Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

[Μαίρη λου]

Διάβασα πριν λίγες μέρες το Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν της Betty Smith. Το λ α τ ρ ε ψ α! Το τελείωσα πάρα πολύ γρήγορα, δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου, και δεν πιστεύω ότι θα με αφήσει ποτέ. Δεν θα ήθελα κιόλας. Είναι τόσο καταπληκτικά γραμμένο, οι χαρακτήρες νιώθω ότι είναι πραγματικοί. Όσες ώρες το διάβαζα ήμουν εκεί μαζί τους, στο Μπρούκλιν και τα ζήσαμε όλα. Μόλις το τελείωσα ξεκίνησα να κλαίω, ασταμάτητα, χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, μόνο τους ήρωες και κάποιες στιγμές που ήταν τρομερές.
Πέρυσι τον Αύγουστο ήμουν στη Νέα Υόρκη και περπάτησα στο Μπρούκλιν. Ήταν σχεδόν μαγικό που σε ένα βιβλίο γραμμένο το ‘43 αναγνώρισα σημεία αναφοράς.
Υπέροχο και για πάντα πλέον αγαπημένο
!

 

[Αδριανός Ζωγράφος]

Όχι ακριβώς σήμερα. Ζητώ συγνώμη προκαταβολικά για το εκτός θέματος, δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι, αλλά η ζωή έχει πλάκα, μας χλευάζει και μας περιπαίζει. Σχετικά πρόσφατα έχασα τον καλύτερο μου φίλο, που εκτός των άλλων, ήταν και κιθαρίστας. Στο μεταξύ δεν μπορούσα να διαβάσω τίποτα που δεν είχε πλάκα και έτσι διάβασα τις "Ιστορίες των κρονόπιο και των φάμα" του Κορτάσαρ που είναι ένα παιχνίδι αχαλίνωτης φαντασίας, το "Ο έρωτας είναι παιχνίδι μωρό μου" της Δήμητρας Παπαδοπούλου χωρίς τύψεις, και ξαναδιάβασα και κάτι μικρά τύπου "Το ημερολόγιο του Αδάμ και της Εύας" του Μαρκ Τουέιν.

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός λένε οι Τρύπες, και εγώ είπα να διαβάσω το "Σας αφιερώνω τη σιωπή μου" του Μάριο Βάργκα Λιόσα, που τυχαία το πήρα επίσης πρόσφατα σε άσχετη παρουσίαση σε βιβλιοχώρο, του οποίου είχα διαβάσει μόνο το "Η γιορτή του τράγου", παρεμπιπτόντως εξαιρετικό.

Ξεκινάω το διάβασμα το λοιπόν χωρίς να έχω διαβάσει το οπισθόφυλλο - αυτό είναι κάτι που συνηθίζω όταν δεν είμαι στα πάνω μου - και ανακαλύπτω πως ο αφηγητής, βαθύς γνώστης της Περουβιανής μουσικής, προσκαλεσμένος σε ζωντανή μουσική βραδιά, ακούει να παίζει ο καλύτερος κιθαρίστας που είχε ποτέ ακούσει, και αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο για αυτόν. Κατά τα άλλα εγώ δεν είμαι αντικειμενικός στο να σας πω πόσο καλό είναι το τελευταίο μυθιστόρημα του συγγραφέα.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα:

Το Μπέρεν και Λούθιεν του Τόλκιν, που ουσιαστικά είναι του γιού του, ο οποίος συγκέντρωσε χαμένες ή ανέκδοτες ιστορίες του πατέρα του και τις εξέδωσε στο 14τομο History of Middle Earth. Η ιστορία του Μπέρεν και της Λούθιεν, με τις πολλές της παραλλαγές, είναι πολύ ωραία, πολύ ενδιαφέρουσα, η έκδοση είναι ιδιαιτέρως προσεγμένη και καλαίσθητη. Ωστόσο, νομίζω πως ως έκδοση είναι ξεκάρφωτη. Θα ήταν καλό ένας αναγνώστης να έχει μια εικόνα των ιστοριών και της γενικότερης προσπάθειας που λέγεται History of Middle Earth, επειδή και οι αναφορές εκεί είναι πολλές, και οι παραπομπές/συσχετισμοί με άλλες ιστορίες είναι αρκετές.
Σε κάθε περίπτωση, δεν παύει να είναι ένα πολύ ωραίο βιβλίο.

Την Μπατλεριανή Τζιχάντ και τη Σταυροφορία κατά των Μηχανών των Herbert υιού και Anderson. Τα έχω θάψει αρκετές φορές τα prequel αυτά. Δεν θα μπω στον κόπο να τα ξαναθάψω. Είναι βαρετά, περιττά, ανόητα και δεν συνεισφέρουν καθόλου στην κατανόηση του σύμπαντος του Dune -μπορώ να προβάλλω ικανότατη επιχειρηματολογία, αλλά δεν θα σας ζαλίσω τα #@@%%$ αυγουστιάτικα. Θα αναφέρω απλά, for the record, ότι η εκδοτική προσπάθεια μετάφρασης όλων των βιβλίων του Dune είναι σπουδαία και το τέλος του ΣκτΜ ειναι πολύ καλό (αλλά το υπόλοιπο είναι εντελώς χαζό).

Το Malice του Heigo Kigashino. Έχει καταστεί κοινός τόπος το μέγεθος της ηλιθιότητάς μου, ώστε δεν μπορεί να προκαλέσει εντύπωση το γεγονός ότι υποκύπτω στον πειρασμό να αγοράζω τις προτάσεις αλλοδαπών booktubers. Το malice ήταν μια τέτοια πρόταση. Αν και δεν μου έκανε ΤΗΝ εντύπωση, ήταν αρκετά ενδιαφέρον, καλογραμμένο και πολύ καλά διαρθρωμένο.

 

[Έλλη Μ]

Τελείωσα σήμερα τις βιβλιοθήκες γεμάτες φαντάσματα του Μπονέ, το οποίο τελικά δεν ήταν αυτό που νόμιζα -μια περιήγηση δηλαδή σε διάφορες βιβλιοθήκες, γνωστές ή λιγότερο γνωστές, παρά μια εντελώς επιδερμική και κατά περιπτώσεις αρκετά βαρετή αναφορά στα διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όσοι έχουν εκτενείς βιβλιοθήκες. Μου τη σπάνε αυτά τα βιβλία με εντυπωσιακούς και πολλά υποσχόμενους τίτλους, αλλά γενικότατο και φτωχό περιεχόμενο. Είναι, νομίζω, ίδιον των Γάλλων να γράφουν κάτι τέτοια, όπως μπορεί να συμπεράνει κανείς από μια άλλη έκδοση της Άγρας, που είχα διαβάσει τέτοια εποχή περίπου πέρυσι, και που με είχε απογοητεύσει τα μάλα, κι όπως γενικότερα έχω συμπεράνει από τη μικρή μου περιπέτεια στη Φραγκιά.
Ντομάζ.

Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου, πραγματικα παραπλανητικό βιβλιο, έχεις δικιο.

Το τελευταιο διάστημα διαβασα, ξαναδιάβασα, δηλαδή, τη μαθητρια που έγινε αμυγδαλο και το Λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου, του πολυαγαπημένου Αρανίτση.
Διαβασα το βιβλιο της παιδικής ηλικίας, επισης του Αρανίτση και ξέμεινα απο βιβλία δικά του, αδιάβαστα. Κι όχι τιποτε αλλο, δεν βλέπω φως στο εκδοτικο τουνελ.
Διαβασα ενα πολύ ομορφο και θλιμμένο παραμύθι του Μάρκες, το Η απίστευτη και θλιβερή ιστορία της αθώας Ερέντιρα και της άσπλαχνης γιαγιάς της. Δεν θα μπορουσαν πολλοι συγγραφείς να γράψουν μια τοσο θλιμμένη και θλιβερή ιστορία, αφήνοντας στον αναγνωστη επιγευση γλύκας. Εξαιρετικο.
Διαβασα τα Βερολινέζικα χρονικά του Ροθ. Πολύ λογοτεχνικος στα κείμενά του, για άλλη μια φορά. Τα ξενοδοχεία μου αρεσαν, καλυτερα.
Διάβασα το Εγώ που δεν γνώρισα τους άντρες, απο τις καλύτερες δυστοπίες που εχω διαβασει
Διαβασα Beckett:

1. Ποιήματα συνοδευόμενα από σαχλοκουβέντες
2. To τελος του παιγνιδιου
3. Περιμένοντας τον Γκοντό

Το τελευταιο το ηξερα απο το θεατρο, αλλά δεν το ειχα διαβασει, γιατι δεν συντονιζομαι με ευκολία με τον θεατρικό λογο και τις σκηνοθετικές οδηγίες. Η αποδοση, ομως, που ειδα τον χειμώνα, απομακρυναν τις φοβίες μου και απολαυσα και τα δυο θεατρικά του, με σαφή προτίμηση στον Γκοντο. Μπηκε στην καρδιά μου το κειμενο. Οπως και οι σαχλοκουβέντες
Διαβασα εναν ανέλπιστα καλο Τελιε, απολαυστικο και ο,τι επρεπε για καλοκαιρινους ρεμβασμους.
Ξαναδιαβασα τους Δακτυλιους του Κρόνου.
Διαβασα πολύ Κυριακιδη: Μουσική και άλλα πεζά καθως και το Ο καθρεστης του τυφλου, (που ειναι απο τα καλύτερά του.
Διανασα το Δεντρο των Αγιων Πάντων που ηταν μεσα στη γλύκα, σαν το κρασί του θερους. Παλι παιδική ηλικία, παλι ομορφες εικονες και αθωότητα, ο Μπραντμπευ ειναι μαγος.
Διάβασα τη ΜαγικήΚαμερα, τη βιογραφία του Μπεργκμαν δηλαδή. Εξαιρετικος αφηγητης, συμπλεγματική προσωπικότητα, παναθλια εκδοση του κάκτου.
Διαβασα το Στον Τοπο του Νολλα που ηταν ανισο, νομιζω.
Και διαβασα ενα βιβλίο που δεν γνώριζα, το λεξικό Αναμνησεων του Γιωργου Χουλιάρα και σκεφτόμουν, δεν ξερω ακριβώς πότε, πώς, μου γεννηθηκε η αγαπη για την αναγνωση (κάτι υποπτευομαι) αλλά χαιρομαι πολύ που την έπαθα, για να διαβάζω τετοια βιβλία. Εξυπνο, ανενταχτο σε ειδος, σαν μικρή εγκυκλοπαίδεια, λημματα εν ειδει μυθιστορήματος σε εξέλιξη. Απο τα καλυτερα ελληνικα βιβλια που εχω διαβασει.
Και τωρα, ξαναδιαβαζω το Εκκρεμες.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα:
Το shaman του Kim Stanley Robinson, ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός για τα βιβλία του ΕΦ, εδώ όμως δεν πρόκειται για ΕΦ, αλλά για μια περιγραφή της ζωής ενός νεαρού homo sapiens που έζησε κάπου στην Ευρώπη πριν αρκετές χιλιάδες χρόνια. Διάβασα πως δεν είναι το καλύτερό του το shaman, κάτι που μπορεί να ισχύει. Ωστόσο είναι πολύ ωραίο βιβλίο, καλογραμμένο, με πλούσια εικονογραφία και σχετικά καλά τεκμηριωμένο σε ό,τι αφορά τον εξοπλισμό των ανθρώπων και τις κοινωνικές τους σχέσεις εκείνη την τόσο μακρινή εποχή.

Τελείωσα επίσης τη νουθεσία ημιόνου, που κάποιο μέλος, δεν θυμάμαι ποιο είχε επαινέσει. Τρομερά καλογραμμένο βιβλίο, παααρα πολύ γοητευτική γραφή, δυο μέρες κράτησε η ανάγνωση και το άφηνα με πολλή δυσκολία όταν έπρεπε να το αφήσω. Αλλά δεν κατάλαβα που και πώς κόλλαγαν οι πρωταγωνιστές της ιστορίας και πώς έγινε όλη αυτή η σύνδεση με τον μεν και τους δε.

Τελείωσα επίσης τον ήλιο του Αυγούστου του Καμιλέρι. Βρίσκω πολύ δύσκολο να αφήσω ένα βιβλίο του όταν το πιάσω. Όχι επειδή είναι τόσο καλά αστυνομικά μυθιστορήματα, με σασπένς και δράση, αλλά επειδή έχουν έναν αέρα ανάμεσα στη σοβαρότητα και τη φαρσοκωμωδία και ο Μονταλμπάνο είναι πολύ sui generis χαρακτήρας. Εύχομαι να γίνω κατανοητός με την ακόλουθη διατύπωση: αγαπώ τον Καμιλέρι και τα βιβλία του γιατί είναι πάρα πολύ τίμια.

Τελείωσα και τους εύθυμους άνδρες του Stevenson, το οποίο βρήκα συμπαθητικό.

Σήμερα, τέλος, τελείωσα τις ηθικές επιστήμες του Κόαν. Αν το έχει διαβάσει κάποιο μέλος της λέσχης, θα εκτιμούσα μια άποψη. Προσωπικά, δεν μου άρεσε, όχι επειδή δεν ήταν καλό -το αντίθετο. Το βρήκα πολύ αυστηρό στη γραφή του, κοφτό, κάπως "απολυταρχικό", μια γραφή που την θαυμάζω μεν, δεν μου ταιριάζει ωστόσο. Γενικά, είναι πολύ καλογραμμένο και πολύ προσεγμένο, όπως και η έκδοση (αγαπώ Κίχλη), αλλά έχω την εντύπωση ότι δεν κατόρθωσε να αποτυπώσει πλήρως αυτό που γράφει στο οπισθόφυλλο για την πρωταγωνίστρια -ή μάλλον, είναι βραδυφλεγές καθ΄όλη τη διάρκειά του και παρέμεινε τέτοιο μέχρι το τέλος (που θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό, ιδιαίτερα αν συνυπολογιστεί το γεγονός ότι αναφέρεται στην εποχή του πολέμου των Φώκλαντ.

 

[Έλλη Μ]

Σήμερα, τέλος, τελείωσα τις ηθικές επιστήμες του Κόαν. Αν το έχει διαβάσει κάποιο μέλος της λέσχης, θα εκτιμούσα μια άποψη. Προσωπικά, δεν μου άρεσε, όχι επειδή δεν ήταν καλό -το αντίθετο. Το βρήκα πολύ αυστηρό στη γραφή του, κοφτό, κάπως "απολυταρχικό", μια γραφή που την θαυμάζω μεν, δεν μου ταιριάζει ωστόσο. Γενικά, είναι πολύ καλογραμμένο και πολύ προσεγμένο, όπως και η έκδοση (αγαπώ Κίχλη), αλλά έχω την εντύπωση ότι δεν κατόρθωσε να αποτυπώσει πλήρως αυτό που γράφει στο οπισθόφυλλο για την πρωταγωνίστρια -ή μάλλον, είναι βραδυφλεγές καθ΄όλη τη διάρκειά του και παρέμεινε τέτοιο μέχρι το τέλος (που θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό, ιδιαίτερα αν συνυπολογιστεί το γεγονός ότι αναφέρεται στην εποχή του πολέμου των Φώκλαντ.

Σε μενα δεν φανηκε βραδυφλεγές, περισσότερο (όσο θυμαμαι) δεν καταφερε να μου μεταδώσει την κρυμμένη ενταση της πρωταγωνιστριας (καλά δεν θυμαμαι οτι ελλοχευε πολλή απο αυτήν; ερωτικη ακομη) και ενω, δεν αμφισβητω τη γραφή και τις ικανότητες του συγγραφέα, δεν καταφερε να με διαπερασει. Ούτε να με κάνει να βουτήξω ιδιαιτερα στο κειμενο. Ουτε σε μενα άρεσε.

Για τη νουθεσία, θα συμφωνήσω ως προς το ακαταληπτο του πράγματος, αλλά, πες αληθεια: εχεις συναντησει πολλους ελληνες συγγραφεις με τετοιο ύφος; τετοια γραφή; (εκτος, φυσικά, απο τον Αρανιτση και θα πω και τον Σινιοσογλου, που παιζει μπαλα μονος του). Εμενα με εντυπωσίασε, πραγματικά. Και θα το διαβασω πάλι, καποια στιγμα, να τακτοποιήσω περισσότερο την ιστορία.

 

[ΜιΛάμπρος]

Ως προς το ακατάληπτο της νουθεσίας, υποπτεύομαι ότι έχει να κάνει με την έκφραση του προσώπου (δίνω spoiler τώρα), απλά δεν κατάλαβα και πολύ καλά την εξέλιξη.

εχεις συναντησει πολλους ελληνες συγγραφεις με τετοιο ύφος; τετοια γραφή; (εκτος, φυσικά, απο τον Αρανιτση και θα πω και τον Σινιοσογλου, που παιζει μπαλα μονος του).

Όχι, δεν έχω δει, αν και δεν έχω διαβάσει τόσους πολλούς, ούτε φυσικά τον Αρανίτση, που τον αναφέρεις συνέχεια αλλά δεν αξιώθηκα ακόμα.
Για τον Σινιόσογλου δεν ξέρω. Επιφυλάσσομαι επειδή μόνο 2 δικά του έχω διαβάσει. Απλά, επειδή τον γνώρισα από τον αλλόκοτο ελληνισμό, που είναι φοβερό βιβλίο θεματικά και καταπληκτικό συγγραφικά, με ενοχλεί όποτε άνθρωποι εκπαιδευμένοι και επιτυχώς δοκιμασμένοι στον ακαδημαϊκό, λόγιο λόγο, τον μεταφέρουν αυτούσιο σε πιο λογοτεχνικές δοκιμές, και μάλιστα όταν οι παραπομπές τους σε έργα (π.χ. στον Μονταίνιο) που είναι ελάχιστα ή καθόλου γνωστά στο ευρύ κοινό, αναφέρονται σαν κάτι αυτονόητο.
Προφανώς αυτό δεν μειώνει την αξία του Σινιόσογλου (ή οποιουδήποτε άλλου) ως συγγραφέα, απλά το αναφέρω επειδή με ενοχλεί.

 

[Έλλη Μ]

Όχι, δεν έχω δει, αν και δεν έχω διαβάσει τόσους πολλούς, ούτε φυσικά τον Αρανίτση, που τον αναφέρεις συνέχεια αλλά δεν αξιώθηκα ακόμα.
Για τον Σινιόσογλου δεν ξέρω. Επιφυλάσσομαι επειδή μόνο 2 δικά του έχω διαβάσει. Απλά, επειδή τον γνώρισα από τον αλλόκοτο ελληνισμό, που είναι φοβερό βιβλίο θεματικά και καταπληκτικό συγγραφικά, με ενοχλεί όποτε άνθρωποι εκπαιδευμένοι και επιτυχώς δοκιμασμένοι στον ακαδημαϊκό, λόγιο λόγο, τον μεταφέρουν αυτούσιο σε πιο λογοτεχνικές δοκιμές, και μάλιστα όταν οι παραπομπές τους σε έργα (π.χ. στον Μονταίνιο) που είναι ελάχιστα ή καθόλου γνωστά στο ευρύ κοινό, αναφέρονται σαν κάτι αυτονόητο.
Προφανώς αυτό δεν μειώνει την αξία του Σινιόσογλου (ή οποιουδήποτε άλλου) ως συγγραφέα, απλά το αναφέρω επειδή με ενοχλεί.

Καταλαβαινω τι λες, εμενα δεν με ενοχλεί καθολου η μεταφορά του λόγου του και στο λογοτεχνικό ή δοκιμιακό, γιατι απογειωνει (στα δικά μου ματια) το κειμενο (ιδιαιτερα τη λογοτεχνία του -στο απομονωτήριο αναφέρομαι), με εναν τροπο γοητευτικό.
Οσον αφορά για τις παραπομπές που κάνει, μπορεί, όπως λες, να μην ειναι γνωστες οι εξομολογησεις του Αυγουστινου ή τα δοκίμια του Μονταινιου στο ευρύ κοινο (και δεν τρεχει κάτι), το αναγνωστικό κοινό του Σινιοσογλου δεν ειναι τόσο ευρύ, το ξερεις κι εσύ φαντάζομαι, ούτε -στην πλειονότητά του- αδαεις ως προς αυτά τα ονοματα.
Και να σου πω τι; Αν ο Κούντερα στα δοκίμιά του, δεν μιλαγε για τις επιρροές του, θα αργούσα πάρα πολύ να διαβάσω συγγραφείς και βιβλία που κατανάλωσα χαρη σε αυτόν.

 

[Εστελλ]

Διάβασα την μαγεία της πραγματικότητας του Dawkins. Ωραίο βιβλίο με ενδιαφέρουσα εικονογραφηση που μάλλον απευθυνεται σε έφηβους αλλά είμαστε όλοι παιδιά καταβαθος (και άλλες ιστορίες). Καταπιάνεται με διάφορα φαινόμενα, τα οποία εξηγεί μέσω της επιστήμης πολύ σύντομα σε μια σελίδα συνήθως, με αρκετά εκλαϊκευμενο τρόπο. Πριν την επιστημονική εξήγηση παραθέτει μυθους διάφορων φυλών που σχετίζονται με το εκάστοτε φαινόμενο, ως μια δική τους προσπάθεια ερμηνείας του κοσμου γυρω τους. Το αγαπημένο μου κεφάλαιο ήταν η παρουσίαση του φαινομένου του ουράνιου τόξου, που ξεκινάει από την περιγραφή του χρώματος και καταλήγει στην περιγραφή του φάσματος και πως αυτό βοηθάει στον προσδιορισμό της ηλικίας ουράνιων σωμάτων και των μεταξύ τους αποστάσεων.

 

[Εστελλ]

Χθες ολοκληρώσα την μελαγχολια της αντίστασης του Λασλο Κρασναχορκάι. Είναι από τα βιβλία που θα έδινα σε κάθε άνθρωπο που γνωρίζω. Πολιτικό και με έντονη κοινωνική κριτική (και ατομική πχ στον τρόπο ζωής του διανοούμενου Εστερ). Με συνεπήρε η πλοκή και μου άρεσε η μακροπεριοδος του, την οποια προσεξα στην 20η σελιδα , επειδή έτσι η ανάγνωση μου φάνηκε πιο φυσική, κοντά στον τρόπο που μιλάμε και σκεφτόμαστε. Ξεκινάει "ταπεινά" και τελειώνει με μια λεπτομερή αναφορά στην αποσύνθεση του ανθρώπινου σώματος, που θα μπορουσε να ειχε γραφτεί από ιατροδικαστη. Αυτό είναι ένα άλλο στοιχείο που εκτίμησα στο κείμενο του Λασλο, ότι δηλαδή αναφέρει λίγο πριν την μέση του βιβλίου (πληροφορίες για την μουσική που μονο όποιος ασχολείται θα μπορούσε να γνωρίζει) όπως και στο τέλος με την λεπτομερή ειδικη αναφορά του στην σηψη του σώματος. Αναφορές που δείχνουν ότι γράφει πρωτίστως για τον εαυτό του. Διάβασα ένα σχόλιο, εκτός φόρουμ, σχετικά με το βιβλίο που έλεγε πως ο συγγραφεας δεν προσφέρει κάτι πρωτότυπο. Προσωπικά θεωρώ πως είναι πιο σημαντικό να επαναλαμβανονται κάποια θέματα που μας αφορούν όλους, καθώς απ ότι φαίνεται έχουμε την τάση να ξεχνάμε. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 90, αλλά θα μπορούσε να είχε γραφτεί πρόσφατα. Θέλει υπομονή και πολύ συγκέντρωση, ειδικά στην αρχή, αλλά μόλις προσεγγίσεις τον τρόπο σκέψης του συγγραφέα είναι δύσκολο να αφήσεις κάτω το βιβλίο.

 

[Αδριανός Ζωγράφος]

Διαβασα το Στον Τοπο του Νολλα που ηταν ανισο, νομιζω.

Αμάν αυτή η Αυτόματη Διάρθρωση

 

[Διχασμένη]

Τέλειωσα στις διακοπές ένα βιβλίο της Άγκαθα Κρίστι το οποίο δεν είχα διαβάσει παλιότερα, με τίτλο "Γάτα ανάμεσα σε περιστέρια". Είναι ένα ευχάριστο και διασκεδαστικό βιβλίο, το οποίο διαδραματίζεται σε μια σχολή θηλέων της υψηλής κοινωνίας. Παρόλο που υπεισέρχονται και θέματα κατασκοπίας, είναι αρκετά πιο πετυχημένο από άλλα της ίδιας με κατασκοπικό θέμα, ίσως επειδή το κατασκοπικό στοιχείο δεν είναι το κύριο θέμα του βιβλίου, οπότε δεν έρχεται ο αναγνώστης αντιμέτωπους με λίβελλους ενάντια στους κακούς Σοβιετικούς και στην νέα τάξη πραγμάτων. Φυσικά, δεν είναι τυχαίο που ένα τμήμα του μυστηρίου λύνεται από ένα κοριτσάκι το οποίο είναι η προσωποποίηση της κλασσικής νεαρής Αγγλίδας, ούτε είναι τυχαία η περιγραφή και οι ενέργειες της Ανατολίτισσας. Όμως, αυτά δεν ενοχλούν, διότι στο κάτω-κάτω, η συγγραφέας μεγάλωνε όταν η Αγγλία είχε ακόμη αποικίες.

 

[Έλλη Μ]

Αμάν αυτή η Αυτόματη Διάρθρωση

τι εννοείς;!

 

[Αδριανός Ζωγράφος]

Υπέθεσα ότι ο χαρακτηρισμός άνισο για βιβλίο ήταν προϊόν αυτόματης διόρθωσης και πρόβλεψης κειμένου και προσπάθησα να το αποδώσω χιουμοριστικά. Μάλλον απέτυχα.

 

[Αδριανός Ζωγράφος]

Το "Αινίγματα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας" του Γ. Μαυροκορδάτου, που φωτίζει πολλές πτυχές και αναγνωρίζει αρκετές ελλείψεις στη γνώση μας για αυτό το τόσο μικρό σε χρονική διάρκεια αλλά και τόσο σημαντικό παράθυρο της ιστορίας.

Επίσης το "Νέοι Έλληνες" του Νίκου Δήμου, γραμμένο το 1980, δυστυχώς ακόμα επίκαιρο.

 

[Έλλη Μ]

Υπέθεσα ότι ο χαρακτηρισμός άνισο για βιβλίο ήταν προϊόν αυτόματης διόρθωσης και πρόβλεψης κειμένου

Συγγνώμη, δεν το καταλαβα. Ηταν πραγματι ανισο, υπο την εννοια οτι ειχε καποια εξαιρετικά διηγηματα και κάποια που μαλλον αδιαφορα θα τα χαρακτήριζα.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα το 123ο χιλιόμετρο του αγαπητού μου Καμιλλέρι, που δεν ήταν τόσο καλό -μάλλον κακό και αρκετά υποδεέστερο από ό,τι έχει γράψει.

Τελείωσα επίσης τα φαντάσματα του Ώστερ, το οποίο πήρα κατά λάθος γιατί ήδη έχω κάπου -σε κάποια τοποθεσία της διχοτομημένης μου πια βιβλιοθήκης- την τριλογία της Νέας Υόρκης, μέρος της οποίας είναι τα φαντάσματα και έχω να πω ότι μου άρεσε αρκετά.

Τελείωσα επίσης το αρχαίο φως του Μπάνβιλ. Από μένα είναι ένα μεγάλο "όχι", έχω επιχειρήματα για να το θάψω, αλλά δεν θα καταχραστώ τον χρόνο σας.

Σήμερα τελείωσα (επιτέλους!!!) την βιογραφία του Μπέκετ. Λοιπόν, τρομερή δουλεία, δεν χωράει καμία αμφιβολία. Αλλά είναι πάρα, πάρα μα πάρα πολύ κουραστικό: 800 πυκνογραμμένες, μεγάλες σελίδες με λεπτομέρειες για το που έφαγε, με ποιους, τι μάρκα μπίρα ή ουϊσκι ήπιε, που πήγε, πως ταξίδεψε, τι καιρό έκανε κλπ. Και όλα αυτά για κάθε (σχεδόν) χρονιά της 80χρονης ζωής του.

 

[Χρυσένια]

Μετά από πολυυυυ καιρό, που το είχα αφημένο , ολοκλήρωσα σήμερα το πληγωμένοι Άγγελοι του Γιασμίνα Χάντρα!
Αισθάνομαι υπερήφανη και έχω την αισιοδοξία πώς θα ακολουθήσουν και αλλα αυτή τη φθινοπωρινή σεζον!
Σειρά έχει το Confiteor!

 

[Εστελλ]

Τελείωσα την βιογραφία του Μονταινιου How to live... της Bakewell. Μου άρεσε πολύ ο προσιτός τρόπος γραφής της. Το βιβλίο κλείνει κάπως ετσι:

"Perhaps some of the credit for Montaigne’s last
answer should therefore go to his cat—a specific sixteenth-century individual, who had a rather pleasant life on a country estate with a doting master and not too much competition for his attention. She was the one who, by wanting to play with Montaigne at an inconvenient moment, reminded him what it was to be alive. They looked at each other, and, just for a moment, he leaped across the gap in order to see himself through her eyes. Out of that moment—and countless others like it—came his whole philosophy. There they are, then, in Montaigne’s library.
The cat is attracted by the scratching of his pen;
she dabs an experimental paw at the moving quill.
He looks at her, perhaps momentarily irritated by the interruption. Then he smiles, tilts the pen, and draws the feather-end across the paper for her to chase. She pounces. The pads of her paws smudge the ink on the last few words; some sheets of paper slide to the floor. The two of them can be left there, suspended in the midst of their lives with the Essays not yet fully written, while we go and get on with ours—with the Essays not yet fully read."

 

[Έλλη Μ]

τον τελευταιο καιρό διαβασα τα παρακάτω:

Αρχικά, τελειωσα την ηχώ του χρονου. Πολύ καλογραμμένο κείμενο για τη μουσική και τη σύνδεσή της με τις μνημες του Ολοκαυτώματος. Δεν εξαντλειται μοναχά στη μουσική, αλλά πλαισιώνεται προφανως απο την ιστορία και τη φιλοσοφία, αναπόφευκτα επικεντρωνεται στο συλλογικό τραύμα μεσα απο τις ιστορίες των Μπρίτεν, Σοστάκοβιτς, Στράους και Σενμπεργκ και πώς αυτοι οι άνθρωποι εδωσαν λόγο σε αυτό, μεσω της μουσικής τους. Ενα πραγματικά αξιολογο βιβλίο, για μενα ιδιαιτέρως επιμορφωτικό, τόσο σε επιπεδο μουσικης, όσο ακομη και σε επιπεδο ιστορίας μιας και, οσο κι αν εχω διαβάσει για το Ολοκαυτωμα, με φρικη ανακαλύπτω οτι ειναι πτυχές που δεν ήξερα, οπως για παράδειγμα η εξόντωση στο Μπάμπι Γιαρ του Κιέβου. Μεγαλος θαυμαστής του Ζεμπαλντ ο συγγραφέας, εγκολπώνει και συνεχίζει με σεβασμό τον λογο του.

Διαβασα αλλον εναν Κυριακίδη, την Κωμωδία (καμια εκπληξη εδώ, μονο που ο Κυριακίδης εινα πάντοτε μεγάλη εκπληξη)
Διαβασα τις Ερωτοτροπίες του Μαρίας. Ειναι το τρίτο βιβλιο που διαβαζω, δεν υπολέιπεται σε τίποτε απο τα άλλα δυο. Απλώς, η Καρδιά τοσο άσπρη, ηταν το πρώτο που διάβασα και διατηρει την πρωτοκαθεδρία.

Διαβασα τα τρια μαγικά παραμύθια του Χιονι, μικρο, τρυφερό, γλυκο κι αγαπησιάρικο.
Διαβασα το Duende του Lorca, και κατάλαβα τι ειναι.
Διαβασα το Ομπικικους του Γιωργου Τσακνια, έχοντας την αισθηση οτι θα μου ταιριαξει πάρα πολύ αυτό το autofiction, short story - telling. Νon
Διαβασα, και χαζεψα απο την ομορφιά, ενα καταπληκτικο εικονογραφημένο βιβλίο, το Terra Ultima, Προκειται για κοσμημα εικονογραφίας.
Και διάβασα τον πρώτο τόμο της μνημης της φωτιάς, του Γκαλεάνο, απο τον οποίο, μόνο το βιβιο των εναγκαλισμών ειχα διαβάσει. Ο πρωτος τομος ξεκινά με την κοσμογονία, βασει μύθων των Ινδιάνων της Αμερικής (το οποίο ειναι σχεδον μαγικό), ενω το δευτερο, απο την αφιξη των Ευρωπαιων (Κορτες, Κολόμβος, Πιθάρο και δεν θυμαμαι τους αλλους, 1491-1492) εως και το 1700. Συγκλονιστικο βιβλιο, πώς καθενας απο αυτους τους εισβολείς, οδηγησε σε πτώση μια μια τις αυτοκρατορίες των Ινκας, Μαγια, Αζτεκων κλπ. Δεν διαβαζεται μια κι εξω, αλλά ειναι πολύ σημαντικη η δουλεια του Γκαλεανο.