Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

[Έλλη Μ]

Σαν τη σαυρα στον πωλητη παρελθοντων ειχα κατα νου, αλλα κι αυτό που λές, σωστό ειναι

Λοιπόν, κοίτα να δεις σύμπτωση. Σε σκεφτόμουν καθώς το διάβαζα λόγω της μη-προτίμησής σου (γενικά, αν και με εξαιρέσεις) για ΕΦ.
Και σε συνδυασμό με το προηγούμενο του Moorcock, που η γραφή του είναι υπέροχη, σκεφτόμουν ότι τέτοιου είδους βιβλία δεν έχουν κάτι να ζηλέψουν. Χωρίς να προσπαθώ επ'ουδενί να σε μεταπείσω, θίγουν πολλά πολύ φλέγοντα και ενίοτε ευαίσθητα ζητήματα, με έναν τρόπο ας πούμε ιδιαίτερο -σίγουρα αρκετά πρωτότυπο -και νομίζω (edit) ότι τέτοια θέματα θα δυσκόλευαν πολύ πολλούς να τα περιγράψουν εκτός πλαισίου ΕΦ.

Ξερεις τι φοβαμαι περισσότερο όλων, με το βιβλιο που περιεγραψες; Να διαβασω ΕΦ που δεν πολύσκαμπάζω κιολας, σε αλλη γλωσσα. ΚΑταλαβαινεις τι εχει να γινει εκει...

 

[ΜιΛάμπρος]

Να διαβασω ΕΦ που δεν πολύσκαμπάζω κιολας, σε αλλη γλωσσα. ΚΑταλαβαινεις τι εχει να γινει εκει...

Εντάξει, με πολύ βαριά καρδιά, είν΄η αλήθεια, καλύτερα δώσε τα 10-12 ευρά για κάποιο άλλο βιβλίο. Πέρα από το ότι είναι 466 σελίδες αγγλικό κείμενο, υποθέτω ότι θα κουραστείς και θα το βαρεθείς.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα χθες το κόκκινο και το φαιό του Attia.
Πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα και με μεγάλη λύπη δηλώνω ότι δεν μου άρεσε. Σχεδόν καθόλου (αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως δεν θα διαβάσω τα υπόλοιπά του, τέτοιο χαμένο που είμαι....).
Βρήκα τη στοχοθεσία της θεματολογίας του πάρα πολύ φιλόδοξη και πιστεύω ότι δεν κατάφερε να "πιάσει" αυτούς τους φιλόδοξους στόχους. Και σε κάμποσα σημεία ήταν υπερβολικά πορνογραφικό, ακόμα και για τα δικά μου διεστραμμένα γούστα. Δεν είμαι σεμνότυφος. Απλά αυτό το αρχέτυπο του αστυνομικού/ερευνητή που με ένα βλέμμα προκαλεί οργασμούς δεν μου λέει κάτι -το αντίθετο, με απωθεί σφόδρα. Αδυνατώ να καταλάβω γιατί πολλοί συγγραφείς αυτού του είδους μυθιστορήματος θεωρούν ότι η συνεχής σεξουαλική δραστηριότητα λειτουργεί ευεργετικά στην επίλυση της υπόθεσης...

 

[Χρυσόστομος]

@ΜιΛάμπρος καταλαβαίνω πως το λες και συμφωνώ μαζι σου αλλά νομίζω στην περίπτωση του Αττια μπορούμε να κάνουμε μια εξαίρεση. Ο Μωρις Αττια ειναι κυρίως ψυχαναλυτής η οποια είναι και η βασική απασχόληση του. Και σαν κλασικός ψυχαναλυτής τοποθετεί το σεξ στο επίκεντρο της ζωής του ατόμου και αυτό φροντίζει να το περνάει και στα βιβλία του.
Έχω διαβασει τα τρια πρωτα βιβλία της σειρας του Αττια και αυτο που παρατηρησα στα βιβλία του είναι οτι δυστυχώς είχαν μια φθινουσα πορεία. Ενω το πρωτο ηταν πολυ δυνατο καθε βιβλίο μετά ηταν κατωτερο και σταματησα να τον διαβαζω. Και θυμαμαι αυτο που λες με τις σεξουαλικες σκηνες αλλα εμενα τουλαχιστον δεν μου εβγαζε την αισθηση του ματσο γαμικουλα αστυνομικου αλλά οι σκηνες που οντως ηταν στα όρια του πορνογραφικου ερχονταν αβιαστα και ομαλα ενταγμένες στην ροη του βιβλίου χωρις να βγαζουν φτηνια και χυδαιοτητα.

 

[Έλλη Μ]

Αν σας παρηγορεί, τον βρισκω τόσο βαρετο..

(αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως δεν θα διαβάσω τα υπόλοιπά του)

Αν και δεν καταλαβαινω πώς το καταφέρνεις, απο την άλλη σε ζηλευω που το καταφέρνεις, δηλαδή να μην σε ενθουσιαζει τόσο στην πρωτη επαφή και παρολ΄ αυτά να αποφασισεις να ξαναεπενδυσεις (πολύτιμο) χρόνο σου.

 

[ΜιΛάμπρος]

@Χρυσόστομος είχα ακούσει θερμά λόγια για τον Attia, ειδικά για το Μαύρο Αλγέρι, και δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω τα γραπτά σου. Επιφυλάσσομαι να διαβάσω και τα υπόλοιπα.
Για το συγκεκριμένο, δυστυχώς χαλάστηκα. Οι δυο ιστορίες του Πάκο και της Ιρέν είναι εντελώς ασύνδετες μεταξύ τους (σημειωτέον, δεν γνωρίζω το υπόβαθρο της σχέσης τους, το οποίο θεωρείται δεδομένο). Ίσως εδώ ερμηνεύονται κάποια πράγματα που ενυπάρχουν στα προηγούμενα βιβλία? Σε κάθε περίπτωση, θα φανεί με τις επόμενες αναγνώσεις.

Σχετικά με το ερωτικό κομμάτι, δεν μέμφομαι τον Attia. Απλά αναρωτιέμαι τι προσδίδει σε έναν ήρωα αστυνομικού/νουάρ μυθιστορήματος η έντονη σεξουαλική δραστηριότητα ή ο αλκοολισμός (βλ. Χάρυ Χόλε, Μπέρνι Γκούντερ, ο ήρωας του Κούτσνερ που δεν θυμάμαι πως τον λένε κλπ). Και δεν καταλαβαίνω γιατί τέτοιοι ήρωες πρέπει να είναι "κατεστραμμένοι" με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Είναι πτυχή κάποιας μορφής ιδιοφυϊας; Τους κάνει περισσότερο ελκυστικούς στο αναγνωστικό κοινό; Αγνοώ. Επισημαίνω ότι προσωπικά δεν μου κάνει κάτι μια τέτοια εικόνα και αφήνω εδώ τον προβληματισμό μου για αυτή την εικόνα.

δηλαδή να μην σε ενθουσιαζει τόσο στην πρωτη επαφή και παρολ΄ αυτά να αποφασισεις να ξαναεπενδυσεις (πολύτιμο) χρόνο σου.

1) Αγαπώ το βιβλίο και το διάβασμα.
2) Διαβάζοντας ακόμα κι αυτά που δεν με ενθουσίασαν, επενδύω στο ενδεχόμενο να μην πάθω άνοια, άρα να γεράσω λιιιιγο καλύτερα, να ζήσω λιιιιιγο περισσότερο, επομένως να προλάβω να διαβάσω λιιιιγα ακόμα παραπάνω βιβλία με μια καρώ κουβερτούλα στα πόδια (που δεν θα χρειαστεί γιατί ο πλανήτης θα'χει υπερθερμανθεί υπερβολικά) και μια ζεστή κούπα τσαϊ (που δεν το συμπαθώ πολύ) και μπισκότα με κομμάτια σοκολάτας (αν έχει μείνει κανα δόντι)

 

[Αδριανός Ζωγράφος]

Τηγανιτές Γοργόνες του Παναγιώτη Ρίζου. Πολύ πολύ μικρές ιστορίες, δύο - τρεις σελίδες η καθεμία, ευφάνταστες και με έντονο το μαγικό στοιχείο. Αρκετά ενδιαφέρουσες, διαβάζονται εύκολα, είχα όμως διαβάσει πρώτα το δεύτερο του βιβλίο, το Ικετηρία, το οποίο είναι καταπληκτικό και έτσι ο πήχης που έβαλε με το δεύτερο είναι πολύ ψηλός για το πρώτο του.

 

[ΜιΛάμπρος]

Χθές τελείωσα τη ρεαλιστική τριλογία του Ασσίς. Πρόκειται για έκδοση που περιλαμβάνει τρια μυθιστορήματα της ρεαλιστικής περιόδου του βραζιλιάνου συγγραφέα -κατά πως αναφέρεται στο βιβλίο, του σπουδαιότερου βραζιλιάνου συγγραφέα του 19ου αι.
Ως έκδοση, είναι εξαιρετική. Νέα μετάφραση σε μυθιστορήματα που έχουν εκδοθεί παλαιότερα -με τον τίτλο Επιτάφιος για έναν μικρό νικητή και Δον Κασμούρο- συν ένα που μεταφράζεται για πρώτη φορά.
Ως περιεχόμενο, πάρα πολύ βαρετό, χωρίς δράση, χωρίς εναλλαγές και με μια θεματολογία τόσο πεπερασμένη, που μοιραία γίνεται ιδιαίτερα εκνευριστική, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τις σχεδόν 970 σελίδες. Ένα μίγμα Θερβάντες με Henry James θα έλεγα. Το '18, αν δεν απατώμαι,που είχα διαβάσει τον φρενίατρο του μου είχε φανεί μια χαρά βιβλιαράκι, χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό.
Ετούτο

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

με τον τίτλο Επιτάφιος για έναν μικρό νικητή

Αγαπημένο!

τον φρενίατρο

Πολύ αγαπημένο!

Δεν ξέρω για τα άλλα που αναφέρεις @ΜιΛάμπρος αλλά γενικά το χιούμορ του Ασσίς, είναι μέσα στα δικά μου γούστα.

 

[Έλλη Μ]

Κι σε μενα ο επιταφιος ειχε φανει εξαιρετικος, και χιουμορ που μου ταιριαζει.

Κι η Ελένα μου ειχε αρεσει παρά παρα πολυ

 

[ΜιΛάμπρος]

Δεν ξέρω για τα άλλα που αναφέρεις @ΜιΛάμπρος αλλά γενικά το χιούμορ του Ασσίς, είναι μέσα στα δικά μου γούστα.

De gustibus et de coloribus non est disputandum.
Λοιπόν, ξέρεις τι βρήκα τρομερό με τον Ασσίς; Πως ό,τι γράφει, είναι σαν να το'χει ζήσει, σαν να καταγράφει αναμνήσεις του. Νομίζω συμφωνούμε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Οι περιγραφές του είναι εξαιρετικά λεπτομερείς, οι χαρακτήρες του εξαιρετικά δομημένοι και αληθοφανέστατοι, και γενικά, έχει δουλέψει πάρα πολύ τα γραπτά του. Ακόμα κι αν έκανε patchwork με τους χαρακτήρες και τα διάφορα περιστατικά, είναι τρομερά αξιοθαύμαστο και τρομερά μεθοδικός ο τρόπος που έδωσε ένα ενιαίο σύνολο.

Το "πρόβλημά" μου νομίζω είναι μεθοδολογικό και εστιάζεται στην προσέγγιση: έπρεπε να διάβαζα το κάθενα από τα τρια μυθιστορήματα με κάποια απόσταση. Αντ΄αυτού, αποφάσισα να τα διαβάσω διαμιάς -γιατί είμαι βλαμμένο και δεν μπορώ να ησυχάσω αν ξέρω ότι έχω αφήσει κάτι (οτιδήποτε) στη μέση. Φυσικό κι επόμενο ήταν λοιπόν να με κουράσει η θεματολογία και η ξεπερασμένη κοινωνική & ηθική etiquette, η οποία μου είναι και σχετικά ξένη. Δεν ξέρω αν θα είχα πολύ διαφορετική άποψη αν το διάβαζα τμηματικά. Σίγουρα όμως θα μου'χε κάτσει καλύτερα.
Πάντως, αν δεν έχεις αντίρρηση, ας αναφέρω ξανά ότι η έκδοση είναι εξαιρετική και πάρα πολύ προσεγμένη, παρά τη γκρίνια για τον Gutenberg, που εν μέρει συμμερίζομαι και που ξαναβγάλαν οι κερατάδες βιβλίο του μήνα, αλλά έχω πάρει άλλα τέσσερα γιατί έπεσε βλακ φραϊντεϊ, αλλά θα το πάρω κι αυτό γιατί είμαι βλακ εβριντεϊ

 

[Έλλη Μ]

De gustibus et de coloribus non est disputandum.

Συμφωνω απόλυτα, και δικο μου μοτο αυτο/

και που ξαναβγάλαν οι κερατάδες βιβλίο του μήνα, αλλά έχω πάρει άλλα τέσσερα γιατί έπεσε βλακ φραϊντεϊ, αλλά θα το πάρω κι αυτό γιατί είμαι βλακ εβριντεϊ

Γελάω δυνατα

 

[ΚρίτωνΓ]

Τελείωσα (καμιά φορά - γιατί έγινε σαν το γιοφύρι της Άρτας λίγο) την πιο μυστική μνήμη. Θα μπορούσα να πω πολλά - αλλά ας όψεται η βαρεμάρα που με έχει πιάσει με τα πάντα (που θα πάει; θα περάσει).
Ένας νεαρός Σενεγαλέζος συγγραφέας στα ίχνη ενός μυστηριώδους παλιού εξαφανισμένου Σενεγαλέζου συγγραφέα με εργογραφία ένα και μοναδικό βιβλίο που είχε σηκώσει θόρυβο στα τέλη της δεκαετίας του 30 στο Παρίσι που εκδόθηκε. Μέσα από την αναζήτηση αυτή βλέπουμε τη ζωή του πρωταγωνιστή, του εξαφανισμένου πρωταγωνιστή και άλλων "δευτεραγωνιστών" των ιστοριών των δυο αυτών βίων. Ένα μπλεγμένο κουβάρι που ξετυλίγεται σιγά-σιγά μαεστρικά. Είναι ένα βιβλίο μεστό και γεμάτο ιδέες. Ιδέες γύρω από τη ζωή, τη συγγραφή, τις παραδόσεις, τον έρωτα, τους πολιτισμούς, την αποικιοκρατία, τις επαναστάσεις, την ηθική και την Αφρικανική Ταυτότητα.
Το βιβλίο είναι ΠΟΛΥ καλοδουλεμένο, με γλώσσα όμορφη και γραφή περίτεχνη - που όμως σε σημεία σημεία καταντάει να κουράζει. Εκείνο που προσωπικά με έκανε λίγο να ενοχληθώ ήταν η μανία που έχει ο Μπουκάρ Σαρ να αλλάζει πρόσωπα αφήγησης συχνά και απροειδοποίητα και να σε μπερδεύει καθώς και η συνεχής δημιουργία υποπλοκών μέσα σε άλλες κύριες πλοκές - προσωπική άποψη ότι το παρακάνει.
Όμως η συνολική εικόνα είναι ενός πολύ καλού βιβλίου, γεμάτου, που σίγουρα αξίζει, και που διαβάζεται κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο μέχρι το τέλος. Το βραβείο Κονκούρ - δεν το πήρε τυχαία.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα τον Εκκλησιαστή.

ΤΡΟΜΕΡΟ βιβλίο, όπου παρακολουθούμε την ιστορία ενός αιρετικού αναβαπτιστή κι ενός κατασκόπου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, από το 1518 που ο Λούθηρος αναρτά τις θέσεις του στη Βιτεμβέργη, μέχρι τη συνθήκη της Αυγούστας το 1555. Από τη Βιτεμβέργη, στους πολέμους των χωρικών, στο Μύνστερ, στην Αμβέρσα, στη Βενετία. Ιστορικά πρόσωπα, γεγονότα, αιρετικοί, καρδινάλιοι, τραπεζίτες, έμποροι, πολιτική. Είναι απίστευτο πώς έχει/έχουν δέσει τα γεγονότα σε μια ιστορία. Ιστορικά άψογο, φοβερό θρίλερ, φοβερή πλοκή, φοβερή ατμόσφαιρα.

Τρομερό βιβλίο. Το τελείωσα και κατάλαβα γιατί αγαπώ το διάβασμα.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα σήμερα την μακριά πορεία.
Εν τάχει η υπόθεση: σε μια απροσδιόριστη χρονικά μεταπολεμική Αμερική που διοικείται (μάλλον αυταρχικά) από έναν συνταγματάρχη, εκατό νεαροί συμμετέχουν στην Μακριά Πορεία. Πεζοπορούν με ορισμένη κατώτατη και ανώτατη ταχύτητα, νυχθημερόν και ασταμάτητα, μέχρι να μείνει μόνο ένας. Όσοι δεν αντέξουν, εκτελούνται επί τόπου.

Οποιοσδήποτε άλλος συγγραφέας θα είχε κάνει πάρτυ με αυτή την ιδέα. Ο Κίνγκ όχι. Το βιβλίο ήταν απελπιστικά ρηχό. Με επίκεντρο έναν ήρωα (που στο τέλος στέφεται νικητής μετά από 5 ημέρες πεζοπορίας), παρακολουθούμε τις ζωές μερικών ακόμα πεζοπόρων, που επιλέγουν να περπατήσουν μέχρι τελικής (κυριολεκτικά) πτώσεως, κι ας ξέρουν ότι είναι εξαιρετικά πιθανό να χάσουν τη ζωή τους.
Θα περίμενε κανείς υπαρξιακές συζητήσεις. Δεν υπάρχουν.
Θα περίμενε κανείς μια σκληρή δοκιμασία των ανθώπινων σχέσεων σ'έναν αγώνα ζωής και θανάτου. Δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Θα περίμενε κανείς να τεντωθούν τα ένστικτα επιβίωσης, να αναδυθούν σκοτεινές ή μεγαλειώδεις πτυχές της ανθρώπινης φύσης. Ούτε κατά διάνοια.
Θα περίμενε κανείς να δοθεί ένα πλαίσιο για αυτόν τον παράδοξο, απάνθρωπο αγώνα/τηλεπαιχνίδι. Δεν δίνεται.
Θα περίμενε, γενικά, κανείς κάτι καλύτερο από τον Κίνγκ. Δυστυχώς, πολύ ρηχό, ενίοτε ανόητο, οπωσδήποτε φλύαρο.

Αγόρασα το πρώτο βιβλίο του Κινγκ το 1997, στα δεκάξι μου. Δεν μετανιώνω που έδωσα κάποια χρήματα για να το πάρω (πωλείται στο μεταμπούκ από 70 έως 120 ευρά), ούτε θα μετανιώσω όταν κάποια στιγμή πάρω και την εξωφρενικά ακριβή Οργή.
Μεγάλωσα μαζί του, χαλάλι του που ήταν μάπα.

 

[ΜιΛάμπρος]

Ξαναδιάβασα τη σκακιστική νουβέλα του Τσβαϊχ.
Το είχα διαβάσει, αν δεν κάνω λάθος, το '18 ή το '19 απ'την έκδοση της Γνώσης.
Επειδή είμαι βλαμμένο, το πήρα πάλι από την Άγρα και το ξαναδιάβασα.
Εξαιρετικό, χωρίς αμφιβολία.

 

[Χρυσόστομος]

@ΜιΛάμπρος εγω ειχα διαβάσει πριν κάποια χρόνια την έκδοση του Μινωα. Μετά κάπου το εδωσα και στην πρωτη ευκαιρια είχα αγορασει την εκδοση απο την Αγρα.

 

[Αδριανός Ζωγράφος]

Το "ΜΑΡΤΙΝ ΙΝΤΕΝ" του Τζακ Λόντον.

Γενικά ένα στόρυ πολύ παιγμένο, αλλά η απόδοση και η τροπή είναι υπέροχες.

Ο Μάρτιν, ένας νέος ναυτικός και φυσικά πάμφτωχος, εξαιτίας μιας συγκυρίας εισέρχεται στο σαλόνι μιας πλούσιας οικογενείας της αστικής τάξης και μαγεύεται από το επίπεδο, τον πλούτο, την καλαισθησία, αλλά και την όμορφη κόρη της οικογένειας, τη Ρουθ. Βάζει σκοπό της ζωής του να ανέλθει κοινωνικά για να κερδίσει την αγάπη της τελευταίας. Και αποφασίζει να το κάνει, αρχικά μαθαίνοντας τα πάντα ως αυτοδίδακτος.
Αντιλαμβάνεται από πολύ νωρίς την έφεση του στη μόρφωση και ταυτόχρονα αφοσιώνεται ολόψυχα σε αυτή, μελετώντας τα πάντα με φρενήρεις ρυθμούς. Χωρίς όμως κάποιον να τον καθοδηγεί δεν ξέρει τι να πρωτοδιαβάσει και φυσικά αδυνατεί να κατακτήσει μια σφαιρική μόρφωση. Αντιπαρέρχεται όμως αυτής της έλλειψης με την παρατήρηση και τα ταξίδια. Αρκετά σύντομα θα τολμήσει το απόλυτο όνειρο, να γράψει. Βιώνει όχι μόνο την απόλυτη φτώχια, αλλά και την απόρριψη από παντού. Από τα περιοδικά και τις εφημερίδες όπου τα στέλνει τα γραπτά του, από την οικογένεια του από την οικογένεια της Ρουθ και τελικά και από τη Ρουθ, η οποία παρεμπιπτόντως σπουδάζει λογοτεχνία. Η τελευταία σιγά σιγά αποκαλύπτεται ως φορέας του συντηρητισμού και της ευπρέπειας - τυπολατρίας, σε αντίθεση με τον ήρωα μας ο οποίος κομίζει την προσωπική του αλήθεια, αδέξια αρχικά, μα και τολμηρή, αφτιασίδωτη και γυμνή.
Σε αυτό το τόσο βιογραφικό ταξίδι ο Λόντον εξηγεί πειστικά το δράμα και τον αποκλεισμό της κατώτερης τάξης, το ψέμα μέσα στο οποίο ζει αυτάρεσκα η αστική τάξη και περιγράφει ευφυώς τη σύνδεση μεταξύ των πετυχημένων καλλιτεχνών, των εκδοτών και του κοινού. Περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο τη μοναξιά του συγγραφέα και το κενό που νιώθει βαθειά μέσα του να μην ανήκει πουθενά.
Εξαιρετική η μεταφορά της προ του πρώτου παγκοσμίου πολέμου ατμόσφαιρας στις ΗΠΑ, στη πόλη, στις αγορές, στην επαρχία, στην εξοχή. Εξετάζονται σε βάθος οι σύγχρονες τότε κατακτήσεις της επιστήμης, όπως π.χ. η προσπάθεια της εξήγησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς με τρόπο ανάλογο της Καταγωγής των ειδών. Η γλώσσα του είναι άμεση, γλαφυρή. Αναλύει σε βάθος τα φιλοσοφικά ερωτήματα που ποτέ δεν παύουν να είναι επίκαιρα και φυσικά τη φύση και τις συνιστώσες του έρωτα.

Πριν ή μετά το βιβλίο, αξίζει κανείς να διαβάσει τη βιογραφία του Λόντον.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Το "ΜΑΡΤΙΝ ΙΝΤΕΝ" του Τζακ Λόντον.

Το έχω καιρό στη βιβλιοθήκη μου να κάθεται. Νομίζω πλησιάζει η ώρα του!

 

[Έλλη Μ]

Τελείωσα χθεςπροχθές και όχι σήμερα τον Κυριακίδη (Το κερί του Καρτέσιου) και τον Ντοτσανασβίλι (Ο άνθρωπος που αγαπούσε πολύ τη λογοτεχνία).
Το πρώτο ανηκει σε μια απο *εκείνες* τις δυο τρεις κατηγορίες βιβλίων που χαιρομαι και απολαμβάνω να διαβαζω περισσότερο απο κάθε τι άλλο, εδώ, σύντομες ιστορίες και μικροδιηγήματα εμπλεα (ή και όχι) νοήματος, συμπυκνωμένες παραδοξολογίες, μύθοι και πραγματικότητες στις οποιες εχω τεράστια αδυναμια. Ο Κυριακίδης εχει στο ενεργητικό του διαφορα βιβλία, θυμαμαι αυτό το σφηνάκι και φυσικά τις Τεχνητές αναπνοές που είχα διαβάσει τότε. Ούτε οι επιρροές του κρύβονται, ουτε η μεγάλη του αγάπη για τον κινηματογράφο και τη μουσική. Επίσης ειναι πολύ comfort βιβλία, που πάντα μα πάντα θα κανουν τη διαφορά.
Το δευτερο, πάλι, σε πρωτο επιπεδο μοιαζει να ανηκει σε εκεινα τα βιβλία που θελουν να μιλησουν για άλλα βιβλία και η αληθεια ειναι πώς κυκλοφορούν πολλά τετοια, εδώ και πολλά χρόνια. Αυτό, μεσα απο δυο ζευγη ανθρώπων, αντιθετα μεταξύ τους, μιλάει για τη λογοτεχνία, χωρις να καταφευγουν στην αντιπαράθεση λογοτεχνικών τσιτάτων και ευφυολογημάτων στο ύφος του Ουάιλντ, αλλά σαν να αντιπαρατιθεται η τεχνοκρατία/γραφειοκρατία/μονοτονία με την καθαρή φαντασία. Ειναι ολιγοσέλιδο, απόλυτα θεατρικο, ειναι λιγότερο γρηγορο και πολύ καλύτερο απ' ό,τι το φανταζόμουν. Και δεν ειναι το απολυτα προσηκον βιβλιο, όπως υπέθετα, για να τελειωσει ο χρόνος ή να μπει ο νεος. Με εφερε, όμως, ακόμη πιο κοντά σε αυτό.