Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

[Νικόλας Δε Κιντ]

Τελείωσα τη συλλογή διηγημάτων του Χατζή!
Ήταν εξαιρετική.
Διαβάζοντας κάθε ιστορία, αισθανόμουν πως ήμουν μέρος της επαρχιακής Ελλάδας της δεκαετία του '40. Ο Χατζής με τη γραφή του με έκανε να ταυτίζομαι με τους χαρακτήρες των ιστοριών, με τα βάσανα τους και τις αναζητήσεις τους.
Δεν περίμενα ότι θα μου άρεσαν τόσο πολύ!

 

[ΜιΛάμπρος]

Δεν μπορω να διανοηθω οτι θα διαβασω με την ιδια ευχαριστηση και θα μου προκαλεσουν την ιδια αναστατωση βιβλια και συγγραφεις που διαβαζα στα 20.

Σ'αυτό συμφωνούμε.
Η ιδέα, βέβαια, ήταν η εξής: νιώθω ότι θα εκτιμούσα τη δασκάλα αν την διάβαζα στα 15-16 για τον χψω λόγο.
Τώρα που τη διάβασα στα 43, κι ενώ είναι σημαντικό έργο και σημαντικός συγγραφέας για τα ελληνικά γράμματα, βρίσκω πολλά "κενά". Αρκετή φλυαρία που δεν εξυπηρετεί τον απώτερο σκοπό του βιβλίου. Ή φλυαρία που προσπαθεί να αποτυπώσει μια εποχή και μια συναισθηματική κατάσταση ενός ανθρώπου που βίωσε από πρώτο χέρι κι από μέσα τη Μικρασιατική καταστροφή.

Δεν αναρωτιέμαι γιατί συμβαίνει αυτό (πάνω-κάτω ξέρω γιατί) Ούτε με προβληματίζει η ευχαρίστηση ή η αναστάτωση (που κι εδώ έχω τα θεματάκια μου). Προβληματίζομαι για τη στάση μου απέναντι στο σημαντικό έργο ενός σημαντικού έλληνα συγγραφέα.
Αυτό

 

[Αδριανός Ζωγράφος]

Διηγήματα (δεν έχει άλλον τίτλο, παλαιά έκδοση) του Λουίτζι Πιραντέλλο. Ωραία γραφή, πολύ ζωντανή. Οι ιστορίες είναι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, από τραγικές έως ευτράπελες και χιουμοριστικές. Ο συγγραφέας έχει μελετήσει βαθειά την ανθρώπινη φύση και έχει σκιαγραφήσει ιδιαίτερα πειστικά κάθε χαρακτήρα. Επιπλέον ο αναγνώστης παίρνει μια πολύ ζωντανή εικόνα του φτωχού Ιταλικού νότου στα χρόνια πριν το μεγάλο πόλεμο.

"Πρώιμοι πελαργοί" και "Το χωράφι της μάνας", αμφότερες νουβέλες, του Τζιγκίζ Αϊτμάτοβ.
Στο πρώτο, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έφηβοι μαθητές της Κιργιζίας, της φτωχής πρώην νομαδικής επαρχίας της ΕΣΣΔ, επιστρατεύονται για να γίνουν γεωργοί, με σκοπό τον εφοδιασμό του μετώπου.
Στο δεύτερο, πάλι στην ίδια ιστορική περίοδο, μια μάνα, ένα χωράφι που μιλάει, ο πόλεμος, η στέρηση, τραγωδία αλλά και η ελπίδα, παρελαύνουν με ένα μοναδικό τρόπο στο φόντο της σκληρή και άγριας φύσης, και που περιγράφει με μοναδικό τρόπο ο συγγραφέας. Κείμενο βαθιά αντιπολεμικό, με πίστη στη δύναμη του ανθρώπου και στη σοφία της φύσης. Υπέροχο.

"Σκακιστική νουβέλα" του Στέφαν Τσβάιχ.
Μια νουβέλα που δε σε αφήνει να την αφήσεις. Δεν ήθελα να τελειώσει. Εκπληκτική πραγματεία για τα αποτελέσματα του εγκλεισμού και της απομόνωσης και της προσπάθειας του μυαλού να αντισταθεί στις ανακριτικές μεθόδους και στη θανάσιμη πλήξη του κενού. Κατάδυση στις πιο επικίνδυνες παρυφές του μυαλού, εκεί όπου τα όρια της τρέλας γίνονται δυσδιάκριτα, και που η τελευταία καραδοκεί σε κάθε στιγμή που ο ελεύθερος πλέον πρώην κατάδικος τολμά να ξαναπροσεγγίσει. Όλα αυτά σε άμεση συσχέτιση με το σκάκι. Ευφιές.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα το ένα παιδί στον ουρανό.

Δεν το κατάλαβα.
Υπήρχε μια ιστορία, είχε αίσιο τέλος, αλλά δεν κατάλαβα τι ακριβώς έγινε στο τέλος, ούτε κατάλαβα το σχέδιο του ενός εκ των δυο βασικών πρωταγωνιστών, ούτε γιατί συνέβη κάπως έτσι, ούτε πήρα εξήγηση γιατί επιλέχθηκε μια συγκεκριμένη σκηνή από το παρελθόν του ενός για να αποτελέσει το ευτυχές τέλος της όλης υπόθεσης κλπ κλπ. Δεν πιστεύω ότι ήταν θέμα μετάφρασης. Νομίζω ήταν θέμα δομής. Τη βρήκα κομματάκι αποδομημένη. Μερικές φορές ένιωσα ότι πολλά πράγματα δεν κολλάγανε, ότι θα μπορούσαν να εξηγηθούν περισσότερο. Υπάρχουν διάλογοι (που τείνουν να είναι μονόλογοι που με τη σειρά τους τείνουν να είναι εσωτερικοί μονόλογοι) πολύ εξιδανικευμένοι, πολύ τέλειοι για να είναι αληθινοί. Οι αναδρομές σε (άσχετα) γεγονότα του (άσχετου) παρελθόντος των πρωταγωνιστών (που με κάνουν να πιστέψω ότι είναι αναδρομές στο παρελθόν του συγγραφέα) ήταν πιο συχνές απ'όσο θα'θελα και είναι ξεκάρφωτες -για να μην πω σουρεαλιστικές. Προφανώς δεν εξυπηρετούσαν πάντα την πλοκή.
Νομίζω ότι ο Carroll θέλησε να γράψει κάτι βαθειά υπαρξιακό. Μπορεί και να το κατάφερε, προσωπικά δεν το κατάλαβα.

Αυτό που κατάλαβα, απ'την άλλη, είναι ότι με εκνευρίζουν αφάνταστα καταστάσεις όπου εμφανίζονται αγγελάκια και διάφορες άλλες μεταφυσικές προσωπικότητες και ο κόσμος αντιδρά σαν να συμβαίνει κάθε μέρα και σαν να έχει ο κάθε κοινός θνητός τη ψυχραιμία να ρωτά το υπερφυσικό πλάσμα διάφορα, και να τσαντίζεται κιόλας όταν δεν παίρνει τις απαντήσεις που θέλει. Μου θυμίζουν πολύ έντονα τον ενοχλητικά πολύ κακό Stephen King σε κάτι πατάτες που'χει γράψει, όπου ο ουρανός σκίζεται στα δυο και κατεβαίνουν σεραφείμ και χερουβείμ και νεφελίμ και το κακό συναπάντημα κι ο Μπόμπ ή ο Τζέφ απ'το Μπάνγκορ του Μεϊν (δεν υπάρχουν άλλες πολιτείες στο σύμπαν του S. King) σκέφτεται το αυτοκόλλητο που έχει στην καρότσα απ'το φορτηγάκι του που γράφει "Beware demons! Good Lord's on my side today".
Έχω μεγαλώσει πολύ για κάτι τέτοια...

 

[Έλλη Μ]

Τελείωσα τον θεό Κονανο του Κοντογλου, τρεις ιστορίες με δαιμονια, τελωνια κλπ απο τις οποιες απουσιάζει ουσιαστικη πλοκη. Η ομότιτλη (κι η πιο ενδιαφερουσα) περιγράφει τις προσπάθειες μιας ομαδας προσκυνητών να φτασουν σε ενα μοναστηρι οπου θα κριθουν οι ψυχες τους. Απο τη στιγμη που ξεκινανε εως τη στιγμη που φτάνουν, πεφτοσηκώνονται σε διαφορα μερη. Αυτό. Περπατανε, καταλυουν καπου, περιγραφεται ο τοπος, κοιμουνται, ξυπναν, περπατάνε, καταλυουν κλπ κλπ. Η τριτη, η αμεσως πιο ενδιαφερουσα, ειναι αναδρομη σε πολεμους τηςΑνατολής.

Κατανοω την εποχή που το εγραψε ο Κοντογλου, καθως τον σκληρο και παραβολικο του λόγο. Ο συνδυασμος, ομως, γλώσσας και περιεχομένου, για μενα λειτουργησε ασχημα, δηλαδή καθολου. Μου ηταν εντελως δυσαρεστο και με ενοχλησε αρκετα.

 

[ΚρίτωνΓ]

τέλειωσα τη Γυναίκα του Λωτ. Μόνο καλά λόγια έχω να πω για τη Μπρυραζοπούλου. Ήδη ζαχαρώνω την τριλογία.
@Νικόλας Δε Κιντ και @Έλλη Μ ευχαριστώ πολύ πολύ για την πρόταση. Είχα καιρό να νιώθω αυτό το συναίσθημα που από τη μία σε τρώει να δεις τι γίνεται παρακάτω, από την άλλη θες να κρατήσει όσο το δυνατό πιο πολύ.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα την παναγιά τη γοργόνα του Μυριβήλη.
Αρκετά πιο ωραίο σε σχέση με τη δασκάλα με τα χρυσά μάτια, πιο λυρικό αλλά και πιο ανθρώπινο, κατά κάποιο τρόπο -χωρίς δηλαδή την εξιδανίκευση της δασκάλας που σε μερικά σημεία μου φάνηκε υπερβολική. Ωραίο. Ωραίο.

Θυμήθηκα, επίσης, ότι πρέπει να ξαναδιαβάσω τον άρχοντα των μυγών και αυτό μου έφερε μια κάποια μελαγχολία, γιατί είναι πολλά (τελικά) τα βιβλία που θέλω να ξαναδιαβάσω. Το αναφέρω αυτό γιατί τελείωσα και το σοκαριστικό τίποτα της Teller. Είναι φρικτό, είναι προβοκατόρικο, είναι ενοχλητικό. 170 σελίδες, διάβασμα μιας βραδιάς (δεν έβαλα καν σελιδοδείκτη!), λες, αλλά κυλούν αργά και βασανιστικά, γιατί πολύ απλά δεν θες να πας παρακάτω να δεις τι θα κάνουν τα παλιόπαιδα. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν με το βιβλίο αυτό η συγγραφέας θέλει πράγματι να πυροδοτήσει κάποιον φιλοσοφικό διάλογο σχετικά με τον μηδενισμό (όπως διάβασα δεξιά-αριστερά) ή απλά αν το'χει γράψει για να ταράξει τα νερά και να πουλήσει. Έχω αποφασίσει όμως να το τοποθετήσω σε κάποιο πολύ ψηλό ράφι, να μην το φτάνει κανείς (ούτε γω) για να μη το δω για κάμποσο καιρό και να μην το δει και κανας άλλος άνθρωπος και πάθει τίποτα.

Κάνω ότι δεν διαβάζω αυτά που γράφετε για τη Μπουραζοπούλου γιατί πρέπει να κάνω οικονομία για τον οδοντίατρο και να τελειώσω και τις τρεις στοίβες που είναι πάνω στο κομοδίνο μου...

 

[Έλλη Μ]

@ΚρίτωνΓ Πολυ χαίρομαι που σου αρεσε, αν και οι ευχαριστίες ανηκουν στον @Νικόλας Δε Κιντ που στο πρότεινε. Η τριλογια ειναι πολυ ωραια στο συνολο, το τρίτο βιβλιο ειναι καπως υποδεεστερο -κατα τη γνωμη μου- αλλα διαβαζεται πολυ ανετα και ευκολα.

Κάνω ότι δεν διαβάζω αυτά που γράφετε για τη Μπουραζοπούλου γιατί πρέπει να κάνω οικονομία για τον οδοντίατρο και να τελειώσω και τις τρεις στοίβες που είναι πάνω στο κομοδίνο μου...

Να θυμασαι:

1. Προεχει η στοματικη υγιεινή
2. Επεται η μειωση των αδιαβαστων στο κομοδινο
3. Εχω ακομη δυο αδιαβαστα της Μπουραζοπουλου οποτε εχεις χρόνο μεχρι να τα διαβασω και να καταληξεις να τα παρεις οοοοαλα!!

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Ήδη ζαχαρώνω την τριλογία.

Και πολύ καλά κάνεις!!!

Προσωπικά βάζω κατά σειρά προτίμησης 2-1-3! @Έλλη Μ

 

[Μίζεραμπλ λάη]

Τελείωσα τον θεό Κονανο του Κοντογλου, τρεις ιστορίες με δαιμονια, τελωνια κλπ απο τις οποιες απουσιάζει ουσιαστικη πλοκη. Η ομότιτλη (κι η πιο ενδιαφερουσα) περιγράφει τις προσπάθειες μιας ομαδας προσκυνητών να φτασουν σε ενα μοναστηρι οπου θα κριθουν οι ψυχες τους. Απο τη στιγμη που ξεκινανε εως τη στιγμη που φτάνουν, πεφτοσηκώνονται σε διαφορα μερη. Αυτό. Περπατανε, καταλυουν καπου, περιγραφεται ο τοπος, κοιμουνται, ξυπναν, περπατάνε, καταλυουν κλπ κλπ. Η τριτη, η αμεσως πιο ενδιαφερουσα, ειναι αναδρομη σε πολεμους τηςΑνατολής.

Κατανοω την εποχή που το εγραψε ο Κοντογλου, καθως τον σκληρο και παραβολικο του λόγο. Ο συνδυασμος, ομως, γλώσσας και περιεχομένου, για μενα λειτουργησε ασχημα, δηλαδή καθολου. Μου ηταν εντελως δυσαρεστο και με ενοχλησε αρκετα.

Πρέπει να έχει επηρεαστεί πολύ από Πόε ο Κόντογλου

 

[Έλλη Μ]

Πρέπει να έχει επηρεαστεί πολύ από Πόε ο Κόντογλου

Ενδεχομένως, οπως κι απο τον Λαβκραφτ (οπως διαβαζα). Απο τον πρωτο απέχει παρα πολύ, κατα τη γνωμη μου. Ο Ποε εγραφε ολοκληρωμένα, ειχε πλοκή, ειχε κλιμάκωση η αφήγησή του και ειχε κάτι αποκοσμο, χωρις να με ενοχλεί.
Απο τον δευτερο, δεν θυμαμαι, δεν εχω ξαναδιαβασει Λαβκραφτ απο τα φοιτητικά μου χρόνια. Ασε που δεν με κερδισε και ποτε

 

[Έλλη Μ]

Στον φιλοξενουμενο υπάρχουν τα εξής συστατικά:

• Μια παρέα πέντε ανθρώπων, ενας ομιλος, κάπου στη μεση ηλικία που προσεγγίζουν έναν φοιτητη αρχαιολογίας για να τον χρησιμοποιήσουν ως αντικειμενο παρατήρησης, αφού τον απομονωσουν σε ένα ξενοδοχείο -εθελοντικα.
• Μια αρχαία, ελληνική θεότητα, της οποιας αγνοουσαμε παντελώς την «υπαρξη», προστάτιδα των μυστικών.
• Ένα χειρόγραφο του 10ου αιώνα
• Μια Αλίκη, που κατεβαίνει στα υπόγεια, like down the rabbit hole.
• Έναν Ηλία, πανέμορφο σαν τον Ντόριαν Γκρέυ
• Έναν φόνο αισθητικής Οσκαρ Ουάιλντ
• Noir μυστήριο που ξεδιπλώνεται σαν τον Κιτρινο Φακελο, χωρις να ειναι αστυνομικο μυθιστόρημα ή περιπετεια.
• Τα γεγονότα που περιγράφονται απέχουν 8 χρόνια από την καταγραφή τους ενώ ο επίλογος 12.

Πολύ καλογραμμένο και συνεκτικό μυθιστόρημα, φοβερή έκπληξη, μου αρεσε πάρα πάρα πολύ, σχεδον με κλειστα τα ματια το διάβασα.

 

[Καστάλια]

Πολύ καλογραμμένο και συνεκτικό μυθιστόρημα, φοβερή έκπληξη, μου αρεσε πάρα πάρα πολύ, σχεδον με κλειστα τα ματια το διάβασα.

Χαχα με τελείως κλειστά θα ήταν κομματάκι δύσκολο.

 

[Έλλη Μ]

Με ανοιχτά τα ματια, @Καστάλια , ορθάνοιχτα για την ακριβεια, τελείωσα τον Αλλόκοτο Ελληνισμό του Σινιοσογλου, ενα πολύ ωραιο δοκιμιο για αρκετές, άγνωστες σε μενα, προσωπικότητες. Με εξαιρεση μιας που μαλλον δεν με πολυτράβηξε το εγχείρημά της, τα υπόλοιπα ηταν σχεδόν συναρπαστικα, ιδίως οι προσωπικοτητες του Νεοελληνικου Διαφωτισμου. Δεν θα ξανασχολιασω τα του συγγραφέα, λυπάμαι πολύ που εχει μεινει μόνο ενα βιβλίο του αδιαβαστο, περιμένω εναγωνίως όμως το Prequel του Απομονωτηριου.

 

[Εστελλ]

Εξαιρετικο βιβλιο, απο τα καλυτερα που εχω διαβασει.-

Παρασύρθηκα από τα σχόλια σου και το διαβάζω . Μόλις το ανοίγω και βλέπω μικρές παραγράφους κατάλαβα ότι πρόκειται για πονοκέφαλο. Κάθε παράγραφος περιέχει κάποιο πυκνογραμμενο νόημα ή διαβάζεται κυριολεκτικά; Η έκδοση από κιχλη πάρα πολύ ωραία. Μήπως πρέπει να διαβάσω κάτι άλλο πριν από αυτό ή απλά να συγκεντρωθω να το διαβάσω ως το τελος; Μετά από αυτό έχω σκοπό να διαβάσω και άλλα βιβλία που έχεις προτείνει κατά καιρούς, δεν πτοούμαι. Θα 'πρεπε ίσως θα έλεγε κάποιος (🥲)

 

[Εστελλ]

Και αυτό το σκαθάρι τι ειναι, ένας άλλος Καφκα ; Είναι η σκοτεινή πλευρά του, τα ελαττώματά του;

 

[Έλλη Μ]

Παρασύρθηκα από τα σχόλια σου και το διαβάζω .

Ε κι εσύ !!! Δεν τον ακους τον @Νικόλας Δε Κιντ. Να πω οτι δεν στα 'λεγε;;;

Πολλές φορές ενθουσιαζόμαστε από απόψεις άλλων και περιμένουμε κάτι μεγαλειώδες!

 

[Έλλη Μ]

Και αυτό το σκαθάρι τι ειναι, ένας άλλος Καφκα ; Είναι η σκοτεινή πλευρά του, τα ελαττώματά του;

Δεν διεκρινα τον παραμικρό καφκισμό στο κείμενο, αν θες τη γνωμη μου.>>>
Η σκαθαρίνα του, ειναι η Ζ., η αγαπημένη του, την οποια αναπολει στο τώρα, αλλά αναφέρεται στο τότε, που συγκεντρώνει τη χαρά της ζωής -στα ορια της τρυφηλότητας και της ξεγνοιασιας- αυτή που σκύβει να του δεσει τα κορδόνια (melting), την οποια εχει τη φρόνηση να μην βλεπει ως γυναικα μουσα (κάτι που νομιζω οι περισσότερες γυναικες δεν ονειρευονται ή επιθυμούν, αν και υποπτεύομαι ότι τονώνεται η φιλαρέσκεια και το εγώ) και για την οποια δεν φοβαται να αφησει σχεδόνκακεντρεχεις υπαινιγμους (όπως κάνουμε όλοι, υποπτευομαι για να αντιμετωπίσει την απώλειά της και τον χωρισμο).

Spoiler: Νομιζω ότι

έχω παρασυρθεί κι εγώ με τα σχόλιά μου τόσο, ώστε να το ξεκινησω πάλι απόψε. Να, είδες;; Τέτοια μου κάνω και δεν με ξεχνώ μετα.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα την ιστορία του καθολικισμού του Moisset.
Βιβλίο πολύ εξειδικευμένου ενδιαφέροντος, καταρχάς. Προφανώς δεν απευθύνεται σε όλους, αν και θα'πρεπε εδώ που τα λέμε, επειδή:
Αφενός η ιστορία της καθολικής εκκλησίας (όσο μπορούν να χωρέσουν τέλος πάντων 20 αιώνες σε 450 σελίδες) είναι συγχρόνως και Ευρωπαϊκή ιστορία και έχει ένα ενδιαφέρον να την παρατηρήσει κανείς από την πλευρά ενός εκκλησιαστικού ιστορικού, αλλά και να παρατηρήσει πώς η καθολική εκκλησία διαμόρφωσε (εκούσια ή ακούσια) το σύγχρονο κόσμο.

Αφετέρου (πολύ σημαντικό κατά τη γνώμη μου), με προβλημάτισε πάρα πολύ το συγκεκριμένο βιβλίο, ιδιαίτερα το κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας του καθολικισμού. Αυτό επειδή οι ίδιοι οι καθολικοί μπήκαν, από τα μέσα του 19ου αι. και εξής, σε μια διαδικασία βαθειάς αυτοκριτικής (την οποία στην Ανατολή δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία να την αξιολογήσουμε, πόσο μάλλον να ακούσουμε γι΄αυτή, επειδή οι καθολικοί και ο πάπας ήταν, είναι και θα είναι στον αιώνα τον άπαντα αιρετικοί!!!) και έδειξαν τη θέληση να αλλάξουν εκ βάθρων αντιλήψεις, προκαταλήψεις και αγκυλώσεις αιώνων (σε πολλά και ποικίλα θέματα που εκτείνονται από την εθνική αυτοδιάθεση, την πολιτική, ανθρώπινα/κοινωνικά/εργατικά δικαιώματα έως τη σεξουαλική ελευθερία), για να καταφέρουν να συμβαδίσουν και να ανταποκριθούν στις εσωτερικές απαιτήσεις και αναζητήσεις του σύγχρονου κόσμου. Δεν το έπραξαν όλοι και δεν είχε παντού επιτυχία. Όμως έγινε. Κι αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι πόσο αγκυλωμένη/οι και παρωχημένη/οι και προσκολλημένη/οι σε παρελθοντικά θέσφατα -εντελώς ασύμβατα με τη σύγχρονη πραγματικότητα- είναι η Ανατολή και οι θρησκευτικοί της ταγοί (ιδιαίτερα βλέποντας την πρόσφατη επικαιρότητα).

Δεν είναι έπαινος προς τον καθολικισμό και τη διάθεση αυτοκριτικής που δείχνει (αντιθέτως, υπάρχουν ακόμα πολλά τζίζ). Αλλά, μου έκανε πολύ εντύπωση η παρακάτω διατύπωση (σελ. 433): η ενδόμυχη πίστη χωρίς συμμετοχή στις τελετές της Εκκλησίας έγινε ο κανόνας. Η απώλεια του ενδιαφέροντος για τη λειτουργία, που είναι συνώνυμη της ανίας για πολλά παιδιά και ενηλίκους, πρέπει να σχετικοποιηθεί. Η πλειοψηφία των καθολικών δεν αισθάνεται πλέον υποχρεωμένη να εκκλησιάζεται και γι΄αυτό πρέπει να λάβουμε υπόψη το σιωπηλό πλήθος που πιστεύει στο Ευαγγέλιο και αναγνωρίζει ένα ιδιαίτερο κύρος στον πάπα, προκειμένου να μετρήσουμε την πραγματική θέση της καθολικής εκκλησίας μέσα στην κοινωνία.

Κανονικά, δεν θα'πρεπε να μου κάνει εντύπωση επειδή κι ο ίδιος -χωρίς να το συνειδητοποιήσω ίσως- ακολουθώ την ίδια πρακτική και πολύ συχνά σκέφτομαι (με κάποια πικρία ειν΄η αλήθεια) ότι δεν υπάρχει κάτι ουσιαστικό να με τραβήξει σ'αυτόν τον χώρο (ειδικά στο χώρο του ναού, γενικά στο χώρο της Εκκλησίας), επειδή πλέον στα οργανικά και ψυχικά μου μάτια δεν φαντάζει απλά σαν ένα σύστημα απαρχαιωμένο και ασύμβατο με τη σύγχρονη εποχή, αλλά και πεισματικά μονολιθικό, α-νοηματοδότητο (sic) και γαντζωμένο σε θέσεις και πεποιθήσεις που αδυνατούν να ικανοποιήσουν τις υπαρξιακές μου ανάγκες εδώ και τώρα -το ίδιο νομίζω ισχύει για πολλούς. Κι επειδή δεν διαθέτω τόσο πλούσιο λεξιλόγιο ώστε να περιγράψω πόσο απίστευτα κι απύθμενα γελοίο βρίσκω το γεγονός ότι, άνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην κατάκτηση ενός επέκεινα, πιστεύουν ότι ένας (κενός) εκκλησιαστικός τίτλος μπορεί να τους νομιμοποιήσει και να τους δώσει κάποιο άνωθεν κύρος για να βγουν και να πουν ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι για τις ζωές των συνανθρώπων τους, βάζω εδώ μια τελεία.

 

[Εστελλ]

Ε κι εσύ !!! Δεν τον ακους τον @Νικόλας Δε Κιντ. Να πω οτι δεν στα 'λεγε;;;

Μετά την γκρίνια συγκεντρωθηκα στην ανάγνωση. Αποφάσισα να συνεχίσω από την μέση του βιβλίου. Αποδείχθηκε σοφή κίνηση. Ταυτίστηκα με τα περισσότερα, αν όχι όλα, όσα λέει ο συγγραφεας για τον Παράσχο. Τώρα που κατάλαβα τον τρόπο γραφής και μπήκα στο νόημα του θα το συνεχίσω κανονικά από την αρχή ευθύγραμμα. Πρόκειται πραγματικά για ένα καταπληκτικό βιβλίο που δεν αφηνεις από τα χέρια αν ταυτιστείς. Έχει κάτι το γοητευτικό η γραφή του συγγραφέα που δεν μπορώ να προσδιορίσω ακόμα.