Ρέιμοντ Τσάντλερ (Raymond Chandler): "Ο Μεγάλος Ύπνος"

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης


Τίτλος: Ο Μεγάλος Ύπνος
Πρωτότυπος τίτλος: The Big Sleep
Συγγραφέας: Ρέιμοντ Τσάντλερ (Raymond Chandler)
Μετάφραση: Φίλιππος Χρυσόπουλος
Εκδόσεις: Κέδρος
Έτος έκδοσης: 2010
Έτος πρώτης έκδοσης: 1939 (Αγγλικά)
Αριθμός σελίδων: 328
ISBN:978-960-04-4098-0


Πρόκειται για ένα καλό βιβλίο, από τα κλασικά τής αστυνομικής λογοτεχνίας.

Στον Μεγάλο Ύπνο κάνει το ντεμπούτο του ο αρχετυπικός ιδιωτικός ντεντέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου. Έξυπνος, θαρραλέος, περπατημένος, σκληρός με τους άντρες και σκληρός με τις γυναίκες. Είναι γνωστό πως στις Ηνωμένες Πολιτείες πολύς κόσμος έχει κι από ένα πιστόλι, ειδικά όμως στην γκανγκστερική Αμερική τού υποκόσμου, που περιγράφει ο Τσάντλερ, ο Μάρλοου βρίσκει συνεχώς πιστόλια στο διάβα του, πολλά απ’ αυτά να τον σημαδεύουν και κάποια να τον πυροβολούν.

«Βάζω στοίχημα ότι δεν μπορείς να μαντέψεις καν πώς μπήκα».
Έβγαλα ένα τσιγάρο και την κοίταξα με παγερό βλέμμα. «Βάζω στοίχημα πως μπορώ. Μπήκες απ’ την κλειδαρότρυπα, σαν τον Πίτερ Παν».
«Ποιος είναι αυτός;»
«Ω, ένας τύπος που ήξερα στο μπιλιαρδάδικο».

Η ιστορία είναι καλοφτιαγμένη και με πολύ καλή συνοχή. Ήδη στα μισά του βιβλίου τα πράγματα μοιάζουν να έχουν ξεμπερδέψει αλλά ο Τσάντλερ θα μας κάνει δώρο και μια δεύτερη γύρα. Προφανώς άνθρωπος με χιούμορ ο Τσάντλερ φροντίζει για ανεκδιήγητες παρομοιώσεις που συχνά με κάναν να γελάσω ("Έφυγε τρέχοντας στο διάδρομο, χαρούμενη σα τσίχλα") άλλες φορές να απορήσω ("Ήταν πολύ μικρόσωμος άντρας, όχι παραπάνω από ένα και εξήντα, και ζύγιζε όσο περίπου ο αντίχειρας ενός χασάπη." :αργκ: "Η γουργουριστή φωνή ήταν ψεύτικη σαν βλεφαρίδες ταξιθέτριας και γλιστερή σαν σπόρι καρπουζιού.") και που κάποιες σίγουρα δικαιούνται μια θέση στο βάθρο των λογοτεχνικών παρομοιώσεων:

Ένας δυνατός άνεμος έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο και η κάπνα από τους καυστήρες πετρελαίου του διπλανού ξενοδοχείου κυλούσε πάνω στο γραφείο μου σαν ξερά φύλλα σε αυλή.​

Η γλώσσα είναι κοφτή και απλή όπως συνηθίζεται στο συγκεκριμένο είδος. Αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο από τον Φίλιπ Μάρλοου. Κάπου λέει ο Μάρλοου:
«Δεν είμαι ούτε ο Σέρλοκ Χολμς ούτε Ηρακλής Πουαρώ. Δεν περιμένω ότι θα πάω στον τόπο του εγκλήματος ύστερα απ’ την αστυνομία και θα βρω μια σπασμένη μύτη μολυβιού και θα εξιχνιάσω την υπόθεση απ’ αυτό.»

Αυτή, βέβαια, είναι μια σπόντα για τους συγκεκριμένους ήρωες που λύνουν εγκληματικά μυστήρια μέσα από μια σχεδόν μαγική σκέψη.

Φαίνεται πως οι ήρωες των αστυνομικών χωρίζονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες: σε αυτούς που λύνουν τα μυστήρια κυρίως μέσω τής αναλυτικής σκέψης όπως ο Σέρλοκ Χολμς κι ο Πουαρό, και σε αυτούς που τα λύνουν μέσω τής δράσης όπως ο Σαμ Σπέιντ κι ο Φίλιπ Μάρλοου. Και πράγματι, η δράση στον Μεγάλο Ύπνο είναι καταιγιστική και απολαυστική.

Πήγα στην κουζίνα και έβγαλα το ουίσκι και τη σόδα και έφτιαξα δύο ουίσκι με σόδα. Δεν είχα τίποτε αληθινά συναρπαστικό για να πιω, όπως νιτρογλυκερίνη ή απόσταγμα χνότων τίγρης.

Καλή η έκδοση τού Κέδρου κι απόλαυσα τις καλές σελίδες ύστερα από το φθηνό χαρτί όλων αυτών των προσφορών των εφημερίδων, που διαβάζουμε τελευταία. Η μετάφραση κύλισε όμορφα αν και πραγματικά έχω περιέργεια τί ακριβώς λέει στο πρωτότυπο ένας τύπος που εδώ ο μεταφραστής τον βάζει να λέει συνεχώς "άντε".

Και σίγουρα, με προβλημάτισε η "θήκη μασέλας" (σελ. 239) που κρεμόταν πάνω στον μουσταρδί τοίχο. Αναρωτιέμαι σε τί πραγματικά αναφέρεται.

Απολαυστικό ανάγνωσμα για όποιον εκτιμά την αστυνομική λογοτεχνία.

Τότε εκείνη γέλασε. Ήταν ένα σχεδόν βασανισμένο γέλιο. Την έκανε να ταρακουνηθεί όπως ο άνεμος ταρακουνάει ένα δέντρο. Σκέφτηκα ότι το γέλιο της ήταν γέλιο απορίας, όχι ακριβώς έκπληξης, αλλά σαν να της είχε έρθει μια καινούργια ιδέα που προστέθηκε σε κάτι που γνώριζε ήδη, όμως δεν ταίριαζε. Ύστερα σκέφτηκα ότι αυτό ήταν υπερβολική ανάλυση ενός γέλιου.

:))))
 
Πολύ καλό βιβλίο,το αγαπημένο μου από Τσάντλερ.Έχω δει και την ομώνυμη ταινία του 1978 με τον Ρόμπερτ Μίτσαμ στο ρόλο του Φίλιπ Μάρλοου, που τον ενσαρκώνει καταπληκτικά. Παρακμιακός,αλκοολικός,κυνικός,αντικοινωνικός,μοναχικός αλλά και ηθικός,ανθρώπινος.Παράλληλα, στα βιβλία του Τσάντλερ θίγονται υπαρξιακά ζητήματα, που κάθε άλλο παρά θυμίζουν αστυνομική λογοτεχνία. Έτσι, ο ρεαλισμός του Τσάντλερ (και του Χάμετ) και εν γένει του "σκληρού" αστυνομικού μυθιστορήματος το καθιστά κατ'εμέ σαφώς προσφιλέστερο αναγνωστικό είδος από το "κλασικό" του Ντόιλ και της Κρίστι,που ασχολούνται μόνο με τη διαλεύκανση ενός φόνου,και μάλιστα με μια απάθεια,σαν να πρόκειται απλώς για ένα πνευματικό παιχνίδι.Βέβαια, τότε δεν υφίσταντο οι κοινωνικοοικονομικές μεταβολές που έπληξαν τις ΗΠΑ τη δεκαετία του '20 και του '30, με τις οποίες ασχολούνται ο Χάμετ και ο Τσάντλερ.
 
@ Φάρε, είδα ότι σου άρεσαν οι παρομοιώσεις του Τσάντλερ. Αφιερωμένες, λοιπόν.:))))

"Σιγά τα ωά. Το αντικείμενο της παρακολούθησης μου ήταν τόσο εύκολο να το εντοπίσω όσο θα ήταν ένα καγκουρό με κουστούμι και γραβάτα."

"Στην πίστα πέντε ή έξι ζευγάρια βολόδερναν με τις άνετες κινήσεις ενός νυχτοφύλακα που έχει αρθρίτιδα."

"Το κίτρινο μαντίλι στο τσεπάκι του σακακιού του ήταν ανοιχτό σαν ένα μικρό μπουκέτο από νάρκισσους."

"Κοιμόταν με ανοιχτό στόμα και ανάσαινε σαν παλιά Φορντ με φθαρμένες τσιμούχες."

"Στη άκρη του τραπεζιού ήταν ένας εύσωμος άντρας. Το σαγόνι του έμοιαζε με παγκάκι."

"Η σιωπή έπεσε σαν τσουβάλι γεμάτο πούπουλα."



(απ'το "Πλεϊμπάκ" και το "Η μικρή αδερφή")

Υ.Γ. Τώρα που τα ξαναβλέπω, τα δύο πρώτα δε νομίζω ότι είναι παρομοιώσεις. Αλλά μ'αρέσανε.:))))
 
Last edited:

Χάρι

Όμορφο Νιάτο
Σήμερα άρχισα να το διαβάζω και με κέρδισε από τις πρώτες κιόλας σελίδες του. Η συνέχεια αναμένεται σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσα:μπράβο:
 

Ρόμπιν

Όμορφο Νιάτο
Και για μενα είναι το αγαπημένο μου βιβλίο του Τσάντλερ, αλλά οι παρομοιώσεις του συμφωνω πως είναι εντελως άκυρες και κωμικές.
Θυμάμαι που ξεχώρισα μια αλλη που έλεγε για την καλτσοδετα της χορευτριας..δε θυμαμαι ακριβ'ως όμως.
 

Νυχτερίδα

Κοινωνός
Δεν με ενθουσιασε. Κατι τρεχει μ' εμενα και τα "κλασσικα αριστουργηματα". Μαλλον ειμαι αλλεργικη. :))))
 
Top