Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

Δεν αμφισβητώ καθόλου την αξία του βιβλίου, αλίμονο, είναι αποδεδειγμένα από τις καλύτερες ιστορίες που έχουν γραφτεί ποτέ. Απλώς στο καθαρά τεχνικό κομμάτι του δεν είναι άριστο, θα μπορούσε να είναι είναι λίγο πιο συμμαζεμένο. Άλλο παρόμοιο παράδειγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι ο Δον Κιχώτης, ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το οποίο όμως είναι σχεδόν αδύνατο να το απολαύσει κανείς κα να μη βρει ψεγάδια εδώ κι εκεί.
@Ασάρα Για τον Μπαλζάκ εχεις δίκιο, κι αυτός πληρωνόταν ανάλογα με τον αριθμό των λέξεων που έγραφε + την απληστία που τον έδερνε αλύπητα, ε, ξέφευγε λίγο με τις περιγραφές. :))))
Αγαπημένοι μου και οι δύο όμως - Δουμάς και Μπαλζάκ - και παρά τις όποιες αδυναμίες που έχουν έχω απολαύσει τα βιβλία τους. Τα περισσότερα τουλάχιστον.
 
@Ιαβερης και @Σελεφά πρέπει να λάβουμε υπόψη, πάντως, ότι στις εποχές που έγραφε ο Δουμάς ή ο Θερβάντες ήταν τελείως διαφορετικό το στυλ της γραφής (κάθε εποχής το στυλ είναι διαφορετικό). Το ίδιο ισχύει με κάθε μορφή τέχνης - ακολουθεί ας πούμε το ρεύμα (τα ρεύματα) της εποχής. Σε μια μεταγενέστερη εποχή, μπορεί να μας ξενίζει, ή να μην μας αρέσει τόσο γιατί είμαστε "ποτισμένοι" με τη δικιά μας εποχή. Αυτό είναι που κάνει και δύσκολο να αξιολογούμε έργα γιατί η οπτική μας έχει τη "σύγχρονη μεροληψία". Η καλλιτεχνική τους αξία ωστόσο, όπως επισημαίνετε είναι ευδιάκριτη από το σύνολο των αναγνωστών, ασχέτως εποχής, διαχρονικά. Αυτό, νομίζω, άλλωστε τα καθιστά σπουδαία έργα - ή αριστουργήματα κατ' άλλους.
 
από την άλλη ο συγγραφέας που επίσης πληρωνόταν με την λέξη ήταν ο Μπαλζακ και εκεί δεν έχουμε διαλόγους αλλά εξαντλητικές περιγραφές επίπλων...
Τώρα που το λες, στο "Χαμένες Ψευδαισθήσεις" βαρέθηκα (σκυλοβαρέθηκα) τις περιγραφές των εκδοτικών οίκων, του τραπεζικού συστήματος και συναλλαγών (και δεν είμαι και της 4η δέσμης:))))) της τότε εποχής, με αποτέλεσμα η ολοκλήρωση του βιβλίου να μετατραπεί σε Γολγοθά...
Δηλαδή ο Μπαλζάκ έφτασε σε σημείο να θυσιάζει πλοκή και χαρακτήρες προκειμένου να μεταφέρει λογοτεχνικά κάθε λεπτομέρεια του χρηματοπιστωτικού συστήματος του Παρισιού του 19ου αιώνα...
 
@ΚρίτωνΓ Ναι σαφώς ισχύουν όλα όσα λες και τα λαμβάνω υπόψη μου.
Πέρα από αυτά κοιτάω το κατά πόσο προσωπικά μου άρεσε η ιστορία ανεξαρτήτως εποχής -συνήθως δηλαδή-
εκτός και αν εσκεμμένα ο συγγραφέας θέλει να νευριάσει τον αναγνώστη ή θέλει να προωθήσει τις πολιτικο-θρησκευτικές του απόψεις και σου βγάζει το λάδι με τις συνεχόμενες επαναλήψεις.
Για εμένα ο Μοντε Κρίστο αξίζει να διαβαστεί γιατί είναι ωραία ιστορία, παρόλο που είναι εξαντλητική.
Δε μετανιώνω τον χρόνο που επένδυσα για το βιβλίο. Εξάλλου ήθελα χρόνια να το διαβάσω.
Μου προκάλεσε και έκπληξη η εξέλιξη του ρομάντζου Νταντές-Μερσέντες, ή μάλλον η μη εξέλιξη αυτού, γιατί κρύβει και μια πολύ σημαντική αλήθεια σχετικά με τις σχέσεις. Την ευτυχία μπορούμε να τη βρούμε και αλλού, αρκεί να είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε τα κολλήματά μας και τις παρωπίδες μας.
 
(και δεν είμαι και της 4η δέσμης:)))))
Ψιτ, μάστορα, μην καρφώνεσαι. Δεν λέμε δέσμες, δεν λέμε δέσμες. Das ist sehr alt.

(μτφ αυτό είναι πολύ παλιό - αυτό μου είχε πει μια πιτσιρίκα Γερμανίδα για ένα τραγούδι που έπαιζε στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου. Όταν της είπα, μα αυτό είναι του 94, μου λέει, ναι μα τότε γεννήθηκα!).

Θα λες είμαι της θετικής κατεύθυνσης για να είσαι updated. (αν δεν έχω χάσει και άλλα επεισόδια).
 
Μόλις τελείωσα το βιβλίο Σκοτεινή Τετάρτη, 3ο βιβλίο της σειράς Frieda Klein, της Nicci French.
Η Φρίντα δεν μπορώ να πω ότι μου αρέσει σαν χαρακτήρας και αρκετές φορές με νευριάζει.
Δεν μπορώ να πω ότι μου αρέσει ο τρόπος που φτάνει στη λύση κάποιου μυστηρίου από ένα τυχαίο γεγονός τύπου
"απλά δε μου έστεκε σωστά και είπα να το ψάξω". Επίσης το όλο θέμα με τον Ντιν... το βαριέμαι.

Παρόλα αυτά αν και δεν έχει κάτι συναρπαστικό είναι ανάλαφρο διάβασμα, οπότε κερδίζει κάποια πόιντς για αυτό.
 
Τελείωσα τις "Καρφίτσες στην άμμο".
Μέχρι τη μέση, είναι ελαφρώς βαρετό. Από τη μέση και μετά, κλιμακώνεται. Γίνεται βίαιο και πολύ σκληρό, μ'έναν πολύ αδιόρατο και έμμεσο τρόπο.
Προφανώς και μου άρεσε. Προφανώς θα αναζητήσω και τα υπόλοιπα βιβλία του Ρονκαλιόλο. Παρουσιάζει πολλές και αξιοθαύμαστες αρετές στον τρόπο που σκιαγραφεί ορισμένους από τους χαρακτήρες του.
 
@ΜιΛάμπρος αν σε ενδιαφέρει, στο κανάλι του Ιανού στο YouTube υπάρχει μια πρόσφατη συνέντευξη με τον Ρονκαλιόλο, είχε έρθει για παρουσίαση του τελευταίου του βιβλίου που εκδόθηκε στην Ελλάδα. Μου φάνηκε ενδιαφέρον τύπος και ίσως στην επόμενη μου εξόρμηση στα ελληνικά βιβλιοπωλεία να πάρω κάποιο από τα βιβλία του.
 
Τελείωσα ένα μικρό αλλά πολύ δυνατό διήγημα.
Ο Σταθμάρχης Φαλμμεράγυερ του Γιόζεφ Ροτ.

Νομίζω ότι σχεδόν υπογράμμισα κάθε σελίδα του, μιας και τα συναισθήματα που μου δημιούργησε ήταν τόσο δυνατά που γυρνούσα συνεχώς πίσω για να διαβάζω ολόκληρες παραγράφους ξανά και ξανά.
Αν και τελευταίως διαβάζω αρκετά αποστασιοποιημένα, ομολογουμένως αυτό το διήγημα με συνεπήρε.
 
Χθες, παραδόξως, ξεκινησα τον Ιωβ του Ροτ κο εχοντας διαβασει τον θρυλο του αγίου ποτη, το εμβατήριό του αλλα και το διήγημα* για το οποιο μιλας, θα σου πω οτι, κατα τη γνωμη μου, η οποια δεν ζητηθηκε :)))), ο Ροτ ειναι ηρεμη δυναμη, αλλα η γραφη του εχει φοβερη δυναμικη, επελεξε να γραψει ανεπηρεαστος απο τις αλλαγες με τις οποιες πειραματιζονταν οι συγκαιρινοι του, με αποτελεσμα η διήγησή του να ειναι κλασικη (κανε πώς καταλαβες). Νομιζω οτι ειναι εξισου πολυ καλος και στη μικρη και στη μεγαλη φορμα. Σαν να μην περισσευει λεξη.
Θα επρεπε να διαβαζεται περισσοτερο. Τι απο ποιον, καλε; Απο μενα, οι υπολοιποι ας διαβασουν ο,τι θελουν.

*Το σχολιο της κυριας στο βιβλιοπωλειο που ψωνιζω συχνα ηταν οτι προκειται για μια απλη ιστορια που κλεινει με μια προταση απολυτως προσηκουσα και αναπαντεχη. Καλα, εγω δεν πολυσυμφωνω αλλα και παλι.
 
Νομιζω οτι ειναι εξισου πολυ καλος και στη μικρη και στη μεγαλη φορμα.
Η θεματολογία του νομίζω στη μικρή και στη μεγάλη φόρμα διαφέρει.
Θα έλεγα πως τα μικρά του διηγήματα είναι πιο ερωτικά.
Έχω ένα - δύο ακόμα στη βιβλιοθήκη μου, που σκοπεύω να τα διαβάσω σύντομα.

Περιμένω εντυπώσεις από το Ιώβ, για να ξέρω αν θα ξεκινήσω από αυτό την κανονική του βιβλιογραφία!

*Το σχολιο της κυριας στο βιβλιοπωλειο που ψωνιζω συχνα ηταν οτι προκειται για μια απλη ιστορια που κλεινει με μια προταση απολυτως προσηκουσα και αναπαντεχη. Καλα, εγω δεν πολυσυμφωνω αλλα και παλι.
Ούτε εγώ θα συμφωνήσω με τη κυρία Απαυτούλα.
 
Τελείωσα ακόμα ένα μικρό διήγημα του Γ. Ροτ και συγκεκριμένα το "Λεβιάθαν", από τη σειρά MICROMEGA των εκδόσεων ΡΟΕΣ.
Πολύ προσεγμένη σειρά διηγημάτων από τις εκδόσεις ΡΟΕΣ. Ό,τι έχω διαβάσει μέχρι στιγμής από αυτή τη σειρά μου άρεσε πολύ!

Η ήσυχη ζωή ενός μικρού εμποράκου κοραλλιών της Γαλικίας, διαταράσσεται από την εμφάνιση ενός άλλου εμπόρου κοραλλιών και ενός νεαρού ναύτη. Ο μεν πρώτος υπόσχεται εύκολα κέρδη στον εμποράκο, ενώ από τον δεύτερο γοητεύεται λόγω της αγάπης του για τον βυθό και τα κοράλλια. Αυτός ο συνδυασμός θα τον οδηγήσει μεταφορικά αλλά και στην κυριολεξία σε αχαρτογράφητα νερά.
 
Τελείωσα το Σιλμαριλλιον του Τολκιν, αν εξαιρέσουμε τη πληθώρα ονομάτων και τοποθεσιών το βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ ,δεν θα μπορούσε άλλωστε να μην μου αρέσει καθώς είμαι λάτρης της ιστορίας του Άρχοντα των Δαχτυλιδιων,εμπλουτισε την ιστορία του με τις απαρχές και τη δημιουργία του κόσμου του Τόλκιν.

Πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες και χαρακτήρες απο το μεγάλο παραμυθά και το έπος του, μακάρι να είχε ολοκληρώσει και ο ίδιος το έργο του και να κυκλοφορούσε όπως θα το ήθελε στην τελική του μορφή, αν και δεν σου μένει αίσθηση ότι το έργο είναι ανολοκλήρωτο ή κάτι τέτοιο, απλά όλο και κάτι θα πρόσθετε ίσως αφαιρούσε όπως έκανε άλλωστε όλα τα χρόνια που δούλευε αυτό το έργο.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να το συγκρίνω με τον Άρχοντα δεν υπάρχει λόγος, άλλο ενα αριστούργημα του Τολκιν απλά.
 
Top