Ράδιο Φάρος

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Την δεκαετία του '80 η ηλεκτρονική μουσική έκανε μερικά πολύ σημαντικά βήματα μπροστά και πήρε μορφή, κυρίως με σημαντικούς συνθέτες όπως ο Βαγγέλης Παπαθανασίου κι ο Ζαν Μισέλ Ζαρ.

Στην ηλεκτρονική μουσική του '80 βρίσκω μια πολύ βαθιά, υπαρξιακή μελαγχολία, όσο σε κανένα άλλο μουσικό είδος.

Εδώ μια από τις πιο όμορφες διασκευές κλασικού έργου.

Mike Oldfield: Étude

Το πρωτότυπο είναι βέβαια οι Αναμνήσεις από την Αλάμπρα, του Φρανθίσκο Τάρεγκα.

Μια μελαγχολία, τότε παιδί, σαν από ακαθόριστες αναμνήσεις που δεν είχα. Πολλά χρόνια αργότερα η τύχη με έβγαλε στην Αλάμπρα. Έζησα λίγο αλλά έντονα στην σκιά της, ιδιαίτεροι άνθρωποι, ιδιαίτερες καταστάσεις, ένας αξέχαστος μήνας εκεί, και σκέφτομαι πως ίσως εκείνη η μελαγχολία από αναμνήσεις που ένιωθα χωρίς να μπορώ να σχηματίσω, τότε παιδί, ήταν γιατί αυτές βρίσκονταν ακόμη στο μέλλον.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Τι περίεργη αίσθηση, να διαβάζεις κάτι στο άσχετο και να σου ξυπνάει δικές σου καταστάσεις (στόρυ γνωστό στους απανταχού βιβλιόφιλους). Φαροφύλακα διαβάζοντας την ανάρτησή σου, με άγγιξε γιατί πρώτον βίωσα μια αποκάλυψη :ευχαριστώ:και δεύτερον ένιωσα μια όμορφη συγκίνηση :ναι: !

Η αποκάλυψη μοιάζει σαν αστείο: είχα φάει σκάλωμα τις τελευταίες μέρες από ένα ρυθμό ενός τραγουδιού που δεν θυμόμουν ούτε στίχους, ούτε τίτλο, ούτε τίποτα. Και με το που είδα το όνομα Mike Oldfield το όραμα μου αποκαλύφθηκε στο youtube: το τραγούδι είναι το Crime of Passion που έψαχνα!! Το είχα πρωτοακούσει παιδί, δεν ήξερα τι έλεγε αλλά μου άρεσε τρομερά όλη η μουσική, η εισαγωγή του (το ντουπ ντουπ των τυμπάνων), η μελωδία, η φωνή του τραγουδιστή. Δεν γνωρίζω τι μου ξύπνησε τον ρυθμό του μέσα μου, αλλά όποτε το ακούω με γυρνάει ακαθόριστα πίσω.

Μια μελαγχολία, τότε παιδί, σαν από ακαθόριστες αναμνήσεις που δεν είχα. Πολλά χρόνια αργότερα η τύχη με έβγαλε στην Αλάμπρα. Έζησα λίγο αλλά έντονα στην σκιά της, ιδιαίτεροι άνθρωποι, ιδιαίτερες καταστάσεις, ένας αξέχαστος μήνας εκεί, και σκέφτομαι πως ίσως εκείνη η μελαγχολία από αναμνήσεις που ένιωθα χωρίς να μπορώ να σχηματίσω, τότε παιδί, ήταν γιατί αυτές βρίσκονταν ακόμη στο μέλλον.
Όσον αφορά την συγκίνηση: διαβάζοντας αυτή την παράγραφο από την προσωπική σου κατάθεση, θυμήθηκα κάτι ακαθόριστα ντέζα βου που τα άφησε στα μέση η πραγματικότητα και τα οποία ανακαλέστηκαν και χρωματίστηκαν από την μελαγχολία της ταινίας που έβλεπα τότε.
Δεν ξέρω αν έχεις δει την μικρού μήκους La Jetée (Σταθμός αποχαιρετισμού) - 1962 - του Chris Marker, αν όχι στην συστήνω (η ταινία 12 Πίθηκοι, από αυτή έχει εμπνευστεί).
Η ιδιαιτερότητα της είναι ότι τα πλάνα της αποτελούνται από φωτογραφίες. Παρόλο που είναι επιστημονικής φαντασίας, αυτή η μελαγχολία που έχει ποτίσει τα λόγια σου (όπως τα ένιωσα εγώ), είναι σαν να βγήκε από τα ακίνητα ασπρόμαυρα καρέ αυτής της ταινίας..
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Χαίρομαι που βοήθησα. :)

Δεν την είχα υπόψη μου. Από όσο βλέπω υπάρχει ολόκληρη στο vimeo. Θα την δω άμεσα. Έχει ενδιαφέρον τουλάχιστον σαν προσέγγιση.

Και μιας και πιάσαμε τον Mike Oldfield, πρέπει να είχε μια εκπομπή στην ασπρόμαυρη τηλεόραση με τα δυο κανάλια, η οποία ξεκινούσε με το πρώτο λεπτό από το Ommadawn. Είχε εντυπωθεί κάπου στην μνήμη, κι όπως η ζωή μου άλλαζε ξανά και ξανά σε γεωγραφία και λοιπή τοπολογία, η μουσική γινόταν μια μουντή αντήχηση. Την εντόπισα αργότερα.

Βέβαια το τραγούδι της καρδιάς μου, του Μάικ Όλντφιλντ είναι το Get to France, με την Maggie Reilly. Και πάλι, με μια διάχυτη μελαγχολία.
 
Το πρωτότυπο είναι βέβαια οι Αναμνήσεις από την Αλάμπρα, του Φρανθίσκο Τάρεγκα.
Αυτό το κομμάτι του Τάρεγκα το είχα παίξει πριν περίπου 27 περίπου χρόνια - μαθητής τότε - σε κάποιες επιδείξεις του Δημοτικού Ωδείου...
Πως πέρασαν τα χρόνια έτσι...:ένοχος:
 

Στιλλ ιλλ

Κοινωνός
Θα ήθελα πολυ να χτυπιεμαι σαν την Βίσση σε ώρες απελπισίας αλλα μοιάζω πιο πολύ στον Καρβέλα :μαναι:

 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Μου ηρθε μια παραξενη απορια

Σε καποια αλμπουμ υπαρχει συνηθως ενα τρακ το οποιο ειναι σχετικοασχετο με τον καλλιτεχνη ή το υπολοιπο αλμπουμ. Πχ μπορει να ειναι ενας τραγουδιστης, αλλα ενα τρακ να ειναι καθαρα ορχηστρικο. Η σε ενα αλμπουμ με πχ New Age μπορει να υπαρχει ενα νεοκλασσικης μουσικης.

Ενα κομματι των Locomondo λεγεται Ικαριωτικο το οποιο ειναι κατι σαν instrumental νησιωτικο που (εκτος του οτι δεν εχει σχεση με το παραδοσιακο χορό) δεν ειναι ουτε ρεγκε και ουτε ειναι των Locomondo. Νομιζω ειναι ενος καλλιτεχνη που συνεργαστηκε με τους Loco ειδικα σε αυτο το κομματι, κατι σαν φιλικη συμμετοχη.

Υπαρχει ειδική ορολογια στη δισκογραφια για τετοια κομματια, που ειναι δηλαδη κατι σαν σφηνες, ή γκεστ;
 

Αζαθοθ

Κοινωνός
σφηνες, ή γκεστ
Υπάρχουν περιπτώσεις τραγουδιών σε ένα μουσικό άλμπουμ που όντως μοιάζουν -σε πρώτη ακρόαση- να μη δένουν αρμονικά με το σύνολο.

Η ανεπίσημη ονομασία τους είναι fillers, ελληνιστί ίσως «γεμίσματα», τα οποία είναι κυρίως αποτέλεσμα της απαίτησης των δισκογραφικών εταιρειών, οι οποίες και ζητούνε από τα συγκροτήματα κάποια έξτρα λεπτά μουσικής ώστε να κυκλοφορήσουν έναν «πλήρη» δίσκο τους.

Κατά την προσωπική μου άποψη, δεν υφίστανται τραγούδια υπό τον όρο «fillers»· ένα τραγούδι είναι απλά ένα τραγούδι, όλα ισάξια από τη στιγμή που θα μπουν σε ένα άλμπουμ. Εντούτοις, για να είμαι και λίγο ρεαλιστής, η χρήση αυτού του όρου υποδηλώνει ένα τραγούδι λιγότερης προσπάθειας/κόπου ενός δίσκου, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως είναι «κακό» ή αδικημένο.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα «γεμισμάτων» αποτελούν το Twist And Shout των The Beatles και το Paranoid των Black Sabbath. Αμφότερα γράφτηκαν/ηχογραφήθηκαν μέσα σε 15 λεπτά για να μπορέσει να υλοποιηθεί η κυκλοφορία του single/album, στο οποίο αρχικώς δε θα είχαν συμπεριληφθεί.
 
Last edited:

Στιλλ ιλλ

Κοινωνός
Εγώ στα fillers δίνω αρνητικό πρόσημο και τα θεωρώ αδιάφορα ή και λίγο παρωχημένα μέσα στην ροή ενός δίσκου. Και μπορεί να είναι απο τα πρώτα κομμάτια που γράφτηκαν. Δεν παίζει ρόλο αυτό κατ'εμε ούτε το πόσο τους πήρε να το γράψουν. Επίσης το twist and shout δεν είναι των beatles παρ'οτι η εκδοχή τους είναι και η καλύτερη για μένα. Το paranoid με κάνενα τρόπο δεν μπορεί να θεωρηθεί filler (τουλάχιστον όπως έχω εγώ την λέξη στο κεφάλι μου).
 

Αζαθοθ

Κοινωνός
Ναι, τα περισσότερα είναι αδιάφορα, τουλάχιστον για το μεγαλύτερο ποσοστό της μάζας των ακροατών. Τα δύο παραδείγματα που έδωσα αποτελούν χαρακτηριστικά εκείνων που δεν στάθηκαν αδιάφορα ή παρωχημένα στη ροή των άλμπουμ τους.

Ηχογραφήθηκαν ως fillers κατόπιν απαίτησης των δισκογραφικών της εποχής, ιδίως η ιστορία πίσω από το Paranoid είναι «διάσημη».

Και σαφώς το Twist and Shout είναι cover, αλλά θα μπορούσε να οριστεί ως filler λαμβάνοντας υπόψιν το γεγονός του τρόπου που ηχογραφήθηκε από τους Beatles: κατά τη διάρκεια ενός μαραθώνιου session διάρκειας 13 ωρών μαζί με άλλα εννιά τραγούδια στην προσπάθεια δημιουργίας ενός συνόλου (είχαν τέσσερα singles έτοιμα και τους ζητήθηκαν άλλα δέκα ώστε να είναι εφικτή η δημιουργία ενός πλήρους άλμπουμ) που θα αποτελέσει μετέπειτα το tracklist του Please Please Me (UK).

Ας λεχθεί με την ευκαιρία πως η εκτέλεση του Twist and Shout δεν ήταν ούτε καν προγραμματισμένη αρχικά. Μάλιστα τη στιγμή που το συγκρότημα συζητούσε για το ποιο τραγούδι θα έκλεινε το session τους, ένας νεαρός -τότε- δημοσιογράφος του NME, ονομαζόμενος Alan Smith, τους πρότεινε να ηχογραφήσουν το La Bamba που το είχε ακούσει να το παίζουν μερικές βδομάδες νωρίτερα. Ευτυχώς (;) δεν ακολούθησαν την προτροπή του.
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Ισως δεν ειναι ολα fillers. Τωρα καταλαβαινω καλυτερα τι εννοεις και οντως ειναι καποια τετοια που τα προσπερναω.

Καποια αλλα ομως, οπως το Divertimento των Secret Garden (instrumental μπαροκ κοματι σε δισκο με new age τραγουδια), το Lothlorien της/των Enya, και το Ικαριωτικο των Locomondo, αν και παραταιρα, τυχαινει να ειναι απο τα αγαπημενα μου. Επομενως πιστευω οτι δεν εγιναν μονο για να εξυπηρετησουν το σκοπο των fillers, αλλα για καποιο αλλο λογο. Πειραματισμο ισως, η γιανα τιμησουν καποια συνεργασια/φιλικη συμμετοχη.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Πώς θα ήταν το "Somebody That I Used to Know" αν είχε βγει το 1988. :))))


Τα ρέστα μου για τα άσχετα πλάνα με το αυτοκίνητο που τρέχει στον δρόμο. Πράγματι, θα μπορούσε.

(Νομίζω πως ήθελε και μερικά κοντινά στην μπάντα.)
 
Last edited:

Έλλη Μ

Κοινωνός
Το τραγούδι που βαζω ν' ακουω δυο φορες απανωτα, καθε όποτε παω στη δουλεια, πεζή. Δεν ξερω τι λέει, δε με ενδιαφερει τι λέει, ειναι απίστευτα κεφατο , (μου) δινει αυτο το κατι που θέλω (:))))) και ρυθμο στο περπάτημα.


Mετα, το γυριζω σε Ξαξακες.


Πιο μετα, ε, εχει ο Θεός. :))))
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
كايروكي - يا أبيض يا أسود


Και πώς να πάει στραβά η μέρα; :αγαπώ:
 
Top