Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα το επειδή δεν άντεχα να ζήσω φωναχτά, μια ανθολογία ποιημάτων & επιστολών της Έμιλυ Ντίκινσον.

Καταρχάς, πρόκειται για μια εξαιρετική έκδοση. Κατατοπιστική (χωρίς να είναι κουραστική) εισαγωγή σχετικά με την ποιήτρια, το περιβάλλον της, αλλά και τις ακαδημαϊκές σπουδές και δοκιμές που προέκυψαν κατά τον 20ο αι. -ιδίως μετά το 1955, οπότε εκδόθηκε το πλήρες έργο της. Πολύ καλή και καλά τεκμηριωμένη δουλειά.
Ακολουθεί μια ανθολογία ελάχιστων ποιημάτων (μόνο 60 από τα περίπου 1700+ που έγραψε). Το θετικό είναι ότι παρατίθεται και το πρωτότυπο κείμενο. Τέλος, οι επιστολές. Στο βιβλίο δημοσιεύονται και 165 επιστολές της. Πολλές, κατά τη γνώμη μου και, επίσης κατά τη γνώμη μου, αχρείαστες, επειδή το πράγμα αρχίζει να ξεφεύγει γιατι, εκεί που πήρες ένα βιβλίο να διαβάσεις ποιήματα και να μάθεις πέντε πράγματα για τη ζωή της Ντίκινσον, οι επιστολές το κάνουν πιο ακαδημαϊκό και πιο βαρύ. Αποκαλύπτουν, βέβαια, πολλά για το χαρακτήρα και το περιβάλλον της, αλλά βαραίνει πολύ -νομίζω.
Όπως και να'χει, είναι τρομερή η δουλειά που έχει γίνει από τις μεταφράστριες και τον εκδοτικό.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα το Ρενέ Λέϋς του Σεγκαλέν, που μου πήρε κάμποσες μέρες και με κούρασε κομματάκι και τελικά δεν μου άρεσε.

 

[Ιαβερης]

Παιδιά τελείωσα το εξαιρετικότατο Project Hail Mary του Andy Weir και επιτέλους ξαναβρήκα το πάθος μου για διάβασμα μετά από πολύ καιρό!Θέλω να συνεχίσω με επιστημονική φαντασία και θα εκτιμούσα αν μπορείτε να μου προτείνετε κάτι παρόμοιο. Προφανώς θα διαβάσω και τα υπόλοιπα του ίδιου συγγραφέα αλλά δεν θέλω να πάω κατευθείαν σε αυτά και μπω στη διαδικασία να τα συγκρίνω με αυτό που διάβασα τώρα. Οπότε είμαι ανοιχτός σε προτασεις, όσο πιο αμερικανιά (Armageddon- Liv Tyler- I don’t wanna miss a thing ) τόσο το καλύτερο.

 

[ΜιΛάμπρος]

Οτιδήποτε από Kim Stanley Robinson.
Άκουσα καλά λόγια για αυτό.
Και αυτό.
Το ίδιο και για αυτόν.

Α! και αυτά.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τουλάχιστον, κανεις γιουπι!!

Κάνω γιούπι και κωλοτούμπες και σπαγγέτι γιατί διάβαζα και σήμερα τελείωσα ένα βιβλίο που μου είχες προτείνει κυρά-Έλλη, την παρέγκλιση.
ΦΟΒΕΡΟ!!! ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!! ΤΡΟΜΕΡΟ!! Πόσο ωραίο βιβλίο! Πόσο καλογραμμένο, διασκεδαστικό, επιμορφωτικό!!!

Βέβαια, κυρία Έλλη μου, είμαι γεροπαράξενος γιου νόου και έχω 1-2 παρατηρήσεις. Αλλά θα τις αφήσω στην άκρη (είναι λίγο επουσιώδεις και αρκετά ακαδημαϊκές άλλωστε) και θα τις ανασύρω μόνο αν κανείς τολμηρός θελήσει να το αγοράσει. Θα πω απλά ότι είναι ένα απολαυστικό βιβλίο. Πραγματικά απολαυστικό. Μου θύμισε τον Εκκλησιαστή (χωρίς το μυστήριο), μου θύμισε τον Κοπέρνικο (που παρεμπιπτόντως είναι πάρα πολύ ωραίο βιβλίο!) και μου θύμισε ότι θα ήθελα πολύ να ξαναδιαβάσω τούτο δω το βιβλιαράκι (για έναν λόγο που δεν κατάλαβα γιατί...).

Νομίζω πως αυτό το βιβλίο πρέπει να διαβαστεί από κάθε σκεπτόμενο, προοδευτικό πνεύμα.
Πέρα από το γεγονός ότι είναι υπέροχο, είναι εξαιρετικά διαφωτιστικό.
@Έλλη Μ, ευχαριστώ.

Μα ποσο ψιψινους εισαι

Γέλασα πολύ δυνατά.

 

[Έλλη Μ]

Χαίρομαι αφάνταστα που σου αρεσε, αν και ημουν βέβαιη οτι θα το απολαμβανες. Και χαιρομαι διπλα γιατι επιασε τοπο αυτη μου η αναφορα, σ: ενα βιβλιο μαλλον hard to find πια.

Την γραμματικη την εχω ξεκινησει δυο φορες αλλα και τις δυο, παρεισεφρησε αλλο κειμενο κι εμεινε στην ακρη.

 

[Τζιμ]

Καλησπέρα στη παρέα.

Διαβάζω/ακούω (αγγλικά ακουστικά βιβλία) συστηματικά τα τελευταία ~10 χρόνια. Αυτά που διάβασα τους τελευταίες μήνες ήταν:

Gogol: Dead Souls, Taras Bulba και τις περισσότερες νουβέλες (Overcoat, Diary of a Madman, General Inspector κ.α.). Εξαιρετικός, πολύ μπροστά για την εποχή του. Το Dead Souls που θεωρείται το magnum opus του, δυστυχώς είναι μισοτελειωμένο αλλά δίκαια θεωρείται βιβλίο σταθμός. To Τaras Bulba έχει κάποια ζητήματα κρίνοντας το με τη σημερινή ηθική (πολεμοχαρής, αντισημιτισμός, Ουκρανοί ως μικροί Ρώσοι) αλλά για εμένα που είναι εύκολο να τα βάζω αυτά στην άκρη, ήταν άκρως απολαυστικό. Και στα υπόλοιπα μικρά έργα του, πολλά διαμάντια.
Dickens: Oliver Twist, A Christmas Carol, David Copperfield, A Tale of Two Cities, Great Expectations. To μόνο που με ενθουσίασε ήταν το Christmas Carol και ας ήξερα τη πλοκή. Όλα τα άλλα, είχαν δυνατό ξεκίνημα και τέλος αλλά στο ενδιάμεσο, εισάγονταν συνεχώς νέοι χαρακτήρες και subplots που με έκαναν να βαριέμαι. Αρχικά σχεδιάζα να διαβάσω και άλλα δημοφιλή βιβλία του αλλά θα τα προσπεράσω καθώς δεν μου ταιριάζουν.
Shakespeare: Στην απόπειρα μου να πάρω όλα τα (δυτικά) κλασικά έργα χρονολογικά από την αρχή, είχα πηδήξει τον Shakespeare γιατί ήταν πολύπλοκο εγχείρημα λόγω πολλών έργων και της ιδιαιτερότητας στη γλώσσα του. Τώρα όμως είχα πολύ ελεύθερο χρόνο οπότε ήταν η κατάλληλη στιγμή. Μου έχουν μείνει καμιά δεκαριά θεατρικά και τα δύο μεγάλα του ποιήματα ('Venus and Adonis' & 'The Rape of Lucrece'). Χωρίς να ξεχωρίζω κάποιο συγκεκριμένο έργο του ως υπερ αγαπημένο μου, είναι όλα μέχρι στιγμής τόσο καλά και τόσα πολλά που ήδη τον έχω στους αγαπημένους μου με Tolkien και Πλάτωνα.

Μόλις τελείωσω με Shakespeare, σκοπεύω να κάνω ένα μεγάλο διάλειμμα από κλασικά διαβάζοντας το Shogun και μετά να συνεχίσω με Edgar Allan Poe και Jane Eyre.

Παιδιά τελείωσα το εξαιρετικότατο Project Hail Mary του Andy Weir και επιτέλους ξαναβρήκα το πάθος μου για διάβασμα μετά από πολύ καιρό!Θέλω να συνεχίσω με επιστημονική φαντασία και θα εκτιμούσα αν μπορείτε να μου προτείνετε κάτι παρόμοιο. Προφανώς θα διαβάσω και τα υπόλοιπα του ίδιου συγγραφέα αλλά δεν θέλω να πάω κατευθείαν σε αυτά και μπω στη διαδικασία να τα συγκρίνω με αυτό που διάβασα τώρα. Οπότε είμαι ανοιχτός σε προτασεις, όσο πιο αμερικανιά (Armageddon- Liv Tyler- I don’t wanna miss a thing ) τόσο το καλύτερο.

Και εμένα μου είχε αρέσει πολύ, και γενικά έκανε πάταγο το συγκεκριμένο. Είναι ίσως η καλύτερη πρόταση sci-fi για ανθρώπους που δεν διαβάζουν το είδος. Σύντομα θα βγει και ταινία τεράστιου budget οπότε θα το μάθουν όλοι. Το Martian αξίζει από τον ίδιο συγγραφέα αλλά έχει περισσότερη τεχνική ορολογία (hard sci-fi) που εμένα μου αρέσει αλλά μερικούς τους ζορίζει. Αυτό ήταν το πρώτο του βιβλίο, επίσης τεράστια επιτυχία. Στο ενδιάμεσο έβγαλε το Artemis που λόγω hype πούλησε πολύ αλλά εμένα δεν μου άρεσε καθόλου, ήταν πιο πολύ αρπαχτή για να εκμεταλλευτεί τη δημοφιλία του Martian. Ωστόσο, υπάρχει και μια πολύ μικρή ιστορία του ονόματι The Egg που είναι από τις αγαπημένες μου.

Από sci-fi, τα δικά μου κορυφαία είναι το Dune και το Hyperion. Στέκονται και μόνα τους αλλά αν σου αρέσουν, έχουν και αξιόλογα sequels (έως το #4 God Emperor of Dune και το #4 Rise of Endymion αντίστοιχα). Άλλα αγαπημένα, η τριολογία Foundation του Asimov, το Lord of Light και το Roadside Picnic. Αν ανοίξεις τα κριτήρια και σε δυστοπικά που στην εποχή τους έμοιαζαν sci-fi, κορυφαία για μένα είναι: 1984, Frankenstein, Fahrenheit 451, A Clockwork Orange.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα αυτή τη συλλογή ιστοριών του King, η οποία ήταν πολύ καλή -ιδιαίτερα δυο από τις 5 ιστορίες (η Κάντιλακ του Ντόλαν & το κουτί).

Τελείωσα επίσης αυτή τη νουβέλα του Κανταρέ, η οποία δεν είναι η καλύτερή του αφενός, αφετέρου υπήρξε πολύ αλληγορική για τα γούστα μου, αφετρίτου, χρειάζεται να έχει διαβάσει κανείς λιγουλάκι Κανταρέ προηγουμένως και να έχει μια μικρή ιδέα για το καθεστώς στην Αλβανία, για να καταλάβει τι και πως.

Τελείωσα και αυτή τη νουβέλα των King & Chizmar, η οποία ήταν ανέλπιστα καλή και την φχαριστήθηκα.

 

[Χρυσένια]

Τελείωσα επίσης αυτή τη νουβέλα του Κανταρέ, η οποία δεν είναι η καλύτερή του αφενός, αφετέρου υπήρξε πολύ αλληγορική για τα γούστα μου, αφετρίτου, χρειάζεται να έχει διαβάσει κανείς λιγουλάκι Κανταρέ προηγουμένως και να έχει μια μικρή ιδέα για το καθεστώς στην Αλβανία, για να καταλάβει τι και πως.

Απο σένα τον μαθαίνω. Διάβασα όπως όταν πέθανε, στην Αλβανία κηρύχθηκε διήμερο πένθος.

Μπαίνει στην λίστα!
Θενξ!

 

[Έλλη Μ]

Το 1955, ο δεκατετράχρονος αφροαμερικανος Εμετ Τιλλ πεφτει θυμα απαγωγής,, λιντσαρισματος και δολοφονίας (ουσιαστικά, του διέλυσαν το κεφάλι) στο Μάνεϊ του Μισσισσιπι, μετα από τις ψευτικες κατηγορίες εναντιον του ότι σφυριξε σε ένα λευκο κορίτσι, παρενοχλωντας το. Οι δολοφονοι του αθωωθηκαν μετα από λιγο ενώ 60 χρονια αργότερα, η κοπέλα, γρια πια, ανασκευασε μερικώς την αληθεια των λογων της.

Με αφορμή αυτό το οχι και τοσο εξω-πραγματικο περιστατικο ξεκινά το βιβλιο Τα δεντρα του Έβερετ, με την ηλικιωμένη Καρολαιν να μετανιωνει για το ψεμα που ειχε πει 60-70 χρονια πριν και την εναρξη μιας σειρας μυστηριων δολοφονιων, τα θυματα των οποιων είναι άντρες λευκοι που συνδεονται, μέσω των προγονων τους, με καποια δολοφονία μαυρου από λευκο –την περιοδο του εντονου φυλετικου διαχωρισμου στην Αμερική. Αλλα ακομη και στον τοπο του εγκληματος, εκει που βρισκονται τα πτωματα, κάθε νεκρος λευκος φαινεται να «αδελφοποιειται» με καποιον μαυρο νεκρο, ο οποιος κρατα στην παλαμη του τους ορχεις του πρώτου. Ενώ τα πτωματα καταληγουν στο νεκροτομειο, κάθε φορά ο μαυρος φαινεται να εξαφανιζεται, μεχρι να επανεμφανιστει στην επομενη, σχεδον πανομοιοτυπη δολοφονια. Το φαινομενο σταδιακά εξαπλωνεται και σε άλλες περιοχες, και σε άλλες πολιτειες, λαμβανοντας διαστασεις μιας επιδημιας αντεκδικησης των μαυρων θυματων της λευκης ανωτεροτητας.

Ο Εβερετ γραφει με πολύ ειρωνεια, φοβερό σαρκασμο, ένα γρηγορο, εξυπνο μυθιστορημα μιλώντας για το φυλετικο, μεσα από χαρακτηρες – καρικατουρες (δυσλειτουργικές οικογενειες, κουτοπονηρους κοενικους επαρχιώτες πρωταγωνιστες) που φαινεται να ζουν 50 χρονια πίσω, κατι αρκετα ρεαλιστικο, αν κρινω από τη δική μου εμπειρια, κάθε οποτε επισκέπτομαι το χωριο. Το μυθιστόρημα ακροβατει αναμεσα στον τρόμο, το μεταφυσικο και το whodunit και φυσικά δεν αφηνει ασχολίαστη την ηγεσία της Αμερικής (το βιβλιο γραφτηκε το 2021, μετα τις παραπομπές του προεδρου των ΗΠΑ για καθαιρεση από το αξίωμά του)

Πολύ εξυπνος συγγραφέας ο Εβερετ, καυστικος και πολύπλευρος, ενας συγγραφεας που εν -πολλοις- συστησαν οι εκδοσεις Πολις στην Ελλαδα, όπως και τον Ροθ ή τον Κοου κι αρκετους άλλους. Νομιζω μεχρι τοτε, δεν κυκλοφορουσε κατι δικο τους, ισως μονο η πατρικη κληρονομια (Ροθ) και μου κανει φοβερη εντυπωση που εχουν σταματησει να επανεκδιδουν τα βιβλια του και τα δικαιώματα πηγαν σε αλλους οικους.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα χθες τον αιώνιο πόλεμο του Hadleman, βιβλίο που αγόρασα σε προσφορά που έβγαλε ο anubis στις αρχές του καλοκαιριού, για το οποίο ήμουν πολύ περίεργος, καθώς είναι πολυβραβευμένο και πολυδιαφημισμένο σε youtube/sites κλπ μέσα που παρακολουθώ για να πετάω στοχευμένα τα λεφτά μου.

Καταρχάς, πρόκειται για ανάγνωσμα που απευθύνεται αποκλειστικά, θα έλεγα, σε φανατικούς του είδους: σκληρό military sci-fi. Και μέχρι λίγο πριν τη μέση, ομολογώ πως ένιωθα σαν να διάβαζα μια άλλη εκδοχή των στρατιωτών του γαλαξία -το οποίο δεν μου είχε αρέσει καθόλου: περιγραφές της στρατιωτικής εκπαίδευσης των ειδικά επιλεγμένων στρατιωτών (με πολύ υψηλό IQ), περιγραφές όπλων, περιγραφές μαχών κατά των Αλδεβαρανιανών. Και μέσα σ'όλα αυτά, μια σχετικά εξειδικευμένη ορολογία για τα διαστημικά ταξίδια με κάμποση φυσική.

Αλλά το πράγμα αλλάζει όταν οι δυο ήρωες επιστρέφουν με άδεια στη Γη, όπου, λόγω της διαφοράς μεταξύ του διαστημικού και του γηινου χρόνου, δεν βρίσκουν μόνο τους δικούς τους γερασμένους, αλλά και τα πράγματα πολύ, πάρα πολύ διαφορετικά: μέσες άκρες, μια δυστοπία, ή μάλλον ένας κόσμος που ζει στους ρυθμούς ενός πολέμου και κάθε δραστηριότητα, από την οικονομία ως τις γεννήσεις, ορίζεται από τις πολεμικές ανάγκες που επιβάλλονται από τα Ηνωμένα Έθνη (σαν παγκόσμια κυβέρνηση).

Επιστροφή στο διάστημα και στον πόλεμο. Νέες περιπέτειες, νέες χρονικές διαφορές: ο ήρωας γεννιέται το 1975 (χρονιά που γράφτηκε το βιβλίο) και 2037 είναι 23-24 ετών. Μαζί με όλα αυτά, νέες καταστάσεις: οι νεοσύλλεκτοι που φτάνουν από τη Γη είναι διαφορετικοί. Άλλη γλώσσα, άλλα ήθη. Η επαφή με τη Γη έχει χαθεί και μαζί της κάθε τι που μπορεί να δικαιολογήσει τη συμμετοχή σε έναν πόλεμο για τη σωτηρία της.

Με τα πολλά, φτάνουμε κάπου στο έτος 3000κάτι, όπου η ανθρωπότητα (ή αυτό που ορίζεται ως ανθρωπότητα) συνειδητοποιεί πως ο πόλεμος ξεκίνησε από μια παρεξήγηση, που απλά θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Ως αντιπολεμικό βιβλίο ΕΦ λοιπόν, έχει ενδιαφέρον. Είναι κομματάκι ξεπερασμένο τεχνολογικά (σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα) και σε γενικές γραμμές διαβάζεται σχετικά ευχάριστα.
Αλλά θα επιμείνω πως απευθύνεται σε λάτρεις του είδους.

 

[ΚρίτωνΓ]

Τελείωσα το "Σου γράφω από την κοιλιά του κτήνους" του Μίνωα Ευσταθιάδη (εκδόσεις Μεταίχμιο) και είμαι εντυπωσιασμένος.
Καταρχήν να πω ότι με συνεπήρε η γραφή του. Έχει προσωπικότητα, είναι εκλεπτυσμένη, είναι ιδιαίτερη και είναι πολύ πλούσια, αλλά καθόλου εξυπνακίστικη. Σπανίζουν γενικώς όλα αυτά σε συνδυασμό στο σύγχρονο ελληνικό λογοτεχνικό γίγνεσθαι (δεν ξέρω αν κάποιοι συμφορουμίτες έχουν αντίθετη άποψη).
Δίνω ένα χάι φάιβ στον φίλο μου @Χρυσόστομος (για μιά ακόμη φορά) που το ανέφερε και με έβαλε στο τριπάκι να το πάρω.
Αναφέρεται σε δύο διάσημα πραγματικά εγκλήματα στη σύγχρονη γερμανική ιστορία με πολλή περίεργη εξέλιξη.
Σοβαρή προειδοποίηση: όποιος περιμένει πλοκή, πλοτ τουίστ (εντάξει ίσως έχει κάποιου είδους τουίστ), λύση μυστηρίου ας μην επιχειρήσει να διαβάσει το εν λόγω βιβλίο.
Αντιθέτως είναι μια ατμόσφαιρα που γίνεται ολοένα και πιο σκοτεινή, ολοένα και πιο δυσοίωνη, πιο πνιγηρή και ολοένα και πιο αναπόδραστη, σαν να βυθίζεσαι αργά και σταδιακά σε έναν βάλτο ή σαν να είσαι μυγάκι που πιάστηκες σε ιστό και έρχεται η αράχνη και σε τυλίγει σιγά σιγά στα εκκρίματα που θα σε παγιδεύσουν τελείως και θα σε αφήσουν σε ένα κουκούλι για να υποστείς ένα μαρτυρικό θάνατο. Είναι ένα βιβλίο που γεννά πολύ πολύ έντονα συναισθήματα και πολύ περισσότερα ερωτήματα από απαντήσεις.
Προσωπικά το λάτρεψα.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Και μέχρι λίγο πριν τη μέση, ομολογώ πως ένιωθα σαν να διάβαζα μια άλλη εκδοχή των στρατιωτών του γαλαξία -το οποίο δεν μου είχε αρέσει καθόλου: περιγραφές της στρατιωτικής εκπαίδευσης των ειδικά επιλεγμένων στρατιωτών (με πολύ υψηλό IQ), περιγραφές όπλων, περιγραφές μαχών κατά των Αλδεβαρανιανών. Και μέσα σ'όλα αυτά, μια σχετικά εξειδικευμένη ορολογία για τα διαστημικά ταξίδια με κάμποση φυσική.

Λοιπόν @ΜιΛάμπρος, αυτό το βιβλίο μου άφησε ακριβώς την ίδια αίσθηση με σένα.
Έτοιμος ήμουν να το παρατήσω και να του χώσω και ένα 2άρι, αλλά όταν άρχισε να γίνεται αντιληπτή η ιδέα του συγγραφέα μου άρεσε και έτσι το τελείωσα.
Συμφωνώ πως είναι για φαν της μιλιταριστικής ΕΦ αλλά στο σύνολο του είναι ένα ικανοποιητικό ανάγνωσμα.

Spoiler

Που δεν θα ξαναδιάβαζα με την καμία!

 

[ΜιΛάμπρος]

Που δεν θα ξαναδιάβαζα με την καμία!

Έχεις πολύ δίκιο (ακόμα μια φορά) @Νικόλας Δε Κιντ: δεν διαβάζεται δεύτερη φορά. Θα έλεγα πως είναι ένα ανάγνωσμα για τους φανατικούς της ΕΦ που πρέπει να διαβαστεί, περισσότερο για "ιστορικούς" λόγους.

Δίνω ένα χάι φάιβ στον φίλο μου @Χρυσόστομος (για μιά ακόμη φορά) που το ανέφερε και με έβαλε στο τριπάκι να το πάρω.

Αυτό που κάνεις δεν είναι ωραίο @ΚρίτωνΓ. Επαινείς τις προτάσεις του @Χρυσόστομος και μας παροτρύνεις υπογείως να τις ακολουθούμε???!! Η χρεοκοπία είναι πιο κοντά από ποτέ...

 

[Χρυσόστομος]

Φίλε @ΚρίτωνΓ χαίρομαι που σου άρεσε..

@ΜιΛάμπρος ελα παρε αλλο ένα να το βάλεις πάνω στην στοιβα... θα σου κανει παρέα στην πτωχευση.. τουλαχιστον να εχεις να διαβαζεις όσο θα μένεις κατω απο την γεφυρα.

 

[ΜιΛάμπρος]

να εχεις να διαβαζεις όσο θα μένεις κατω απο την γεφυρα.

@Χρυσόστομος φυλακή έχουμε πει ότι θα μπω με την @Έλλη Μ να δηλώνει ότι θα φέρνει ταπεράκια
Άλλωστε, πρέπει να'χω ένα ασφαλές μέρος να αποθηκεύω τις κρέμες νυκτός. Οι γέφυρες είναι διαμπερείς και κινδυνεύουν να αλλοιωθούν απο τα φαινόμενα και το καυσαέριο.

 

[ΜιΛάμπρος]

Χρόνια πολλά σε όσες & όσους γιορτάζουν. Χρόνια πολλά και για την ημέρα.
Τελείωσα χθες τον Αμπντούλ Μπασούρ του Μούτις. Ας πω αρχικά πως ο Μούτις μου αρέσει ιδιαιτέρως. Τον είχα γνωρίσει από την τελευταία σκάλα του τραμπ στήμερ και είχα γοητευτεί. Ο λόγος του έχει μια κομψότητα, μια καλλιέπεια και μια ευγένεια, που δεν την καταλαβαίνεις με την πρώτη αλλά σου δημιουργεί την παραμυθητική αίσθηση ότι διαβάζεις κάτι όμορφο, ότι τα χρήματα που έδωσες επειδή άκουσες το βλήμα ΜιΛάμπρος από τη λέσχη.gr έπιασαν τόπο. Μοιάζει ο λόγος του Μούτις, θα'λεγα, σαν να κρύβει μια συστολή, σαν να σου προτείνει διακριτικά και λίγο ντροπαλά να σου διηγηθεί μια ιστορία που υποθέτει ότι δεν θα σε ενδιαφέρει. Κι όμως, η αφήγηση κυλάει αβίαστα, χωρίς λεκτικά πυροτεχνήματα και προσπάθειες εντυπωσιασμού, σαν κάτι που έρχεται φυσικά και δεν διακόπτει τη ροή της καθημερινότητάς σου.
Επιτρέψτε μου να παραθέσω ένα απόσπασμα:

Ο Αμπντούλ δεν χόρταινε να αποθαυμάζει το σχέδιο του πλοίου, το οποίο του δημιουργούσε τη νοσταλγία μιας εποχής που τη γνώριζε μονάχα από τις διηγήσεις των μεγαλυτέρων του στην ηλικία. Εκεί, απέναντι, βρισκόταν το καράβι των ονείρων του. Το "Νεμπίλ", που ήταν το τελευταίο του καπρίτσιο, ποτέ δεν είχε βρεθεί τόση πολλή ώρα μπροστά στα μάτια του κι ούτε του είχε εμφανιστεί σ΄ένα τέτοιο πλαίσιο ήρεμου αντικατοπτρισμού, άχρονου και υπνωτιστικού. Το φως άρχισε να εξασθενεί και ολόκληρος ο τόπος γύρω πήρε μια ελαφριά πορτοκαλιά απόχρωση που μεταλλάχτηκε αργά αργά προς ένα οπερετικό κόκκινο, που έσβησε κι αυτό, σπρωγμένο από την ξαφνική κι απότομη εισβολή της μεγάλης νύχτας των Τροπικών.

Πολύ όμορφο βιβλίο ο Αμπντούλ Μπασούρ (νομίζω καταλαβαίνετε τι θέλω να πω με το όμορφο). Διαβάζεις, διαβάζεις και δεν καταλαβαίνεις πως περνά η ώρα. Οι πιπεράτες ιστορίες δεν σε ενοχλούν, ούτε οι απατεωνιές των πρωταγωνιστών, γιατί παρουσιάζονται αμφότερες με μια συστολή και με μια φυσικότητα, απόρροια του χαρακτήρα των ηρώων. Αυτοί οι τελευταίοι, ευγενείς εκλεπτυσμένοι τυχοδιώκτες, καταδύονται στα σκοτεινά βάθη του κόσμου που περιβάλλει τη ναυτική ζωή με χάρη και φινέτσα, με στυλ και με μια ηθελημένη αφέλεια που μόνο μυθιστορηματικού χαρακτήρες μπορούν να έχουν.

Όμως εδώ εντοπίζεται το πρώτο πρόβλημα: για να διαβάσει κανείς τον Αμπντούλ Μπασούρ, θα ήταν καλό (αλλά όχι απαραίτητο) να έχει διαβάσει και τα υπόλοιπα βιβλία του Μούτις, επειδή περιστατικά και πρόσωπα εκείνων των βιβλίων εμφανίζονται, παρεμβάλλονται ή υπονοούνται εδώ και δένουν με την παρούσα ιστορία του Αμπντούλ. Το δεύτερο πρόβλημα: μόνο η τελευταία σκάλα και ο Αμπντούλ εκδόθηκαν από την Άγρα (προς την οποία τους τελευταίους λίγους μήνες δείχνω μια ιδιαίτερη προτίμηση). Άλλα τρία βιβλία του Μούτις που μεταφράστηκαν στην Ελληνική κυκλοφορούν από τον Ζαχαρόπουλο, γεγονός που (προσωπικά) με βάζει σε κάποια επιφυλακή αναφορικά με την ποιότητα των μεταφράσεων.
Βέβαια, είναι γνωστό τοις πάσι πόσο βλήμα είμαι (που θα καταλήξω φυλακή ή -ωιμέ!- κάτω από γέφυρα), που θα τα πάρω κι αυτά.

 

[Έλλη Μ]

Μοιάζει ο λόγος του Μούτις, θα'λεγα, σαν να κρύβει μια συστολή, σαν να σου προτείνει διακριτικά και λίγο ντροπαλά να σου διηγηθεί μια ιστορία που υποθέτει ότι δεν θα σε ενδιαφέρει. Κι όμως, η αφήγηση κυλάει αβίαστα, χωρίς λεκτικά πυροτεχνήματα και προσπάθειες εντυπωσιασμού, σαν κάτι που έρχεται φυσικά και δεν διακόπτει τη ροή της καθημερινότητάς σου.

Τον Μουτις κι εγώ τον εμαθα μέσα απο το χιονι του Αλμιράντε και θα συμφωνησω με την παράθεση παραπάνω, εμοιαζε με μια ιστορία που οντως ισως να μη με πολυενδιέφερε, για δυο λογους. Αφενος, οι αλληγορίες με τα ταξιδια στην καρδια της ζουγκλας δεν ειναι my cup of tea, αφετέρου, αν εχεις διαβασει (εγω, δηλαδη, ειναι δικη μου αποψη αυτό κι οχι θεσφατο) την καρδια του σκοτους και την καταπληκτικη ρουφηχτρα, εχεις διαβασει σχεδον τα παντα γυρω απο αυτό, με αποτελεσμα να μην μου δημιουργησει τη διαθεση να συνεχισω με άλλα βιβλία του, γνωριζοντας κι αυτό που γραφεις παρακάτω:

Όμως εδώ εντοπίζεται το πρώτο πρόβλημα: για να διαβάσει κανείς τον Αμπντούλ Μπασούρ, θα ήταν καλό (αλλά όχι απαραίτητο) να έχει διαβάσει και τα υπόλοιπα βιβλία του Μούτις, επειδή περιστατικά και πρόσωπα εκείνων των βιβλίων εμφανίζονται, παρεμβάλλονται [...]

Επιπλέον, η εκδοση του Ζαχαροπουλου τελικά ηταν και μαλλον θα ειναι παντοτε προβληματικη, ακομη και μικυ μαου να διαβασω

Πολύ όμορφο βιβλίο ο Αμπντούλ Μπασούρ (νομίζω καταλαβαίνετε τι θέλω να πω με το όμορφο). Διαβάζεις, διαβάζεις και δεν καταλαβαίνεις πως περνά η ώρα.

Το βιβλίο που διαβαζω τώρα (currently ) με κανει και αισθανομαι ακριβως αυτό που περιγράφεις. Kαθοταν πολλά χρονια στη βιβλιοθηκη και τις προαλλες που ηθελα να ξεκινησω ενα βιβλιο, διαβασα 20 σελιδες απο αυτό κι αλλες τοσες απο τον Τζουντ τον αφανη. Δεν μπορουσα να αποφασισω και τελικα κερδισε σε τυφλομυγα η Σωσα. Ενα κειμενο, σε πρωτο επιπεδο, αρκετα εβραϊκο, αλλά απιστευτα γοητευτικο και τραβηχτικο. Οπως λες και συ, περναν οι σελίδες αβίαστα.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τον Μουτις κι εγώ τον εμαθα μέσα απο το χιονι του Αλμιράντε

Καμιά φορά αναρωτιέμαι: υπάρχει βιβλίο που να μην έχεις διαβάσει/ξεφυλίσσει;

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

κι αλλες τοσες απο τον Τζουντ τον αφανη....

Μιλάμε για αριστούρρρρρρρρρρρρργημα!

Τον είχα γνωρίσει από την τελευταία σκάλα του τραμπ στήμερ

Κι εγώ το είχα διαβάσει κάποτε αυτό. Θυμάμαι μου άρεσε πολύ, απλά δε θυμάμαι και πολλά πράγματα...
Κάτι με ένα ερωτικό τρίγωνο ή μπορεί να κάνω και λάθος