Εγώ έχω ακούσει οτι είναι πολύ καλό και ρομαντικό! Κ εμένα είναι στη λίστα μου για αγορά!
Προτάσεις για ρομαντικά αναγνώσματα!
- Thread starter Μαργαριτα
- Start date
Είμαι εξαιρετικά παράξενος με τα ρομαντικά αναγνώσματα. Αυτό με ενθουσίασε. Το κατασπάραξα. Είναι, βέβαια, και θέμα γούστου.
Ρομαντικά βιβλία
Καλησπέρα σας,
Ειναι μαθήτρια Λυκείου και διαβαζω πολλά βιβλία. Μέχρι τώρα διαβαζα επιστημονική φαντασία αλλά το γύρισα στα ρομαντικά απο την στιγμή που διαβασα το One day του Ντέιβιντ Νίκολς. Πρόσφατα μάλιστα διαβασα την γλυκιά καταστροφή της Jamie McGuire και έχω να πω ότι ήταν κατάπληκτο. Μήπως ξέρετε κανένα βιβλίο ρομαντικό να μου προτείνετε;
Καλησπέρα σας,
Ειναι μαθήτρια Λυκείου και διαβαζω πολλά βιβλία. Μέχρι τώρα διαβαζα επιστημονική φαντασία αλλά το γύρισα στα ρομαντικά απο την στιγμή που διαβασα το One day του Ντέιβιντ Νίκολς. Πρόσφατα μάλιστα διαβασα την γλυκιά καταστροφή της Jamie McGuire και έχω να πω ότι ήταν κατάπληκτο. Μήπως ξέρετε κανένα βιβλίο ρομαντικό να μου προτείνετε;
Καλώς ήρθες Ναταλία Χρι. Καλά να περάσεις και καλές αναρτήσεις!
Από ρομαντικά βιβλία θα σου πρότεινα την τριλογία του Μπρουτζινου καβαλάρη της Paullina Simons. Προσωπικά αυτή η τριλογία είναι από τις αγαπημένες μου. Επίσης και η τριλογια Το Τριανταφυλλάκι της Τζενιφερ Ντονέλι είναι επίσης πολύ καλή.
Να σου πω σε περίπτωση που δεν το γνωρίζεις έχει βγει και η συνέχεια της Γλυκιάς καταστροφής η Κινούμενη καταστροφη που είναι το ίδιο βιβλίο απο την μεριά του Τραβ.
Στο ίδιο μοτίβο είναι και το βιβλίο Στα βαθια της Abbi Glines.
Από ρομαντικά βιβλία θα σου πρότεινα την τριλογία του Μπρουτζινου καβαλάρη της Paullina Simons. Προσωπικά αυτή η τριλογία είναι από τις αγαπημένες μου. Επίσης και η τριλογια Το Τριανταφυλλάκι της Τζενιφερ Ντονέλι είναι επίσης πολύ καλή.
Να σου πω σε περίπτωση που δεν το γνωρίζεις έχει βγει και η συνέχεια της Γλυκιάς καταστροφής η Κινούμενη καταστροφη που είναι το ίδιο βιβλίο απο την μεριά του Τραβ.
Στο ίδιο μοτίβο είναι και το βιβλίο Στα βαθια της Abbi Glines.
Καλώς μας ήρθες Ναταλία Χρι!
Φυσικά, η φίλη Βάσια με κάλυψε μιας και το ξέρουμε πως τα γούστα μας είναι κοινά ;)
Μερικά ακόμα που μου έρχονται στο μυαλό και πιστεύω πως θα σου αρέσουν είναι Το λάθος αστέρι-John Green, Επικίνδυνος Έρωτας στην οδό Ντάμπλιν- Samantha Young,Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο-Tammara Webber. Επίσης θα σου πρότεινα να διαβάσεις (αν δεν το έχεις είδη κάνει) και κάποια κλασικά ρομαντικά έργα όπως Υπερηφάνεια και Προκατάληψη-Τζέιν Όστεν(περισσότερα από την Μαργαρίτα) ;),Τζέιν Έυρ-Σαρλότ Μπροντέ,Ρομέος και Ιουλιέτα-Σαίξπηρ και πολλά πολλά ακόμα που σίγουρα θα σου προτείνουν και άλλοι φίλοι εδώ στη λέσχη.
Καλές αναγνώσεις!!!
Φυσικά, η φίλη Βάσια με κάλυψε μιας και το ξέρουμε πως τα γούστα μας είναι κοινά ;)
Μερικά ακόμα που μου έρχονται στο μυαλό και πιστεύω πως θα σου αρέσουν είναι Το λάθος αστέρι-John Green, Επικίνδυνος Έρωτας στην οδό Ντάμπλιν- Samantha Young,Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο-Tammara Webber. Επίσης θα σου πρότεινα να διαβάσεις (αν δεν το έχεις είδη κάνει) και κάποια κλασικά ρομαντικά έργα όπως Υπερηφάνεια και Προκατάληψη-Τζέιν Όστεν(περισσότερα από την Μαργαρίτα) ;),Τζέιν Έυρ-Σαρλότ Μπροντέ,Ρομέος και Ιουλιέτα-Σαίξπηρ και πολλά πολλά ακόμα που σίγουρα θα σου προτείνουν και άλλοι φίλοι εδώ στη λέσχη.
Καλές αναγνώσεις!!!
Υπάρχει ήδη τέτοιο νήμα και έχουμε πει πολλές προτάσεις 
το θυμάμαι γιατί εγώ το είχα ανοίξει 
Προτάσεις για ρομαντικά αναγνώσματα
το θυμάμαι γιατί εγώ το είχα ανοίξει Προτάσεις για ρομαντικά αναγνώσματα
Καλώς τη Ναταλία και καλές αναγνώσεις Εγώ θα πρότεινα και το "Ερωτας στα χρόνια της χολέρας" του Μαρκές. Αν πάλι θέλεις κάτι πιο γλυκό, όμορφο και τρυφερό (λόγω ηλικίας), επέλεξε τον "Μικρό Πρίγκιπα" του Εξυπερί.
Ιδιαίτερα ρομαντικός είναι και ο Οσκαρ Ουάιλντ στον "Ευτυχισμένο Πρίγκιπα και άλλες ιστορίες", όπου είναι μια συλλογή υπέροχων διηγημάτων.
Εγώ θα πρότεινα και το "Ερωτας στα χρόνια της χολέρας" του Μαρκές. Αν πάλι θέλεις κάτι πιο γλυκό, όμορφο και τρυφερό (λόγω ηλικίας), επέλεξε τον "Μικρό Πρίγκιπα" του Εξυπερί. Ιδιαίτερα ρομαντικός είναι και ο Οσκαρ Ουάιλντ στον "Ευτυχισμένο Πρίγκιπα και άλλες ιστορίες", όπου είναι μια συλλογή υπέροχων διηγημάτων.
Δεν είμαι γενικά των ρομαντικών αναγνωσμάτων, αν και μια στο τόσο, το ζητάει ο οργανισμός! ;)
Το τελευταίο που διάβασα και έχει μπει στη λίστα των αγαπημένων μου βιβλίων (είναι ελάχιστα, δεν τον χαρίζω τον τίτλο εύκολα), είναι το "Μικρά Αγγλία" της Ιωάννας Καρυστιάννη. Μ' άρεσε πάρα πολύ η γραφή της, την βρήκα πολύ πρωτότυπη...
Και εδώ να σημειώσω πως και η ταινία με ενθουσίασε... Ταινία και βιβλίο μου άφησαν κάτι απροσδιόριστο, που δεν φεύγει...
(ζητώ συγγνώμη αν αναφέρθηκε παραπάνω, αλλά δεν διάβασα και τις 7 σελίδες )
Το τελευταίο που διάβασα και έχει μπει στη λίστα των αγαπημένων μου βιβλίων (είναι ελάχιστα, δεν τον χαρίζω τον τίτλο εύκολα), είναι το "Μικρά Αγγλία" της Ιωάννας Καρυστιάννη. Μ' άρεσε πάρα πολύ η γραφή της, την βρήκα πολύ πρωτότυπη...
Και εδώ να σημειώσω πως και η ταινία με ενθουσίασε... Ταινία και βιβλίο μου άφησαν κάτι απροσδιόριστο, που δεν φεύγει...
(ζητώ συγγνώμη αν αναφέρθηκε παραπάνω, αλλά δεν διάβασα και τις 7 σελίδες
)Οι αναλφαβητοι του ερωτα της Ευας Ομηρολης.
Είμαι περίπου στη μέση με την Ευγενία Γκραντέ.. Αλήθεια θα το βάζατε στα ρομαντικά; Μέχρι στιγμής τουλάχιστον δεν είδα να παίζει ο έρωτας και κάνα πρωταρχικό ρόλο. Να περιμένω κι άλλο ροζ δηλαδή; (δεν με χαλάει καθόλου)
Αφήνω τα άπαντα των Τζέιν Όστεν και αδελφών Μπροντέ γιατί αναφέρθηκαν ήδη πολλές φορές. Να προσθέσω κι εγώ:
Παύλος και Βιργινία - Μπερναντέν ντε Σαιν Πιερ
Δεν το 'χω διαβάσει ακόμη -κάτι μου λέει ότι η πιο πρόσφατη μετάφραση του έργου αυτού έγινε το 19ο αιώνα- αλλά αυτό το ζευγάρι το βλέπω να αναφέρεται πολύ σε παλιότερους συγγραφείς (π.χ. στον Μπαλζάκ, τώρα που τον θυμήθηκα) και μέχρι πριν από έναν αιώνα όταν ήθελες να πεις "ήταν πολύ δεμένοι μεταξύ τους" έλεγες "ήταν σαν τον Παύλο και τη Βιργινία",απ'ότι έχω καταλάβει... Μου κίνησε την περιέργεια..
(Άσε που ένα απ'τα ωραιότερα τσάγια στο Ζώγια λέγεται Παύλος και Βιργινία!)
Αφήνω τα άπαντα των Τζέιν Όστεν και αδελφών Μπροντέ γιατί αναφέρθηκαν ήδη πολλές φορές. Να προσθέσω κι εγώ:
Παύλος και Βιργινία - Μπερναντέν ντε Σαιν Πιερ
Δεν το 'χω διαβάσει ακόμη -κάτι μου λέει ότι η πιο πρόσφατη μετάφραση του έργου αυτού έγινε το 19ο αιώνα- αλλά αυτό το ζευγάρι το βλέπω να αναφέρεται πολύ σε παλιότερους συγγραφείς (π.χ. στον Μπαλζάκ, τώρα που τον θυμήθηκα) και μέχρι πριν από έναν αιώνα όταν ήθελες να πεις "ήταν πολύ δεμένοι μεταξύ τους" έλεγες "ήταν σαν τον Παύλο και τη Βιργινία",απ'ότι έχω καταλάβει... Μου κίνησε την περιέργεια..
(Άσε που ένα απ'τα ωραιότερα τσάγια στο Ζώγια λέγεται Παύλος και Βιργινία!)
Πιστεύω πως όποιος θέλει ρομαντικά αναγνώσματα η Όστεν είναι η καλύτερη σε έργα ρομαντικής λογοτεχνίας, έχω διαβάσει 3/6 και είμαι στο 4ο, και τα αγαπώ όλα πάρα πολύ. Τα συνδυάζει όλα, μια υπέροχη ιστορία, ατμόσφαιρα 19ου αιώνα με τις δεξιώσεις κλπ, είναι μια γροθιά στην κοινωνία της εποχής όταν οι γυναίκες ήταν στο έλεος των αντρών, είτε ήταν πατέρες είτε σύζυγοι, και φυσικά τα μυθιστορήματα διακρίνονται από μεγάλη ευφυία εκ μέρους της συγγραφέως και μια λεπτή απόχρωση χιούμορ που διέπει όλο το μυθιστόρημα. )
)Το "Wuthering Heights" της Bronte δεν είναι ρομαντικό ανάγνωσμα αλλά μια τραγωδία...
Ωωωω,λατρευω αυτο το νημα!!!!!!Μπραβο,ευωδιαστη Μαργαριτα που το ανοιξες
Με συγκινουν απιστευτα καποιες ρομαντικες ιστοριες.
Οσο πιο μελοδραματικη η δακρυβρεχτη η ιστορια τοσο πιο βαθια με αγγιζει.Προτιμω δε αυτες με παραφορα και τραγικοτητα.
Απο Ελληνες μου ερχεται προχειρα προχειρα ο ΔΡΑΚΟΣ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ που ειναι μια ιστορια τοσο μα τοσο τρυφερη και καταπραυντικη "σαν επιδεσμος επανω σε πληγες".Τι ομορφο να βλεπεις μια νεραιδα να εξημερωνει με την καλοσυνη της εναν πληγωμενο δρακο!!!!!!!
!Ο,τι πιο ομορφο!!Δε διαβασα τιποτα απο τη συγχρονη εποχη που να με συγκινησε περισσοτερο!
Η ιστορια αυτη με μαγευει ,με παρηγορει ,με τυλιγει θαλπωρη...Ζεσταινει την ψυχη...
Το βιβλιο αυτο το αγαπω με παθος και το συμπεριελαβα στη λιστα των 10 κορυφαιων μου ever.
Ειναι απο τα καλυτερα που διαβασα ποτε στη ζωη μου -
-κι ας μην εχει τιποτα το βαθυστοχαστο η το πολυ ευρηματικο.11/10!!!!!!
Επισης το ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗς ΨΥΧΗΣ του Ομηρου Αβρααμιδη ειναι η δευτερη συγχρονη ρομαντικη ιστορια που με αγγιξε ως τα τρισβαθα της ψυχης μου...Ειναι πολυ-πολυ θλιβερο βιβλιο,μα γεματο ομορφια!!!Γεματο ανθρωπια και ομορφα μηνυματα ζωης,που σε κανουν καλυτερο ανθρωπο.Ειναι βαλσαμο!!!Τελειο!Κι αυτο αγγιξε την καρδια μου ,κατεχοντας μια υψηλη θεση σε αυτην!
Εχω ανατρεξει πολλες φορες και στα δυο τους και θα το κανω αλλες τοσες.
Θα επανελθω και με αλλα ρομαντικα βιβλια.
Αχ,παντως προτεινετε κι εσεις κι αλλα,κι αλλα!Περιμενω με αγωνια...την επομενη ιστορια που θα με αγγιξει τοοοσο βαθια οσο οι 2 προαναφερθεισες.Δυσκολο πολυ,γιατι ουτε καν ο ΜΠΡΟΥΤΖΙΝΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ δεν τα καταφερε τοσο(παροτι χορταστικο,παραστατικοτατο κι αξεχαστο)...Για να δουμε!Ποια θα ειναι η επομενη???
Με συγκινουν απιστευτα καποιες ρομαντικες ιστοριες.
Οσο πιο μελοδραματικη η δακρυβρεχτη η ιστορια τοσο πιο βαθια με αγγιζει.Προτιμω δε αυτες με παραφορα και τραγικοτητα.
Δε συμπαθω τα happy end-οσο κι αν συμπασχω με το εκαστοτε ζευγαρι.Δεν ξερω γιατι.Ισως γιατι ερωτας-και γενικα αγαπη καθε ειδους- χωρις πονο απλα δεν υφισταται.Οταν αγαπας εκχωρεις κομματια απο το εγω σου πραγμα πραγματικα επωδυνο και δυσβασταχτο,αλλα η μοναδικη λυτρωση στη ζωη αυτη.
Ειναι γεγονος πως οι ανεκπληρωτες ιστοριες αφησαν πιο βαθυ σημαδι στο χρονο και τις ψυχες.
Απο Ελληνες μου ερχεται προχειρα προχειρα ο ΔΡΑΚΟΣ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ που ειναι μια ιστορια τοσο μα τοσο τρυφερη και καταπραυντικη "σαν επιδεσμος επανω σε πληγες".Τι ομορφο να βλεπεις μια νεραιδα να εξημερωνει με την καλοσυνη της εναν πληγωμενο δρακο!!!!!!!
!Ο,τι πιο ομορφο!!Δε διαβασα τιποτα απο τη συγχρονη εποχη που να με συγκινησε περισσοτερο!
Η ιστορια αυτη με μαγευει ,με παρηγορει ,με τυλιγει θαλπωρη...Ζεσταινει την ψυχη...
Το βιβλιο αυτο το αγαπω με παθος και το συμπεριελαβα στη λιστα των 10 κορυφαιων μου ever.
Ειναι απο τα καλυτερα που διαβασα ποτε στη ζωη μου -
κι εχω διαβασει αρκετα απο διαφορα ειδη
Επισης το ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗς ΨΥΧΗΣ του Ομηρου Αβρααμιδη ειναι η δευτερη συγχρονη ρομαντικη ιστορια που με αγγιξε ως τα τρισβαθα της ψυχης μου...Ειναι πολυ-πολυ θλιβερο βιβλιο,μα γεματο ομορφια!!!Γεματο ανθρωπια και ομορφα μηνυματα ζωης,που σε κανουν καλυτερο ανθρωπο.Ειναι βαλσαμο!!!Τελειο!Κι αυτο αγγιξε την καρδια μου ,κατεχοντας μια υψηλη θεση σε αυτην!
Εχω ανατρεξει πολλες φορες και στα δυο τους και θα το κανω αλλες τοσες.
Θα επανελθω και με αλλα ρομαντικα βιβλια.
Αχ,παντως προτεινετε κι εσεις κι αλλα,κι αλλα!Περιμενω με αγωνια...την επομενη ιστορια που θα με αγγιξει τοοοσο βαθια οσο οι 2 προαναφερθεισες.Δυσκολο πολυ,γιατι ουτε καν ο ΜΠΡΟΥΤΖΙΝΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ δεν τα καταφερε τοσο(παροτι χορταστικο,παραστατικοτατο κι αξεχαστο)...Για να δουμε!Ποια θα ειναι η επομενη???
Φαντίνα με εξέπληξε το γεγονός οτι βάζεις τον Δράκο πάνω απο τον Μπρούτζινο.
Εγω τον βάζω στην κορυφή της λίστα των ρομαντικών βιβλίων μου.Ο έρωτας του Αλεξάντερ και της Τατιάνας για εμένα είναι μοναδικός. Η συγγραφέας διηγείται την ιστορία με ζωντανό τρόπο και σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι μέσα στο πολιορκημένο Λένιγκραντ και την ρημαγμένη ιδεαλιστική Ρωσία του Δεύτερου παγκοσμίου πολέμου.Μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός οτι μέσα σε όλη αυτη την δυστυχία του πολέμου αναπτύχθηκε ένας έρωτας τόσο δυνατός και αληθινός.
Ο Δράκος στο χιόνι και εμένα μου άρεσε.Μπορεί να μην τον βάζω στην κορυφή αλλά ήταν ένα πολύ ωραίο βιβλίο. Το με τα μάτια της ψυχής το έχω στην βιβλιοθήκη μου αρκετό καιρό αλλα δεν το έχω διαβάσει ακόμα. Ειχα διαβάσει το διχασμένη αγάπη του Ομήρου Αβρααμίδη και δεν με είχε πολύ αγγίξει η γραφή του.Πάντως επειδή έγραψες τόσα κολακευτικά και έντονα σχόλια θα το πιάσω σίγουρα κάποια στιγμή.
Εγω τον βάζω στην κορυφή της λίστα των ρομαντικών βιβλίων μου.Ο έρωτας του Αλεξάντερ και της Τατιάνας για εμένα είναι μοναδικός. Η συγγραφέας διηγείται την ιστορία με ζωντανό τρόπο και σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι μέσα στο πολιορκημένο Λένιγκραντ και την ρημαγμένη ιδεαλιστική Ρωσία του Δεύτερου παγκοσμίου πολέμου.Μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός οτι μέσα σε όλη αυτη την δυστυχία του πολέμου αναπτύχθηκε ένας έρωτας τόσο δυνατός και αληθινός.
Ο Δράκος στο χιόνι και εμένα μου άρεσε.Μπορεί να μην τον βάζω στην κορυφή αλλά ήταν ένα πολύ ωραίο βιβλίο. Το με τα μάτια της ψυχής το έχω στην βιβλιοθήκη μου αρκετό καιρό αλλα δεν το έχω διαβάσει ακόμα. Ειχα διαβάσει το διχασμένη αγάπη του Ομήρου Αβρααμίδη και δεν με είχε πολύ αγγίξει η γραφή του.Πάντως επειδή έγραψες τόσα κολακευτικά και έντονα σχόλια θα το πιάσω σίγουρα κάποια στιγμή.
Last edited:
Να σου πω,Βασια μου...Αντικειμενικα ΔΕΝ τιθεται καν ζητημα συγκρισης αναμεσα στα βιβλια ΔΡΑΚΟΣ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ και ΜΠΡΟΥΤΖΙΝΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ.
Τεχνικα ο ΜΠΡΟΥΤΖΙΝΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ειναι αρτιοτερος,ενω απο αποψεως πλοκης το εργο ειναι ραγματικα καταιγιστικο ,με πλουτο εικονων και συναισθηματων.Το δε ιστορικο πλαισιο απο μονο του συγκλονιζει.Ο ΜΠΡΟΥΤΖΙΝΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ στο ειδος του δικαιως ειναι ενα εργο οικουμενικης εμβελειας-απο τα κορυφαια!!!
Ο ΔΡΑΚΟΣ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ,απο την αλλη ειναι μια πανεμορφη ρομαντικη ,πολυ τρυφερη ιστορια -με ενδεχομενες κοινωνικες προεκτασεις "εσωτερικης ομως καταναλωσης".Αναγνωριζω πως θα την ελεγε κανεις σχετικα κοινοτυπη -σχεδον απλοικη.
Ασφαλως κ εχεις δικιο,καλη μου Βασια:ο ΜΠΡΟΥΤΖΙΝΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ,εργο πραγματικα μεγαλοπνοο,ποιοτικα απεχει ετη φωτος απο το ΔΡΑΚΟ μας,δεν τιθεται καν θεμα επ'αυτου.
Που να συγκριθει ενα τοσο τρυφερο μα συνηθισμενο μυθιστορηματακι με αυτο το μεγαθηριο της ρομαντικης λογοτεχνιας,που το διαπνεει τοσο πολυδιαστατη γοητεια- κ ως ισορικο μυθιστορημα και ως ιστορια αγαπης???? Αστειο κ να το σκεφτουμε.
Ο τροπος ομως που μας αγγιζει σε ατομικο επιπεδο ενα εργο ειναι κατι εντελως διαφορετικο απο την αντικειμενικη αξια του και -ειδικα σε τετοια κατηγορια-εγκειται περισσοτερο στο θυμικο,στα συναισθηματα,τις αναμνησεις μας,τις απωτερες αναγκες της ψυχης μας,τις ελλειψεις μας....
Ρολο επισης παιζει η ψυχικη συγκυρια στην οποια βρεθηκαμε οταν διαβασαμε ενα βιβλιο και τον τροπο που αυτο ισως την καταπραυνε,ισως την απαλυνε...
Αυτο συνεβη με μενα και το ΔΡΑΚΟ.Ηταν βαλσαμο,ηταν καταφυγιο,ηταν ευλογια...
Τεσπα, η ουσια ειναι οτι με συγκινησε ως τα τρισβαθα οσο κανενα αλλο στο ειδος.
Οποτε "δεν το συζητω καν" -
το εχω δε βαλει στα 10 κορυφαια που διαβασα σε ολοκληρη τη ζωη μου και το αξιζει ,(αν κ με μικροτερη ενταση απο αλλα αγαπημενα)-κι ας εχω ερθει σε επαφη με πολυαριθμα αλλα βιβλια που απο πνευματικης αποψεως ουτε για αστειο δεν μπορουν να συγκριθουν μαζι του.
Γενικα ο ανθρωπος συνιστα μια μυστηριωδη μοναδικοτητα που επιφυλασσει παντα εκπληξεις!!!!!
Oσο για ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ -ηταν για μενα το κορυφαιο εργο του Αβρααμιδη μετα την ΚΙΤΡΙΝΗ ΣΗΜΑΙΑ του-(βιβλιο μαλλον πολιτικο και ιστορικο με θεμα τον αγωνα του ΕΟΚΑ.)
Βρηκα ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ τοσο τρυφερο,τοσο μελαγχολικο...Η τραγικοτητα του ηρωα του Γρηγορη σπαραξε την καρδια μου και με εκανε να υποκλιθω στο μεγαλειο του και να μην το ξεπερασω ποτε-το μεγαλειο των Μικρων του κοσμου τουτου. .
Μπορει να το βρεις μελοδραματικο.Εξαρταται αν σε εκφραζει το στιλ του Αβρααμιδη:Eχει ενιοτε εναν εξιδανικευτικο συναισθηματισμο στις υπεροχες ιστοριες του και συχνα τον αγγιζουν οι αποκληροι της ζωης...(ΑΚΡΙΒΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ,ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ)Εμενα μου παει παρα πολυ ο συναισθηματισμος του και οι προβληματισμοι του.Ο Αβρααμιδης με αγγιζει με εναν τροπο τετοιο που παλλονται πραγματικα οι χορδες της ψυχης μου-διαφορετικα απο το ΔΡΑΚΟ...
Baσika, τον ξεχωριζω τοσο κυριως ως προς τους ηθικους προβληματισμους που αναδεικνυει τοσο απλα και υπεροχα στις ιστοριες του....
Αλλη μια ρομαντικη ιστορια που με αγγιξε βαθια ειναι το ΣΤΑ ΟΡΙΑ της ΚΑΙΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ-εκδ Μελιχρυσος.Ειναι ο ερωτας αναμεσα σε μια κοπελα μιας αριστοκρατικης αθηναικης οικογενειας κι ενος ναζι αξιωματικου.
Ωστοσο το εργο δε στεκεται στο προφανες διπολο κατακτητης-υποδουλη.
Αυτο ειναι μαλλον η "προφαση" και τελικα η κορυφωση της τραγωδιας και του ερωτα παιζεται σε ενα απροσδοκητο πεδιο.
Οσα επακολουθησαν ΜΕΤΑ την Απελευθερωση ,εκει που δεν το περιμενεις,αναδεικνυουν το εργο σε μια συγκλονιστικη -οσο και απροσμενη ιστορια αγαπης,που με αφησε αφωνη με την αγωνιωδη πλοκη,το συναισθηματικο βαθος και κυριως την τραγικοτητα της....
(Ακομη κι αν καπου γινει προβλεψιμη για το "αστυνομικο δαιμονιο" ορισμενων αναγνωστων , ο τροπος που ξετυλιγεται ως το τελος ,κομιζει μια ενταση που το δραμα των ηρωων της σε συνεπαιρνει...)
Καταπληκτικο!Δυνατο!!Το λατρεψα!!
Τεχνικα ο ΜΠΡΟΥΤΖΙΝΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ειναι αρτιοτερος,ενω απο αποψεως πλοκης το εργο ειναι ραγματικα καταιγιστικο ,με πλουτο εικονων και συναισθηματων.Το δε ιστορικο πλαισιο απο μονο του συγκλονιζει.Ο ΜΠΡΟΥΤΖΙΝΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ στο ειδος του δικαιως ειναι ενα εργο οικουμενικης εμβελειας-απο τα κορυφαια!!!
Ο ΔΡΑΚΟΣ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ,απο την αλλη ειναι μια πανεμορφη ρομαντικη ,πολυ τρυφερη ιστορια -με ενδεχομενες κοινωνικες προεκτασεις "εσωτερικης ομως καταναλωσης".Αναγνωριζω πως θα την ελεγε κανεις σχετικα κοινοτυπη -σχεδον απλοικη.
Ασφαλως κ εχεις δικιο,καλη μου Βασια:ο ΜΠΡΟΥΤΖΙΝΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ,εργο πραγματικα μεγαλοπνοο,ποιοτικα απεχει ετη φωτος απο το ΔΡΑΚΟ μας,δεν τιθεται καν θεμα επ'αυτου.
Που να συγκριθει ενα τοσο τρυφερο μα συνηθισμενο μυθιστορηματακι με αυτο το μεγαθηριο της ρομαντικης λογοτεχνιας,που το διαπνεει τοσο πολυδιαστατη γοητεια- κ ως ισορικο μυθιστορημα και ως ιστορια αγαπης???? Αστειο κ να το σκεφτουμε.
Ο τροπος ομως που μας αγγιζει σε ατομικο επιπεδο ενα εργο ειναι κατι εντελως διαφορετικο απο την αντικειμενικη αξια του και -ειδικα σε τετοια κατηγορια-εγκειται περισσοτερο στο θυμικο,στα συναισθηματα,τις αναμνησεις μας,τις απωτερες αναγκες της ψυχης μας,τις ελλειψεις μας....
Ρολο επισης παιζει η ψυχικη συγκυρια στην οποια βρεθηκαμε οταν διαβασαμε ενα βιβλιο και τον τροπο που αυτο ισως την καταπραυνε,ισως την απαλυνε...
Αυτο συνεβη με μενα και το ΔΡΑΚΟ.Ηταν βαλσαμο,ηταν καταφυγιο,ηταν ευλογια...
Δεν μπορω να ερμηνευσω εξολοκληρου γιατι "ΤΟΝ"αγαπησα τοσο πολυ...Εν μερει απορω κι η ιδια.Μακαρι να μπορουσα.Ακομη κ εγω ,η πολυλογου, δυσκολευομαι να το λεκτικοποιησω σε ολη του τη διασταση...Αληθεια,αναρωτιεμαι ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ αγγιξε εσας που τον εχετε διαβασει...
Οποτε "δεν το συζητω καν" -
το εχω δε βαλει στα 10 κορυφαια που διαβασα σε ολοκληρη τη ζωη μου και το αξιζει ,(αν κ με μικροτερη ενταση απο αλλα αγαπημενα)-κι ας εχω ερθει σε επαφη με πολυαριθμα αλλα βιβλια που απο πνευματικης αποψεως ουτε για αστειο δεν μπορουν να συγκριθουν μαζι του.
Γενικα ο ανθρωπος συνιστα μια μυστηριωδη μοναδικοτητα που επιφυλασσει παντα εκπληξεις!!!!!
Oσο για ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ -ηταν για μενα το κορυφαιο εργο του Αβρααμιδη μετα την ΚΙΤΡΙΝΗ ΣΗΜΑΙΑ του-(βιβλιο μαλλον πολιτικο και ιστορικο με θεμα τον αγωνα του ΕΟΚΑ.)
Βρηκα ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ τοσο τρυφερο,τοσο μελαγχολικο...Η τραγικοτητα του ηρωα του Γρηγορη σπαραξε την καρδια μου και με εκανε να υποκλιθω στο μεγαλειο του και να μην το ξεπερασω ποτε-το μεγαλειο των Μικρων του κοσμου τουτου. .
Μπορει να το βρεις μελοδραματικο.Εξαρταται αν σε εκφραζει το στιλ του Αβρααμιδη:Eχει ενιοτε εναν εξιδανικευτικο συναισθηματισμο στις υπεροχες ιστοριες του και συχνα τον αγγιζουν οι αποκληροι της ζωης...(ΑΚΡΙΒΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ,ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ)Εμενα μου παει παρα πολυ ο συναισθηματισμος του και οι προβληματισμοι του.Ο Αβρααμιδης με αγγιζει με εναν τροπο τετοιο που παλλονται πραγματικα οι χορδες της ψυχης μου-διαφορετικα απο το ΔΡΑΚΟ...
Baσika, τον ξεχωριζω τοσο κυριως ως προς τους ηθικους προβληματισμους που αναδεικνυει τοσο απλα και υπεροχα στις ιστοριες του....
Αλλη μια ρομαντικη ιστορια που με αγγιξε βαθια ειναι το ΣΤΑ ΟΡΙΑ της ΚΑΙΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ-εκδ Μελιχρυσος.Ειναι ο ερωτας αναμεσα σε μια κοπελα μιας αριστοκρατικης αθηναικης οικογενειας κι ενος ναζι αξιωματικου.
Ωστοσο το εργο δε στεκεται στο προφανες διπολο κατακτητης-υποδουλη.
Αυτο ειναι μαλλον η "προφαση" και τελικα η κορυφωση της τραγωδιας και του ερωτα παιζεται σε ενα απροσδοκητο πεδιο.
Οσα επακολουθησαν ΜΕΤΑ την Απελευθερωση ,εκει που δεν το περιμενεις,αναδεικνυουν το εργο σε μια συγκλονιστικη -οσο και απροσμενη ιστορια αγαπης,που με αφησε αφωνη με την αγωνιωδη πλοκη,το συναισθηματικο βαθος και κυριως την τραγικοτητα της....
(Ακομη κι αν καπου γινει προβλεψιμη για το "αστυνομικο δαιμονιο" ορισμενων αναγνωστων , ο τροπος που ξετυλιγεται ως το τελος ,κομιζει μια ενταση που το δραμα των ηρωων της σε συνεπαιρνει...)
Καταπληκτικο!Δυνατο!!Το λατρεψα!!
Last edited: