Πώς κερδίζεται η αθανασία;

Μορφέας

Κοινωνός
Υπάρχει μια σύγχρονη άποψη στη βιολογία που περιγράφει τη ζωή κάπως έτσι: Οι ζωντανοί οργανισμοί είναι μηχανές επιβίωσης και ο πλοηγός είναι το γενετικό τους υλικό. Καθώς στην αρχή του "ζώντος" χρόνου η αναπαραγωγή επιτελούνταν από μικρά νουκλεοτιδικά μόρια, η πολυπλοκότητα που προέκυψε σε βάθος χρόνου έφερε στη ζωή εκπληκτικές οργανικές διατάξεις που προστατεύουν, φέρουν και ευθύνονται για την διαιώνιση αυτών των πρώτων νουκλεοτιδικών μορίων που έχουν πάρει με τη σειρά τους πιο πολύπλοκη και οργανωμένη μορφή.
Το άμεσο συμπέρασμα των παραπάνω είναι πως μια δύναμη υπάρχει στη ζωή που κινεί τα νήματα και αυτή είναι η δύναμη (θέληση) της αναπαραγωγής και συνεπώς της επικράτησης έναντι των άλλων. Το DNA "θέλει" να αναπαραχθεί και αυτή είναι η χρησιμότητα όλων των ζωντανών οργανισμών, ακόμα και του ανθρώπου.

Η άλλη άποψη, η πιο πνευματική θέλει την αθανασία να επικεντρώνεται στο ίδιο το άτομο. Όχι, φυσικά πως το άτομο (ο άνθρωπος) θα ζει για πάντα. Εντούτοις, η μνήμη είναι έτοιμη να φροντίσει γι' αυτό. Όχι, ο άνθρωπος δεν θέλει απλά να τον θυμούνται πχ οι δικοί του και η φίλοι του. Αυτό που κυνηγά ο άνθρωπος είναι η υστεροφημία. Να το θυμάται δηλαδή ο κόσμος για τα επιτεύγματά του. Οτι κατάφερε να αφήσει το αποτύπωμά του πάνω σ' αυτή τη γη. Ότι είναι αυτός και όχι κάποιος άλλος και, κυρίως, όχι ο "κανένας". Αυτή η τελευταία λέξη μάς παραπέμπει αναπόφευκτα στον Ομηρικό Οδυσσέα της Κυκλώπειας. Ο Οδυσσέας, όταν ερωτάται από τον Πολύφημο περί του ονόματός του, συστήνεται ως κανένας. Μόνο όταν αποχωρεί από το νησί με τους συντρόφους του, φωνάζει στον Πολύφημο ότι το όνομά του είναι Οδυσσέας. Η ιστορία αυτή, συμφωνα με έναν Έλληνα φιλόσοφο, συνιστά μια μεταφορά της πορείας της ζωής του κάθε ανθρώπου από την ανωνυμία (ανυπαρξία) στην υστεροφημία (ουσιαστικη ύπαρξη). Μόνο όταν ο άνθρωπος καταφέρνει να κατακτήσει την υστεροφημία παραμένει "αθάνατος" στους αιώνες. Βέβαια εδώ το πρόβλημα είναι πως το συγκεκριμένο τύπο αθανασίας ο άνθρωπος δεν το γεύεται, αφού λαμβάνει χώρα μετά το φυσικό του θάνατο.

Είτε φυσική είτε πνευματική, η αθανασία κρύβεται πίσω από το ίδιο προσωπείο. Αυτό της θέλησης για δύναμη. Και στις δυο περιπτώσεις, το άτομο πασχίζει να επικρατήσει. Η ύπαρξη προσπαθεί να επιβάλει την προαιώνια θέλησή της, σε ένα παιχνίδι κυριαρχίας, που όμως εν τέλει ίσως να συνιστά και το λόγο της ύπαρξης και της συνέχισης του φαινομένου της ζωής.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
(το συγκεκριμένο φόρουμ είναι, βασικά, για βιβλία που αφορούν την Φιλοσοφία αν και, πράγματι, συχνά μπαίνουν εδώ λανθασμένα νήματα με φιλοσοφικό θέμα. Ας το μετακινήσει κάποιος συντονιστής στο Διάφορα Άσχετα, τουλάχιστον προς το παρόν. Ίσως να φτιάχναμε ένα υποφόρουμ στο Γενική Συζήτηση > Φιλοσοφικά Θέματα; Ενδιαφέρον θέμα, Μορφέα. )
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Πολύ ωραίο θέμα, Μορφέα! Σαν πρώτη σκέψη θα έλεγα ότι στην πρώτη περίπτωση περιλαμβάνονται όλοι οι ζώντες οργανισμοί του πλανήτη μας, ενώ στην δεύτερη μόνο οι άνθρωποι.

Δεν έχω γνώσεις βιολογίας, αλλά από όσα ξέρω μπορώ να πω πως, εκατομμύρια χρόνια πριν που εικάζουμε ότι υπήρξε ζωή στην Γη έως σήμερα, έχει περάσει πολλά εξελεγκτικά στάδια η ζωή. Είδη εξαφανίζονται, ενώ άλλα προσαρμόζονται στις νέες κλιματικές αλλαγές.

Και πράγματι, αυτό που κινεί τα νήματα είναι η ζωή η ίδια. Οι πληροφορίες που έχουν καταγεγραμμένες το ζωικό και το φυτικό βασίλειο, είναι ως σε ένα σημείο κοινές για όλους και από εκεί και πέρα είναι πιο εξειδικευμένες, εξυπηρετώντας τις ειδικές ανάγκες κάθε είδους. Και αυτές οι πληροφορίες συνεχώς εξελίσσονται.

Αν σκεφτούμε για παράδειγμα ένα ζευγάρι ανθρώπων και το συγκρίνουμε με ένα ζευγάρι πιθήκων ή λιονταριών θα δούμε πολλά κοινά, όσον αφορά την διαιώνιση του είδους, τον τρόπο επιβίωσης και τις συνθήκες ζωής. Όλοι αναπαράγονται, όλοι έχουν την ανάγκη να ζουν σε ομάδες που υπάρχουν ιεραρχίες και όλοι θέλουν τις σωστές συνθήκες διαβίωσης για να κρατηθούν στη ζωή και να μεγαλώσουν σωστά. Την ίδια ασφάλεια και προστασία χρειάζεται ένα ανθρώπινο μωρό και ένα λιονταράκι. Η μητρική αγκαλιά, προσφέρει την ίδια συναισθηματική κάλυψη σε ένα μωρό ανθρώπων και σε ένα πιθηκάκι.

Από εκεί και πέρα, εμείς οι άνθρωποι περάσαμε σε ένα άλλο στάδιο ανάπτυξης και έχουμε την ανάγκη να αφήσουμε το σημάδι μας, συνειδητά ή όχι, για να μας θυμούνται. Αυτή η ανάγκη πιστεύω ότι διακατέχεται από το δέος του άπειρου της ζωής και την συνειδητοποίηση του βραχυπρόθεσμου περάσματός μας σε αυτή. Όποιος όμως κι αν είναι ο λόγος, το αποτέλεσμα είναι ότι αποκτούμε από τα στοιχεία του παρελθόντος γνώση, για να καλυτερέψουμε, ομορφύνουμε, μεγιστοποιήσουμε την ζωή.

Παρόλο που εμείς οι άνθρωποι αποζητούμε την αθανασία μέσα στη ζωή, αυτό που μας κινεί όλους τελικά, είναι η αθανασία της ίδια της ζωής.
 
Last edited:

Μορφέας

Κοινωνός
Αγαπητή πεταλούδα,

Σχετικά με τη διαδικασία της εξέλιξης, έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα! Ο άνθρωπος τελικά είναι γέννημα της φύσης και εξ αυτής εκπορεύεται. Δε φαίνεται όμως να χρησιμοποιεί την πολύτιμη, όπως λες, γνώση του παρελθόντος για να καλυτερεύσει το μέλλον του.

Αυτό που διαφαίνεται μετά το πέρας τόσων αιώνων είναι το αναμφίβολο γεγονός πως ο άνθρωπος πασχίζει να επιβάλει τη θέληση του, χωρίς να τον ενδιαφέρει το καλό του είδους. Αυτό οφείλεται στη συνειδητοποίηση του εαυτού. Αυτό σημαίνει πως αν και η γνώση υπάρχει, προς το παρόν είναι αχρησιμοποίητη. Η αθανασία προηγείται...
Βέβαια, υπάρχει ένα άλλο ερώτημα. Όταν λέμε πως ο άνθρωπος καταστρέφει τη φύση, τι ακριβώς εννοούμε; Μήπως και η νόηση, η αιτία κάθε ανθρώπινου καλού και κακού, γέννημα της φύσης δεν είναι και αυτή;
 

Γαία

Κοινωνός
Σε ποιόν Έλληνα φιλόσοφο αναφέρεσαι; και ο Λιαντίνης έλεγε πως η αθανασία είναι η υστεροφημία.
 

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Την έννοια της αθανασίας τη βρίσκω φαιδρή. Η όλη αναζήτηση μου μοιάζει σαν να ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε και ψάχνουμε τρόπους να παρηγορηθούμε γι΄αυτό...

Όσοι πιστεύουν στη θρησκεία αντλούν παρηγοριά από κει. Όσοι δεν πιστεύουν μιλούν για υστεροφημία κλπ. Πάντα προσωπικά μιλώντας, δεν μπορώ να δεχτώ με τίποτα ότι ο καθένας που κάνει κάτι σημαντικό το κάνει για την υστεροφημία του. Το κάνει γιατί είχε το ταλέντο, τις γνώσεις και γιατί τον ευνόησαν οι συγκυρίες. Και απολαμβάνει τους καρπούς των επιτευγμάτων του. Εν ζωή. Μόνο έτσι μπορώ να το δω και να το αντιληφθώ.
 

Μορφέας

Κοινωνός
Την έννοια της αθανασίας τη βρίσκω φαιδρή. Η όλη αναζήτηση μου μοιάζει σαν να ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε και ψάχνουμε τρόπους να παρηγορηθούμε γι΄αυτό...

Όσοι πιστεύουν στη θρησκεία αντλούν παρηγοριά από κει. Όσοι δεν πιστεύουν μιλούν για υστεροφημία κλπ. Πάντα προσωπικά μιλώντας, δεν μπορώ να δεχτώ με τίποτα ότι ο καθένας που κάνει κάτι σημαντικό το κάνει για την υστεροφημία του. Το κάνει γιατί είχε το ταλέντο, τις γνώσεις και γιατί τον ευνόησαν οι συγκυρίες. Και απολαμβάνει τους καρπούς των επιτευγμάτων του. Εν ζωή. Μόνο έτσι μπορώ να το δω και να το αντιληφθώ.
Βιολογικά μιλώντας, η αθανασία επιτυγχάνεται, όπως ειπώθηκε, με τη γέννηση του απογόνου. Σύμφωνοι, μπορεί να μην αναπαράγεται η συνείδηση, αναπαράγεται όμως αυτό που είναι υπεύθυνο για την ανάδυση της συνείδησης. Το DNA δηλαδή.

Ένα χτυπητό παράδειγμα της προσπάθειας του ανθρώπου να αφήσει το όνομά του στην ιστορία είναι οι Αιγύπτιοι Φαραώ. Επίσης δες τι αναφέρει ο Θουκυδίδης στην εισαγωγή του, σχετικά με τους λόγους που τον παρακίνησαν να προβεί σ αυτό το δύσκολο έργο.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Πιστεύω ότι η υστεροφημία είναι περισσότερο μια ασυνείδητη διαδικασία και λιγότερο μια συνειδητή επιλογή. Ένα άλλο παράδειγμα, το οποίο είναι σχετικά αστείο σε σχέση με τους Φαραώ, είναι η ψηφιακή υστεροφημία. Αλήθεια, ποια ανάγκη παρακινεί "κοινούς" ανθρώπους να διατηρούν ζωντανή την ψηφιακή τους υπόσταση και (πάντα σύμφωνα με το άρθρο) έχουν δημιουργηθεί τόσες εταιρίες για αυτόν τον σκοπό;

Αυτό που διαφαίνεται μετά το πέρας τόσων αιώνων είναι το αναμφίβολο γεγονός πως ο άνθρωπος πασχίζει να επιβάλει τη θέληση του, χωρίς να τον ενδιαφέρει το καλό του είδους. Αυτό οφείλεται στη συνειδητοποίηση του εαυτού. Αυτό σημαίνει πως αν και η γνώση υπάρχει, προς το παρόν είναι αχρησιμοποίητη. Η αθανασία προηγείται...
Βέβαια, υπάρχει ένα άλλο ερώτημα. Όταν λέμε πως ο άνθρωπος καταστρέφει τη φύση, τι ακριβώς εννοούμε; Μήπως και η νόηση, η αιτία κάθε ανθρώπινου καλού και κακού, γέννημα της φύσης δεν είναι και αυτή;
Οι έννοιες του καλού και του κακού προϋπάρχουν στην φύση, είναι οι λεγόμενοι νόμοι της φύσης, όπου πολύ απλοϊκά μπορούμε να τις καταλάβουμε από την φράση: "το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό". Η διαφορά, νομίζω, είναι ότι εμείς οι άνθρωποι έχουμε "ξαναγράψει" αρκετούς από αυτούς ευνοώντας, όπως νομίζουμε, εμάς. Όμως τα διάφορα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στο φυσικό περιβάλλον, μας δείχνουν καθαρά ότι πολλές φορές έχουμε επέμβει τόσο πολύ, που έχουν διαταραχθεί οι φυσικές ισορροπίες.
 

Μορφέας

Κοινωνός
Αγαπητή Πεταλούδα,

Η ψηφιακή υστεροφημία καλύπτει τις ίδιες ανάγκες μ' αυτές της... αναλογικής υστεροφημίας! Δεν έχει αλλάξει κάτι παρά μόνο το μέσο. Η προσπάθεια για υστεροφημία είναι απολύτως συνειδητή, αλλιώς δεν θα άφηνε π.χ. ο ζωγράφος την υπογραφή στο έργο του... τι τον νοιάζει τι θα συμβεί μετά από 200 χρόνια, ποσο μάλλον μετά από 2000!

Από την άλλη, οι έννοιες του καλού και του κακού δεν προϋπάρχουν στη φύση διότι, απλούστατα, η φύση δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή. Απλά είναι...
Το καλό ή το κακό γεννήθηκαν μαζί με τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.
Αλλά αυτό το ξέρεις ήδη, φαντάζομαι, και προφανώς ήθελες κάτι άλλο να πεις.


Σε ποιόν Έλληνα φιλόσοφο αναφέρεσαι; και ο Λιαντίνης έλεγε πως η αθανασία είναι η υστεροφημία.
Ακριβώς. Η ιστορία με την Κυκλώπεια είναι παρμένη μέσα από την "Γκέμμα".
 
Last edited by a moderator:

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Από την άλλη, οι έννοιες του καλού και του κακού δεν προϋπάρχουν στη φύση διότι, απλούστατα, η φύση δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή. Απλά είναι...
Το καλό ή το κακό γεννήθηκαν μαζί με τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.
Αλλά αυτό το ξέρεις ήδη, φαντάζομαι, και προφανώς ήθελες κάτι άλλο να πεις.
Θα έπρεπε να βάλω εισαγωγικά στην λέξη «προϋπάρχουν», το καλό και το κακό είναι έννοιες που τις σκέφτηκαν οι άνθρωποι.

Έτσι, αν δούμε σαν «αναγκαίο κακό» την λαϊκή φράση το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό (που αυτό το γεγονός είναι μέσα στην ροή της ζωής της φύσης, για λόγους επιβίωσης), θα έπρεπε λογικά ο άνθρωπος σαν μέρος της, να ξέρει να λειτουργήσει μέσα σε αυτήν, σύμφωνα με τους νόμους που την διέπουν. Όμως σε εμάς τους ανθρώπους (το μεγάλο ψάρι), δεν μας φτάνει ένα μικρό ψαράκι, γι΄ αυτό υπάρχει η υπερκατανάλωση φυσικών πόρων, αχρησιμοποίητα προϊόντα που καταλήγουν στις χωματερές κτλ.
 

Μορφέας

Κοινωνός
Θα έπρεπε να βάλω εισαγωγικά στην λέξη «προϋπάρχουν», το καλό και το κακό είναι έννοιες που τις σκέφτηκαν οι άνθρωποι.

Έτσι, αν δούμε σαν «αναγκαίο κακό» την λαϊκή φράση το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό (που αυτό το γεγονός είναι μέσα στην ροή της ζωής της φύσης, για λόγους επιβίωσης), θα έπρεπε λογικά ο άνθρωπος σαν μέρος της, να ξέρει να λειτουργήσει μέσα σε αυτήν, σύμφωνα με τους νόμους που την διέπουν. Όμως σε εμάς τους ανθρώπους (το μεγάλο ψάρι), δεν μας φτάνει ένα μικρό ψαράκι, γι΄ αυτό υπάρχει η υπερκατανάλωση φυσικών πόρων, αχρησιμοποίητα προϊόντα που καταλήγουν στις χωματερές κτλ.
Έχεις απόλυτο δίκιο σ' αυτό. Δυστυχώς όμως η ματαιοδοξία και η πλεονεξία (που όμως είναι θέληση για δύναμη) οδήγησαν τον άνθρωπο σ' αυτήν την πορεία. Η απορία μου είναι όμως είναι η παρακάτω. τι σημαίνει το γεγονός πως, για παράδειγμα, ο πολιτισμός με όλα τα άσχημα που έχει φέρει είναι προϊόν της νόησης που με τη σειρά της είναι προϊόν της φύσης της ίδιας;
 

Φένια

Κοινωνός
Σημαίνει πως η Ηθική είναι κι αυτή προιόν της ανθρώπινης διάνοιας και η Φύση απλώς επιθυμεί να διαιωνίσει την Ζωή, σε οποιαδήποτε μορφή. Τα ζωικά που ειδη που εξαφανίζονται, αντικαθίστανται από άλλα, καλύτερα προσαρμοσμένα στις εξωτερικές συνθήκες, ανεξάρτητα αν η αιτία εξαφάνισής τους είναι κάποια φυσική καταστροφή (δεινόσαυροι) ή η ανθρώπινη δραστηριότητα (Σιβηρική τίγρις). Δεν υπάρχει απώτερος σκοπός, βρεθήκαμε εδώ τυχαία και με τυχαίο τρόπο θα εξαφανιστούμε. Και το Σύμπαν δε θα καταλάβει καν την απουσία μας.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Δυστυχώς όμως η ματαιοδοξία και η πλεονεξία (που όμως είναι θέληση για δύναμη) οδήγησαν τον άνθρωπο σ' αυτήν την πορεία. Η απορία μου είναι όμως είναι η παρακάτω. τι σημαίνει το γεγονός πως, για παράδειγμα, ο πολιτισμός με όλα τα άσχημα που έχει φέρει είναι προϊόν της νόησης που με τη σειρά της είναι προϊόν της φύσης της ίδιας;
Ίσως, αν μαζί με τον άνθρωπο είχε εξελιχθεί και ένα άλλο είδος, να υπήρχε ένα μέτρο σύγκρισης της δικής μας πορείας. Όμως παρόλη την γνώση που έχουμε συσσωρεύσει - μέσω της νόησης - , δεν είναι ακόμα αρκετή για να καταλάβουμε συνολικά την λειτουργία της φύσης.

Οπότε ας πορευτώ με αυτά που ήδη γνωρίζουμε και συγκεκριμένα, με αυτά τα λίγα που γνωρίζω εγώ, όχι επειδή δεν έχω νόηση, αλλά γιατί οι γνώσεις που έχω δεν έχουν να κάνουν, πχ με την βιολογία ή την ανθρωπολογία κτλ. που θα με βοηθούσε να κατανοήσω καλύτερα και ίσως να εισχωρήσω βαθύτερα σε αυτά θέματα.

Κι εδώ ίσως να βρίσκεται η δύναμη και αδυναμία μας. Από αυτά που έχουμε ανακαλύψει, η ζωή των πρωτόγονων ανθρώπων, ήταν παρόμοια με μια αγέλη ζώων. Ζούσαν σε ομάδες, κάποιοι έμεναν πίσω και προστάτευαν τα μωρά και τους ηλικιωμένους και κάποιοι έφευγαν σε αναζήτηση τροφής. Όταν όμως ξεκινήσαμε με άλλα μέσα να κάνουμε την ζωή μας καλύτερη, διαφοροποιηθήκαμε από τα άλλα είδη. Οι άναρθρες κραυγές αντικαταστάθηκαν με την ομιλία και μετέπειτα συμπληρώθηκε η γραφή στον τρόπο επικοινωνίας. Το ένστικτο παραμερίστηκε από την σκέψη. Γράψαμε νέους νόμους, γιατί οι νόμοι της φύσης δεν επαρκούσαν πια.
Έως σήμερα έχουν γίνει πολλές ανακαλύψεις και εφευρέσεις, που αφορούν πολλούς κλάδους. Ο πολιτισμός έφερε πολλά καλά και ομόρφυνε την ζωή μας. Μαζί του όμως έφερε άσχημα και κακά πράγματα.

Πιστεύω, η διαφορά με το «τότε» ήταν ότι οι άνθρωποι, ήταν ενσωματωμένοι με το περιβάλλον που ζούσαν. Σήμερα όμως, το περιβάλλον αυτό έχει αλλάξει, προέρχεται πλέον από ανθρώπινες δημιουργίες κατά το πλείστον. Σαν να μας φαίνονται φυσικές δημιουργίες πχ τα αυτοκίνητα, τα αεροπλάνα, οι υπολογιστές κτλ. Γεννιόμαστε σε ένα περιβάλλον και το αποδεχόμαστε, γιατί αυτό είναι. Και έτσι είναι.

Όμως, όσες πληροφορίες και αν καταγράφει το DNA μας, δεν καταγράφει την γνώση. Η γνώση, η οποία προήλθε από την σκέψη και την εμπειρία χιλιάδων ετών. Όσα μάθαμε τα καταφέραμε μέσα από την τριβή και τα λάθη μας.
Η συνεχής προσπάθεια μας για κατανόηση, έφερε την εξέλιξη, όμως μας απομάκρυνε από την φύση, η οποία ήταν το πρωταρχικό μας περιβάλλον. Και που εκεί καταφεύγουμε, όταν θέλουμε να ξεσκάσουμε, να ηρεμήσουμε, να πάμε διακοπές, τις περισσότερες φορές. Δεν είναι τυχαίο που έχουν δημιουργηθεί τόσες οργανώσεις, τόσες θεωρίες που μιλούν για τα οφέλη της φυσικής ζωής.

Η συνεχή μας εξέλιξη είναι από μόνη της ένα από τα θαύματα της φύσης. Όμως, όπως είπες, η θέληση για δύναμη, μας οδήγησε σε αυτή την πορεία. Η οποία δύναμη, είναι ένα φυσικό χαρακτηριστικό, που πλέον όμως το χρησιμοποιούμε σε ένα «τεχνητό» περιβάλλον, που το ζούμε τώρα ως φυσικό μας και το οποίο θεωρούμε ως δεδομένο, παρόλο που δεν γνωρίζουμε τον τρόπο που κατασκευάστηκε. Και γενικότερα, και οι ίδιοι καταλαβαίνουμε τα λάθη μας (έστω εκ των υστέρων) λέγοντας φράσεις όπως η ιστορία επαναλαμβάνεται, ή βλέπουμε τις αδυναμίες μας όταν ασφυκτιούμε στο περιβάλλον που δημιουργήσαμε εμείς.

Όμως, μήπως όλα αυτά είναι μια φυσική εξέλιξη και απλά τώρα δεν μπορούμε να την δούμε; Όπως η φύση, που πέρασαν εκατομμύρια χρόνια να φτάσει στην σημερινή της μορφή και που ακόμα εξελίσσεται, έτσι και ο άνθρωπος βρίσκεται, ας πούμε, στο μέσο αυτής της διαδικασίας;
 

Μορφέας

Κοινωνός
Σημαίνει πως η Ηθική είναι κι αυτή προιόν της ανθρώπινης διάνοιας και η Φύση απλώς επιθυμεί να διαιωνίσει την Ζωή, σε οποιαδήποτε μορφή. Τα ζωικά που ειδη που εξαφανίζονται, αντικαθίστανται από άλλα, καλύτερα προσαρμοσμένα στις εξωτερικές συνθήκες, ανεξάρτητα αν η αιτία εξαφάνισής τους είναι κάποια φυσική καταστροφή (δεινόσαυροι) ή η ανθρώπινη δραστηριότητα (Σιβηρική τίγρις). Δεν υπάρχει απώτερος σκοπός, βρεθήκαμε εδώ τυχαία και με τυχαίο τρόπο θα εξαφανιστούμε. Και το Σύμπαν δε θα καταλάβει καν την απουσία μας.
Συμφωνώ απολύτως...
 
Top