Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;
- Thread starter Ειφφελ
- Start date
Τελείωσα χθες τον τρίτο αστυνόμο.
Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε, ούτε ότι δεν μου άρεσε. Ήταν αρκετά παράξενο, αρκετά ιδιαίτερο και αρκετά παράλογο ("διαφημίζεται" ως μια σπαρταριστή μαύρη κωμωδία του παραλόγου). Δεν ξέρω αν η μετάφραση της Ρένας Χατχούτ (εκδ. Γράμματα) θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Υπάρχουν πολλοί νεολογισμοί, επινοήσεις λέξεων και πολλές παράλογες λέξεις, που στο πρωτότυπο φαντάζομαι θα είναι απολαυστικές στην ανάγνωση. Εδώ, νιώθω ότι ήταν ΟΚ, σε μερικά σημεία τη βρήκα και πολύ καλή. Απο κει και πέρα, δεν είναι εύκολο βιβλίο, γενικά. Όποτε θελήσει η αγαπητή @Έλλη Μ να διαβάσει το δικό της αντίτυπο, θα το ξανασυζητήσουμε, νομίζω.
Το τελευταίο διάστημα έχω αναπτύξει την ανόητη συνήθεια να βλέπω βιβλιο-youtubers που διαβάζουν βιβλία ΕΦ. Ένα όνομα που συγκράτησα ήταν αυτό του Bob Shaw, ο οποίος έχει γράψει το Orbitsville, το οποίο και τελείωσα τις προηγούμενες ημέρες. Μου θύμισε αρκετά το Ringworld του Niven, το οποίο είχα αδικήσει σφόδρα (και με μάλωσε ο @Νικόλας Δε Κιντ), αλλά εξ όσων έχω καταλάβει από τη θέαση των βίντεο είναι πολύ σημαντικό βιβλίο, οπότε θα το ξαναδιαβάσω στη μετάφραση και στο πρωτότυπο και θα πάρω και τα sequel (γιατί είμαι μικρός κι ανόητος και μυαλό δεν βάζω).
).
Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε, ούτε ότι δεν μου άρεσε. Ήταν αρκετά παράξενο, αρκετά ιδιαίτερο και αρκετά παράλογο ("διαφημίζεται" ως μια σπαρταριστή μαύρη κωμωδία του παραλόγου). Δεν ξέρω αν η μετάφραση της Ρένας Χατχούτ (εκδ. Γράμματα) θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Υπάρχουν πολλοί νεολογισμοί, επινοήσεις λέξεων και πολλές παράλογες λέξεις, που στο πρωτότυπο φαντάζομαι θα είναι απολαυστικές στην ανάγνωση. Εδώ, νιώθω ότι ήταν ΟΚ, σε μερικά σημεία τη βρήκα και πολύ καλή. Απο κει και πέρα, δεν είναι εύκολο βιβλίο, γενικά. Όποτε θελήσει η αγαπητή @Έλλη Μ να διαβάσει το δικό της αντίτυπο, θα το ξανασυζητήσουμε, νομίζω.
Το τελευταίο διάστημα έχω αναπτύξει την ανόητη συνήθεια να βλέπω βιβλιο-youtubers που διαβάζουν βιβλία ΕΦ. Ένα όνομα που συγκράτησα ήταν αυτό του Bob Shaw, ο οποίος έχει γράψει το Orbitsville, το οποίο και τελείωσα τις προηγούμενες ημέρες. Μου θύμισε αρκετά το Ringworld του Niven, το οποίο είχα αδικήσει σφόδρα (και με μάλωσε ο @Νικόλας Δε Κιντ), αλλά εξ όσων έχω καταλάβει από τη θέαση των βίντεο είναι πολύ σημαντικό βιβλίο, οπότε θα το ξαναδιαβάσω στη μετάφραση και στο πρωτότυπο και θα πάρω και τα sequel (γιατί είμαι μικρός κι ανόητος και μυαλό δεν βάζω).
Εντάξει, καμία αντίρρηση για το ότι θέλησε να μοιάσει στον Άρχοντα. Δεν είναι κακό να υπάρχει ένα πρότυπο. Απλά, προτιμώ να μην μπαίνω στη διαδικασία σύγκρισης γενικά, επειδή κάποτε δημιουργούνται προκαταλήψεις ή προσδοκίες και ενδεχομένως αδικήσω αυτό που διαβάζω, γιατί, αν κάνουμε σύγκριση με τον Τόλκιν, ο Kay δεν έχει χτίσει έναν κόσμο, έχει "δανειστεί" στοιχεία ήδη υπάρχοντα σε πολιτισμούς και μυθολογίες. Ούτε έχει φτιάξει δικιά του γλώσσα, όπως ο Τόλκιν. Στη Φιόναβαρ φαίνεται ότι μιλάνε όλοι αγγλικά και καταλαβαίνονται μια χαρά. Σε κάθε περίπτωση, οι ενστάσεις μου είναι στα παρακάτω:
Έκανα έντονα τα γράμματα γιατί καταλαβαίνω ότι πρόκειται για μια "συρραφή" μύθων. Με μια πλατωνική ορολογία θα λέγαμε ότι είναι ο κόσμος των ιδεών απ'τον οποίο προκύπτει η πραγματικότητα (ή οι πραγματικότητες). Έχει συρράψει διάφορους κόσμους που αλληλοεπικαλύπτονται. Ως ιδέα δεν είναι καθόλου κακή. Απλώς, βρήκα πολύ ενοχλητικό το γεγονός ότι: (α) δεν έχει τονιστεί εμφαντικά ότι η Φιόναβαρ είναι πράγματι ο αρχετυπικός κόσμος -ίσως με την έμφαση που έδωσε ο Πλάτωνας στον κόσμο των Ιδεών; Δεν ξέρω, ίσως ζητάω πολλά- και (β) με ενόχλησε που οι 5 πρωταγωνιστές που είδαμε στο πρώτο βιβλίο μπήκαν τόσο εύκολα στη διαδικασία μεταφοράς απ΄τον έναν κόσμο στον άλλο και εξίσου εύκολα μπήκαν και στο πετσί του ρόλου τους. Δεν κρίνω την έμπνευση του συγγραφέα. Απλά το βρίσκω λίγο "κάπως" να είσαι φοιτητής που πηγαίνεις σε μια εκδήλωση, να ακολουθείς στο ξενοδοχείο του έναν παράξενο τύπο κι έναν νάνο που σε καλούν σε έναν άλλο κόσμο όπου περνάς με ένα ξόρκι, να πηγαίνεις σ'αυτόν τον άλλο κόσμο έτσι αψήφιστα και να ανακαλύπτεις ότι μπορείς να χειριστείς έναν πέλεκυ με την ευκολία που χειρίζεσαι ένα σετ μαχαιροπίρουνα. Ας πω ότι είναι εφηβικό όλο αυτό κι ότι είμαι γέρος και παράξενος (άρα γεροπαράξενος) για τέτοιου είδους πλοκές (αναιρώντας ταυτόχρονα τον εαυτό μου που είπα παραπάνω ότι είμαι μικρός κι ανόητος
).Αυτό δεν διευκρινίζεται κάπου -ευχαριστώ που το αναφέρεις!!-κι αν δεν υπάρχει αυτή η γνώση μοιραία γράφει κανείς αρλούμπες σαν και τη δική μου.
@ΜιΛάμπρος ξερεις τι; Τα παραπανω που λες τα ψιλοπαρατηρησα κι εγω και με ειχαν ψιλοενοχλήσει κι εμενα. Και οντως, ο πρωτος τομος που διαβασα φαινοταν οτι ειχε ενα καποιο βαθος, αλλα δε μου φανηκε οτι ολη η τριλογια θα αντεχε στην συγκριση, και δε συνεχισα.
Ljosalfar (light elves) ειναι ημι-θεικος λαος της γερμανικης μυθολογιας που δεν περιγραφονται ομως επαρκως για να ξερουμε τι ειναι και να αντλησουμε καποια αρχετυπα, εκτος του οτι ειναι φωτεινα οντα. Απο αυτα εμπνευστηκε ο Τολκιν. Αυτα του Kay πατανε βεβαια στο αρχετυπο που εστησε ο Τολκιν, δανειζομενος ομως το πρωτοτυπο ονομα (φανταζομαι αλλαξε το ljos σε lios για να αποτρεψει καποιον αγγλοφωνο απο το να το διαβασει "λτζος"). Βασικα η περιγραφη και η "αυρα" που υπηρχε γυρω απο τους liosalfar ηταν απο τα λιγα πραγματα που εκτιμησα στο βιβλιο.
Ljosalfar (light elves) ειναι ημι-θεικος λαος της γερμανικης μυθολογιας που δεν περιγραφονται ομως επαρκως για να ξερουμε τι ειναι και να αντλησουμε καποια αρχετυπα, εκτος του οτι ειναι φωτεινα οντα. Απο αυτα εμπνευστηκε ο Τολκιν. Αυτα του Kay πατανε βεβαια στο αρχετυπο που εστησε ο Τολκιν, δανειζομενος ομως το πρωτοτυπο ονομα (φανταζομαι αλλαξε το ljos σε lios για να αποτρεψει καποιον αγγλοφωνο απο το να το διαβασει "λτζος"). Βασικα η περιγραφη και η "αυρα" που υπηρχε γυρω απο τους liosalfar ηταν απο τα λιγα πραγματα που εκτιμησα στο βιβλιο.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Τελειωσα ενα βιβλιο της Γιουρσεναρ, τη σμίλη του χρόνου, που δεν ηταν μυθιστόρημα, παρα μια συλλογή αρθρων, σχολίων και αφιερωμάτων που καλυπτουν τεράστιο ευρος, τόσο γεωγραφικά, οσο και χρονικά αλλά και θεματικα - από την ανατολή του Χριστιανισμού έως ανησυχίες για την πορεία του ιστορικου μυθιστορήματος (επικεντρωμένη στον σχολιασμό των δικών της) και από το αποτυπωμα που αφηνει ο χρόνος στην τέχνη εως τις ιαπωνικές δυναστειες και τους ήρωες τους.
Αυτό ειναι το τριτο βιβλίο της που διαβάζω. Η Γιουρσεναρ ειχε μια πενα απίστευτου εκτοπίσματος, αναλογη της προσωπικότητάς της και δεν μπορώ να βρω καμια αλλή γυναικα συγγραφέα να τη συναγωνιζεται. (Οχι οτι εχω εντρυφησει και σε πολλές, ίσως μονο την Ερπενμπεκ να εχω διαβασει επισταμμένα). Οπως επισης, εκτοπίζει και πάρα πολλους αντρες συγγραφείς.
Κατα τη γνωμη μου, προκειται για τεράστια συγγραφεα.-
Αυτό ειναι το τριτο βιβλίο της που διαβάζω. Η Γιουρσεναρ ειχε μια πενα απίστευτου εκτοπίσματος, αναλογη της προσωπικότητάς της και δεν μπορώ να βρω καμια αλλή γυναικα συγγραφέα να τη συναγωνιζεται. (Οχι οτι εχω εντρυφησει και σε πολλές, ίσως μονο την Ερπενμπεκ να εχω διαβασει επισταμμένα). Οπως επισης, εκτοπίζει και πάρα πολλους αντρες συγγραφείς.
Κατα τη γνωμη μου, προκειται για τεράστια συγγραφεα.-
Το εχω στα σχετικοάμεσα σχέδια.
Θα πρότεινα την Ούρσουλα Λε Γκέν και οπωσδήποτε την Λέσινγκ.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Εχω προσπαθησει να διαβασω τον αναρχικό τόσες φορές όσοι και οι κόσμοι του
αλλά δεν τα βρήκαμε τα κορίτσια. Τι να σου πω, το εχω στο ράφι ακομη. Δεν ξερω για πόσο. 
Την Λέσινγκ; Ναι. Παραδόξως, την αγνοώ πλήρως, αλλά ΝΑΙ.
Κι εσυ αγνοησε αυτό το ελιτίστικο που θα διαβάσεις, να, τωρα!!! ότι αΝφιβάλλω πως οποιαδηποτε μπορει να συγκριθει με τη Γιουρσεναρ. Ετσι, αστοιχειωτα στο γράφω, για να πεταξεις κανενα ζαρζαβατικούλι. Στοιχειοθετημένα.
δύο
Την Λέσινγκ; Ναι. Παραδόξως, την αγνοώ πλήρως, αλλά ΝΑΙ.
Κι εσυ αγνοησε αυτό το ελιτίστικο που θα διαβάσεις, να, τωρα!!! ότι αΝφιβάλλω πως οποιαδηποτε μπορει να συγκριθει με τη Γιουρσεναρ. Ετσι, αστοιχειωτα στο γράφω, για να πεταξεις κανενα ζαρζαβατικούλι. Στοιχειοθετημένα.
Πετάω ένα icebergνα πεταξεις κανενα ζαρζαβατικούλι. Στοιχειοθετημένα.
Ο αναρχικός είναι tricky, πράγματι. Δεν επιμένω ωστόσο.
Θα επιμείνω για τη Λέσινγκ, που τη βρίσκω εξαιρετική. Όσο για τη Γιουρσενάρ, έχω χρόνια την άβυσσο στα υπόψιν.
Ίσως ήρθε η ώρα...
Έιναι περιττό να πω, κάνοντας edit, ότι έχω καεί πλήρως με τις αγορές και τις αναγνώσεις. Ξεκίνησα πσες τον Βιτγκεσταϊν και έχω καταενθουσιαστεί.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Α, εχω διαβασει καμια 80αρια σελιδες (πολύ γοητευτικη προσωπικοτητα), αλλά το αφησα, γιατι ανεβλυζε μια δυσαρεστη οσμή απο το βιβλίο.
Τι να κανω; να το λουσω με αρωμα;!
A propos, εχοντας μια μικρη ιδεα από τις επιλογές σου και το ευρος τους, ειμαι σχεδόν βεβαιη ότι θα σου ταιριαξει η Γιουρσεναρ.
Διάβασα πριν κάποιες μέρες το "ο άνδρας που μπερδεψε την γυναίκα του με ένα καπέλο". Πολύ ωραίο βιβλίο, ιδιαίτερα το κεφάλαιο "ταξίδια", όπου μιλάει για την εισβολή αναμνήσεων με τρόπο που βιωνεται σαν μια άλλη πραγματικότητα από τον ασθενή στο παρόν. Πχ μια ασθενής νομίζει πως "ακούει" τραγούδια που γνώριζε στο παρελθόν, αλλά η μουσική που ακούει δεν υπάρχει στο περιβάλλον της αλλά μέσα στο μυαλό της. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι το πιο γοητευτικό και μυστήριο όργανο που έχουμε. Πάντα μου άρεσε η ψυχολογια και είχα αποφασίσει να ερευνήσω τις ψυχικές διαταραχές, ειδικά την σχιζοφρένεια, σκεπτόμενη ότι ίσως υπάρχουν ψήγματα μιας άλλης πραγματικότητας στην εκδήλωσή τους. Δεν ήρθε ποτέ σε πέρας η έρευνα. Για αυτό χαίρομαι διπλά που διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο και είδα ότι και ο συγγραφεας μοιράζεται παρόμοιες πεποιθήσεις. Μου άρεσε ο τρόπος που προσεγγιζε τους ασθενείς του, ανθρώπινα χωρίς την ψυχροτητα της επιστήμης. Αναφέρει επίσης πως ήλπιζε σε μια ρομαντική επιστήμη στο μέλλον, άποψη που διατύπωσε πρώτα ένας (διακεκριμένος) συνάδελφος του, ο Luria αν θυμάμαι καλά. Διαβάζω με πολύ ευχαρίστηση τέτοια βιβλία.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Ανέλπιστα πάρα πολύ καλο το βιβλίο του Μαρίας, Καρδιά τόσο άσπρη, ενα βιβλίο με αρχή-μέση-τέλος, σαφή πλοκή κλιμακούμενης εντασης και εξαιρετης μεθοδολογίας, στο επικεντρο του οποιου στεκουν οι σχέσεις και ο λόγος, η παρατήρηση, η επικοινωνία και τα μυστικά, οι υποχρεώσεις κι οι καταναγκασμοι, η ερμηνεια κι η μεταφραση, δοσμένα μεσα απο μακροπεριοδο λογο που αποτυπώνουν τις σκέψεις του ήρωα, οι οποιες σκεψεις του φαινεται να γεννόνται, όταν ξεκινά η αποτύπωσή τους στο χαρτι. Douze points.
@Εστελλ σχετικά
- Ποίος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα του Χάντον Μαρκ, με ήρωα ένα δεκαπεντάχρονο στο φάσμα του αυτισμού,
- Αυτοκίνητο συσπασιόν του Στυλιανού Σκαρλάτου, με ενήλικο ήρωα,
- Εξηγόντας τον εγκέφαλο ΡΑΣΕΛ ΡΙΤΣΙ, ΝΤΙΟΥΑΡ ΑΡΘΟΥΡ το είχα διαβασει παλαιά, εξαιρετικό αν το βρεις πουθενά.
Επίσης ένα πολύ ωραία ντοκυμαντέρ με τον Κρις Πάκαμ (Chris Packham), παρουσιαστής και φυσιοδίφης με Άσπεργκερ, ίσως να το είχα δει στο ertflix.
- Ποίος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα του Χάντον Μαρκ, με ήρωα ένα δεκαπεντάχρονο στο φάσμα του αυτισμού,
- Αυτοκίνητο συσπασιόν του Στυλιανού Σκαρλάτου, με ενήλικο ήρωα,
- Εξηγόντας τον εγκέφαλο ΡΑΣΕΛ ΡΙΤΣΙ, ΝΤΙΟΥΑΡ ΑΡΘΟΥΡ το είχα διαβασει παλαιά, εξαιρετικό αν το βρεις πουθενά.
Επίσης ένα πολύ ωραία ντοκυμαντέρ με τον Κρις Πάκαμ (Chris Packham), παρουσιαστής και φυσιοδίφης με Άσπεργκερ, ίσως να το είχα δει στο ertflix.
@Αδριανός Ζωγράφος Ευχαριστώ πολύ για τις προτάσεις!
Τελειωσα το "Μην πεις λέξη" το οποίο μπαινει ανετα και επάξια στα 3 καλυτερα ιστορικά βιβλία που έχω διαβάσει. Εκπληκτικό βιβλίο, συναρπαστικό, εξαιρετικά καλογραμμένο που σε καθηλωνει. Ο συγγραφέας καταγράφει εμπεριστατωμένα και με επάρκεια την αιματοβαμμένη τριακονταετή περίοδο των Ταραχων στην Β.Ιρλανδια που έληξε με την ειρηνευτική Συμφωνία της Μεγαλης Παρασκευης αλλα και τα χρόνια που ακολουθησαν. Μία περιοδος που εμεινε στην ιστορια με το ονομα "Ταραχες" όρος που δεν αποδίδει ουτε στο ελάχιστο το μακελειο που συντελεστηκε. Ουσιαστικά επροκειτο για εμφύλιο πόλεμο. Ειναι το απολυτο βιβλίο για οποιον θέλει να μαθει τα γεγονότα της συγκεκριμενης περιόδου με πολυετή ερευνα απο πλευρας του συγγραφέα και πληθωρα πηγων. Πραγματικά ο Πάτρικ Ραντεν Κιφ πετυχε εναν συγγραφικό άθλο.
Τελείωσα σήμερα την βιογραφία του Wittgenstein.
Καταρχάς, τρομερή δουλειά. Εκτενή αποσπάσματα ημερολογίων του ίδιου του Wittgenstein αλλά και όσων τον συναναστράφηκαν, συνεντεύξεις κλπ. Επιπλέον, δίνεται μια αρκετά ικανοποιητική εικόνα των ιστορικών γεγονότων πριν τον Α΄ Π.Π., κατά τον μεσοπόλεμο, τον Β΄ Π. Π. και μετά (ως το 1951, χρονιά θανάτου του Wittgenstein).
Από κει και πέρα, είναι σχετικά δύσκολο βιβλίο. Όχι επειδή έχει πολλές φιλοσοφικές αναφορές (που έχει αρκετές), αλλά επειδή ο Monk προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα πώς διαμορφώθηκε η φιλοσοφία του Wittgenstein ή πώς η ζωή του συμβαδίζει με τη σκέψη του. Το έχει καταφέρει, κατά τη γνώμη μου. Η δυσκολία όμως έγκεται στο ότι το βιβλίο είναι εκτενέστατο (600 μεγάλες σελίδες) και οι πληροφορίες πάρα πολλές: αποσπάσματα από ημερολόγια & σημειωματάρια (του ίδιου του Wittgenstein ή άλλων), αποσπάσματα από βιβλία, συνεντεύξεις ανθρώπων που φιλοξένησαν τον Wittgenstein, κλπ. Όλα αυτά το καθιστούν κομματάκι κουραστικό. Δεν χάνεται επ΄ουδενί το ενδιαφέρον για τον βιογραφούμενο, τον κύκλο μαθητών, φίλων, συνεργατών και την εποχή τους. Απλά, είναι κοπιαστική η ανάγνωσή του.
Σε κάθε περίπτωση, η προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου υπήρξε μοναδικά εκπληκτική και εκπληκτικά μοναδική. Ακόμα κι αν κανείς δεν ενδιαφέρεται (ή δεν καταλαβαίνει, όπως εγώ) για την φιλοσοφική σκέψη του Wittgenstein, το βιβλίο είναι εξαιρετικό.
Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα και τη χρησιμότητα των άχρηστων γνώσεων του Ordine, ένα μικρό και πολύ συμπαθητικό βιβλιαράκι σε μια πολύ προσεγμένη δίγλωσση έκδοση από την Άγρα -την οποία συνειδητοποιώ ότι αγαπώ ιδιαιτέρως για τα όσα προσφέρει.
Καταρχάς, τρομερή δουλειά. Εκτενή αποσπάσματα ημερολογίων του ίδιου του Wittgenstein αλλά και όσων τον συναναστράφηκαν, συνεντεύξεις κλπ. Επιπλέον, δίνεται μια αρκετά ικανοποιητική εικόνα των ιστορικών γεγονότων πριν τον Α΄ Π.Π., κατά τον μεσοπόλεμο, τον Β΄ Π. Π. και μετά (ως το 1951, χρονιά θανάτου του Wittgenstein).
Από κει και πέρα, είναι σχετικά δύσκολο βιβλίο. Όχι επειδή έχει πολλές φιλοσοφικές αναφορές (που έχει αρκετές), αλλά επειδή ο Monk προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα πώς διαμορφώθηκε η φιλοσοφία του Wittgenstein ή πώς η ζωή του συμβαδίζει με τη σκέψη του. Το έχει καταφέρει, κατά τη γνώμη μου. Η δυσκολία όμως έγκεται στο ότι το βιβλίο είναι εκτενέστατο (600 μεγάλες σελίδες) και οι πληροφορίες πάρα πολλές: αποσπάσματα από ημερολόγια & σημειωματάρια (του ίδιου του Wittgenstein ή άλλων), αποσπάσματα από βιβλία, συνεντεύξεις ανθρώπων που φιλοξένησαν τον Wittgenstein, κλπ. Όλα αυτά το καθιστούν κομματάκι κουραστικό. Δεν χάνεται επ΄ουδενί το ενδιαφέρον για τον βιογραφούμενο, τον κύκλο μαθητών, φίλων, συνεργατών και την εποχή τους. Απλά, είναι κοπιαστική η ανάγνωσή του.
Σε κάθε περίπτωση, η προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου υπήρξε μοναδικά εκπληκτική και εκπληκτικά μοναδική. Ακόμα κι αν κανείς δεν ενδιαφέρεται (ή δεν καταλαβαίνει, όπως εγώ) για την φιλοσοφική σκέψη του Wittgenstein, το βιβλίο είναι εξαιρετικό.
Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα και τη χρησιμότητα των άχρηστων γνώσεων του Ordine, ένα μικρό και πολύ συμπαθητικό βιβλιαράκι σε μια πολύ προσεγμένη δίγλωσση έκδοση από την Άγρα -την οποία συνειδητοποιώ ότι αγαπώ ιδιαιτέρως για τα όσα προσφέρει.
Εμείς οι καμένοι με τις βιογραφίες αδυνατούμε να μην πεταγόμαστε εκεί που δε μας σπέρνουν. Έλα όμως που στο παρελθόν είχα την ανόητη ιδέα ότι κάτι θα καταλάβω για τον Βίτγκενσταϊν διαβάζοντας σχετικά βατά πράγματα, και προφανώς δεν πολυκατάλαβα πολλά, οπότε είπα να σώσω το genre της βιογραφίας στο μυαλό μου. Έτσι, το αμέσως επόμενο ανάγνωσμά μου ήταν αυτό, και τολμώ να πω ότι ήταν από τα πιο συναρπαστικά βιβλία που έχω διαβάσει. Οπότε, το αφήνω εδώ, να βρίσκεται...
Α, και αυτό. Μόνο στα αγγλικά, υποθέτω, αλλά τρομερό όπως και να έχει.
Α, και αυτό. Μόνο στα αγγλικά, υποθέτω, αλλά τρομερό όπως και να έχει.
Μόλις τελείωσα το Hold on to your kids : Why parents need to matter more than peers / Gordon Neufeld & Gabor Mate. Ένα υπέροχο βιβλίο για τη γονεϊκότητα, τη σχέση ανάμεσα στους γονείς & το παιδί, την ουσιαστική και βαθύτερη σημασία της στη ζωή του παιδιού Και μετέπειτα ενήλικα, και φυσικά τη σχέση του παιδιού με τους συνομηλίκους του. Μου το πρότεινε μια γνωστή όταν γεννήθηκε το μωρό μας και τώρα που είναι πλέον 3 και οι σχέσεις με τους φίλους του έχουν ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας του (και της δικής μας) ένιωσα ότι ήταν η στιγμή! Η γνωστή που μου το πρότεινε δεν έχει παιδιά και πράγματι είναι καταπληκτικό βιβλίο ανεξάρτητα εάν έχει κανείς παιδιά ή όχι! Και δεν υπάρχει κατάλληλη στιγμή, αξίζει να διαβαστεί από όλους και σε κάθε περίοδο της ζωής του καθενός .
Δες και αυτό το user manual