Ο ζωγραφος της μοντέρνας ζωής του Baudelaire. Είναι ένα δοκίμιο όπου ο Μπωντλαιρ έχοντας ως σημείο αναφοράς (κανονικά είναι το κεντρικό θέμα του αλλά πολλές φορές παρασύρεται μακριά απο το θέμα του, ίσως στην τελική να ήταν και ο σκοπός του), έναν σκιτσογράφο της εποχής του, τον οποίο δεν ονομάζει καθώς ο ίδιος του ζήτησε να μείνει ανώνυμος. Αλλά το όνομα του αποκαλύπτεται στην εισαγωγή του βιβλίου. Έχω ενθουσιαστεί με τον τρόπο που γράφει, γνήσιος, ειλικρινής, ωμός και συνάμα ποιητικός. Ένα βιβλίο που θα 'θελα να διαβάσω πολλές φορές.
Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;
- Thread starter Φαροφύλακας
- Start date
Τα βιβλία του Ιακώβ, της Όλγκα Τοκάρτσουκ
Πραγματεύεται τη γνώση, τη θρησκεία με την ανάγκη για μεσσία, τη γλώσσα, τον κόσμο γενικά και τη ζωή κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, σε Πολωνία, Βαλκάνια, παράλια Μικράς Ασίας, και Άγιον Όρος. Πολύ ωραίο, πολύ μεγάλο, όχι εύκολο. Σαν θεματολογία, χρονολογία και γεωγραφία μου θύμισε το Σκηνές από το βίο του Ματίας Αλμοσίνο του Ζουγρού, που επίσης μου άρεσε πολύ. Αμφότερα εκδόθηκαν το 2014.
Πραγματεύεται τη γνώση, τη θρησκεία με την ανάγκη για μεσσία, τη γλώσσα, τον κόσμο γενικά και τη ζωή κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, σε Πολωνία, Βαλκάνια, παράλια Μικράς Ασίας, και Άγιον Όρος. Πολύ ωραίο, πολύ μεγάλο, όχι εύκολο. Σαν θεματολογία, χρονολογία και γεωγραφία μου θύμισε το Σκηνές από το βίο του Ματίας Αλμοσίνο του Ζουγρού, που επίσης μου άρεσε πολύ. Αμφότερα εκδόθηκαν το 2014.
Διαβάζω το "Θήβες, η πόλη των θεών" και δεν μου αρέσει... Περιμένα να διαβάσω για την ιστορία της αρχαίας Θήβας με τις 100 πύλες στη κοιλάδα του Νείλου και ανταυτού διαβάζω για το αν η επιστήμη πράτει ή όχι σωστά στη χρονολόγηση των δυναστειών, για τα μυστικά που κρύβουν ή όχι τα μνημεία εκεί, και υπάρχουν σημεία στο βιβλίο που δεν καταλαβαίνω τι θέλει να πει ο ποιητής-συγγραφέας. Δεν φτάνει που το αγόρασα δύο φορές δεν μου αρέσει κιόλας...
Εχθές το βράδυ μου την έδωσε και παρήγγειλα νέο βιβλίο για να ικανοποιήσω τις ορέξεις μου για την Αίγυπτο. Αυτή τη φορά διάλεξα κάτι απο τα σιγουράκια. Αγκάθα Κρίστι!
Εχθές το βράδυ μου την έδωσε και παρήγγειλα νέο βιβλίο για να ικανοποιήσω τις ορέξεις μου για την Αίγυπτο. Αυτή τη φορά διάλεξα κάτι απο τα σιγουράκια. Αγκάθα Κρίστι!
Διαβάζω την ευρωπαϊκή ιστορία του Burns. Μέχρι την Αναγέννηση αντε και τον Διαφωτισμό ήταν πολύ ενδιαφέρον. Από τον 18ο αιώνα και μετα με δυσκολία βγαίνει το διάβασμα. Σήμερα διάβασα ένα κεφάλαιο όπου αναφερόταν ο Βισμαρκ. Εκεί ξύπνησε το ενδιαφέρον μου. Από τις περιγραφές των δραστηριοτήτων του φαίνεται πως ήταν από τους σπάνιους οξυδερκεις πολιτικούς που πέρασαν από την ιστορία. Θέλω να διαβάσω και κάποια βιογραφια του.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Διαβαζω τον Τζουντ τον αφανη του Τομας Χάρντυ, ενα κλασικά και βικτωριανα φλύαρο μυθιστόρημα:
"Ειχε πλέον βγάλει από το μυαλό του κάθε σκέψη να την αποφύγει συνειδητά οπότε αποφάσισε να την επισκεφθει το ιδιο κιολας βράδυ. Κι όταν έφτασε στο δωμάτιό του, βρήκε ενα σημειωμα δικό της -το π΄ρωτο σημειωμα- ενα απο κεινα τα τεκμήρια που ενώ ειναι απλά και κοινότοπα απο μόνα τους, εκ των υστερων φαινεται οτι εγκυμονουσαν συνεπεις γεματες πάθος. Και μονο το γεγονός ότι δεν υπάρχει συνείδηση του επικείμενου δράματος, το οποίο διαγραφεται σε τετοιες αθωες πρώτες επιστολές απο γυναικες σε άντρες ή αντιστροφα, τις κάνει, όταν το δράμα εκδηλωθει, να διαβάζονται κατω απότο προφυρό, αφύσικο φως του, ακομα πιο εντυπωσιακές, μελαγχολικές και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τρομερες."
Τρομερο.
Μετά, φταιω γω που ειμια αδιαλλακτη, αναλγητη και "ατάσθαλος", κατάλαβες;!
"Ειχε πλέον βγάλει από το μυαλό του κάθε σκέψη να την αποφύγει συνειδητά οπότε αποφάσισε να την επισκεφθει το ιδιο κιολας βράδυ. Κι όταν έφτασε στο δωμάτιό του, βρήκε ενα σημειωμα δικό της -το π΄ρωτο σημειωμα- ενα απο κεινα τα τεκμήρια που ενώ ειναι απλά και κοινότοπα απο μόνα τους, εκ των υστερων φαινεται οτι εγκυμονουσαν συνεπεις γεματες πάθος. Και μονο το γεγονός ότι δεν υπάρχει συνείδηση του επικείμενου δράματος, το οποίο διαγραφεται σε τετοιες αθωες πρώτες επιστολές απο γυναικες σε άντρες ή αντιστροφα, τις κάνει, όταν το δράμα εκδηλωθει, να διαβάζονται κατω απότο προφυρό, αφύσικο φως του, ακομα πιο εντυπωσιακές, μελαγχολικές και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τρομερες."
Τρομερο.
Μετά, φταιω γω που ειμια αδιαλλακτη, αναλγητη και "ατάσθαλος", κατάλαβες;!
πωπω.. εγώ θα δυσκολευόμουν κάμποσο
Το βιβλίο είναι απλά αριστούργημα και πρόσεχε καλά τι βαθμό θα βάλεις και πως θα το χαρακτηρίσεις στο τέλος!
Φλύαρο μπορείς να το πεις, μιας και τότε οι συγγραφείς πληρώνονταν με τη λέξη, οπότε είναι ηλίου φαεινότερο...
ΟΜΩΣ!!
Οι χαρακτήρες έχουν βάθος και ουσία και σε περιμένει και ένα εξαιρετικό plot twist.
Σκέφτεσαι να το περάσεις από ΤΝ με την εντολή: ξαναγράψε το αλλά με ένα μινιμαλιστικό ύφος πετώντας έξω την φλυαρία;
( θα λιγοθυμήσει ο @Νικόλας Δε Κιντ το παίρνω πίσω! )
Π.χ. αυτό που έγραψες:
Ειχε πλέον βγάλει από το μυαλό του κάθε σκέψη να την αποφύγει συνειδητά οπότε αποφάσισε να την επισκεφθει το ιδιο κιολας βράδυ. Κι όταν έφτασε στο δωμάτιό του, βρήκε ενα σημειωμα δικό της -το π΄ρωτο σημειωμα- ενα απο κεινα τα τεκμήρια που ενώ ειναι απλά και κοινότοπα απο μόνα τους, εκ των υστερων φαινεται οτι εγκυμονουσαν συνεπεις γεματες πάθος. Και μονο το γεγονός ότι δεν υπάρχει συνείδηση του επικείμενου δράματος, το οποίο διαγραφεται σε τετοιες αθωες πρώτες επιστολές απο γυναικες σε άντρες ή αντιστροφα, τις κάνει, όταν το δράμα εκδηλωθει, να διαβάζονται κατω απότο προφυρό, αφύσικο φως του, ακομα πιο εντυπωσιακές, μελαγχολικές και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τρομερες
θα μπορούσε να είναι:
Είχε πια σταματήσει να σκέφτεται αν έπρεπε να την αποφύγει και αποφάσισε να την δει εκείνο το ίδιο βράδυ. Στο δωμάτιό του βρήκε το πρώτο της σημείωμα. Ένα απλό χαρτί, που μόνο αργότερα κατάλαβε πως έκρυβε μέσα του μια ιστορία γεμάτη ένταση. Κι αυτή η άγνοια για όσα θα ακολουθούσαν κάνει τέτοιες πρώτες λέξεις, όταν πλέον όλα έχουν συμβεί, να φαίνονται πιο δυνατές, πιο μελαγχολικές και κάποιες φορές σχεδόν τρομακτικές.
Ειχε πλέον βγάλει από το μυαλό του κάθε σκέψη να την αποφύγει συνειδητά οπότε αποφάσισε να την επισκεφθει το ιδιο κιολας βράδυ. Κι όταν έφτασε στο δωμάτιό του, βρήκε ενα σημειωμα δικό της -το π΄ρωτο σημειωμα- ενα απο κεινα τα τεκμήρια που ενώ ειναι απλά και κοινότοπα απο μόνα τους, εκ των υστερων φαινεται οτι εγκυμονουσαν συνεπεις γεματες πάθος. Και μονο το γεγονός ότι δεν υπάρχει συνείδηση του επικείμενου δράματος, το οποίο διαγραφεται σε τετοιες αθωες πρώτες επιστολές απο γυναικες σε άντρες ή αντιστροφα, τις κάνει, όταν το δράμα εκδηλωθει, να διαβάζονται κατω απότο προφυρό, αφύσικο φως του, ακομα πιο εντυπωσιακές, μελαγχολικές και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τρομερες
θα μπορούσε να είναι:
Είχε πια σταματήσει να σκέφτεται αν έπρεπε να την αποφύγει και αποφάσισε να την δει εκείνο το ίδιο βράδυ. Στο δωμάτιό του βρήκε το πρώτο της σημείωμα. Ένα απλό χαρτί, που μόνο αργότερα κατάλαβε πως έκρυβε μέσα του μια ιστορία γεμάτη ένταση. Κι αυτή η άγνοια για όσα θα ακολουθούσαν κάνει τέτοιες πρώτες λέξεις, όταν πλέον όλα έχουν συμβεί, να φαίνονται πιο δυνατές, πιο μελαγχολικές και κάποιες φορές σχεδόν τρομακτικές.
( θα λιγοθυμήσει ο @Νικόλας Δε Κιντ
το παίρνω πίσω! )
Last edited:
Έλλη Μ
Συντονιστής
Σκέφτομαι να το περάσω απο νεα σελιδοποίηση, να το φέρω στα μέτρα μου κάπως!
Έλλη Μ
Συντονιστής
Το ξερω οτι πληρωνονταν με τη λέξη, αλλά αφου εισαι τετοιος, με αναγκαζεις να σου πω
οτι καταντα ηλιου (κι άλλων ουρανιων σωμάτων) βαρετότατο. 
@Έλλη Μ βαρετός ο Χάρντι;;
Ξεκίνησα το "Αδελφοί Καραμάζωφ" του Ντοστογιέφσκι. Ήταν το μοναδικό από τα μεγάλα του που μου είχε ξεφύγει.
Έχω διαβάσει περίπου 100 σελίδες και δηλώνω ενθουσιασμένος όπως σε όλα τα βιβλία του Φιοντόρ!
Ξεκίνησα το "Αδελφοί Καραμάζωφ" του Ντοστογιέφσκι. Ήταν το μοναδικό από τα μεγάλα του που μου είχε ξεφύγει.
Έχω διαβάσει περίπου 100 σελίδες και δηλώνω ενθουσιασμένος όπως σε όλα τα βιβλία του Φιοντόρ!
Έλλη Μ
Συντονιστής
Δεν τα βαζω μ' ό,τι αφησε ο Ηρώδης.
Οσο υπαρχει διαλογος και δραση, όχι. Κι η Σου, οΣου ξεδιπλώνεται, ειναι μάλλον γοητευτικος χαρακτηρα.
Οσο, ομως, σολάρει, ναι, γινεται βικτωριανα βαρετος.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Αν και σκόπευα να ξαναδιάβάσω άλλο βιβλίο μετά τον Τζουντ, τα χέρια μου επιασαν ένα βιβλίο του Ροτ, το μοναδικό που δεν εχω διαβάσει στη βιβλιοθήκη μου. Τα χρόνια των ξενοδοχείων είναι μια συλλογή 64 επιφυλλίδων (feuilletons), γραμμένες στη διάρκεια του μεσοπολέμου (εποχή που με γοητεύει πάρα πολύ). Τη σταχυολόγηση των κειμένων έχει κάνει o Michael Hofmann, ένας από τους σημαντικότερους μεταφραστές της γερμανόφωνης λογοτεχνίας (Roth, Kafka, Erpenbeck, Doblin, Kleist κλπ) και με πολύ μεγάλη αγάπη για το έργο του Ροτ. Οκ, σε μένα είναι πολύ γνωστό το ύφος και η λογοτεχνική γραμμή του, μέσα από αυτό το βιβλιο, όμως, αναδεικνυεται και η επαγγελματική ιδιότητά του, εκεινη του δημοσιογράφου και η γραφή του είναι εντελως μεταιχμιακη, ανάμεσα στη λογοτεχνία και τη δημοσιογραφία. Το να γράφει κανείς επιφυλλίδες σε εφημερίδα και δη στη Frankfurter Zeitung (αλλά και αλλού), κείμενα δηλαδή που καταπιάνονται με μια ποικιλία θεμάτων και τα οποία ακροβατούν πάνω στο δοκίμιο, την κριτική, την προσωπική άποψη, αποδείκνυε το κύρος του γράφοντα άλλα και την πολυμάθειά του. Θα φανταζόμουν τον Sebald να γράφει επιφυλλίδες.
Ένα από τα πράγματα που εκτιμώ στη λογοτεχνία αλλά και σε ό,τι διαβαζω είναι η φειδωλή χρήση του σχήματος επιρρημα-επιθετο-ουσιαστικο και των επιρρημάτων εν γένει, που και τον λόγο πλατειαζει αλλά, κατά τη γνωμη μου, φτωχαινει πολύ, μάλλον ευτελιζει, μιας και αν δεν εισαι πραγματικός στυλιστας της γραφής, αυτό καταντα τεραστια μπαρουφα που δεν εντυπωσιάζει κιολας. Ο Ροτ είναι πάντοτε μετρημένος στο λόγο του, συμπυκνωμένος χωρις να γινεται πυκνός και δύσβατος, χωρίς να του λείπει ο στολισμός και η κάθε σελίδα του μοιάζει να περιέχει ένα ποίημα, όπως ευστοχα διάβασα κάπου στο τελος του βιβλίου, ως σχόλιο. Γινεται τόσο ευστοχος, ευρηματικος και σαφής στις περιγραφές που κάνει την παρατηρηση του ασήμαντου υψηλή λογοτεχνια.
Με εχει ενθουσιάσει το βιβλιο, από το εξώφυλλο και το σχημα του κιολας, μου ασκει φοβερή γοητεία, σχεδόν με διαπερνα η διακριτική του κομψότητα ακριβως όπως οι Δακτυλιοι. Δηλαδή, ξερω από τις πρώτες σελίδες ότι προκειται για βιβλιο που με έχει ήδη κερδίσει ολοτελα και δεν θελω να τελειώσει.
Ένα από τα πράγματα που εκτιμώ στη λογοτεχνία αλλά και σε ό,τι διαβαζω είναι η φειδωλή χρήση του σχήματος επιρρημα-επιθετο-ουσιαστικο και των επιρρημάτων εν γένει, που και τον λόγο πλατειαζει αλλά, κατά τη γνωμη μου, φτωχαινει πολύ, μάλλον ευτελιζει, μιας και αν δεν εισαι πραγματικός στυλιστας της γραφής, αυτό καταντα τεραστια μπαρουφα που δεν εντυπωσιάζει κιολας. Ο Ροτ είναι πάντοτε μετρημένος στο λόγο του, συμπυκνωμένος χωρις να γινεται πυκνός και δύσβατος, χωρίς να του λείπει ο στολισμός και η κάθε σελίδα του μοιάζει να περιέχει ένα ποίημα, όπως ευστοχα διάβασα κάπου στο τελος του βιβλίου, ως σχόλιο. Γινεται τόσο ευστοχος, ευρηματικος και σαφής στις περιγραφές που κάνει την παρατηρηση του ασήμαντου υψηλή λογοτεχνια.
Με εχει ενθουσιάσει το βιβλιο, από το εξώφυλλο και το σχημα του κιολας, μου ασκει φοβερή γοητεία, σχεδόν με διαπερνα η διακριτική του κομψότητα ακριβως όπως οι Δακτυλιοι. Δηλαδή, ξερω από τις πρώτες σελίδες ότι προκειται για βιβλιο που με έχει ήδη κερδίσει ολοτελα και δεν θελω να τελειώσει.
Δεν χρειάζεται καν να αναφέρω ότι μ΄έχεις πείσει κι ότι θα μηχανευτώ κάθε τρόπο να αποκτήσω τα βιβλία του Ροτ, ασχέτως αν ήδη αγνοώ πότε (ή καλύτερα, που) θα βρω τον χρόνο να τα διαβάσω (αυτά, κι άλλα τόσα που είναι αδιάβαστα).
On topic, πάντως, σκοπεύω να τελειώσω απόψε τους δακτύλιους του κρόνου (2η ανάγνωση), με την ελπίδα ότι αύριο θα γράψω 2-3-4 πραγματάκια, μαζί με άλλα 5-6 για ένα άλλο βιβλιαράκι που τελείωσα την περασμένη βδομάδα.