Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

Τελευταίο καιρό άκουγα πολυ καλά λογία για το Ψηλα τα χερια συντροφε του Κωστα Φασουλοπουλου. Το πήρα λοιπον και μαζι με αυτό ομως πηρα και το προηγουμενο του συγγραφεα το Τρεις μυγες σε κοκκινο βελουδο , το οποιο και διαβασα πρωτο. Με εξεπληξε ευχαριστα. Περιλαμβάνονται τρεις διαφορετικές ιστοριες. Ομορφη, καλογραμμενη, ευχαριστη pulp crime λογοτεχνία. Διαβαζεται πραγματικά μονορούφι. Μοναδικο ψεγάδι η πρωτη ιστορία που μενει καπως ανολοκληρωτη ωστοσο το απολαυσα ιδιαιτερα. Ανυπομονω να διαβασω και το δευτερο το οποίο απολαμβανει πολλες θετικές κριτικές. Σε όσους αρέσει το έιδος προτείνω ανεπιφυλακτα.
 
Τη Γιόκο Ογκάουα την γνώρισα στο υπέροχο Η αστυνομία της μνήμης και θυμήθηκα το όνομα της όταν είδα σε βιτρίνα Το μικρό εξάγωνο δωμάτιο, μια μικρή νουβέλα που διαβάζεται μονορούφι. Η συγγραφέας έχει αυτά τα δύο χαρακτηριστικά που κάνουν ένα βιβλίο καλό.
Μια καλή - πρωτότυπη ιστορία και ωραία γλώσσα. Η νουβέλα λοιπόν μιλάει για την την ανάγκη όλων να βγάλουν από μέσα τους τις σκέψεις και τα συναισθήματα που καταπιέζουν αλλά λίγοι το πράττουν, με μια ιδιαίτερη τρυφερή προσέγγιση.

Και παραμένοντας στην Ιαπωνία το Η βιβλιοθήκη των κρυφών ονείρων της Μιτσίκο Αογιάμα. Πέντε πρόσωπα, πέντε διηγήματα με συνδετικό κρίκο μια δημοτική βιβλιοθήκη με μια ιδιαίτερη βιβλιοθηκάριο που κάνει το κάτι παραπάνω από αυτό που όφειλε ως καθήκον. Γλυκύτατο και αισιόδοξο και καθόλου γλυκανάλατο.
 

Έλλη Μ

Συντονιστής
διαβασα το Ο άλλος μέσα του, του Σαμ Σεπαρντ, ενα Memoir μέσες άκρες που, ενω εχει διαστρωματώσεις σε επιπεδο γεγονότων, το σημαντικότερο, πιστευω, απο όλα αυτά (επαγγελματικά, γκομενικά, ματαιώσεις, ανδρισμος), πάντα και διαχρονικά, ειναι τα αποθηκευμένα με κάποιον (ή, αμφότερους) γονέα. Στην περίπτωση του Σεπαρντ, με τον πατέρα του. Δεν εχει κακη αφήγηση, ούτε κακή γραφή. Σε μενα, δεν ειπε κάτι ιδιαίτερο.

Τη Γιόκο Ογκάουα την γνώρισα στο
ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητη. Θυμαμαι να μου ειχε αρεσει πολυ, όταν το διαβασα, αλλά δεν ηταν αρκετό για να την χωρεσω ξανα, απο τοτε, σε αυτά που διαβαζα.
 
Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα τον λυόμενο Δράκουλα του Άλντις, ένα βιβλιαράκι που με πολλή χαρά παρέλαβα πριν 1-2 εβδομάδες και ανέκαθεν ήθελα να διαβάσω, επειδή με τον Αίολο έχω μια, κατά κάποιο (διεστραμμένο, προφανώς) τρόπο, ερωτική σχέση που βαστά εδώ και 30 χρόνια και τον αγαπώ παναθεμά τον, παρά το ότι αρκετά από τα βιβλία τους είναι, ας πούμε, ξεπερασμένα. Φοβάμαι ότι δεν μου άρεσε και για να μην το πω κακό, θα πω πως μου φάνηκε κάπως χαζό -ασχέτως αν η σύλληψη υπήρξε φιλόδοξη και η συγγραφική προσπάθεια φιλότιμη.

Διάβασα επίσης και το γυάλινο σαλιγκάρι του Πάβιτς, το οποίο βρήκα πολύ συμπαθητικό και μου θύμισε κάπως Κανταρέ, μια βαλκανική μελαγχολία με αναφορές στην αρχαία ιστορία της ευρύτερης περιοχής -κάτι που δεν μου κάνει εντύπωση επειδή θυμήθηκα πως έχω διαβάσει και το καπέλο από δέρμα ψαριού του ιδίου, που κινείται στα ίδια μοτίβα.

Χθες τελείωσα τον μαιτρ και την Μαργαρίτα, στην έκδοση των γραμμάτων. Προκαταβολικά να αναφέρω ότι το'χα αγοράσει το '22 αν δεν κάνω λάθος, το είχα πάρει μαζί μου (την ίδια χρονιά) σε ένα ταξίδι για να το διαβάσω, κάτι που δεν κατάφερα για πολλούς και διάφορους λόγους, οπότε το ξανάπιασα τώρα (έχοντας δει και το trailer της ταινίας) με πολύ χαρά και πολύ ανυπομονησία.
Δυστυχώς περίμενα κάτι άλλο και λυπάμαι ειλικρινά που θα πω ότι δεν μου άρεσε. Προφανώς υπήρχαν κομμάτια πολύ ενδιαφέροντα και προφανώς πίσω από το πατιρντί που περιγράφεται υπάρχει κάτι άλλο, το οποίο προσωπικά δεν έπιασα, όπως επίσης δεν έπιασα το γιατί γίνεται όλη αυτή η φάση με τον μαιτρ και τον πρωταγωνιστή του βιβλίου του μαίτρ και γιατί εξιλεώνεται ο μαιτρ κλπ κλπ.
 
Προσωπικά, μου αρέσει πάρα πολύ ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα!
Αλλά έχεις δίκιο ότι γίνεται τρελό πατιρντί εκεί μέσα, συν ένα βιβλίο μέσα στο βιβλίο, οπότε είναι εύκολο να χάσεις την μπάλα. Επίσης, για την ερμηνεία του έργου πρέπει να ξέρεις μερικά πράγματα για την ζωή του Μπουλγκάκοφ και ιδίως για την αντίθεση του στο σταλινικό καθεστώς.
Οπότε, στα σημεία του έργου όπου ο Βόλαντ (στην αρχή θυμόμουν Βόλντεμορτ! άσχετο...) και το τσούρμο του κάνουν φάρσες στην Μόσχα σατιρίζονται τα κακώς κείμενα της κοινωνίας της εποχής του συγγραφέα: ματαιοδοξία, γραφειοκρατεία, ρέμουλα από τα υψηλά ιστάμενα μέλη του κόμματος και άλλα.
Στα σημεία πάλι του έργου όπου απεικονίζεται η οργάνωση των συγγραφέων αλλά και οι μπελάδες που προέκυψαν λόγω του βιβλίου του μαίτρ σατιρίζονται η λογοκρισία και η στανταροποίηση/μηχανοποίηση της λογοτεχνίας σε έξωθεν εντολές.
Εναντιώνεται επίσης στην (επιβεβλημένη) αθεϊα, ιδίως με τον διάλογο των δύο συγγραφέων στην αρχή αλλά και με το βιβλίο-μες-το-βιβλίο, τόσο με τα πρόσωπα όσο και με την πλοκή, όπως επίσης και στο τέλος, όπου το βιβλίο του μαιτρ και το βιβλίο του Μπουλγκάκοφ γίνονται ένα.
Έχουμε επίσης και τον μύθο του Φάουστ, ο οποίος προμηθεύει το ρομάντζο και πολλά από τα πιο φανταστικά επεισόδια, ιδίως τον χορό.
Νομίζω ότι ο μαιτρ εξιλεώνεται λόγω της αφοσίωσής του στον έρωτα και στην καλή λογοτεχνία. Επίσης, είμαι σίγουρη ότι δεν είναι τυχαίο ότι συναντάει τα πρόσωπα του ίδιου του του βιβλίου. Η κάθαρση/εξιλέωση που τους προμηθεύει ταυτίζεται με την δικιά του κάθαρση/εξιλέωση.
Αυτά...
Ευχαριστώ για την υπομονή σου, αν διάβασες όλο αυτό το σεντόνι! :ντροπή::φιλί:
 

Έλλη Μ

Συντονιστής
Τελείωσα τα Μαλαισιακά Τραγούδια του Ιβαν Γκολλ, μια υπέροχη, λιτή ερωτική ποιητική συλλογή που δεν εχει καμία αμφισημία στο τι θελει να πει, τι εννοει κλπ. Ειναι ειλικρινης, διαυγης και ξεκαθαρη. Μου θυμισε πάρα πολύ εντονα τα ποιήματα της Μάτσης Χατζηλαζάρου ιδιως το Ερως Μελαχρινός- που γνώρισα μεσα απο τα κείμενα του Μανου Χατζηδάκη.
 
Πριν καιρό τέλειωσα την Χερσόνησο με τα άδεια σπίτια. Πραγματικά αξιόλογο βιβλίο, καλογραμμένο κι όλα καλά, αν και βρε παιδί μου, πολύ περιγραφική βία! Παρόλα αυτά, μου φάνηκε κάπως, πώς να το πω, κάπως επιφανειακό ίσως; Δεν έχει την επίδραση που θα περίμενες, ή τέλος πάντων αυτό που περίμενα εγώ σαν αναγνώστης.
Μου άρεσε πολύ το χρώμα που έδωσε στον μαγικό ρεαλισμό του! Εϊναι "λαογραφικός" μαγικός ρεαλισμός, με τα περισσότερα αλλόκοτα στοιχεία να θυμίζουν παραδοσιακές δοξασίες. Οι σκηνές με τα χοιροσφάγια στο χωριό μου θύμισαν παραδοσιακό ελληνικό χωριό.
Ίσως δεν μου φάνηκε ότι έχει την επίδραση που θα περίμενα διότι κάθε τρεις και λίγο ο συγγραφέας σπάει τον τέταρτο τοίχο και απευθύνεται στον αναγνώστη. Ανοίγει συζήτηση με τους ήρωές του, προοικονομεί το τέλος τους και άλλα τέτοια. Όλα αυτά καλά, αν και δίνουν πιο πολύ την αίσθηση ότι διαβάζεις βιβλίο, και ίσως δεν αφήνει τον αναγνώστη να συμπάσχει με τους ήρωές του όσο πρέπει, δεδομένης της φρίκης που περιγράφει. Αυτό που με χαλούσε αρκετά είναι ότι σε κάποια σημεία φτιάχνει playlist, αναφέροντας κάποια συγκεκριμένα κομμάτια για να ντύσει μουσικά ορισμένες σκηνές. Αυτό με χαλούσε γιατί δίνει την αίσθηση ότι δίνει στους ήρωες του αλλά και στους αναγνώστες οδηγίες για το πως να νιώσουν.
Ίσως και η ίδια η περιγραφική βία χαλάει την επίδραση, διότι αυτές οι σκηνές είναι είτε θεατρινίστικες είτε αλλόκοτες με μαγικά στοιχεία. Οι σκηνές που διατηρούν την επίδραση της βίας είναι εκείνες που είναι πιο απλές.
Με μπέρδεψε το τέλος (τελευταία σκηνή), ομολογώ, αν και μου φάνηκε, καθώς γεννιέται ένα παιδί, μάλλον ελπιδοφόρο, αν και έχει μίξη ζωής για έναν χαρακτήρα-θανάτου για έναν άλλο.
Μου άρεσε πολύ που εμφανίζονται και μπόλικα αληθινά πρόσωπα: ο Χεμινγουέι, ο φωτογράφος Ρόμπερτ Κάπα με το αληθινό του όνομα, ο Πικάσο....
Θα ήθελα πολύ να διαβάσω κάτι αντίστοιχο, δηλαδή κάτι που θα δείχνει την τραγωδία του εμφυλίου πολέμου για όλη την χώρα, για όλες τις πλευρές, με έκκληση στην ομόνοια και για τον δικό μας εμφύλιο.
 

Έλλη Μ

Συντονιστής
Διαβασα κάποια Ποιήματα του Ουγκώ, σε μετάφραση του Παλαμά, στη δίγλωσση εκδοση των εκδόσεων της Στιγμής.
Διάβασα τον δεύτερο τόμο απο τη Μνημη της Φωτιάς, του Γκαλεάνο, Τα πρόσωπα κι οι μάσκες. 18ος και 19ος αιώνας. Κι αυτό σπουδαιο βιβλίο, με όλες τις επαναστάσεις κι αντεπαναστάσεις των λαών, προκειμένου να απαλλαγουν απο τους Ισπανους και γενικότερα τους ευρωπαιους. Ειναι σκληρό; Ειναι. Βοηθα στην αναγνωση, όμως, τα μικρής -σαν στιγμιότυπα- εκτασης κεφάλαια.
Διαβασα το Μπονσάι του Σάμπρα, βιβλίο σφηνάκι, μια ερωτική ιστορία. Οκ, δεν, μπα
Διαβασα ξανά το Errata του George Steiner. Νο surprise there, αυτο, με 3-4 άλλα, αποτελει βιβλίο αναφοράς για μενα.
Και διαβασα Το ποντίκι, η μύγα και ο άνθρωπος του François Jacob που μου είχε προτείνει ο @ΚρίτωνΓ. Εξαιρετικο βιβλιο, απιστευτα καλογραμμενο (ο Ζακομπ ειναι γραφιας επιπέδου Ντωκινς) και παρολο που με δυσκόλεψε σε σημεια να το παρακολουθησω, οι σελίδες για την ηθική της (αλλά και αυτό που, καταχρηστικά, θα αποκαλουσα φιλοσοφία της) επιστήμης, ήταν φοβερης ομορφιας, οξυδέρκειας και αλήθειας.

Θα ήθελα πολύ να διαβάσω κάτι αντίστοιχο, δηλαδή κάτι που θα δείχνει την τραγωδία του εμφυλίου πολέμου για όλη την χώρα, για όλες τις πλευρές, με έκκληση στην ομόνοια και για τον δικό μας εμφύλιο.
Για τον Ισπανικό Εμφυλιο, απο τα καλυτερα μυθιστορήματα που εχω διαβάσει ειναι του Καμπρέ, αυτό.
Για μενα, ξεπερνα σε εκτόπισμα και το Confiteor, που μου ειχε αρεσει πάρα πολύ.
 
Last edited:
Ωραίο!
Όχι μωρέ, εντάξει, Ουμπέρτο Έκο έχω διαβάσει κι είναι από τους αγαπημένους μου (μόνο το νησί της προηγούμενης ημέρας δεν έχω ή δεν έχω διαβάσει, νομίζω), Καζαντζάκη έχω διαβάσει αρκετά δικά του, πολλά είναι όντως ωραία, αλλά το στυλ του δεν μου πάει, είναι κάπως εφηβικό, κάπως μεγαλόστομο, πολύ ωραία βρίσκω πάντως τα ταξιδιωτικά του, αν και οι χαρακτηρισμοί είναι λίγο ρατσιστικοί, και μια περίοδο αγαπούσα την "αναφορά στον Γκρέκο", Μπέκετ έχω διαβάσει ένα δικό του και με φρίκαρε τελείως, Πύντσον δεν θέλω με φρικάρει μόνο η σκέψη, Κάφκα έχω διαβάσει, πολύ σκοτεινά κείμενα, δικαίως φυσικά είναι σημαντικότατα, Βιρτζίνια Γουλφ έχω διαβάσει την κυρία Νταλογουέι (ωραίο) και έχω την/τον Ορλάντο, που είναι ένα πολύ διασκεδαστικό κείμενο, Στάινμπεκ και Κούντερα έχουμε στο πατρικό μου, αλλά με τρομάζουν, Ροθ και Φεράντε μου φαίνονται βαρετά, δεν με προσέλκυσαν, χωρίς να έχω διαβάσει κάτι βέβαια, Ντοστογιέβσκι έχω διαβάσει, αγαπημένο το έγκλημα και τιμωρία, Τόμας Μαν και Ντίκενς έχω διαβάσει πάρα πολλά τους, Κόρμακ ΜακΚάρθι δεν θέλω, με φρικάρει αυτός ο συγγραφέας από ότι έχω διαβάσει για τα βιβλία του (πολύ βία), από Καλβίνο έχω διαβάσει τις αόρατες πόλεις, τις οποίες αγαπώ, ανησυχαστικό και ονειρικό βιβλίο, αλλά ήθελα να διαβάσω κι άλλα, Μουρακάμι έχω διαβάσει ένα της τριλογίας του 1q84, ο Καμύ με φοβίζει κι αυτός, διότι δεν είμαι του φιλοσοφικού, Σέμπαλντ θέλω να διαβάσω τους δακτύλιους του Κρόνου, μετά την πρώτη επαφή που είχα μαζί του μέσω της συνανάγνωσης, Ελύτη θεωρητικά θα ήθελα να διαβάσω, αλλά ομολογώ ότι η επαφή που έχω με τα κείμενά του είναι περισσότερο μέσα από τα μελοποιημένα ποίηματα, τα οποία βέβαια μ' αρέσουν, όπως και κάτι αποσπάσματα που είχαν τα βιβλία λογοτεχνίας στο σχολείο, Ρεμπώ λίγη επαφή, μέσω κάτι αποσπασμάτων που είχαν δύο τέλεια βιβλία-λευκώματα του Έκο, η ιστορία της Ομορφιάς και η ιστορία της Ασχήμιας.... Γενικά, δεν μπορώ να πω ότι είμαι ιδιαίτερα φίλη της ποίησης. Η κουλτουριάρικη, αν μπορώ να το πω έτσι, περίοδός μου ήταν κυρίως στην εφηβεία. Είμαι λίγο πιο επιφανειακή, θα έλεγα, διαβάζω και φαντασία και τρόμο και πιο μοντέρνα βιβλία και όλα αυτά.
Αυτά......:ντροπή::διάβασμα3:
Εξάλλου, νομίζω ότι το συγκεκριμένο το έχουμε στο πατρικό μου
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Το "Νησί" του Έκο για εμένα ήταν ίσως το πιο αδιάφορο από τα βιβλία του.

Παρότι κι εγώ δεν είμαι του φιλοσοφικού, τον Καμύ τον διάβασα ευχάριστα και ειδικά η Πτώση μού αρέσει πολύ. Και νομίζω πως ο Κούντερα διαβάζεται πολύ εύκολα και δεν θα έπρεπε να τρομάζει κανέναν, πόσο μάλιστα μια παλιοκαραβάνα σαν εσένα, @Διχασμένη
:))))
 

Έλλη Μ

Συντονιστής
@Χρυσόστομος , χωρις να εχω διαβάσει το νησί, που κι εγώ στο μυαλο μου το χω ως αδιάφορο μαλλον, το Φυλλο μηδέν ειναι ενα πραγματικα όχ καλλο βιβλιο, συγγνωμη Ουμπέρτο.
Πρώτη φορά, διάβασα κείμενο της Μαρίας Ξυλούρη και συγκεκριμένα την Υφάντρα. Δεν ξεκινησα με ιδιαίτερες προσδοκίες, ομως το βιβλιο ξεπέρασε ακόμη κι εκεινες που μπορεί να του έθετα. Πολυ καλή γραφή η Ξυλούρη, επιβεβαιωνει οτι ενας πολύ καλος μεταφραστης ειναι συνηθως και καλος συγγραφέας. Τωρα, διαβάζω ενα ακόμη της, τη νυχτερινή βάρδια του καλλιγράφου.
 
Το προηγούμενο διάστημα, κάπου μεταξύ του τελευταίου 10ημερου του Οκτώβρη μέχρι τις αρχές του μήνα, υπήρξε εξαιρετικά παράξενο και γεμάτο ένταση, καθώς πολλά και διάφορα συνέβησαν, ως αποκορύφωση μιας κάπως παρορμητικής -όπως αποδείχθηκε- και συναισθηματικά φορτισμένης απόφασης, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη μετάβασή μου σε μια άλλη χώρα, μέχρι που δεν ανέχτηκα (αυτή είναι η σωστή λέξη) την πίεση και τον υπερβολικό κάματο και επέστρεψα στο νησί του βορείου Αιγαίου, όπου υπηρετώ. Προφανώς δεν σας ενδιαφέρουν όλα αυτά, ούτε και οι παρορμητικές περιπέτειες του ΜιΛάμπρου, απλά θέλω να πω ότι δεν είχα χρόνο και πολύ περισσότερο διάθεση για διάβασμα, κάτι που κατάφερα να διορθώσω φτάνοντας στο νησί και βρίσκοντας μια φωλίτσα (ψηλά, στην κορφή μιας δολοφονικής ανηφόρας) να μείνω τους επόμενους μήνες.
Τέλειωσα, λοιπόν, χθες, την ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ή πυρά της ματαιοδοξίας του Γούλφ. Πρόκειται για την ιστορία της πτώσης ενός χρηματιστή στη Νεα Υόρκη κατά τη δεκαετία του '80, ο οποίος με αφορμή ένα τροχαίο ατύχημα μπλέκεται σε μια δικαστική διαμάχη με πολιτικές και φυλετικές προεκτάσεις, όπου αποκαλύπτονται γλαφυρά όλες οι φυλές -και κατ΄επέκταση οι αντιθέσεις και αντιφάσεις- της Νέας Υόρκης. Είναι τρομερά καλογραμμένο και καλοστημένο βιβλίο και ομολογώ πως είχα κάμποσο καιρό να διαβάσω κάτι τόσο καλό.
 
Έχοντας επανέλθει στους αναγνωστικούς μου ρυθμούς, τελείωσα χθες το βράδι την χαίνουσα αγάπη του Γκάντις, το οποίο υπήρξε πρόταση, τρόπον τινά, της @Έλλη Μ (ω! τι έκπληξη!).
Αν και καταλαβαίνω αυτά που πολύ ωραία έγραψε στη σχετική της ανάρτηση, να πω την μαύρη αλήθεια δεν μου άρεσε. Δεν είναι ότι με δυσκόλεψε ο χειμαρρώδης, σχεδόν παραληρηματικός του λόγος, ούτε και το αρκετά δύσκολο κείμενο εν γένει, όπου ξεχνάει τα σημεία στίξης ή το νόημα αλλάζει μες στην ίδια πρόταση. Νομίζω απλώς ότι περίμενα κάτι άλλο, δεν ξέρω τι, απλά περίμενα κάτι άλλο.
 

Χρυσένια

Αρχαιολόγος του Φόρουμ
Μόλις ολοκλήρωσα το "Αντίδοτο στην μοναξιά" από Γιγεν Λι. Είναι το δεύτερο βιβλίο, που διαβάζω, από συγγραφεα κινεζικής καταγωγής. Το άλλο είναι το "Οσα δεν σου είπα ποτε" Celeste Ng που το είχα διαβάσει πριν χρόνια. Είναι και τα δύο γεμάτα στις ψυχολογικές προεκτάσεις. Σκοτεινη και μελαγχολικη υπόθεση. Καθολου δραμα. Όλα βιωνονται εσωτερικά.Τα κομβικά σημεία της πλοκής δίνονται με απλό και ξεκάθαρο τρόπο. Τίποτα δεν υπαινίσσεται και ταυτόχρονα τίποτα δεν είναι "καθαρό". Αυτή η εγκράτεια και η στωικότητα είναι μάλλον μέρος της κουλτούρας. Ανάμεικτα τα συναισθήματα μου και στις δύο περιπτώσεις.
 
Top