Προτάσεις για ταινίες

Σμίλα

New member
Δεν τρελάθηκα με το 'Τhe darkest hour ' Χωρίς να θέλω να πώ ότι ήταν κακή ταινία, η ερμηνεία σίγουρα φοβερή, ωραία δοσμένη, αλλά κάτι το θέμα , κάτι το σενάριο δεν με συγκίνησε πολύ! Γούστα βέβαια είναι αυτά!
Αυτή που μου άρεσε πάρα πολύ , είναι το «Τρεις Πινακίδες Εξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι» . Νομίζω μία από τις καλύτερες που είδα φέτος άν όχι η καλύτερη.
 
Αυτή που μου άρεσε πάρα πολύ , είναι το «Τρεις Πινακίδες Εξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι» . Νομίζω μία από τις καλύτερες που είδα φέτος άν όχι η καλύτερη.
Βλεπω τελικα οτι εκτος απο τα βιβλία εχουμε παρομοιες προτιμησεις και στις ταινιες. Πλακα πλακα ειναι εκπληκτικο το ποσο κοινες ειναι οι προτιμησεις μας, το εχω παρατηρησει εδω και καιρό. :κόλλα5:
 

Σμίλα

New member
Χρυσόστομε μ΄αρέσει και μένα να βρίσκω κοινά ενδιαφέροντα και να αγαπά κάποιος όσο κι εγώ κάποια βιβλία και ταινίες. Όμως φίλε μου δοκιμαστήκαμε σε στέρεο και σίγουρο έδαφος - μιλώ για τις 'τρείς πινακίδες- . Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρό! Είδα μία ινδική ταινία που μου άρεσε πολύ , με λίγο χορό, αρκετό τραγούδι, αστείο και συγκινητικό κάποιες στιγμές. Λέγεται ΄Dungal' , είναι θα έλεγα οικογενειακή ταινία , όμως βασίζεται στην ιστορία πραγματικών ανθρώπων και ..........τέλος η φλυαρία , διασκέδασα πολύ .
 

Σμίλα

New member
υστερόγραφο.
σήμερα άρχισα και σταμάτησα λόγω επισκέψεων μία γερμανική ταινία με την Νταιάν Κρούγκερ, το 'In the fade' . Νομίζω πως θα είναι εξαιρετική απ΄όσο πρόλαβα να δώ.
 
Σμιλα μα δεν ηταν μονο οι τρεις πινακιδες που υπηρξε ταυτιση αποψεων. Εχει υπαρξει ταυτιση κι αλλες φορες. Το contratiempo ειναι μια ταινια που θυμαμαι τωρα. To "Dungal" που προτεινεις δεν το εχω δει και αφου ειναι δικη σου προταση θα το δω βεβαια. Το εψαξα στο διαδικτυο ενδιαφερον φαινεται, θα το δω και θα επιστρεψω με εντυπωσεις.
Το "In the fade" το ειδα. Μου αρεσε αρκετα, δυστυχως για ασχημο λογο παιζει πρωταγωνιστικο ρόλο και η χωρα μας.
 
Σμιλα ειδα το Dangal. Συμπαθητικη ταινια χολυγουντιανου τυπου. Αυτο βασικα ηταν και αυτο που δεν μου αρεσε. Μια σειρα χολυγουντιανα κλισε και το κλασικο πασπαλισμα με χρυσοσκονη. Επισης απο την αρχη της ταινιας θυμωσα πολυ με τον πατερα. Στην αρχη ιδιαιτερα εξοργιστηκα με ολα αυτα που υπεβαλε στις κορες του και δεν μπορουσα να το δω ουτε απο την κωμικη του πλευρα που το παρουσιαζε η ταινια. Σε κανενα σημειο της ταινιας δεν μπορεσα να τον δικαιολογησω. Απιστευτα εγωιστης καταδικασε τις κορες του στην ζωη που αυτος ηθελε για να εκπληρωσει το δικό του ονειρο. Ακομα και οταν εν τελει ακολουθησαν αυτο που ηθελε παλι παραπονο ειχε γιατι λεει δεν χρησιμοποιουσαν τις δικες του τεχνικες!! Επισης καθολου ρεαλιστικο το πως οι κορες του εν μια νυκτι αλλαξανε γνωμη. Οπως και να εχει παντως ευχαριστω πολυ για την προταση, ηταν μια ευχαριστη ταινια και περασα ενα διασκεδαστικο διωρο. :)

Υ.Γ. Μου αρεσε πολυ παντως το τραγουδι των τιτλων. :ναι:

[video=youtube;jMfvlh0tjyo]https:ανέκφραστος:/www.youtube.com/watch?v=jMfvlh0tjyo[/video]
 

Σμίλα

New member
Χρυσόστομε συμφωνώ για το πασπάλισμα , όπως και για την λίγο αμερικανιά στο τέλος . Επίσης αυτά που αναφέρεις για τον εγωϊσμό του πατέρα και την πίεση στις κόρες του, ήταν τα σημεία που κριτίκαραν αρνητικά και τα δικά μου κορίτσια όταν βλέπαμε την ταινία-διότι την είδαμε όλοι μαζί, πράγμα σπάνιο.
Όμως αυτό που εγώ συγκράτησα, πέρα από το ότι μου φάνηκε πολύ καλογυρισμένη -ίσως δεν το περίμενα από ινδική ταινία-, ήταν η σκηνή με την φίλη τους η οποία επρόκειτο να παντρευτεί έναν άγνωστο σε αυτή άνδρα . Τα κορίτσια παραπονιόντουσαν για το πατέρα τους που τις πίεζε και αυτή τους απάντησε πως ο πατέρας τους αντίθετα με την κοινή πρακτική στην Ινδία, νοιαζόταν γι΄αυτές πραγματικά . Με απτό τον κίνδυνο της γελοιοποίησης , ή της καζούρας των συγχωριανών, τους πρόσφερε μια ζωή διαφορετική. Δεν τις είδε μόνο σαν αντικείμενα για το σπίτι, ως όντα καταδικασμένα και χωρίς επιλογές, αλλά σαν άτομα που μπορούν να αγωνιστούν μαζί με άνδρες ισότιμα, να κυνηγήσουν στη ζωή τους κάτι καλύτερο , ένα όνειρο. Τώρα άν το όνειρο αυτό ήταν κάποτε το δικό του, για μένα έρχεται δεύτερο. Μέσα από την εναλλακτική που τους πρόσφερε, όχι χωρίς να φτύσουν αίμα βέβαια, έζησαν διαφορετικά από ότι τα εκατομύρια των γυναικών της Ινδίας , άνοιξαν τα μάτια τους στον κόσμο.
 
Μα δεν τους προσφερε εναλλακτικη Σμιλα, αυτος αποφασισε για την ζωη τους. Καταλαβαινω τι λες αλλα εγω εχω διαφορετική αποψη. Καταρχην το οτι υπαρχουν και χειροτεροι πατεραδες δεν δικαιολογει ουτε δινει αφεση στον λιγοτερο χειρότερο. Και αν το αναλυσουμε βαθυτερα θα δουμε οτι οι συμπεριφορες των πατεραδων ειναι πανομοιοτυπες. Στον πυρηνα τους υπαρχει η ιδια λειτουργια. Και στις δυο περιπτωσεις οι πατεραδες αναγκασανε τις κορες τους να κανουν αυτο που θελουν αυτοι χωρις να δωσουνε το δικαιωμα στα παιδια να πουν ουτε κουβεντα. Χωρις να σεβαστουν η να ακουσουν τις επιθυμιες, τα θελω τα ονειρα των παιδιων. Βεβαια πολλα ζηταω για μια πατριαρχικη οικογενεια στην ινδικη κουλτουρα αλλα αυτο που θελω να πω ειναι οτι δεν διαφερανε και πολυ μεταξυ τους. Και οι δυο βαζανε πανω απο ολα τον εαυτο τους. Δες μονο την συμπεριφορα ασχετα με το αποτελεσμα. Ας υποθεσουμε οτι και το παιδι που παντρευτηκε με το ζορι μπορει στην συνεχεια να αγαπησε τον συζυγο της και να εζησε μια ζωη ευτυχισμενη. Αυτο δεν καθιστα την κινηση του πατερα της σωστη.
Αυτοι κανανε παιδια και νομιζουν οτι και η ζωη τους τους ανηκει. Τα παιδια δεν ειναι μαριονετες να τις κινεις κατα πως θελεις. Τα αφηνεις να κανουν τις επιλογες τους, να ορισουν την ζωη τους. Οπως λες το κοριτσι που το παντρευανε ειπε οτι τουλαχιστον ο πατερας τους νοιαζοταν πραγματικα. Ποιο νοιαξιμο; Για το μονο που νοιαζοταν ηταν για τον εαυτο του και να πετυχει το ονειρο του. Με καθε κόστος. Υπεβαλε τις κορες του σε ακραιες μεθοδους. Δεν μιλαμε για απλη πιεση αλλα στα ορια της ψυχολογικης κακοποιησης. Η κινηση του δε που τις κουρεψε και αυτες γινανε ο περιγελος του χωριου και του σχολειου ειναι βαρβαρη και απανθρωπη. Ακομα και τωρα που το ξανασκεφτομαι θυμωνω.
 

Σμίλα

New member
Καθόλου άδικο δεν έχεις φίλε μου σε όλα αυτά που λες. Ίσως όμως επηρεάζομαι ιδιαίτερα από το γεγονός ότι θεωρώ το γάμο -σ΄αυτές ειδικά τις κοινωνίες- ένα γεγονός αναπόδραστο, μιά φυλακή , από τη μια υποταγή στην άλλη , για μια ζωή. Αυτό νομίζω με έκανε να δω με άλλο μάτι την εναλλακτική και την ευκαιρία μέσα από τα ταξίδια, τους αγώνες, τη γνωριμία με άλλους ανθρώπους άλλων πολιτισμών, να ανοίξουν τα μάτια λίγο περισσότερο.
Όλα τα άλλα που επεσήμανες δεκτά και με το παραπάνω.
 
Σε καταλαβαινω απολυτα Σμιλα, μπροστα σε εναν γαμο που γινεται με αυτες τις συνθηκες η αλλη περιπτωση φανταζει και ειναι καλυτερη. Ετσι και το καημένο το κοριτσι, μπροστα στην απελπισια του που το παντρευανε παρα την θεληση του, ολα τα αλλα του φαινονταν ονειρο.
Παντως η ταινια περα απο το ευχαριστο διωρο που προσεφερε , εδωσε και υλικο για συζητηση και αυτο δειχνει οτι πετυχε τον στοχο της. :)
 
Ειδα το Ιταλικο "Dogman" Πολυ δυνατη ταινια, μου προκαλεσε εντονα συναισθηματα την συνιστω με κλειστα μάτια. Μια ιστορια εγκληματος,ταπεινωσης, αποδοχης και εκδικησης. Ο πρωταγωνιστης εκπληκτικος οπως και η φωτογραφια!
 
Αφου υπαρχει η κινηματογραφικη λεσχη, γιατι τα γραφουμε εδω?
Τελος παντων...

Kill Bill (2003), η αγαπημενη μου ταινια. :αγαπώ:

 
Last edited:

Βάγγυ

Active member
Μπιατριξ καλώς ήρθες κι εδώ. :) Οπως θα διαπιστώσεις στην πορεία, η ΛτΒ έχει πολύ περισσότερα μέλη απ' ότι η ΚΛ. Όπως και ότι πολλά μέλη δεν είναι και στις δύο λέσχες, κάποια είναι μόνο σε εκείνη, κάποια μόνο σε αυτή.
 
Ειδα το Δανεζικο θριλερ "Ο ενοχος". Προκειται για ενα εξαιρετικο θριλερ αγωνιας που πραγματικα με καθηλωσε. Δεν σε αφηνει να παρεις ανάσα. Εξ ολοκληρου γυρισμενο μαλιστα σε ενα δωματιο και με εναν βασικά ηθοποιο μας δειχνει πως με πολυ απλα υλικά μπορει να φτιαχτει μια μεγαλη ταινία.
 

Σμίλα

New member
Είδα το 'Blackkklansman' . Kατά το πολλές φορές προσφιλές μου, δεν είχα διαβάσει ούτε ακούσει τίποτε για την ταινία . Αφηγείται την ιστορία δύο αστυνομικών ενός μαύρου και ενός εβραίου, και την διείσδυσή τους στην τοπική οργάνωση της Κου Κλουξ Κλάν . Είχε χιούμορ, αγωνία και πολλά να πει. Μου άρεσε πάρα πολύ . Όταν τελείωσε , ανακάλυψα στους τίτλους τέλους ότι είναι του Σπάικ Λή , και βασίζεται σε αληθινά γεγονότα .
 
Ειδα το The Favourite του Λανθιμου την προηγουμενη εβδομαδα. Σκηνοθετικα ηταν εντυπωσιακο, φοβερα πλανα, ωραια φωτογραφια, κοστουμια, σκηνικα ωραια... Σεναριακα ομως με αφησε αδιαφορη και δεν καταλαβα το νοημα της ταινιας. Οι ερμηνειες ηταν καλες αλλα οχι κατι το ιδιαιτερο. :ουχ:

Επισης, ειδα και το Repulsion (1965) του Πολανσκι. Αυτο μου αρεσε πολυ περισσοτερο. Πολυ καλη η ερμηνεια της Ντενεβ, "παρανοικο" σεναριο, καταπληκτικη σκηνοθεσια.. σεναριακα μου θυμισε καπως τον "Ενοικο" (του Πολανσκι παλι) και προσεξα καποιες ομοιοτητες. Εν ολιγοις, μου εκανε (θετικη) εντυπωση. :μαναι:
 
Last edited:

Αριάδνη

New member
Είδα την Μαίρη Σέλλεϋ πολύ καλό θα έδινα άνετα Όσκαρ στην ερμηνεία της πρωταγωνίστριας, στην Ελένφανινγκ , 20 χρόνων κορίτσι και έδωσε ρέστα.
 
Είδα το βασισμένο σε αληθινή ιστορία Pride. Μια μικρή ομάδα ομοφυλόφιλων ακτιβιστών από το Λονδίνο αποφασίζει να συγκεντρώσει χρήματα για να στηρίξει τις απεργιακές κινητοποιήσεις των ανθρακωρύχων την περίοδο 1984-85 στο Ηνωμένο Βασίλειο ενάντια στην απόφαση της κυβέρνησης Θάτσερ να βάλει λουκέτο σε αρκετά ορυχεία. Μια ταινία για την αλληλεγγύη, την ανθρωπιά και την συσπείρωση απέναντι σε έναν κοινό εχθρό που ξεπερνά τις προκαταλήψεις και τις όποιες διαφορές. Ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση και σε αφήνει με ένα παρατεταμένο χαμόγελο στο τέλος. Συστήνεται ανεπιφύλακτα!

https://www.theguardian.com/film/2014/aug/31/pride-film-gay-activists-miners-strike-interview
 

Σμίλα

New member
'American animals' . Μια ταινία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, για τέσσερις σπουδαστές και την προσπάθειά τους να κλέψουν μερικά σπάνια βιβλία μεγάλης αξίας. Ωραία σκηνοθεσία , ενίοτε με ύφος ντοκυμαντέρ καθώς εμβόλιμα εμφανίζονται με σχόλια οι αληθινοί πρωταγωνιστές, πολύ καλές ερμηνείες και αγωνία. Μου άρεσε πολύ.
 
Top