Ριονουσόκε Ακουταγκάβα (Ryunosuke Akutagawa) : "Κάπα"



Τίτλος: Κάπα
Συγγραφέας: Ριονουσόκε Ακουταγκάβα (Ryunosuke Akutagawa)
Μετάφραση: Γιούρι Κοβαλένκο
Εκδόσεις: Καστανιώτης
Αριθμός σελίδων: 87
ISBN: 960-03-0933-7


Μόλις ολοκλήρωσα το δεύτερο ανάγνωσμά από την Ιαπωνία, μια πορεία που μάλλον θα συνεχιστεί όσο περνάει ο καιρός. Να πω, κατ' αρχάς, λίγα λόγια για τον συγγραφέα:Θεωρείται από τους σπουδαιότερους συγγραφείς της πατρίδας του και είναι περισσότερο γνωστός για το διήγημά του In a Grove(Yabu no Naka), που μεταφέρθηκε με αριστουργηματικό τρόπο στον κινηματογράφο από τον "αυτοκράτορα" Ακίρα Κουροσάβα, στην ταινία Rashomon. Έζησε πολύ λίγο, από 1892, μέχρι και το 1927, οπότε και αυτοκτόνησε(είναι εκπληκτικό να ανακαλύπτεις ότι πάρα πολλοί Ιάπωνες συγγραφείς έχουν αυτοκτονήσει, πολλοί δε το έχουν κάνει με χαρακίρι). Η χρήση των λαικών μύθων της Ιαπωνίας,ανακατεμένες με ένα ένα σουρεαλιστικό και εξπρεσιονιστικό ύφος, αναμόρφωσαν το είδος του διηγήματος στη χώρα και μετά την αυτοκτονία του θεσπίστηκε ετήσιο λογοτεχνικό βραβείο, που φέρει το όνομά του.

Στο συγκεκριμένο έργο, τώρα, έχουμε να κάνουμε με μια πολύ σύντομη αλληγορία(ούτε 1 1/2 ώρα δεν θέλει...), ενός Ιάπωνα που διηγείται την διαμονή του για λίγο καιρό σε μια αλλόκοτη, ξένη και κρυφή χώρα,που κατοικείται από τους Κάπα. Το ύφος του μού θύμισε πάρα πολύ Κάφκα, καθώς ο αφηγητής παρατηρεί σχεδόν απαθώς παράξενα συμβαίνοντα και τα κρίνει μετριοπαθώς επικριτικά. Τα σατιρικά και δηκτικά σχόλια για την κοινωνία της Ιαπωνίας, εγώ τα εξέλαβα περισσότερο ευρέως, αφού δεν είμαι σε θέση να ξέρω τέτοιες λεπτομέρειες για την κουλτούρα τους (ακόμα, τουλάχιστον!)
Αυτός είναι και ο λόγος που δεν είναι κατανοητό το κάθε τι που συμβαίνει, αλλά το θέμα είναι ότι πάντα έχουμε προσεγμένη αφήγηση, όχι ποιητικά και εντέχνως, αλλά με συγγραφική σαφήνεια και καθαρότητα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι οι πάμπολλες αναφορές του συγγραφέα στον δυτικό πολιτισμό, αφού στις σελίδες του διηγήματος παρελαύνουν ρήσεις και παραπομπές σε:Νίτσε, Τολστόι, Ντοστογέφσκι, Στράους, Μπαχ, Γκαίτε, Βολταίρο και πολλούς άλλους! Είναι φανερό ότι ο Ακουταγκάβα έχει επηρεαστεί από τη Δύση, όπως επίσης φανερός είναι και ένας μηδενισμός, ένας πεσιμισμός που τελικά θα τον οδηγήσει στην αυτοκτονία. Αν πέσει στα χέρια σας, αξίζει να το κοιτάξετε!
 
Last edited by a moderator:
(...) στις σελίδες του διηγήματος παρελαύνουν ρήσεις και παραπομπές σε: Νίτσε, Τολστόι, Ντοστογέφσκι, Στράους, Μπαχ, Γκαίτε, Βολταίρο (...)
Τον Ρίχαρντ Στράους άραγε εννοείς; (Richard Strauss). Άλλωστε ο συνθέτης αυτός έχει γράψει ένα συμφωνικό ποίημα με τίτλο Τάδε έφη Ζωροάστρης (Ζαρατούστρα αν προτιμάτε), βασισμένο πολύ χαλαρά στον Νίτσε.
 
Προφανώς και αυτόν,αυτός είναι ο πιο γνωστός! Το συμφωνικό ποίημα που λες, το έχει χρησιμοποιήσει και ο Κιούμπρικ στο αριστούργημά του 2001:Η Οδύσσεια του Διαστήματος, είναι η πασίγνωστη διεισδυτική μουσική που παίζει όταν ο πίθηκος "ανακαλύπτει" το εργαλείο και γενικά όταν παρουσιάζεται μια κίνηση κοσμοϊστορικής σημασίας!
Ζαρατούστρα είναι, νομίζω, αφού και στα γερμανικά έτσι λέγεται:Also sprach Zarathustra, δηλαδή "Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα", που είναι πιο σωστό από το αρχαιοπρεπές "Τάδε έφη Ζαρατούστρα"...
 
Δεν ξέρω κι εγώ, αλλά απευθείας δεν νομίζω. Από τίποτα γαλλικά θα είναι...Η αλήθεια είναι πως η έκδοση αυτή δεν ήταν και πολύ καλή,από την άποψη ότι για κάτι τόσο περίεργο και μακρινό, τόσο διαφορετικό, θα περίμενα πολύ περισσότερες πληροφορίες. Κάποιον εκτενή πρόλογο, δηλαδή, και άλλες πληροφορίες, σαν κι αυτή που ανέφερες εσύ.
 

Μήτις

Κοινωνός
Χαίρομαι που υπάρχει παρουσίαση της μικρής αυτής νουβέλας στη λέσχη. Μου άρεσε πολύ αν και συμφωνώ πως η έκδοση δεν είναι επαρκής, χρειάζονται σχόλια πάνω σε κάποιες ασαφείς νύξεις για την δυτικοποιημένη ιαπωνική κουλτούρα. Δε ξέρω αν όντως ο Ακουταγκάβα έχει επηρεαστεί από τη Δύση ή κατηγορεί τη θεοποίηση της από την Ιαπωνία του μεσοπολέμου, κάτι το οποίο παρατηρώ και στο Μισιμα. Πάντως η σκηνή της θεοποίησής προσωπικοτήτων της Ευρώπης είναι πολύ δυνατή, αν και ο ίδιος την υπονομεύει τελικά.
 

Μήτις

Κοινωνός
Αφορμώμενη από τη μικρή αυτή νουβέλα, έψαξα λίγο περισσότερο την ιαπωνέζικη μυθολογία γύρω από τα Κάπα. Θυμήθηκα λοιπόν πως όταν ήμουν μικρότερη παρακολουθούσα ένα άνιμε με Κάπα, μάλιστα κάναμε και σχετικές εργασίες στο φροντιστήριο των αγγλικών. Βέβαια τότε τα αποκαλούσαμε χελωνόπαπιες :ρ αλλά όσο ζούμε μαθαίνουμε!
Πάντως οι απρόσωποι άνθρωποι του άνιμε έχουν κάτι το καφκικό, όπως και ο η νουβέλα του Ακουταγκάβα.
 
Last edited:
Top