Ο αγαπημένος μου ποιητής αν και έχω χρόνια να τον διαβάσω θυμάμαι κάποιους στίχους "Γιατί κοιτάς την απόμακρη πόλη, η ψυχή σου απόμακρη πόλη". Μου αρέσει ο μυστικισμός του.
Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;
- Thread starter Ειφφελ
- Start date
Είχα αγοράσει μια εκδοση αυτού του ποιηματος με ενα ωραίο πορτοκαλί εξώφυλλο. Προσπάθησα μια φορά να το διαβάσω αλλά μου φαινόταν πολύ "ξένο" προς τον ψυχισμό μου και το παράτησα αφού δεν μπορούσα να καταλάβω. Τώρα που έχω διαβάσει Γιουνγκ θα ξαναπροσπαθησω
. Θα ήταν ενδιαφέρον να περιγραφαμε το νόημα που εισπραξαμε από το ποίημα αν καταφέρω να το διαβάσω.
@ΜιΛάμπρος έλα λίγο και απο εδώ να διαβάσεις και για μένα, γιατί τώρα τελευταία η ομάδα δεν τραβάει
Αν έχει καφέ έρχομαι.
Έλλη Μ
Συντονιστής
@ΚρίτωνΓ τον αναρχικο έτυχε να τον διαβασω πριν παρα πολλα χρόνια και στέκομαι στο ποσο διαφορετικα το ειχα ερμηνευσει, δηλαδη, ο Πεσσοα, μεσω του τραπεζίτη, αποδομει και αποδεικνυει απλα, κατανοητα, με επιχειρήματα therefore a duck (χωρις, ομως, τα fallacies του συγκεκριμένου συλλογισμου) γιατι η αναρχικη ουτοπία ειναι μύθευμα και αδυνατον να ευδοκιμήσει. Εχω διαβασει πολλες αποψεις για το βιβλιο, ο Πεσσοα προφανως ποτε δεν προσπαθησε να υπερασπιστεί ή να καταβαραθρωσει οποια θεωρια. Περισσοτερο, ως σκεπτομενος ανθρωπος και ιδιαιτερος παρατηρητής της ανθρώπινης φυσης, αποδείκνυει το αυτονοητο.
@Νικόλας Δε Κιντ Η Ηλιόπετρα ειναι το αγαπημενο μου ποιημα. Στην τρίτη αναγνωση, μου εγινε πιο οικειο. Οταν την καλυψεις, θα το παμε μια τεταρτη ομού.
Επεδίωξε να βρεις την εκδοση του Ικαρου.
Τελειωσα το Χέρι του Σημαιοφορου, του Δημητρη Καλοκύρη. Ο ανθρωπος ειναι έυφυης, ευγλωττος,, αστείος, φοβερός στις συνεκδοχες και στα high quality λογοπαιγνια, με μια γλωσσα πολυ ανω του μεσου ορου. Σπάει πλακα με ολα, δηλαδη, γλενταει τον εαυτό του σαν νούμερο.
Last edited:
Ήμουν βέβαιος πως στη 3η ανάγνωση θα γίνει ακόμα καλύτερα, τώρα ήρθε και η επιβεβαίωση.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Η επιβεβαίωση αργησε μια μερα
Να ξερεις, αυτα που λεω, δεν χρειαζονται επιβεβαιωση. Ειναι αξιώματα.
"και η μετριοφροσύνη είναι η καλύτερη από τις χιλιάδες αρετές μου" / έτσι;Να ξερεις, αυτα που λεω, δεν χρειαζονται επιβεβαιωση. Ειναι αξιώματα.
τελειωσα πριν λιγες μερες το
Ένα τίποτα μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Καταπληκτικο βιβλιο αυτοβελτιωσης
Ένα τίποτα μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Καταπληκτικο βιβλιο αυτοβελτιωσης
Τελείωσα ένα μικρό διήγημα του ΕΜ Φόρστερ.
Δεν ήξερα ότι ο συγκεκριμένος συγγραφέας, είχε γράψει ΕΦ και το έμαθα από ένα βιβλίο που είχα διαβάσει "Η ψυχή της Μαριονέτας" του αγαπημένου μου Τζον Γκρέι.
Σε ένα δυστοπικό μέλλον οι άνθρωποι έχουν εγκατασταθεί σε μικρά δωμάτια εντός της Γης και κάθε μετακίνηση είναι περιττή.
Τα πάντα ελέγχονται από τη Μηχανή, η οποία φροντίζει για όλους και για όλα μέχρι που ένας κάτοικος αυτής της νέας Γης, αποφασίζει να βγει από το δωμάτιο του και να εξερευνήσει τις εγκαταστάσεις αλλά και την επιφάνεια του πλανήτη.
Δεν ήξερα ότι ο συγκεκριμένος συγγραφέας, είχε γράψει ΕΦ και το έμαθα από ένα βιβλίο που είχα διαβάσει "Η ψυχή της Μαριονέτας" του αγαπημένου μου Τζον Γκρέι.
Σε ένα δυστοπικό μέλλον οι άνθρωποι έχουν εγκατασταθεί σε μικρά δωμάτια εντός της Γης και κάθε μετακίνηση είναι περιττή.
Τα πάντα ελέγχονται από τη Μηχανή, η οποία φροντίζει για όλους και για όλα μέχρι που ένας κάτοικος αυτής της νέας Γης, αποφασίζει να βγει από το δωμάτιο του και να εξερευνήσει τις εγκαταστάσεις αλλά και την επιφάνεια του πλανήτη.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Τελειωσα τον Καιρο της Ερπενμπεκ, το μουσειο των αριθμων και τα ελιξήρια της φωνης τους του Καλοκυρη.
Μετα τον Γονατα και τον Αντονα, ο Καλοκυρης ειναι η τρίτη κατα σειρα ανακαλυψη και αποκαλυψη της φετινης χρονιας, δηλαδη τον διαβαζω κι ειμαι ετσι:
Και συνεχιζω με Καλοκυρη.
-Η γραφική εμμονικη.
Μετα τον Γονατα και τον Αντονα, ο Καλοκυρης ειναι η τρίτη κατα σειρα ανακαλυψη και αποκαλυψη της φετινης χρονιας, δηλαδη τον διαβαζω κι ειμαι ετσι:
Και συνεχιζω με Καλοκυρη.
-Η γραφική εμμονικη.
Οποιος τον εχει διαβασει, ας ερθει να πιασουμε το λογοτεχνικο κουτσομπολιό 
Last edited:
Πες πες πες πες πες!
Καλό;;
Τελείωσα ένα πραγματικά "ιστορικό" βιβλίο, το οποίο βρίσκεται σχεδόν σε όλες τις λίστες must read που έχουν φτιαχτεί και φτιάχνονται κατά καιρούς. Στα 100 καλύτερα βιβλία που γράφηκαν ποτέ, στα 100 που πρέπει να διαβάσει κανείς και πάει λέγοντας.
Ιστορίες του Κάντερμπερι λοιπόν του Τζέφρι Τσώσερ.
Μια ομάδα προσκυνητών (νομίζω 30 άτομα μαζί με τον ίδιο τον συγγραφέα), πηγαίνουν προς το Κάντερμπέρι όπου για να περάσει η ώρα λεν μεταξύ τους διάφορες ιστορίες.
Ο Τσώσερ με την πένα του δικάζει και σατιρίζει τους πάντες.
Μοναχούς, ιππότες, παρθένες, βασιλιάδες, μάγους, άρχοντες, πλούσιους, φτωχούς, όλους. Κανένας δε γλυτώνει. Πολλές φορές γελούσα μόνος μου δυνατά!
Κάποιες ιστορίες είναι βέβαια λίγο παρωχημένες και Μη πολιτικά ορθές
, αλλά στο σύνολο τους είναι ευκολοδιάβαστες και διασκεδαστικές. Ορισμένες είναι και ιδιαιτέρως αποκαλυπτικές και "πικάντικες" για την εποχή τους. Κλείνοντας το βιβλίο απλά διαπίστωσα πως ενώ οι εποχές αλλάζουν, εμείς οι άνθρωποι και κατ' επέκταση τα πάθη μας, η ματαιοδοξία και οι φιλοδοξίες μας, παραμένουν σχεδόν αναλλοίωτα. Οι κοινωνίες καθορίζουν κατά μεγάλο ποσοστό τι πρέπει να κάνουμε, να λέμε και να φανερώνουμε και τέλος, θεωρώ πως το μόνο που πραγματικά άλλαξε και έπρεπε να αλλάξει ήταν η θέση της γυναίκας στην κοινωνία.
Σαν βιβλίο θα το πρότεινα σε όλους όσοι θέλουν να κάνουν μια αναδρομή στο παρελθόν αλλά και να διαβάσουμε ένα τόσο σημαντικό για την παγκόσμια λογοτεχνία ανάγνωσμα.
Πως σου είχε φανεί τότε;
Μόνο μην μου πεις τον κακό μου τον καιρό!!
Μόνο μην μου πεις τον κακό μου τον καιρό!!
μόλις τέλειωσα το Λώρα, η τελευταία των Μαρξ της Ζέφης Κολιά.
Μπορώ να το χαρακτηρίσω ένα αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο.
Στην ουσία, μέσα από τα μάτια της Λώρας, της δευτερότοκης κόρης του Καρλ Μαρξ, παρουσιάζεται η ιστορία του συζύγου της, του Πωλ Λαφάργκ, αναρχικού και κομουνιστή διανοητή, φυσικά του πατέρα της, της οικογένειας όλης, του Ένγκελς, αλλά και των διαφόρων προσώπων που παρέλασαν ως δορυφόροι γύρω από αυτούς (από Μπακούνιν, μέχρι Λένιν).
Ο Πωλ Λαφαργκ και η Λώρα αυτοκτόνησαν όταν συμπλήρωσαν τα 70 χρόνια ζωής τους και με αφορμή αυτό και την τελευταία μέρα της ζωής τους, ξεκινάει και ξεδιπλώνει όλη την ιστορία τους.
Είναι ένα βιβλίο που θα χαρακτήριζα ισορροπημένη ανάμιξη μυθοπλασίας και ιστοριογραφίας.
Μέσα από τις αφηγήσεις περιγράφει όλη την εποχή και τα γεγονότα στην Ευρώπη από τα μέσα του 19ου αιώνα ως και το 1911 (και πιο πολύ αλλά όχι μόνο, στο Παρίσι) και κυρίως αυτά που σημάδεψαν τα πρώτα βήματα του Κομουνισμού / Σοσιαλισμού.
Η Ζέφη Κολιά δεν διεκδικεί δάφνες στον τρόπο γραφής της, αλλά είναι καλά δουλεμένη η πλοκή της και με ωραίο τρόπο παρουσιασμένα τα γεγονότα, μέσα από ένα παζλ / ψηφιδωτό που κάνει αρκετά χρονικά μπρος πίσω, χωρίς ωστόσο να κουράζει.
Προσωπικά εκείνο που μου έκανε πιο μεγάλη εντύπωση από όλα είναι το τι τραβάγανε οι γυναίκες της εποχής (ακόμα και αυτές που ήταν σύζυγοι και κόρες των προοδευτικών και ανοιχτόμυαλων πατέρων του άναρχο-κουμουνισμού).
Μπορώ να το χαρακτηρίσω ένα αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο.
Στην ουσία, μέσα από τα μάτια της Λώρας, της δευτερότοκης κόρης του Καρλ Μαρξ, παρουσιάζεται η ιστορία του συζύγου της, του Πωλ Λαφάργκ, αναρχικού και κομουνιστή διανοητή, φυσικά του πατέρα της, της οικογένειας όλης, του Ένγκελς, αλλά και των διαφόρων προσώπων που παρέλασαν ως δορυφόροι γύρω από αυτούς (από Μπακούνιν, μέχρι Λένιν).
Ο Πωλ Λαφαργκ και η Λώρα αυτοκτόνησαν όταν συμπλήρωσαν τα 70 χρόνια ζωής τους και με αφορμή αυτό και την τελευταία μέρα της ζωής τους, ξεκινάει και ξεδιπλώνει όλη την ιστορία τους.
Είναι ένα βιβλίο που θα χαρακτήριζα ισορροπημένη ανάμιξη μυθοπλασίας και ιστοριογραφίας.
Μέσα από τις αφηγήσεις περιγράφει όλη την εποχή και τα γεγονότα στην Ευρώπη από τα μέσα του 19ου αιώνα ως και το 1911 (και πιο πολύ αλλά όχι μόνο, στο Παρίσι) και κυρίως αυτά που σημάδεψαν τα πρώτα βήματα του Κομουνισμού / Σοσιαλισμού.
Η Ζέφη Κολιά δεν διεκδικεί δάφνες στον τρόπο γραφής της, αλλά είναι καλά δουλεμένη η πλοκή της και με ωραίο τρόπο παρουσιασμένα τα γεγονότα, μέσα από ένα παζλ / ψηφιδωτό που κάνει αρκετά χρονικά μπρος πίσω, χωρίς ωστόσο να κουράζει.
Προσωπικά εκείνο που μου έκανε πιο μεγάλη εντύπωση από όλα είναι το τι τραβάγανε οι γυναίκες της εποχής (ακόμα και αυτές που ήταν σύζυγοι και κόρες των προοδευτικών και ανοιχτόμυαλων πατέρων του άναρχο-κουμουνισμού).
Έλλη Μ
Συντονιστής
Ασχετο τριβια: Ο Πωλ Λαφαργκ ειναι ο συγγραφέας του δικαιώματος στην τεμπελιά. Αδιαφορο τελειως.
Μου ειχε αρεσει παρα πολυ, εχει πολυ μεγαλο ενδιαφέρον η επιρροή που ασκησε στη λογοτεχνια
Θα γινόταν ωραίο graphic novel /εικονοιστορία /πωςθαπουμετογκραφικνοβελσταελληνικα νομίζω.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Τελείωσα την ανακαλυψη της Ομηρικης / Φωτορομαντζο κι ενα συντομο αλλα πληρεστατο κι αρτιο διηγημα του Δημήτρη Καλοκυρη, δυο πολυ διαφορετικα μεταξύ τους κειμενα. Το πρώτο, που ειναι δυο βιβλια σε ενα, οπως και μεγαλο μερος του εργου του, ειναι απολυτα μπορχεσιανο, χωρις να αντιγράφεται όμως ο Μπορχες. Εγκολπωνει με εναν υπερρεαλιστικο τονο το υφος του και παρουσιαζει με την ιδια αξια το φανταστικο και το ρεαλιστικο, μεσα απο λογοτεχνικα αλματα και συνεχη διακειμενικοτητα, αδυνατωντας ο αναγνωστης να καταλαβει πού τελειωνει η αληθεια και που ξεκινα η φαντασια. Οργανωνει τη φαντασια και την αλληγορια χαμογελώντας πονηρα κατω απο το μουστακι του σε μια λογοτεχνια που αντιπολιτεύεται -ευτυχως, μα τους Θεοι!- καθε γράμματολογικη και λογοτεχνική νορμα, ασκωντας τους αναγνώστες του (που μαλλον είναι νουμερα, σαν και λογου του) στις οριακες καταστασεις και στη διακριση αληθινου και ψεύτικου. Δηλαδη, τον αγαπω πολυ. 
Μόλις τέλειωσα "το σεξ και πως να το αποφύγετε" του Αυγούστου Κορτώ και δεν θα το ανάφερα καν αν δεν με είχε ρωτήσει σχετικά ο @Χρυσόστομος.
Θα μπορούσα να επιγράψω την εμπειρία μου με τη φράση "Το βιβλίο του Κορτώ και γιατί να το αποφύγετε".
Ξεκινάω με τα(το) θετικά(-ο)
(γιατί είμαι υπέρμαχος του να λες πάντα πρώτα τις καλές ειδήσεις)
Είναι ευχάριστο και ευκολοδιάβαστο (ό,τι πρέπει για καλοκαιρινή χαλάρωση) και έχει κάποια ψήγματα καλού χιούμορ.
Πάμε στο παρασύνθημα:
1) Βρίθει από φθηνό, εύκολο και διαρκώς επαναλαμβανόμενο χιούμορ με εξυπνακίστικές ατάκες. Το στιλ αυτό του εύκολου χιλιο-σερβιρισμένου χιούμορ "και καλά" αυτό-σαρκαστικού, του τύπου "δημοφιλής ελληνική κωμική σειρά" (για να μπορεί να γελάσει και το IQ < 80), προσωπικά το βρίσκω ελαφρώς ενοχλητικό και σε δεύτερο επίπεδο βαρετό κιόλας.
2) Έχει ηρωίδες που είναι ρηχές και ήρωες που είναι ακόμα πιο ρηχοί (έως μη ρεαλιστικό βαθμό).
Δεν έχει ακριβώς κάποια πλοκή πέρα από το να περιγράψει μια εξουθενωμένη μάνα δυο πεντάχρονων διδύμων που προσπαθεί να αποφύγει διακαώς α) το σεξ με τον άντρα της που για κάποιο λόγο (μη εξηγήσιμο ακριβώς) την καταδιώκει σαν στον Σειλινό και β) έναν γκόμενο (ίσως όχι το ίδιο διακαώς) από τα παλιά που τη θυμήθηκε επίσης για κάποιο λόγο (μη εξηγήσιμο ακριβώς) και γ) να επιβιώσει μιας καθημερινότητας με σκατόπαιδα κακομαθημένα (δικά της).
ΥΓ: Πως λένε για ταινίες υποψήφιες για βατόμουρα; Βγαίνει κάτι αντίστοιχο και σε βιβλία άραγε;
Θα μπορούσα να επιγράψω την εμπειρία μου με τη φράση "Το βιβλίο του Κορτώ και γιατί να το αποφύγετε".
Ξεκινάω με τα(το) θετικά(-ο)
(γιατί είμαι υπέρμαχος του να λες πάντα πρώτα τις καλές ειδήσεις)
Είναι ευχάριστο και ευκολοδιάβαστο (ό,τι πρέπει για καλοκαιρινή χαλάρωση) και έχει κάποια ψήγματα καλού χιούμορ.
Πάμε στο παρασύνθημα:
1) Βρίθει από φθηνό, εύκολο και διαρκώς επαναλαμβανόμενο χιούμορ με εξυπνακίστικές ατάκες. Το στιλ αυτό του εύκολου χιλιο-σερβιρισμένου χιούμορ "και καλά" αυτό-σαρκαστικού, του τύπου "δημοφιλής ελληνική κωμική σειρά" (για να μπορεί να γελάσει και το IQ < 80), προσωπικά το βρίσκω ελαφρώς ενοχλητικό και σε δεύτερο επίπεδο βαρετό κιόλας.
2) Έχει ηρωίδες που είναι ρηχές και ήρωες που είναι ακόμα πιο ρηχοί (έως μη ρεαλιστικό βαθμό).
Δεν έχει ακριβώς κάποια πλοκή πέρα από το να περιγράψει μια εξουθενωμένη μάνα δυο πεντάχρονων διδύμων που προσπαθεί να αποφύγει διακαώς α) το σεξ με τον άντρα της που για κάποιο λόγο (μη εξηγήσιμο ακριβώς) την καταδιώκει σαν στον Σειλινό και β) έναν γκόμενο (ίσως όχι το ίδιο διακαώς) από τα παλιά που τη θυμήθηκε επίσης για κάποιο λόγο (μη εξηγήσιμο ακριβώς) και γ) να επιβιώσει μιας καθημερινότητας με σκατόπαιδα κακομαθημένα (δικά της).
ΥΓ: Πως λένε για ταινίες υποψήφιες για βατόμουρα; Βγαίνει κάτι αντίστοιχο και σε βιβλία άραγε;