις
Λορένα, πολλες φορές οι μη-καταλληλοι, με την απλότητα του λογου τους και την Λογικη σκεψη τους, ειναι αυτοι που λαμβανουν τις βασικες έννοιες των πραγματων.
Η διατυπωσή σου δεν ειναι "γλωσσολογική", αλλά εχεις πιασει ακριβώς τον Αντικειμενικό στόχο της Γλώσσας!!!
Επικοινωνία!!!! Απλή λεξη. Τόσο απλή που πολλές φορές χαμένοι στις "βαθυστόχαστες" αναλύσεις, μας διαφεύγει.
Γιατί μιλάμε; Γιατί αναπτύξαμε την Γλωσσα; Ασφαλώς για να επικοινωνούμε μεταξύ μας!!! Αυτος ειναι ο Αντικειμενικός στοχος της γλώσσας!!
Νομίζω όμως, ότι πρέπει να κατανοήσουμε πρωτα απ' όλα κατω από ποιές συνθήκες επικοινωνούμε, καθώς και τις προϋποθέσεις της επικοινωνίας.
Ειδικά στη γλωσσική επικοινωνία διακρινουμε τα κάτωθι απαραίτητα συστατικά:
1)Ομιλητής (Πομπός)
2)Ακροατής (Δέκτης)
3)Κώδικας (Σύστημα επικοινωνίας- γλωσσα, σήματα κτλ.)
4)Μήνυμα (κάθε πληροφορία, ερώτηση, απάντηση, διατύπωση)
5)Δίαυλος (ο τρόπος μεταβίβασης του Μηνύματος- φυσικός ή τεχνητος
6)Οι λειτουργίες εγγραφής (κωδικοποίησης) και ανάγνωσης (αποκωδικοποίησης) του Μηνύματος
7) οι συνθήκες επικοινωνίας.
Η διαδικασία που ακολουθείται ειναι η εξής:
Ο Ομιλητής στέλνει κάποιο Μήνυμα.
Το Μήνυμα αυτό κωδικοποιείται, εκφράζεται δηλ., με μορφή σημείων (λέξεων) με ορισμένη δομή, με στοιχεια που αντλούνται απο τον Κώδικα (το σύστημα γλώσσας) του Ομιλητή.
Ακολουθεί η μεταβίβαση του μηνύματος μέσω φυσικών ή τεχνητών διαύλων, υπό μορφή οπτικών ή ηχητικών κυμάτων.
Στη συνέχεια, ακολουθείται η αντίστροφη διαδικασία.
Το μήνυμα προσλαμβάνεται από τα ακουστικά- οπτικά οργανα του Ακροατή, Αποκωδικοποιείται, βάσει των στοιχείων του κώδικα (εσωτερικού συστήματος γλώσσας) του Ακροατή, για να γίνει τελικά αντιληπτό ως Μήνυμα΄(Μ΄) απ' τον Ακροατή.

Πρέπει όμως να επισημάνω ορισμένες σημαντικές πλευρές:
α). Όλα τα μέλη μιας γλωσσικής κοινότητας δεν ξέρουμε τις ίδιες λέξεις ούτε γνωρίζουμε στον ίδιο βαθμό τις δυνατές συντακτικές δομές μιας γλώσσας.
β).Τα στοιχεία που συνθέτουν το μήνυμα που εκπέμπεται, ιδίως η σημασιολογική πλευρά, δεν γίνεται απόλυτα και όμοια αντιληπτή σε όλη της την έκταση, ιδίως ως προς το βιωματικό μέρος. Δηλαδή, μια συγκεκριμένη πληροφορία που δίνεται απ' τον Ομιλητή, δεν συμπίπτει απολύτως με το περιεχόμενο του μηνύματος όπως αυτό διαμορφώνεται στον ακροατη. Βέβαια, η επικοινωνία επιτυγχάνεται λόγω του μεγάλου βαθμού αφαιρέσεως που περιορίζεται στην γνωστική πλευρά της σημασίας, ενώ δεν αποκρυπτογραφειται ολόκληρη η βιωματική πλευρά του Μηνύματος( συναισθηματική, πολιτική, ιδεολογική, ψυχολογική φορτιση), που στην πραγματικότητα το διαφοροποιεί απο εκεινο που φθάνει ως Μ', στον ακροατή.
Όταν δε αυτή η διαφοροποίηση υπερβαίνει ορισμένα όρια, τότε εχουμε την ρήξη επικοινωνίας, τότε λέμε οτι Ομιλητής και Ακροατής δεν επικοινωνούν. Μιλάνε "άλλη γλώσσα".


Εδώ είναι που φαίνεται ξεκάθαρα η αρχή της οικονομίας της γλώσσας: χρησιμοποιούμε τα λιγότερα δυνατά στοιχεία με τους περισσότερους δυνατούς συνδυασμούς για να επικοινωνούμε.
Συμφωνώ Ωκεανίδα! Απόλυτα...ως προς την κατάκτηση της γλώσσας.....όμως
Έτσι όταν δυο λέξεις έχουν την ίδια (ή σχεδόν την ίδια) έννοια, η μία από αυτές θα υπερισχύσει στη χρήση αφήνοντας την άλλη ξεχασμένη. Ή επίσης, όταν μια λέξη αναφέρεται σε μια πραγματικότητα που έχει χαθεί χρονικά, έχει ξεπεραστεί (για παράδειγμα, αντικείμενα που πλέον δε χρησιμοποιούμε, παλαιότερες συνήθειες, κλπ.), θα έχει την ίδια τύχη με την συνώνυμη που ανέφερα πιο πάνω.
Πρόκειται για την φυσική εξέλιξη μιας γλώσσας. Μην ξεχνάμε ότι το εύρος του λεξιλογίου μας ορίζεται από το περιβάλλον όπου κινούμαστε κι από τις επικοινωνιακές μας ανάγκες.
εδω, Θα διαφωνήσω!
Δεν είναι απαραίτητο να εξαφανίζεται η "αδύναμη" λέξη....αυτό αποδεικνύεται από το πλήθος συνωνυμιών, ομωνυμιών, μετωνυμιών και συνθέτων που μπορεί να παράγουν αυτές οι λέξεις!
Η χρήση, δηλαδή η επιλογή της λέξης δεν καθορίζεται αλλά γίνεται τυχαία απ' τους ομιλητές. Εξάλλου μπορουν διαφορετικές κοινωνικές ομάδες μεσα στο "ομόγλωσσο", να χρησιμοποιούν διαφορετική λέξη για την δήλωση της ίδιας σημασίας!
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι αυτό το χαζονημάτιο που άνοιξα θα σας προβλημάτιζε τόσο και θα δίνατε τόσο όμορφες και εκτενείς απαντήσεις. Συμφωνώ με όλα. Και είμαι σίγουρη ότι θα το έχετε παρατηρήσει κι εσείς ότι τον λόγο μας τον προσαρμόζουμε ανάλογα με την περίσταση και τον ομιλητή μας. Π.χ. αλλιώς μιλάμε στους γονείς μας, αλλιώς στην καφετέρια με την παρέα, αλλιώς στη δουλειά κλπ.

Φυσικά, η απορία μου δεν είναι γιατί δεν χρησιμοποιούμε σπάνιες λέξεις στον καθημερινό μας λόγο, αλλά γιατί δεν αποτελούν γλωσσικό μας απόθεμα, ώστε αβίαστα να μπορούμε να τις χρησιμοποιούμε στην κατάλληλη περίπτωση. Γραπτώς, σε μία μελέτη, όπως είπε ο Γλωσσολάγνος, αλλά όχι μόνο. Πολλές φορές με πιάνει ο οίστρος όταν κάνω μάθημα και αφήνω για λίγο τα Αγγλικά στην άκρη, για να μιλήσω για θέματα γενικότερα. Να προβληματίσω τα παιδιά σε θέματα που τα αφορούν. Κι έχω παρατηρήσει ότι μπορεί τα παιδιά να σε ακούν καλύτερα όταν μιλάς τη γλώσσα τους, αλλά όταν μπορείς και «διαστίζεις» τη γλώσσα σου με κάποια λίγο πιο ψαγμένα στοιχεία, στ’ αλήθεια τα μαγεύεις. Σ’ ακούν σα να σκέφτονται από μέσα τους «αυτή εδώ κάτι έχει να μας πει».

Πέρα απ’ την τάξη, γράφω συχνά και λογοτεχνία και μελέτες, και θεωρώ χρέος κάποιου που γράφει να συμβάλλει με τον τρόπο του στο να κρατηθεί ζωντανός ο λεκτικός πλούτος της γλώσσας του. Όχι για επίδειξη. Περισσότερο από σεβασμό στο υλικό του, στο μέσο που του δόθηκε για να μπορεί να επικοινωνεί. Εκεί, λοιπόν, στενοχωριέμαι όταν π.χ. θέλω να πω κάτι και σκοντάφτω, γιατί καμιά από τις λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό δεν περιγράφει επακριβώς αυτό που θέλω να πω. Ή γιατί απλούστατα ο τρόπος που το διατυπώνω μοιάζει τόσο κοινότοπος. Ενώ, σίγουρα, υπάρχει και τρόπος και λύση. Ξέρω ότι αν το ψάξω λίγο, τόσο λεκτικά όσο και συντακτικά, θα μου βγει.

Και, βέβαια, ίσως αυτός ο προβληματισμός μου να είναι και μια μορφή αντίστασης στην πραγματική κυριαρχία της εικόνας που επικρατεί σήμερα. Η επικοινωνία μας, που τόσο διεξοδικά την περιέγραψε ο Επίγονος, επαφίεται ολοένα και περισσότερο στην εικόνα, τη λεζάντα, τον υπότιτλο. Γι’ αυτό κι εγώ, με το μολυβάκι στο χέρι, προσπαθώ να κάνω κτήμα μου κάποια πράγματα που είναι πραγματικά κρίμα να τα βλέπουμε και να νομίζουμε ότι προέρχονται από άλλο πλανήτη.
 

Γλωσσολάγνος

Όμορφο Νιάτο
Πολύ ωραία αυτή η τελευταία ανάρτησή σου Χρυσηίδα, πραγματικά τα λες όλα πάρα πολύ καλά. Και σαν συνάδελφος εκπαιδευτικός, σε νιώθω απόλυτα στον τομέα της διδασκαλίας! Το επίμονο, αδηφάγο, διψασμένο για μάθηση βλέμμα των μαθητών όταν νιώθουν ότι ο καθηγητής έχει πραγματικά κάτι να τους πει, είναι γι' αυτόν η καλύτερη ανταμοιβή.
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Καινούρια συγκομιδή :

Θάλλω - πλάνητας - έρμα [(το) όχι "έρ'μα μου νιάτα"] - εγκιβωτισμένος - απείκασμα
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Από το έρμα*, δηλ. την σαβούρα που κουβαλάν τα πλοία για να είναι σταθερά, έχουμε την ωραία λέξη ανερμάτιστος, αυτός που είναι ασταθής.

* Στον Άνεργο Φάρο υπάρχει κεφάλαιο με τον τίτλο Έρμα.

Το θάλλω, δηλ. ανθίζω, μας δίνει βέβαια την γνωστή λέξη αειθαλής για τα δέντρα που δεν ρίχνουν τα φύλλα τους φθινόπωρο και χειμώνα.

Το εγκιβωτισμένος μπορεί να αναφέρεται σε σκεπή. Ξέρετε αυτές όπου τα κεραμύδια δεν εξέχουν από τον τοίχο.
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Φάρε, πραγματικά το έρμα δεν το είχα συνδυάσει με το ανερμάτιστος πριν το πεις. Επίσης, εκτός από την κυριολεκτική σημασία του έρμα, που όπως είπες είναι η σαβούρα που προσθέτει σ' ένα πλοίο σταθερότητα, μεταφορικά σημαίνει και την σταθερότητα.

Αντιγράφω την πρόταση στην οποία το βρήκα και μου έκανε εντύπωση :

"Να δω, μέσα στα χρόνια που περνάνε δίχως άλλο έρμα, τη συμβολή μιας λέξης, μιας εικόνας, ενός ήχου, ώστε να ξημερώσει η επομένη μέρα σαν κανονική μέρα"

Προσωπική ερμηνεία : Το μόνο που προσδίδει σταθερότητα στις μέρες και τα χρόνια που περνούν είναι μια οικεία λέξη, μια εικόνα, ένας ήχος.

Όσο για το εγκιβωτισμένος είναι αυτός που είναι κλεισμένος μέσα σε κάτι άλλο, ο ενσωματωμένος.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Όσο για το εγκιβωτισμένος είναι αυτός που είναι κλεισμένος μέσα σε κάτι άλλο, ο ενσωματωμένος.
πράγματι.. και αυτές οι σκεπές που σου λέω βρίσκονται κλεισμένες μέσα στους τοίχους αντί να βρίσκονται πάνω από αυτούς.
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Από το Replay - Ζωή σε επανάληψη :

Συνάντησα τη λέξη "συβαριτικός", μάλλον για πρώτη φορά στη ζωή μου. Παντελώς άγνωστη και αδύνατον να την προσεγγίσω ετυμολογικά. Ψάχνω στο "αρχαίο" λεξικό που διαθέτω και βρίσκω :

1. ο αναφερόμενος ή ανήκων στην πόλη Σύβαρη
2. μαλθακός

Ψάχνω και στο δίκτυο να δω τι ήταν αυτή η Σύβαρη και μαθαίνω ότι ήταν αποικία των Αχαιών, χτισμένη σε στρατηγική θέση στον Κόλπο του Τάραντα και έγινε συνώνυμο της πολυτέλειας. O πληθυσμός της έφτασε στις τριακόσιες χιλιάδες και ο πλούτος της ήταν αμύθητος.

Oι Συβαρίτες φαίνεται ότι ανακάλυψαν από νωρίς το νόημα της ζωής. Όλες οι χειρωνακτικές εργασίες γίνονταν από δούλους και οι πολίτες ξεκουράζονταν σε πολυτελείς επαύλεις. Έτρωγαν εξωτικά εδέσματα, ενώ οι μάγειροι και οι ζαχαροπλάστες που επινοούσαν νέα γλυκά ή φαγητά διατηρούσαν το προνόμιο της ευρεσιτεχνίας για ένα χρόνο. Oι προσκλήσεις για τα γεύματα έφταναν στους παραλήπτες τους ένα χρόνο πριν.

Γηράσκω αεί διδασκόμενος, δε λένε;

Η πρόταση στην οποία βρήκα τη λέξη :

"Ο ίδιος είχε επιδιώξει αυτή την επιπόλαιη, συβαριτική επανάληψη της ζωής του, ...." (σελ. 164)

Φάρε, όταν μαζευτείς με το καλό θα σου βάλω δουλειά. Πρέπει να μας πεις ποια λέξη χρησιμοποιεί στο πρωτότυπο ο συγγραφέας. Δε γίνεται να μη μάθω, έχω ήδη αρχίσει τις μαντεψιές.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Φάρε, όταν μαζευτείς με το καλό θα σου βάλω δουλειά. Πρέπει να μας πεις ποια λέξη χρησιμοποιεί στο πρωτότυπο ο συγγραφέας. Δε γίνεται να μη μάθω, έχω ήδη αρχίσει τις μαντεψιές.
Μαζεύτηκα.. πες μου πού το συνάντησες ώστε να το εντοπίσω. :)
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Βρίσκεται στην όγδοη σελίδα του κεφαλαίου 9.

Ολόκληρη η παράγραφος :

"Η αλήθεια ήταν ότι δεν έφταιγε κανείς άλλος παρά μόνο ο εαυτός του. Ο ίδιος είχε επιδιώξει αυτή την επιπόλαιη, συβαριτική επανάληψη της ζωής του, όταν είχε πάει στο Λας Βέγκας με μοναδικό σκοπό να συναντήσει τη Σάρλα"
 

Αριστοτέλης

Όμορφο Νιάτο
Χωρίς να θέλω να επεκταθώ παραπέρα, θα έλεγα ότι, στη φάση που βρίσκεται ο ήρωας, η λέξη καλύπτεται περισσότερο από την πρώτη εξήγηση. Δηλαδή, ότι προέρχεται από την αρχαία πόλη της Σύβαρης. Μου ταιρίαζει η όρος πολυτελής με μια τάση προς τη ματαιοδοξία.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Φάρε, όταν μαζευτείς με το καλό θα σου βάλω δουλειά. Πρέπει να μας πεις ποια λέξη χρησιμοποιεί στο πρωτότυπο ο συγγραφέας. Δε γίνεται να μη μάθω, έχω ήδη αρχίσει τις μαντεψιές.
Στο πρωτότυπο κείμενο λοιπόν η λέξη είναι... sybaritic! :αργκ:

In truth, he had no one to blame but himself. He had set the tone fro this heedless, sybaritic replay when he’d gone to Las Vegas with the express purpose of seeking out Sharla.​

Ήτανε μέσα στις μαντεψιές σου; :ρ
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Ήτανε μέσα στις μαντεψιές σου; :ρ

Καλά, έχω μείνει άναυδη!
:αργκ: και ξανά :αργκ:

Εδώ δεν ήξερα τη λέξη στα Ελληνικά, πού να φανταστώ ότι έχει περάσει και στα Αγγλικά. Γιατί, προφανώς, από τα Ελληνικά την πήραν.

Εγώ φανταζόμουν κάτι του τύπου idle ή luxurious και ήμουν έτοιμη να σχολιάσω ότι είναι πολύ ψαγμένος ο μεταφραστής.

Αλλά το μόνο που έκανε ήταν να μεταφράσει κατά λέξη και πολύ πιθανόν να έμαθε κι αυτός μέσω του βιβλίου αυτή τη λέξη, όπως κι εμείς.

Ευχαριστώ, Φάρε :φιλί:
 
Top