Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

[Έλλη Μ]

Α ναι, και τη βασιλισσα του Χιονιου.

Ποσο ενοχλητικά θρησκευτικη ιστορία, μα τους Θεοι!!(sic) Και ασυνδετες ιστοριες, σε πολλά σημεια, με πιο ενδιαφερουσες τις διηγησεις των λουλουδιών. No wonder γιατι τα παραμυθια τα καταναλωνουμε σε πολύ μικρη ηλικία και μεγαλωνοντας, δυσκολα επιστρεφουμε σε αυτα.
Δηλαδη, χιλιες φορες το frozen (που δεν εχω αντεξει να το δω για περισσότερο απο 5', σε φιλικο σπιτι, μονο και μονο για να χορεψει το κοριτσακι της οικογένειας).

 

[Έλλη Μ]

Το έχω και γω στα αδιάβαστα!
Περιμένω εντυπώσεις!

Ήταν από τα πρώτα βιβλία μου. Δεν το θυμάμαι καλά αλλά μου είχε αφήσει καλή εντύπωση. Το έχω ακόμα. Αν το σχολιάσεις (είτε αρνητικά ειτε θετικά) θα το ξαναδιαβάσω για να εντοπίσω τα σχόλια ή να βγάλω δικά μου

Παρα πολύ καλογραμμένη, καθηλωτικη και θεατρική ιστορία, με πολλαπλά επίπεδα αναγνωσης, κατά τη γνώμη μου.

Αφήνω στην άκρη το προφανές, την οπτική δηλαδή από την μελέτη της ζωης τροφίμων σε ψυχιατρικο θάλαμο στα τέλη του 19ου αιώνα, και μενω περισσότερο στη διαλεκτική που αναπτύσσεται ανάμεσα στον γιατρό της επαρχιακής πολης που αργομισθει (sic) και στον τρόφιμο που πάσχει από σύνδρομο καταδίωξης. Ο πρώτος, αγανακτισμένος από την ελλειψη ικανων συνομιλητών και «αντιπάλων» φαίνεται να πλήττει θανάσιμα (ennui) και εκπλήσσεται ευχάριστα όταν, τυχαία, συνομιλεί με τον δευτερο και ερχεται να καλύψει το challenge που λείπει από τη ζωή του.

Σε διαδοχικο επίπεδο, η μεταξύ τους ανταλλαγή απόψεων (περισσότερο αντιπαραθέσεων) ουσιαστικά καταδεικνύει δυο state of minds. Τη μία που, από καθέδρας, υποστηρίζει το μάταιο και το τυχαίο της ζωής, προσπαθώντας να πείσει τον τρόφιμο ότι, τελικά, δεν εχει και τόση σημασια αν είναι εγκλειστος ή ελευθερος κι αν δεν ήταν εκεινος, κάποιος άλλος θα ήταν στη θεση του. Και την άλλη, που επιτίθεται και αντιδρά σε τόση συγκαταβατικότητα και στωικότητα, προβάλλοντας την εμπειρία του βιωμένου πόνου, όποιος κι αν είναι αυτός, όποια μορφή κι αν έχει. Και πόσο μεταστρέφεται η οποιαδήποτε άποψη (και τελικά να παλευει κανεις), όταν φτάσει να βιώνεται κι η αντιστοιχη εμπειρία.

Εν τελει, στο δικό μου το κεφάλι, έχοντας κατά νου φληναφήματα και πομφόλυγες που ακουγα κι ακουω, είναι και μια πολύ καλή αντιπαράθεση θεωρίας και εμπειρίας. Τι λέμε και τι αποκρινόμαστε, γιατι πρέπει, σε πραγματα για τα οποια δεν μπορουμε ουτε να ξερουμε όυτε να φαντασουμε, αν δεν τα βιώσουμε.

Και επαναδυναμώνεται ή πεποιθηση μου οτι ο μικροαστισμος (όχι κατα την εννοια που χρησιμοποιει τη λέξη εντος της νουβελας ο Τσεχοφ. Εκει μιλάμε για Ρωσία, 19ος αιώνας, σχεδον μια κοινωνια "καστών) ειναι state of mind που χρειαζεται κοπο για να απαλλαγεις απο αυτόν. Και συγκρουσεις, βεβαιως.

 

[Έλλη Μ]

Επίσης, τώρα που το σκεφτομαι, κι οι δυο χαρακτήρες ειναι σαν (καταχρηστικά σχολιάζοντας, προφανώς) "αρχετυπικοι" ρώσικοι μυθιστορηματικοι (ίσως όχι μονο, αλλά δεν εχω μετρο σύγκρισης) χαρακτήρες που πατουν ταυτόχρονα στη ρωσικη ιντελιτζένσια και την φτώχια ή ψυχολογικό όλεθρο, την οποια τόσο πολύ εχουμε διαβάσει στον Ντοστογιεφκι. Περίεργο, μιας και -διαβαζα- ο Τσεχωφ ήταν "μαθητης" του Τολστόι και με αυτό το έργο του, απομακρύνεται κάπως απο τις επιρροές που του άσκησε.
Βασικά, δεν ειναι και τόσο περιεργο, τωρα που το ξανασκεφτομαι (το τελευταιο ) γιατι, πάλι κατα τη γνωμη μου, η ρωσική λογοτεχνια, ώς ενα ατοφιο και ξεχωριστο κομμάτι της παγκοσμιας λογοτεχνίας, μοιαζει να εχει ομοιότητες και διαφορες οι οποίες μαλλον θα πρεπει να εντοπίζονται εντός αυτής και μονο.

Παρακαλω, αγνοήστε και περιφρονείτε ελευθερα, I'm just thinking out loud.

 

[Αδριανός Ζωγράφος]

“Το χρονικό του μοναστηριού’’ του Σαραμάγκου.

Είναι ένα πραγματικό χρονικό για την ανέγερση ενός μεγάλου μοναστηριού τον 18 αιώνα στην Πορτογαλία, με παράθεση πολλών τεχνικών δυσκολιών και λεπτομερειών. Εξαιρετική η περιγραφή και η πληροφόρηση για τη ζωή τότε. Πολύ αργή η πλοκή στο πρώτο τρίτο που σε συνδυασμό με τη γλώσσα με κούρασε σε σημείο που ήμουν σχεδόν έτοιμος να το αφήσω, παρόλο που γενικά λατρεύω το συγγραφέα και το ιδιαίτερο ύφος και τη γραφή του. Το πρώτο του από τα γνωστά βιβλία του, διακρίνει κανείς σε αυτό όλη τη μεταγενέστερη θεματολογία του και βέβαια την επερχόμενη σύγκρουσή του με το παπαδαριό. Θα έλεγα σε όποιον θέλει να ανακαλύψει τον Σαραμάγκου να ξεκινήσει με κάτι άλλο.

 

[ΜιΛάμπρος]

Καλημέρα Λέσχη & Χρόνια Πολλά!!!!

Λυπάμαι που τελείωσα χθες (μετά από σχεδόν 2 εβδομάδες!!) το 2666 του Bolaño.
Λυπάμαι, γιατί ο Bolaño ήταν καταπληκτικός αφηγητής και έχασα κάποιες στιγμές, πολύ απολαυστικές και ευεργετικές (για πολλούς λόγους) όπως αποδείχτηκε, όπου απλά χανόμουν, έχανα κάθε έννοια χρόνου & τόπου ενώ διάβαζα. Μπλέκει ιστορίες μέσα σε ιστορίες που σε παρασέρνουν σε άκρα (χρονικά και χωρικά) εντελώς αντίθετα ή κάποτε παράταιρα σε σχέση με την αρχική διήγηση, τον μίτο της οποίας ξαναπιάνει με θαυμαστή ευκολία.

Βέβαια, το βιβλίο δεν είναι ό,τι πιο εύκολο:1165 πυκνές σελίδες με μια γραφή που απαιτεί αφοσίωση και εγρήγορση. Όχι για να παρακολουθήσεις τόσο την ιστορία, όσο για να θαυμάσεις τον τρόπο που γράφει, τον τρόπο που διηγείται την/τις ιστορίες και το πόσο εύκολα σε παρασέρνει και σου βάζει ένα χαμογελάκι.

Η ιστορία καθαυτή δεν έχει και τόση πολλή συνοχή. Εύκολα θα μπορούσαν να είναι 5 διαφορετικά βιβλία (5 μέρη έχει το 2666). Κάθε μέρος είναι αυτονομημένο, λίγο ως πολύ, και μόνο χαλαρά συνδέεται με το όλον.
Π.χ.

Ενα τμήμα του περιγραφει, ευτυχως οχι με λεπτομέρειςε, δεκαδες δολοφονιες.

Το τμήμα αυτό το βρήκα υπερβολικό και κάπως περιττό. Δεν χρειαζόταν τόσες πολλές τέτοιες περιγραφές. Και επιπλέον, κάποιες από τις φιγούρες που πέρασαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στα υπόλοιπα 4 μέρη, εδώ χάθηκαν, κάνοντας αυτό το μέρος να μοιάζει πολύ ξένο.

Και πάλι βέβαια, η αφηγηματική δύναμη του Bolaño καθηλώνει. Οι χαρακτήρες και οι ζωές όσων εμφανίζονται εδώ είναι τόσο ζωντανές, τόσο τρισδιάστατες, τόσο πραγματικές, που παραβλέπεις τα πτώματα και τη φρίκη (που υπονοείται) με την απάθεια του γλωσσολάγνου ή αναγνωστολάγνου.

Υποθέτω θα μπορούσα να γράφω επί μακρόν για το 2666. Κι αν προστεθούν κι άλλοι αναγνώστες στη συζήτηση, θα'χουμε παααααρα πολλά να πούμε. Το παράξενο είναι ότι, χωρίς να μου αρέσει ως σύνολο, με γοήτευσε πολύ, πάρα πολύ, ιδιαίτερα το 5ο μέρος. Και χωρίς να μου αρέσει ως βιβλίο συνολικά, είναι μες στα καλύτερα που διάβασα το '24. Παραδοξότητες...δεν πειράζει. Μπορεί να φταίει το ότι έχω φάει μέχρι στιγμής 1 (χωρίς πλάκα) μελομακάρονο.

 

[Έλλη Μ]

Υποθέτω θα μπορούσα να γράφω επί μακρόν για το 2666. Κι αν προστεθούν κι άλλοι αναγνώστες στη συζήτηση, θα'χουμε παααααρα πολλά να πούμε. Το παράξενο είναι ότι, χωρίς να μου αρέσει ως σύνολο, με γοήτευσε πολύ, πάρα πολύ, ιδιαίτερα το 5ο μέρος. Και χωρίς να μου αρέσει ως βιβλίο συνολικά, είναι μες στα καλύτερα που διάβασα το '24.

Θα ηθελα παρα πολύ να το συζητησουμε, γιατι εκτιμώ ιδιαιτέρως τις ευστοχες και ακριβολόγες παρατηρήσεις σου, αλλα΄δυστυχώς, δεν το θυμάμαι παρα ελάχιστα. Πάνε αρκετα χρονια που το διάβασα. Θυμαμαι πολύ καλά τα των φόνων και την αναζητηση του Αρτσιμπάλντο (νομίζω).

 

[Έλλη Μ]

Αρτσιμπάλντο

Αρτσιμπολντι

 

[ΜιΛάμπρος]

Θα ηθελα παρα πολύ να το συζητησουμε,

Αμε!
Κάνε ένα ξεφύλλισμα και πάμε!

Ον τόπικ, τελείωσα και αυτό.
Μυθιστορηματική καταγραφή των γεγονότων/μαρτυριών/καταθέσεων που αφορούν στην αυτοκτονία του Μαγιακόφσκι, μαζί με μερικά ποίηματά του, που παρεισφρύουν στο κείμενο.
Πέρα από το αρχειακό υλικό και κάποιες λίγες φωτογραφίες, δεν είναι και τίποτα σπουδαίο.

 

[Έλλη Μ]

Ξεκινησα το Πιρανέζι της Σουζάνα Κλαρκ το οποιο ειναι βιβλιο:

• που απέχει αρκετα απο τις προφανεις, συνηθεις και προβλέψιμες επιλογές μου, πραγμα που ταυτόχρονα με φοβίζει (μην ειναι πατάτα) αλλά και μου αρέσει
• που ήθελα, όμως, να διαβασω αμέσως, διαβάζοντας το summary στο οπισθόφυλλο, ανάβοντας μου μπορχεσιανα λαμπακια.

Εχω κάπως μπερδευτει με τις δεκάδες αιθουσες που κατονομάζει κι απαριθμει ταυτόχρονα, αλλά θελω να πιστευω οτι δεν εχει τόση σημασια να τα θυμάμαι όλα αυτά. Αν εχει, ε τι να πω... καλη καρδια!

Δεν ειμαι βέβαιη πόσο μου άρεσει το βιβλίο αυτό. Κατόπιν εορτής σκεπτόμενη την εναρκτηρια πρόταση του μυθιστορήματος (καθώς και τη σημειολογία του ονοματος που δανειζεται ο πρωταγωνιστης), αυτή αρκει για να δώσει όλα τα στοιχεία για το είδος, τον χρόνο, τον τόπο, το μυστηριο που κρύβεται, τη διακριση μεταξύ κοσμων.

Οι πρώτες αρκετές σελίδες, υπό μορφή ημερολογιακής καταγραφής, όπου ο χρόνος καταγράφεται αρκετά ιδιότυπα (πχ, πρώτη καταγραφή για την 21η μέρα του πέμπτου μήνα που το άλμπατρος ήρθε στις Νοτιοδυτικές Αιθουσες), αναλίσκονται σε αριθμημένες και κατονομασμένες αιθουσες, αίθρια κλπ κλπ με τις οποιες δίνεται το χωροταξικο τους στιγμα και στις οποίες πηγαινοέρχεται ο Πιρανέζι, μου προκάλεσαν μάλλον σύγχυση, όσο προσπαθούσα να προσανατολιστώ μέσα σε αυτές και σιγουρα μεγάλη απόσταση από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή και ήμουν βεβαιη ότι είναι βιβλίο τελειως εξω από μένα. Δεν βοήθησε, σαφώς, ο τρόπος και ο χρόνος που τις διάβαζα, μιας και ήταν κάπως άτσαλη ανάγνωση, αργά τη νύχτα, πηγαινοντας μπρος πισω στο κείμενο, αλλά και πάλι.

Όταν ολοκληρώθηκε και συμμαζεύτηκε το κείμενο από την περιγραφή του λαβυρινθώδους, γεμάτο αγάλματα, κτίσματος και αφού κατάφερα να μην το παρατήσω, εγινε πολύ ελκυστικό και γλυκά μελαγχολικο. Ο Πιρανέζι είναι ενας χαρακτήρας γνησια καλοπροαίρετος, που αντλει παιδική απολαυση, αθώα χαρά κι ευτυχία από τον τεραστιο κι ακατανοητο –για εμας- κοσμο στον οποιο ενοικει και συνατιέται με τον Αλλον, δις εβδομαδιαιως, για μια ώρα μόνο. Αμφότεροι κι ομου, όταν συναντιούνται, είναι σε αναζήτηση της απόλυτης γνώσης, με απολυτα ξεκαθαρη τη σχέση που τους διέπει: Follower and leader. Την μεταξύ τους συνάφεια, συνοχή, συνενοχή και ισορροπία διασαλεύει η -από το πουθενα- εμφάνιση τριτου προσώπου εξαιτίας της οποίας μεταστρέφεται άρδην η πιστη κι η αφοσιωση του Πιρανέζι προς την αλήθεια που πρεσβευει και επιστρατεύεται ο Άλλος.

Το βιβλιο, είναι και δεν είναι ανένταχτο. Συνδυάζονται εξαιρετικά τόσο το μυστηριο οσο κι η αχαλινωτη, γοητευτική φαντασία, είναι και fantasy novel, ενας υποφώσκων τρόμος, ατμόσφαιρα γεμάτη από υγρασια (το υγρό στοιχειο είναι πανταχου παρόν) οσο παρουσιαζεται αρχικά το χαοτικό οικοδόμημα και εν συνεχεία η διαδραση των κύριων πρωταγωνιστών.

Δεν ξερω, αισθανθηκα ότι η Κλαρκ χρησιμοποιησε ολο το φασμα της Τεχνης για να κατασκευασει αυτό το βιβλίο: Λογοτεχνια, γλυπτικη, κηπουρική, φωτογραφία (εμμονη στις λεπτομερειες των εκθεμάτων κλπ κλπ) και αν δεν ειχε διαφανει σχετικά νωρις τι πραγματικά συμβαινει και τι μενει να διαλευκανθει, νομιζω θα μιλουσα για ένα αριστουργημα.-

 

[Έλλη Μ]

Τελειωσα της Τεχνητές Αναπνοές του Κυριακίδη, μια συλλογή οκτώ μικρων, μινιμαλιστικών αλλά φοβερά elegant, πολύ σύγχρονων διηγηματων-παραμυθιών, φοβερός ο Κυριακίδης, σας το είπα; και μου άρεσε περισσότερο απο την πρώτη φορά που το είχα διαβάσει, τότε που ημουν καπως πιο απολυτη, ελιτίστρια και ξινη, φανταστειτε κάτι σαν συγκριτικό βαθμο του υπερθετικου (βαθμού)(ξινοτάτερη, ίσως;; ναι, γιατι όχι;), ενώ μολις ειδα οτι εχει επανεκδοθει από τον Πατάκη, σε εναν συλλογικότερο () τόμο η οποία περιλαμβάνει και μια νουβέλα, και οποιος ψαχνει να βρει τα χαμενα και κρυμμένα νοήματα πίσω απο τις ιστορίες, ας μην το πάρει καλύτερα, γιατι θα αναζητα στο σκοταδι μια μαυρη γατα κι ειναι βεβαιο ότι δεν θα τη βρει, γιατι θα εχει σκαρφαλώσει στο σκρινιο του σαλονιου.

 

[ΜιΛάμπρος]

Καλή Χρονιά Λέσχη!
Καλά διαβάσματα, υγεία, ηρεμία και ό,τι επιθυμείτε.

Πρώτο του '25 που τελείωσα σήμερα (προπαραμονή το άρχισα), είναι αυτό, το οποίο θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα βιβλία ΕΦ που γράφτηκαν ποτέ. Η αλήθεια είναι πως φαίνεται καλό, με δυνατή και πρωτότυπη ιστορία και πολλή δράση.

Γράφω "φαίνεται" επειδή η μετάφραση -για να είμαι εξαιρετικά πολύ επιεικής- είναι πάρα πολύ πρόχειρη (να μην πω εντελώς απαράδεκτη και να μην αναφέρω και την επιμέλεια, που'ναι για κλάμματα).
Είναι πολύ πολύ κρίμα που από το 1978 που πρωτοεκδόθηκε δεν έγινε προσπάθεια ποτέ στις επόμενες ανατυπώσεις να βελτιωθεί η μετάφραση, ή (τουλάχιστον) να γίνει κάποια επιμέλεια του κειμένου και να μην υπάρχουν κομμένες παράγραφοι και επαναλήψεις ολόκληρων προτάσεων. Εξίσου κρίμα (και λίγο τρομακτικό) είναι το γεγονός ότι ο Κάκτος έχει εκδόσει κι άλλα σημαντικά έργα ΕΦ -και όχι μόνο, τα οποία ορέγομαι, αλλά μετά απ΄αυτό το χάλι...
Γενικά, είναι notorious ο Κάκτος για τις, ας πούμε κάπως πρόχειρες, εκδόσεις του. Αλλά τόσο?!
Κρίμα, κρίμα, κρίμα.

Δεν μπαίνω στον πειρασμό να πάρω την πρωτότυπη έκδοση...

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Ο Κάκτος είχε καταστρεψει τα βιβλια του Λαβκραφτ νομιζω.

 

[Έλλη Μ]

η Φανταστική Νυχτα ειναι ανελπιστη προσθηκη

Γυναικα και το Τοπίο του Zweig

Ολα τα βιβλια του (που έχω διαβασει) αποπνεουν ταυτόχρονα αισθημα ψυχοπλακώματος και feelgoodness κι είκαζω ότι αυτό οφείλεται:

• στο πόσο κάμποσο βαθια καταδύεται στην ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων του
• στη γλαφυρη περιγραφή του περιβάλλοντος στο οποίο τοποθετεί από τις ιστορίες του
• στην εξαιρετική, εως παρωχημενα αλλά όχι κουραστικά λυρική, πολυτελή, εστέτ του γλώσσα και
• στην έκταση (μικρή) όλων

Τοσο στο Γράμμα της Αγνωστης, όσο και στη Φανταστική Νύχτα αλλά και τη Γυναικα και το Τοπίο που τελειωσα, η επίγευση ειν’ η ίδια. Και ανακαλώντας τον Μεντελ, τη Συλλογή αλλά και τη σκακιστική νουβέλα, η πρόζα του μοιάζει σχεδόν αψεγάδιαστη, όπως και του φίλου του, του Ροτ. Και με τους δυο, ειναι σχεδόν αδύνατο να διαβάσεις ένα όχι καλο βιβλίο. (πόσες φορές θα το γράψω αυτό, πια!)

Όπως και στη Φανταστική Νυχτα, ετσι και στη Γυναικα και το τοπίο, τα παντα ξεκινουν από κάτι που μοιάζει όχι σημαντικό ώστε να προκαλέσει κοσμογονία, για να τεθουν σε κίνηση από τα ανθρώπινα ενστικτα και -στο Τοπίο εντονότερα- τη σεξουαλικότητα, επαναλαμβανόμενα μοτίβα του. Πληθωρικές περιγραφές των ψυχολογικών μεταπτώσεων των πρωταγωνιστών, τόσο που να διαβαζεις αισθμαινοντας μερικές φορές και καλύπτοντας μεχρι κεραίας κάθε πιθανη οπτική, κυκλώνοντας ολοκληρωτικα τους ήρωές του.

Στη Νυχτα, ένας ανώνυμος βαρόνος, αντιλαμβανομενος μεθεόρτια την ennui και την ελλειψη νοήματος του μέχρι τότε βίου του, ξεπεφτει στο μικροαδίκημα της κλοπής -για την ακριβεια, εξαργυρώνει ένα κερδοφόρο στοιχημα, που τυχαία πέφτειο στα χέρια του (για μεγαλύτερη ακρίβεια, στα πόδια του) στον ιππόδρομο κι από κει εκκινά ένα ακούσιο αλλά αναπόδραστο κι αναποφευκτο ταξίδι προς την αυτεπίγνωση.
Στη Γυναικα, η παρατεταμενη ανομβρια δημιουργει μια ημιληθαργική, υπνωσιακη κατασταση ενω η διαφαινόμενη υπόσχεση βροχής που αναμένουν όλοι για να ποτισει τη διψασμένη γη, αφυπνίζει το πάθος και τη λαγνεια του πρωταγωνιστή.

Είναι αρκετά στερεοτυπική η αντιστοιχία διψασμένης γης/φυσης-γυναικός και λητρωτη ουρανού/βροχής, αλλά ο Τσβάιχ ηταν επηρεασμένος από τις θεωρίες του φιλου του και Φρόυντ, όπερ έδει δείξαι.

Σε αυτη την αναρτηση, εχω σπάσει κάθε ρεκορ επιθετου. Τον Τσβάιχ, πάντως, δεν τον συναγωνίζομαι.

 

[Αδριανός Ζωγράφος]

"Οδήγησε το αλέτρι σου πάνω από τα οστά των νεκρών" Όλγκα Τοκάρτσουκ. Ήθελα να αφήσω λίγες μέρες πριν γράψω. Μια ιστορία μυστηρίου και φόνων κυνηγών σε έναν απομακρισμένο και απομονωμένο μικρότατο οικισμό στη φύση της Πολωνίας. Μέσα από τις σελίδες του παρελαύνουν έννοιες όπως η αδυναμία ένταξης, τα δικαιώματα των ζώων, η ίδια η φύση, η ποίηση του Ουίλιαμ Μπλέικ, και η θρησκεία. Αυτό όμως που τελικά με κέρδισε δεν είναι τόσο η πλοκή, αλλά το ύφος της συγγραφέας (που το ήξερα από το "Πλάνητες" και το "Το αρχέγονο και άλλοι καιροί" και που τα λάτρεψα) και κυρίως το πόσο βαθειά και απόλυτα καταδύεται στην ψυχή της πρωταγωνίστριας.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

@Αδριανός Ζωγράφος Είχα διαβάσει το Αρχέγονο πριν αρκετο καιρό. Θυμαμαι μου άρεσε αλλά μέχρι εκεί.
Αν ξαναέπιανα κάτι από την Τοκάρτσουκ, αυτό θα ήταν σίγουρα το "Οδήγησε ..." μιας και ο τίτλος παραπέμπει ατον αγαπημένο Μπλέηκ, αλλά και μου αρέσει αυτό που διάβασα στο οπισθόφυλλό του.

 

[ΜιΛάμπρος]

Πω πω... ΜΟΝΟ, λέει...

Κι εγω που ετυχε να κρατώ λογαριασμο την προηγουμενη χρονια και περιχαρής διαπίστωσα τον αριθμό των βιβλίων που διαβασα, ηρθε το ΜΟΝΟ 96 του @ΜιΛάμπρος μας και με αποδομησε παντελώς.

Ένα από τα (λίγα) πλεονεκτήματα του να ζεις μόνος ενώ υπηρετείς σε νησί της παραμεθορίου: άπλετος αναγνωστικός χρόνος.

Ον τόπικ, τελείωσα σήμερα τον Υπερ-Ατλαντικό του Γκομπρόβιτς. Δεν μου άρεσε, δεν ξέρω αν έπαιξε και η λίγο παράξενη (;) μετάφραση ρόλο. Κρίμα, περίμενα πως και πως να το διαβάσω και τελικά...θα πάρω και τα υπόλοιπά του, εννοείται...

Τις προηγούμενες ημέρες, τις πρώτες του νέου έτους, τελείωσα την ερωτική λογοτεχνία, που αποδείχτηκε πολύ, μα πάρα πολύ κατώτερη των περιστάσεων. Είναι από κεινα τα -γαλλικής προέλευσης κυρίως- βιβλία που παρουσιάζονται με μια εντυπωσιακή, ενδιαφέρουσα και θελκτικά διατυπωμένη θεματολογία, που έχουν όμορφη κι εκλεπτυσμένη γλώσσα και που κατορθώνουν να καλύψουν ένα θέμα αιώνων σε καμιά 200αριά σελίδες, χωρίς στην πραγματικότητα να λένε απολύτως τίποτα, ούτε να σε διαφωτίζουν βεβαίως, αλλά να σε γεμίζουν με περισσότερα ερωτήματα (τα οποία φυσικά δεν χρειαζόσουν και θα πρέπει να ξανα-ξοδευτείς για να τα απαντήσεις), παρά απαντήσεις.

 

[Έλλη Μ]

Τελείωσα την εξαιρετική Τεχνη της φυγής του Σερχιο Πιτόλ, ένα υβριδικό βιβλίο που συνδυάζει ημερολογιακές καταγραφές, λογοτεχνικά σχόλια, ταξιδιωτικές αναμνησεις, all in all, ένα γοητευτικο memoir, πολύ βαθιά στη λογοτεχνία, ποικιλοτρόπως. Το βιβλιο χωριζεται σε 4 μερη (Μνήμη, Γραφή, Αναγνώσεις, Κατακλειδα και αυτά σε υποκεφάλαια) με το τεταρτο να είναι το συντομότερο, διαφορετικό από τα προηγούμενα και αφορά το ταξιδι που έκανε στην Τσιάπας, καπου το 1994, όταν η περιοχη ειχε ξεσηκωθει και οι νεοζαπατιστας αντάρτες, με επικεφαλής τον subcomandante Μαρκος, αγωνίζονταν για τους Ινδιάνους και τα δικαιώματά τους. Δεν προκειται για άλλο ένα ψευτοκειμενο στρατευμένου σοσιαλιστικού ρεαλισμου, οι σελιδες που κλεινουν τόσο απρόσμενα το βιβλιο εχουν τρομερή δυναμη και λιτότητα, για μια στιγμή της ιστορίας που γραφοταν τη στιγμή που συνέβαινε. Και σχεδόν ξεχασα τι διαβαζα νωρίτερα στο βιβλίο.

Στο σύνολό του, προκειται για εξαιρετικο βιβλιο, παθιασμένο, διαχυτο από την αγάπη του Πιτολ για τα ταξιδια, την τεχνη, την αναγνωση και τη λογοτεχνία, καθως και τη γραφή. Δηλαδή, το κεφάλαιό του για τον Μαν ξεχειλίζει από ενθουσιασμό τόσο που παρακινει τον οποιονδήποτε να ξαναδιαβασει τον Φαουστους, par exemple. Απολαυστική και εποικολομητική αναγνωση, με μικροτερο ενδιαφέρον να μου προκαλει το κεφαλαιο για τον Γκαλδος, το οποιο αναλίσκεται στη διαμορφωση του εργου του «Εθνικά Επεισόδια» (46, νομίζω), εργο αμεταφραστο στα ελληνικά.

Είναι ιδανικό βιβλιο να το διαβαζει κανεις παράλληλα με κάτι άλλο, μιας και τα κεφάλαιά του είναι αυτονομα και αυτονομημένα, σύντομα, και προκειται για εργο που μονο ευφορία μπορει να προκαλέσει.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

με μικροτερο ενδιαφέρον να μου προκαλει το κεφαλαιο για τον Γκαλδος, το οποιο αναλίσκεται στη διαμορφωση του εργου του «Εθνικά Επεισόδια» (46, νομίζω), εργο αμεταφραστο στα ελληνικά.

Αυτό φαίνεται ενδιαφέρον όμως!!

 

[Έλλη Μ]

Ναι, βεβαια @Νικόλας Δε Κιντ. Μονο που εδω ειναι καποια διηγηματα του μονο, το μειζον εργο του ειναι μεγαλοπνοο, απ' ο,τι καταλαβα, και μαλλον με πιο ειδικο, γεωγραφικο ενδιαφερον.

 

[Έλλη Μ]

Spoiler

Fαίνεται σίγουρη για τον εαυτό της και αρκετά ανεξάρτητη η Πακιτα Γκαγιέγο

Αισίως, ολοκληρωσα άλλο ένα σύντομο κείμενο του Τσβάιχ, τον Φόβο που ήταν άλλη μια επιμελής και προσεκτική καταγραφή (από τη δημιουργία εως την κλιμάκωση) ενός κοινου, πανανθρώπινου αισθηματος.

Εκκινώντας πάλι από ένα κλισε (μελό)δραμα και σεταρισμένο πάλι στη βιεννέζικη μπουρζουαζία του μικροαστισμου και του καθωσπρεπισμου, περιγράφει σταδιακα, λογικά, κλιμακούμενα, πώς καταβυθιζεται ο ψυχισμός του ανθρώπου (που εχει, θα ελεγα, σε αυτό που λέμε αγχος και τελικά φοβο, εξαιτίας των ενοχών. Το αισθημα της ενοχής, βεβαιως, δεν αφυπνίζεται τυχαία ή ξαφνικά στην πρωταγωνιστρια αλλά της επιβαλλεται μέσω των κατηγοριων και των εκβιασμών μιας άλλης γυναικας, αδιαφορης παρουσίας αλλά καταλυτικής σημασιας, τοσο για την Ιρενε, την πρωταγωνιστρια, όσο και για το ίδιο το κείμενο.

Για την κατασκευη του ψυχοδράματος και της ψυχοσυνθεσης από τον Τσβάιχ, δεν ειχα καμια αμφιβολία, εξαλλου καταφέρνει να κυκλώσει το θεμα άψογα, ώστε να καλυπτοται όλα τα what ifs. Αυτό, όμως, που πραγματικά μου αρεσε, εκτιμησα και μάλλον με εντυπωσιασε (αποτυπώνεται ξεκαθαρα στο αποσπασμα που παρεθεσα τις προάλλες) είναι ότι ο Τσβαιχ προβάλει την εξης παρα πολύ αληθινη και ειλικρινή οπτικη, τόσο της μοιχειας της Ιρενε όσο και των συνεπακολουθων: μερικές φορές αυταπατώμεθα από τις περιπτώσεις και αποδιδουμε πχ τη μοιχεία στο εντονο πάθος και τον τυφλό έρωτα, ενώ στην πραγματικότητα μπορει να οδηγούμαστε σε διαφορες απόφασεις εξαιτίας της ανίας και της πλήξης, απόδειξη ότι, στην περιπτωση της Ιρένε, δεν διανοείται να χάσει τα κεκτημένα της, την καλή ζωη κλπ κλπ.