Έλλη Μ
Συντονιστής
Αλλά δεν κατάλαβα τι έγινε στο τέλος
Τον σκότωσε η μητέρα του.
Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;
- Thread starter Ειφφελ
- Start date
Εγώ πρόσφατα τέλειωσα την Κίρκη, της Μαντλιν Μίλλερ. Πολύ ωραία επαναφήγηση του μύθου της Κίρκης, μέσα από το στόμα της ίδιας. Εδώ η διαβόητη μάγισσα αποκτά προσωπικότητα και κίνητρα. Βέβαια, αναμειγνύει και άλλους μύθους η συγγραφέας, για να αποκτήσει περισσότερο υλικό το βιβλίο. Η γραφή έχει βελτιωθεί αισθητά από το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως. Δυστυχώς, όμως, δεν κατάφερνα ιδιαίτερα να αφοσιωθώ.
Στη μια βδομάδα που ήμουν διακοπές διάβασα ένα βιβλιαράκι ανάλαφρο, το πλωτό βιβλιοπωλείο του κυρίου Περντί. Ήταν εκτός λίστας και το διάλεξα επειδή είχε να κάνει με βιβλία και με παιδιά. Δεν μπορώ να πω πάντως ότι ξετρελλάθηκα. Ιδίως με ενοχλούσε η αρκετά έντονη διδακτικότητά του και η προβολή των μηνυμάτων του, χωρίς να προκύπτουν έτσι απλά από την αφήγηση.
Στη μια βδομάδα που ήμουν διακοπές διάβασα ένα βιβλιαράκι ανάλαφρο, το πλωτό βιβλιοπωλείο του κυρίου Περντί. Ήταν εκτός λίστας και το διάλεξα επειδή είχε να κάνει με βιβλία και με παιδιά. Δεν μπορώ να πω πάντως ότι ξετρελλάθηκα. Ιδίως με ενοχλούσε η αρκετά έντονη διδακτικότητά του και η προβολή των μηνυμάτων του, χωρίς να προκύπτουν έτσι απλά από την αφήγηση.
Είπαμε καλό μήνα; Δεν είπαμε.
Αυτός ο νέος μήνας, λοιπόν, φιλοδοξώ να είναι ο
Φιλοδοξώ λοιπόν μες στον Σεπτέμβριο να τα διαβάσω. Ασφαλώς υπάρχει η πάρα πολύ σοβαρή πιθανότητα να μην τα καταφέρω, επειδή συγχρόνως διαβάζω κι άλλα και πρέπει να δουλέψω για να βγάλω τον άρτον τον επιούσιον και να πληρώσω και το φιατάκι. Αλλά υπόσχομαι να προσπαθήσω.
Ξεκίνησα, το λοιπόν, και τελείωσα χθες το φωτάκι του Μορέσκο.
Καταρχάς, μου άρεσε αρκετά, περισσότερο η γραφή και η ατμόσφαιρα που δημιούργησε. Θα μπορούσα να πω πως είναι, κατά κάποιο τρόπο, μαυλιστικό: απλές πράξεις της καθημερινότητας ενός ανθρώπου που πήρε τα βουνά και ζει εκεί απομονωμένος -χωρίς να μας πει γιατί. Απλές κινήσεις, σκέψεις, παρατηρήσεις του περιβάλλοντος χώρου, με μια όμορφη γλώσσα (που κάποιες φορές καταλαβαίνεις ότι δεν είναι για πολλά πολλά ο Μορέσκο, αλλά πετυχαίνει το στόχο του). Χωρίς περιττούς λυρισμούς και φυσιολατρικές υπερβολές, ο Μορέσκο δημιουργεί ένα υποβλητικό σκηνικό, που σε κάποια/ον οπωσδήποτε θα θυμίσει θρίλερ, αλλά δεν είναι θρίλερ (almost), αν και η ατμόσφαιρα μου θύμισε το dark water (το αυθεντικό!): αργός, μουντός ρυθμός, εστιάζει στις κινήσεις, στο βλέμμα που παρατηρεί χωρίς βιασύνη και χωρίς κριτική διάθεση, ένας άνθρωπος χωρίς παρελθόν, χωρίς παρόν, η φύση γύρω του και ένα φωτάκι.
Το τι συμβαίνει με το φωτάκι και το ιστορικό του φωτακίου κλπ κλπ το βρίσκω δευτερεύον (ενδεχομένως όσες & όσοι το διαβάσετε να τσινιάσετε κομματάκι). Πρωτεύων θεωρώ πως είναι ο τρόπος που ο Μορέσκο αφηγήθηκε αυτήν την ιστορία, η ατμόσφαιρα και το συναίσθημα που δημιούργησε. Αμφότερα ήταν θαμπά, μουντά, αργόσυρτα, αλλά το ευχαριστήθηκα το βιβλιαράκι πάρα πολύ.
Έπεται συνέχεια
Αυτός ο νέος μήνας, λοιπόν, φιλοδοξώ να είναι ο
~ ~ ~ Μήνας Ανάγνωσης @ΈλληΜ ~ ~ ~
Το ιστορικό: Η κυρία @ΈλληΜ είχε την ευγένεια και την καλοσύνη να μου στείλει μερικά βιβλία, οκτώ στον αριθμό.
Φιλοδοξώ λοιπόν μες στον Σεπτέμβριο να τα διαβάσω. Ασφαλώς υπάρχει η πάρα πολύ σοβαρή πιθανότητα να μην τα καταφέρω, επειδή συγχρόνως διαβάζω κι άλλα και πρέπει να δουλέψω για να βγάλω τον άρτον τον επιούσιον και να πληρώσω και το φιατάκι. Αλλά υπόσχομαι να προσπαθήσω.
Ξεκίνησα, το λοιπόν, και τελείωσα χθες το φωτάκι του Μορέσκο.
Καταρχάς, μου άρεσε αρκετά, περισσότερο η γραφή και η ατμόσφαιρα που δημιούργησε. Θα μπορούσα να πω πως είναι, κατά κάποιο τρόπο, μαυλιστικό: απλές πράξεις της καθημερινότητας ενός ανθρώπου που πήρε τα βουνά και ζει εκεί απομονωμένος -χωρίς να μας πει γιατί. Απλές κινήσεις, σκέψεις, παρατηρήσεις του περιβάλλοντος χώρου, με μια όμορφη γλώσσα (που κάποιες φορές καταλαβαίνεις ότι δεν είναι για πολλά πολλά ο Μορέσκο, αλλά πετυχαίνει το στόχο του). Χωρίς περιττούς λυρισμούς και φυσιολατρικές υπερβολές, ο Μορέσκο δημιουργεί ένα υποβλητικό σκηνικό, που σε κάποια/ον οπωσδήποτε θα θυμίσει θρίλερ, αλλά δεν είναι θρίλερ (almost), αν και η ατμόσφαιρα μου θύμισε το dark water (το αυθεντικό!): αργός, μουντός ρυθμός, εστιάζει στις κινήσεις, στο βλέμμα που παρατηρεί χωρίς βιασύνη και χωρίς κριτική διάθεση, ένας άνθρωπος χωρίς παρελθόν, χωρίς παρόν, η φύση γύρω του και ένα φωτάκι.
Το τι συμβαίνει με το φωτάκι και το ιστορικό του φωτακίου κλπ κλπ το βρίσκω δευτερεύον (ενδεχομένως όσες & όσοι το διαβάσετε να τσινιάσετε κομματάκι). Πρωτεύων θεωρώ πως είναι ο τρόπος που ο Μορέσκο αφηγήθηκε αυτήν την ιστορία, η ατμόσφαιρα και το συναίσθημα που δημιούργησε. Αμφότερα ήταν θαμπά, μουντά, αργόσυρτα, αλλά το ευχαριστήθηκα το βιβλιαράκι πάρα πολύ.
Έπεται συνέχεια
Συνεχίζοντας στον
Στα πρώτα κεφάλαια μπερδεύτηκα. Χάθηκα λίγο, η αφήγηση ήταν σχετικά μπερδεμένη, πολύ γρήγορη και δεν με προϊδέασε για κάτι καλό.
Η συνέχεια, όμως, ήταν τελείως διαφορετική και μου αποκάλυψε ένα καταπληκτικό ανάγνωσμα. Η ιστορία πίσω από το εγχειρίδιο ιχθύων, ένα βιβλίο που ζωγράφισε κάποιος βαρυποινίτης στην Ταζμανία και βρήκε ο συγγραφέας τυχαία σ΄ένα παλαιοπωλείο, είναι εκπληκτική. Τόσο εκπληκτική, που αναρωτήθηκα πάρα πολλές φορές πώς την σκέφτηκε. Και αν βασίστηκε σε ιστορικά στοιχεία, θαύμασα τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να τα βάλει στο χαρτί και να διηγηθεί την απίστευτη ζωή του ήρωά του, με τόσο ρέοντα, ευχάριστο (ενίοτε χιουμοριστικότατο) και αβίαστο τρόπο, παρά τις φρικαλεότητες, την ωμή βία και τον απάνθρωπο κυνισμό.
Τα τρία τελευταία κεφάλαια, βέβαια, και σε σχέση με τα προηγούμενα που έρρεαν σαν νεράκι και δυσκολευόμουν πολλάκις να αφήσω το βιβλίο για το κρεβατάκι μου, τα βρήκα κάπως παραφορτωμένα, ελαφρώς περιττά σε πολλά σημεία, και κουραστικά καθώς έδιναν την εντύπωση ότι θα μπορούσαν να συμπτυχθούν. Αλλά πρόκειται για πάρα πολύ ωραίο βιβλίο που -χωρίς να είναι καμιά "μεγάλη" αφήγηση, το ευχαριστήθηκα υπερβολικά και πέρασα πολύ, πολύ όμορφα
~ ~ ~ Μήνα Ανάγνωσης @ΈλληΜ ~ ~ ~
τελείωσα χθες το 2ο από τα βιβλία που η @Έλλη Μ είχε την καλοσύνη να μου στείλει, το εγχειρίδιο ιχθύων του Φλάναγκαν (από τον Ψυχογιό, που έχει μικρούλες αβλεψίες στην επιμέλεια, αλλά δεν πειράζει).Στα πρώτα κεφάλαια μπερδεύτηκα. Χάθηκα λίγο, η αφήγηση ήταν σχετικά μπερδεμένη, πολύ γρήγορη και δεν με προϊδέασε για κάτι καλό.
Η συνέχεια, όμως, ήταν τελείως διαφορετική και μου αποκάλυψε ένα καταπληκτικό ανάγνωσμα. Η ιστορία πίσω από το εγχειρίδιο ιχθύων, ένα βιβλίο που ζωγράφισε κάποιος βαρυποινίτης στην Ταζμανία και βρήκε ο συγγραφέας τυχαία σ΄ένα παλαιοπωλείο, είναι εκπληκτική. Τόσο εκπληκτική, που αναρωτήθηκα πάρα πολλές φορές πώς την σκέφτηκε. Και αν βασίστηκε σε ιστορικά στοιχεία, θαύμασα τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να τα βάλει στο χαρτί και να διηγηθεί την απίστευτη ζωή του ήρωά του, με τόσο ρέοντα, ευχάριστο (ενίοτε χιουμοριστικότατο) και αβίαστο τρόπο, παρά τις φρικαλεότητες, την ωμή βία και τον απάνθρωπο κυνισμό.
Τα τρία τελευταία κεφάλαια, βέβαια, και σε σχέση με τα προηγούμενα που έρρεαν σαν νεράκι και δυσκολευόμουν πολλάκις να αφήσω το βιβλίο για το κρεβατάκι μου, τα βρήκα κάπως παραφορτωμένα, ελαφρώς περιττά σε πολλά σημεία, και κουραστικά καθώς έδιναν την εντύπωση ότι θα μπορούσαν να συμπτυχθούν. Αλλά πρόκειται για πάρα πολύ ωραίο βιβλίο που -χωρίς να είναι καμιά "μεγάλη" αφήγηση, το ευχαριστήθηκα υπερβολικά και πέρασα πολύ, πολύ όμορφα
Έλλη Μ
Συντονιστής
@ΜιΛάμπρος πολύ χαιρομαι που σου άρεσε και το χάρηκες. Έπιασε τόπο.
Θυμαμαι οτι είχε αρέσει πολύ και στον @ΚρίτωνΓ. Δεν κατάφεραν οι συχνότητές μας (εμού και του βιβλίου) να συντονιστουν. Με τίποτε. Μου εμοιαζε αβασταχτο βάρος. Και θυμάμαι να έχω διαβάσει ικανότατο αριθμό σελιδων, ισως παραπάνω απο μια φορά. Οπως δεν μπορώ να συντονιστώ κα θο λου με το πέτρινο τραγούδι. Εχουν απομείνει 90-100 σελίδες και νομιζω θα παει στο ραφι με τις μή ενοχές. Ασε που δεν εχω καταλάβει ακόμη αν στοχευει κάπου και πού, τι θελει να πει και ποια ειναι η ιστορία πίσω απο τη δυστοπία του πολέμου που περιγράφει..
Θυμαμαι οτι είχε αρέσει πολύ και στον @ΚρίτωνΓ. Δεν κατάφεραν οι συχνότητές μας (εμού και του βιβλίου) να συντονιστουν. Με τίποτε. Μου εμοιαζε αβασταχτο βάρος. Και θυμάμαι να έχω διαβάσει ικανότατο αριθμό σελιδων, ισως παραπάνω απο μια φορά. Οπως δεν μπορώ να συντονιστώ κα θο λου με το πέτρινο τραγούδι. Εχουν απομείνει 90-100 σελίδες και νομιζω θα παει στο ραφι με τις μή ενοχές. Ασε που δεν εχω καταλάβει ακόμη αν στοχευει κάπου και πού, τι θελει να πει και ποια ειναι η ιστορία πίσω απο τη δυστοπία του πολέμου που περιγράφει.
.Καλά, και να το αφήσεις δεν θα παρεξηγηθεί ο Banks (μακαρίστηκε, αν δεν κάνω λάθος, και υποθέτω ότι δεν πρόκειται να σε στοιχειώσει).Οπως δεν μπορώ να συντονιστώ κα θο λου με το πέτρινο τραγούδι. Εχουν απομείνει 90-100 σελίδες και νομιζω θα παει στο ραφι με τις μή ενοχές. Ασε που δεν εχω καταλάβει ακόμη αν στοχευει κάπου και πού, τι θελει να πει και ποια ειναι η ιστορία πίσω απο τη δυστοπία του πολέμου που περιγράφει.
Είναι ένα από τα βιβλία που σκοπεύω να ξαναδιαβάσω μες στο '25, οπότε -αν δεν έχεις αντίρρηση- ίσως κάνω μια παρουσίαση (την πρώτη μου!). Όχι για να το προμοτάρω και να σε πείσω να το ξαναπιάσεις. Απλά για το fun.
"Μαθήματα λογοτεχνίας" του Χούλιο Κορτάσαρ.
Πρόκειται για οκτώ μαθήματα που έλαβαν χώρα στο Τμήμα των Νοτιοαμερικάνικων Σπουδών του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας το 1980, και παρουσιάζονται απομαγνητοφωνημένα.
Ο Κορτάσαρ γενικά είναι αντισυμβατικός χαρακτήρας και αυτοσχεδίασε τα μαθήματα την τελευταία στιγμή. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν υπάρχει δομή ή κεφάλαια. Ξεκινάει με τη διάκριση μεταξύ των διηγημάτων και μυθιστορήματατων, εξηγεί την έννοια του φανταστικού στο διήγημα και την έννοια του χρόνου σε αυτό, αναλύει το μαγικό ρεαλισμό, συνεχίζει με τον σκέτο ρεαλισμό, το χιούμορ και το παιγνιώδες στη λογοτεχνία. Σε όλα αυτά παραθέτει αυτούσια ή αποσπάσματα από διηγήματα άλλων και δικά του και απαντά σε ερωτήσεις φοιτητών. Έχει πολύ χιούμορ και συχνά κάνει την αυτοκριτική του.
Στη συνέχεια περιγράφει το πως έγραψε το "Κουτσό" το οποίο μέσα σε αλλά το αναφέρει ως "Αντί Μαγικό Βουνό" με την έννοια πως ενώ ο Τόμας Μάν θέτει ερωτήματα τα οποία στη συνέχεια τα απαντάει, το "Κουτσό" τα θέτει μόνο και ζητά από τον αναγνώστη να μπει σε αυτή τη διαδικασία παραγωγής ερωτημάτων.
Μνημονεύει επίσης το δικό του "Βιβλίο του Μάνουελ" το οποίο έχει να κάνει με την πολιτική κατάσταση στη Νότια Αμερική και στο σημείο αυτό προσδιορίζει τον Νοτιοαμερικάνο συγγραφέα που δεν μπορεί να σταθεί ξέχωρα από τις γεωπολιτικές κατάστασεις, ούτε όμως αρκεί να έχει στείρο καταγγελτικό χαρακτήρα.
Στο τελευταίο κεφάλαιο αναλύει τον ερωτισμό στη λογοτεχνία, ως μια έκφραση του εαυτού, όπως είναι ο συναισθηματικός κόσμος ή ο πνευματικός, τον διαχωρίζει από την πορνογραφία, και περιγράφει με λεπτομέρειες τις δυσκολίες που αντιμετώπισε μέχρι να γίνει αποδεκτός.
Να τονίσω εδώ πως ίσως δεν είμαι αντικειμενικός, καθότι λατρεύω όχι μόνο τον λόγο του Κορτάσαρ, αλλά και τον ίδιο, και πως διαβάζοντας αυτά τα μαθήματα, εκτός του ότι έμαθα για ένα σωρό Νοτιοαμερικάνους συγγραφείς (και για αρκετούς αλλοεθνείς), οι γνώσεις που μου παρασχέθηκαν διεύριναν την οπτική μου ως αναγνώστης.
Τελειώνοντας τον σχολιασμό μου, να αναφέρω την πεποίθηση του Κορτάσαρ πως η νέα γενιά αναγνωστών δεν ανοζητά μόνο άρτια τεχνικά, λογοτεχνικά έργα, αλλά αυτά που εμπεριέχουν διάσπαρτα κομμάτια που συνθέτουν και έχουν διαμορφώσει την προσωπικότητα του συγγραφέα.
Α, παρέθεσε και έναν ορισμό άλλου (αγνώστου Ισπανού) για την ποίηση. "Ποίηση είναι αυτό που μένει απ' έξω, όταν δίνουμε ένα ορισμό για αυτή"
Πρόκειται για οκτώ μαθήματα που έλαβαν χώρα στο Τμήμα των Νοτιοαμερικάνικων Σπουδών του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας το 1980, και παρουσιάζονται απομαγνητοφωνημένα.
Ο Κορτάσαρ γενικά είναι αντισυμβατικός χαρακτήρας και αυτοσχεδίασε τα μαθήματα την τελευταία στιγμή. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν υπάρχει δομή ή κεφάλαια. Ξεκινάει με τη διάκριση μεταξύ των διηγημάτων και μυθιστορήματατων, εξηγεί την έννοια του φανταστικού στο διήγημα και την έννοια του χρόνου σε αυτό, αναλύει το μαγικό ρεαλισμό, συνεχίζει με τον σκέτο ρεαλισμό, το χιούμορ και το παιγνιώδες στη λογοτεχνία. Σε όλα αυτά παραθέτει αυτούσια ή αποσπάσματα από διηγήματα άλλων και δικά του και απαντά σε ερωτήσεις φοιτητών. Έχει πολύ χιούμορ και συχνά κάνει την αυτοκριτική του.
Στη συνέχεια περιγράφει το πως έγραψε το "Κουτσό" το οποίο μέσα σε αλλά το αναφέρει ως "Αντί Μαγικό Βουνό" με την έννοια πως ενώ ο Τόμας Μάν θέτει ερωτήματα τα οποία στη συνέχεια τα απαντάει, το "Κουτσό" τα θέτει μόνο και ζητά από τον αναγνώστη να μπει σε αυτή τη διαδικασία παραγωγής ερωτημάτων.
Μνημονεύει επίσης το δικό του "Βιβλίο του Μάνουελ" το οποίο έχει να κάνει με την πολιτική κατάσταση στη Νότια Αμερική και στο σημείο αυτό προσδιορίζει τον Νοτιοαμερικάνο συγγραφέα που δεν μπορεί να σταθεί ξέχωρα από τις γεωπολιτικές κατάστασεις, ούτε όμως αρκεί να έχει στείρο καταγγελτικό χαρακτήρα.
Στο τελευταίο κεφάλαιο αναλύει τον ερωτισμό στη λογοτεχνία, ως μια έκφραση του εαυτού, όπως είναι ο συναισθηματικός κόσμος ή ο πνευματικός, τον διαχωρίζει από την πορνογραφία, και περιγράφει με λεπτομέρειες τις δυσκολίες που αντιμετώπισε μέχρι να γίνει αποδεκτός.
Να τονίσω εδώ πως ίσως δεν είμαι αντικειμενικός, καθότι λατρεύω όχι μόνο τον λόγο του Κορτάσαρ, αλλά και τον ίδιο, και πως διαβάζοντας αυτά τα μαθήματα, εκτός του ότι έμαθα για ένα σωρό Νοτιοαμερικάνους συγγραφείς (και για αρκετούς αλλοεθνείς), οι γνώσεις που μου παρασχέθηκαν διεύριναν την οπτική μου ως αναγνώστης.
Τελειώνοντας τον σχολιασμό μου, να αναφέρω την πεποίθηση του Κορτάσαρ πως η νέα γενιά αναγνωστών δεν ανοζητά μόνο άρτια τεχνικά, λογοτεχνικά έργα, αλλά αυτά που εμπεριέχουν διάσπαρτα κομμάτια που συνθέτουν και έχουν διαμορφώσει την προσωπικότητα του συγγραφέα.
Α, παρέθεσε και έναν ορισμό άλλου (αγνώστου Ισπανού) για την ποίηση. "Ποίηση είναι αυτό που μένει απ' έξω, όταν δίνουμε ένα ορισμό για αυτή"
Έλλη Μ
Συντονιστής
Νομίζω οτι αποκλειοντας τον ορισμο της ποίησης προκειμένου να την ορισει, δεν κάνει άλλο παρα να την περιγράφει (με εναν τροπο).
Εν ολιγοις, ουτε αυτό ειναι ορισμος, μιας και ειναι αόριστος και ασαφης, αλλά περιγραφή.
Δηλαδή, ας ορισουμε και τον ορισμό...
Όπως είπε ο Γουίλιαμ Μπιούλοου Γκουλντ, στο Εγχειρίδιο Ιχθύων, ο ορισμός είναι γι'αυτόν που ορίζει, όχι γι'αυτόν που ορίζεται
Έλλη Μ
Συντονιστής
Διαβασα το Ονειρο του Εδουάρδου, του Βίλχελμ Μπους. Αυτόν, τον πρωτογνωρισα από την πεταλούδα του που εχω μισοδιαβασει κι αφησει στην ακρη. Το ειχα πιασει κοντά κοντα στην αναγνωση του Σιμπλικιου, ενα βιβλιο αρκετά φορτωμενο και με ομοιότητες με την πεταλουδα -ως προς την παραδοξότητα- και ειχα ηδη υπερκορεστει με τον Σιμπλικιο (σε απιστευτη μεταφραση παλι του Κοιλη). Θυμαμαι τον Σινιοσογλου να μιλάει με πολύ ζεστά λογια για τον Μπους και τις παιδικές του αναμνησεις, μιας κι ειχε γραψει πολλά εικονογραφημένα παραμυθια που ειχαν γνωρίσει ιδιαιτερη επιτυχία.( Και τα λεει επισης ωραία στο εξαιρετικο του επίμετρο.)
Δοκιμάζοντας τον εαυτό του στη νουβέλα, ο Μπους δεν ειχε την ίδια ανταπόκριση, ισως γιατι -στη συνειδηση των αναγνωστών- ήταν ήδη καπου καταταγμένος. Το βιβλιαράκι που διαβασα εγώ ειναι αυτό που λέει κι ο τιτλος, η καταγραφή ενός ονειρου κι όπως τα όνειρα, ειναι παραδοξο και χωρίς ιδιαιτερη συνοχή. Ειναι ομως παρα πολύ καυστικό και αστείο κι ο ίδιος περιπλανάται σε διάφορους τοπους ως ενα σκεπτόμενο σημειο. Punkt.
Δοκιμάζοντας τον εαυτό του στη νουβέλα, ο Μπους δεν ειχε την ίδια ανταπόκριση, ισως γιατι -στη συνειδηση των αναγνωστών- ήταν ήδη καπου καταταγμένος. Το βιβλιαράκι που διαβασα εγώ ειναι αυτό που λέει κι ο τιτλος, η καταγραφή ενός ονειρου κι όπως τα όνειρα, ειναι παραδοξο και χωρίς ιδιαιτερη συνοχή. Ειναι ομως παρα πολύ καυστικό και αστείο κι ο ίδιος περιπλανάται σε διάφορους τοπους ως ενα σκεπτόμενο σημειο. Punkt.
Συνέχεια στον
~ ~ ~ Μήνα Ανάγνωσης @ΈλληΜ ~ ~ ~
Τελείωσα χθες το τρώγοντας ζώα του Φόερ.
Καταρχάς, ΔΕΝ είναι βιβλίο για να γνωρίσει κανείς τον Φόερ.
Κατά δεύτερον, πολύ ενδιαφέρον ως θεματολογία μεν. Ωστόσο, νιώθω ότι δεν το σέρβιρε και τόσο καλά. Μπλέκει πολλές προσωπικές/οικογενειακές του ιστορίες με ένα ύφος που το βρήκα πολύ αμερικανιά, προσπαθεί με ισχνά επιχειρήματα να πείσει ότι η χορτοφαγία είναι η καλύτερη λύση, περιορίζεται (φυσιολογικό βέβαια) μόνο στις ΗΠΑ και τις διατροφικές της συνήθειες και γενικά, παρά το ότι αρκετές σελίδες είναι ενδιαφέρουσες και διδακτικές, το γενικό αποτέλεσμα παραείναι χλιαρό.
Όχι ότι δεν είναι ένα καλό βιβλίο, απλά αν κανείς θέλει να μάθει περισσότερα για τη βιομηχανική κτηνοτροφία, υποθέτω υπάρχουν πολύ πολύ καλύτερα αναγνώσματα.
~ ~ ~ Μήνα Ανάγνωσης @ΈλληΜ ~ ~ ~
Τελείωσα χθες το τρώγοντας ζώα του Φόερ.
Καταρχάς, ΔΕΝ είναι βιβλίο για να γνωρίσει κανείς τον Φόερ.
Κατά δεύτερον, πολύ ενδιαφέρον ως θεματολογία μεν. Ωστόσο, νιώθω ότι δεν το σέρβιρε και τόσο καλά. Μπλέκει πολλές προσωπικές/οικογενειακές του ιστορίες με ένα ύφος που το βρήκα πολύ αμερικανιά, προσπαθεί με ισχνά επιχειρήματα να πείσει ότι η χορτοφαγία είναι η καλύτερη λύση, περιορίζεται (φυσιολογικό βέβαια) μόνο στις ΗΠΑ και τις διατροφικές της συνήθειες και γενικά, παρά το ότι αρκετές σελίδες είναι ενδιαφέρουσες και διδακτικές, το γενικό αποτέλεσμα παραείναι χλιαρό.
Όχι ότι δεν είναι ένα καλό βιβλίο, απλά αν κανείς θέλει να μάθει περισσότερα για τη βιομηχανική κτηνοτροφία, υποθέτω υπάρχουν πολύ πολύ καλύτερα αναγνώσματα.
Τελείωσα (μετά από πολλές μέρες) τον Δούναβη του Μάγκρις, βιβλίο που έμαθα για την ύπαρξή του μέσω της αγαπημένης μου εκπομπής στο 3ο και θέλησα να το πάρω πάση θυσία για κάποιους προσωπικούς λόγους.
Είχα πει ότι θύμιζε Ζέμπαλντ. Καμία σχέση τελικά. Περίπου.
Δυο λόγια για αρχή: πάρα πολύ πλούσιο βιβλίο. Πάρα πολλή γνώση, πολλή ανάλυση που προέκυψε από ταξίδια του Μάγκρις σε κάποιες παραδουνάβιες χώρες: Γερμανία, Αυστρία, Ουγγαρία, Γιουγκοσλαβία (γράφτηκε το '86), Βουλγαρία, Ρουμανία. Στην πράξη, είναι εντυπώσεις. Απουσιάζουν οι χρονολογικές αναφορές (πότε πήγε), απουσιάζει το γιατί πήγε, το με ποιους πήγε. Απουσιάζουν (αν η ανάγνωσή μου ήταν σωστή) και αισθήματα: τι ένιωσε βλέποντας κι ακούγοντας όλα αυτά. Ιστορεί, απλώς, γεγονότα στο περιθώριο της ιστορίας (γι΄αυτό θυμίζει περίπου Ζέμπαλντ), που αφορούν σ΄αυτές τις παραδουνάβιες χώρες.
Το πρόβλημα 1 είναι ότι ο Δούναβης λείπει παντελώς. Το γεγονός ότι διαπλέει κάποιες χώρες μοιάζει αρκετό, ώστε να αραδιαστούν γεγονότα σχετικά με τον Φραγκίσκο Ιωσήφ, τη Σίσσυ, τον Φρόϊντ, τον Μπέλα Κουν, τους χαϊντούκους, κλπ κλπ. Και φυσικά, οι ιστορίες είναι άσχετες μεταξύ τους. Δεν υπάρχει σύνδεση, χρονική, λογική ή άλλη. Μοιάζουν απλά με εντυπώσεις που κατέγραψε κατά την διάρκεια του ταξιδιού του, τις οποίες μετέτρεψε σε υποκεφάλαια (κάθε χώρα είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο).
Το πρόλημα 2 (το μεγαλύτερο) είναι ο ίδιος ο Μάγκρις, ο οποίος είναι καθηγητής γερμανικής λογοτεχνίας. Η λογοτεχνική κριτική πάει σύννεφο, κι αν περίμενα (που περίμενα, μην πω ψέμματα) ότι θα είχε την ελαφρότητα και την κομψότητα των "κριτικών" του Ζέμπαλντ, αναφέροντας εντελώς άγνωστους σε μένα ποιητές, χρονικογράφους, διηγηματογράφους της mitteleuropa των Αψβούργων (όπως ο Ζέμπαλντ αναφέρει κουφά βιβλία) αμ δε! Αναλύει τόσο πολύ και τόσο ακαδημαϊκά, ώστε πολλές φορές (να μην πω όλες) νόμιζα ότι κάποια κομμάτια τα πήρε από άρθρα και μελέτες του.
Αυτό, φυσικά, μπορεί να δίνει στο βιβλίο ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ίσως και κάποιο κύρος, αλλά το βαραίνει πάρα πολύ. Ο Δούναβης, με τις 537 σελίδες του, κυλάει βασανιστικά, απελπιστικά αργά. Και είναι πάρα πολύ κουραστικός. Ναι, υπάρχουν ιστορίες εκεί μέσα για προσωπικότητες και γεγονότα και συγγραφείς από τη Γερμανία ως τη Βουλγαρία, από τον 16ο ως τον 20ο αιώνα. Έμαθα πράγματα που δεν υπήρχε καμία περίπτωση, ποτέ, να τα μάθω ή να καθίσω να τα ψάξω. Αλλά είναι τρομακτικά κουραστικό βιβλίο και, το χειρότερο κατά τη γνώμη μου, είναι το ότι, ενώ παρουσιάζεται σαν οδοιπορικό (γι'αυτόν τον λόγο άλλωστε έδωσα κάποια ευρώ παραπάνω), δεν είναι τέτοιο. Μάλλον, είναι ένα οδοιπορικό στη λογοτεχνία των παραδουνάβιων χωρών (με έμφαση στη γερμανόφωνη), παρά κάτι άλλο.
Όλα αυτά δεν αναιρούν το γεγονός ότι είναι ένα τρομερό (υποθέτω και σημαντικό) βιβλίο κι ότι ο Μάγκρις είναι ένας σπουδαίος πολυμαθής και εμβριθέστατος παρατηρητής. Απλά, χρειάζεται χρόνο αφενός, αφετέρου θέλει να το προσεγγίσει κανείς περισσότερο σαν ένα ημι-ακαδημαϊκό, παρά λογοτεχνικό ανάγνωσμα.
Είχα πει ότι θύμιζε Ζέμπαλντ. Καμία σχέση τελικά. Περίπου.
Δυο λόγια για αρχή: πάρα πολύ πλούσιο βιβλίο. Πάρα πολλή γνώση, πολλή ανάλυση που προέκυψε από ταξίδια του Μάγκρις σε κάποιες παραδουνάβιες χώρες: Γερμανία, Αυστρία, Ουγγαρία, Γιουγκοσλαβία (γράφτηκε το '86), Βουλγαρία, Ρουμανία. Στην πράξη, είναι εντυπώσεις. Απουσιάζουν οι χρονολογικές αναφορές (πότε πήγε), απουσιάζει το γιατί πήγε, το με ποιους πήγε. Απουσιάζουν (αν η ανάγνωσή μου ήταν σωστή) και αισθήματα: τι ένιωσε βλέποντας κι ακούγοντας όλα αυτά. Ιστορεί, απλώς, γεγονότα στο περιθώριο της ιστορίας (γι΄αυτό θυμίζει περίπου Ζέμπαλντ), που αφορούν σ΄αυτές τις παραδουνάβιες χώρες.
Το πρόβλημα 1 είναι ότι ο Δούναβης λείπει παντελώς. Το γεγονός ότι διαπλέει κάποιες χώρες μοιάζει αρκετό, ώστε να αραδιαστούν γεγονότα σχετικά με τον Φραγκίσκο Ιωσήφ, τη Σίσσυ, τον Φρόϊντ, τον Μπέλα Κουν, τους χαϊντούκους, κλπ κλπ. Και φυσικά, οι ιστορίες είναι άσχετες μεταξύ τους. Δεν υπάρχει σύνδεση, χρονική, λογική ή άλλη. Μοιάζουν απλά με εντυπώσεις που κατέγραψε κατά την διάρκεια του ταξιδιού του, τις οποίες μετέτρεψε σε υποκεφάλαια (κάθε χώρα είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο).
Το πρόλημα 2 (το μεγαλύτερο) είναι ο ίδιος ο Μάγκρις, ο οποίος είναι καθηγητής γερμανικής λογοτεχνίας. Η λογοτεχνική κριτική πάει σύννεφο, κι αν περίμενα (που περίμενα, μην πω ψέμματα) ότι θα είχε την ελαφρότητα και την κομψότητα των "κριτικών" του Ζέμπαλντ, αναφέροντας εντελώς άγνωστους σε μένα ποιητές, χρονικογράφους, διηγηματογράφους της mitteleuropa των Αψβούργων (όπως ο Ζέμπαλντ αναφέρει κουφά βιβλία) αμ δε! Αναλύει τόσο πολύ και τόσο ακαδημαϊκά, ώστε πολλές φορές (να μην πω όλες) νόμιζα ότι κάποια κομμάτια τα πήρε από άρθρα και μελέτες του.
Αυτό, φυσικά, μπορεί να δίνει στο βιβλίο ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ίσως και κάποιο κύρος, αλλά το βαραίνει πάρα πολύ. Ο Δούναβης, με τις 537 σελίδες του, κυλάει βασανιστικά, απελπιστικά αργά. Και είναι πάρα πολύ κουραστικός. Ναι, υπάρχουν ιστορίες εκεί μέσα για προσωπικότητες και γεγονότα και συγγραφείς από τη Γερμανία ως τη Βουλγαρία, από τον 16ο ως τον 20ο αιώνα. Έμαθα πράγματα που δεν υπήρχε καμία περίπτωση, ποτέ, να τα μάθω ή να καθίσω να τα ψάξω. Αλλά είναι τρομακτικά κουραστικό βιβλίο και, το χειρότερο κατά τη γνώμη μου, είναι το ότι, ενώ παρουσιάζεται σαν οδοιπορικό (γι'αυτόν τον λόγο άλλωστε έδωσα κάποια ευρώ παραπάνω), δεν είναι τέτοιο. Μάλλον, είναι ένα οδοιπορικό στη λογοτεχνία των παραδουνάβιων χωρών (με έμφαση στη γερμανόφωνη), παρά κάτι άλλο.
Όλα αυτά δεν αναιρούν το γεγονός ότι είναι ένα τρομερό (υποθέτω και σημαντικό) βιβλίο κι ότι ο Μάγκρις είναι ένας σπουδαίος πολυμαθής και εμβριθέστατος παρατηρητής. Απλά, χρειάζεται χρόνο αφενός, αφετέρου θέλει να το προσεγγίσει κανείς περισσότερο σαν ένα ημι-ακαδημαϊκό, παρά λογοτεχνικό ανάγνωσμα.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Δεν ειναι, πράγματι δεν ειναι. Ο Φοερ πρωτοεμφανιστηκε σχεδόν σαν παιδι θαυμα με το Ολα ερχονται στο φως και ακολουθησε το Extremely Loud and Incredibly Close για το 9/11. Το πρώτο πολύ καλυτερο απο το δευτερο και απορώ γιατι εχω ξεμεινει με αυτό κι εχω χαρισει το πρώτο. Απορώ.
Νομιζω, πήρα τα Ζωα του και σταματησα εκτοτε να τον παρακολουθω.
Κάπου μετα, εκτιναχτηκε η καριερα της πρώην γυναίκας του, της Νικολ Κράους. Διαβασα ενα δικό της αλλά δεν με ενθουσιασε.
Αυτό το έχω στα προσεχώς, εσύ που το ξέρεις, είναι, παράδειγμα, βιβλίο για συνανάγνωση; Ή δεν σε κρατάει τόσο; Επίσης υπάρχει και ταινία βασισμένη στο βιβλίο.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Νομιζω όχι. Ξερεις γιατι; ΕΙναι μοντερνιστικο (τουλαχιστον για όταν κυκλοφορησε και το εγραψε παρα πολύ νεος), εχει εναλλαγες αναμεσα σε δύο διηγησεις, μια fictional και μια πραγματικη και μοιαζει με γριφο που τακτοποιειται σταδιακα.
Και τα δυο μυθιστορήματα εχουν μεταφερθει στον κινηματογραφο.
Οι Αμερικάνοι, σε καθε νεο συγγραφέα, με μια τσαχπινια, αναζητουσαν τον διαδοχο του Ροθ. Ο Ροθ, όμως, ηταν τεραστιος συγγραφεας που δεν χρειαζοταν μοντερνισμους και μεταμοντερνισμους.
Και τα δυο μυθιστορήματα εχουν μεταφερθει στον κινηματογραφο.
Οι Αμερικάνοι, σε καθε νεο συγγραφέα, με μια τσαχπινια, αναζητουσαν τον διαδοχο του Ροθ.
Ο Ροθ, όμως, ηταν τεραστιος συγγραφεας που δεν χρειαζοταν μοντερνισμους και μεταμοντερνισμους.
Last edited:
Η οποία είναι πολύ ωραία!
Έλλη Μ
Συντονιστής
Καταπληκτικο κείμενο, απο τα πιο ενδιαφέροντα που έχω διαβάσει ποτε, αναφορικά με την πολιτισμική μνημη, διακρινοντας αναμεσα στη μνήμη του παρελθοντος που κουβαλάνε οι κοινωνίες (και πώς αυτές καταλήγουν να διαμορφώνονται και να αποκρυσταλλώνονται μέσα στους αιώνες) και την επικοινωνιακή μνημη, της οποίας το χρονικο όριο δεν διαρκει πάνω απο 1-2 γενιες, μεχρι να εκλειψει ουσιαστικά καποιος αυτόπτης μαρτυρας.
Το θεωρητικο υποβαθρο που θετει στο πρώτο μισο του βιβλιο ειναι πραγματικα συναρπαστικο και διαβάζεται πολύ ωραία. Το επομενο, τα case studies του βασικά, αφορουν τους Αιγυπτιους, τους Εβραιους και τους Έλληνες και για τα οποια εχει δεχτει αρκετή κριτική από τους ιστορικους και ιστοριογράφους, καθως μαλλον γινεται επιλεκτικος ή δεν εχει συμπεριλάβει στο κείμενό του, ευρήματα των πρόσφατων ερευνων. Σε μενα, η ανάλυση του τρόπου με τον οποίο χτιστηκε η συλλογική μνημη π.χ. του εβραικου λάου, πώς κανονικοποιούνται τα κειμενα (και ποια κειμενα), οι τροποι και με τους οποιος γινεται το pass on της ιστορίας (κι απο ποιους αλλά και γιατι απο αυτους), η "ανακάλυψη" κι επιβολή του Δευτερονομίου κλπ κλπ φανηκε πραγματικά συναρπαστικη, ενώ ομολογώ οτι κάπου χαθηκα με καποιες αναλυσεις μεσοποτάμιων στηλών και κειμένων καθως επισης και με λεπτομέρειες απο την ανάλυση της ελληνικής περιπτωσης.
Πολύ ωραίο βιβλιο που άνετα διαβαζεται ξανα με τεράστιο ενδιαφέρον, το πρώτο μερος του κυρίως.
Φοβερή, ρέουσα γλώσσα, παρα πολύ καλή και ζηλευτή μετάφραση, δηλαδή παρα πολλες προτάσεις του ειναι κομψοτεχνήματα!!
Last edited:
Μία και αναφέρθηκε, έχετε να προτείνετε βιβλίο του Ροθ για πρώτη προσέγγιση;