Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;

[Νικόλας Δε Κιντ]

@Αδριανός Ζωγράφος το Θείο Τραγί το είχα διαβάσει πριν χρόνια, και με είχε ενθουσιάσει!

 

[Έλλη Μ]

Συνεχίζοντας τις μεγαλες προσδοκίες, ξενινησα να διαβαζω πάλι τον Αουστερλιτς του Ζέμπαλντ.
Το διάβασα πριν 10 χρονια και θυμαμαι πόσο πολύ μου ειχε αρεσει, όμως, ξεκινώντας και διαβαζοντας κάμποσο χθες, συνειδητοποιω οτι μου αρεσει ακομη περισσότερο και και το κείμενο ρέει πολύ πιο απαλά απο πριν

 

[Αδριανός Ζωγράφος]

Ω ρε μάνα μου πως γράφει έτσι αυτό το παλικάρι ο McCARTHY;

 

[Έλλη Μ]

Διαβάζω το Ιστορίες του πλοκαμου και 3 κωμικά δοκίμια, αρχικά με αμηχανία, εν συνεχεία με ιδιαίτερη χαρωπότητα, μιας και γινεται πολύ διασκεδαστικο ακόμη και στα σημεια όπου δεν αντιλαμβάνομαι το κείμενο ως ενιαίο σύνολό, και τώρα, προς το τέλος, με εκτίμηση, θα έλεγα, μιας και τακτοποιεί, με αφηγηματικό τρόπο τους χαρακτήρες που παρελαυνουν από το βιβλίο, πώς άντλησε έμπνευση από τις παιδικές του αναμνήσεις των διακοπών (πολύ γλυκούλης) κλπ.

Το ψευδώνυμο του συγγραφέα αλλά και του συγγραφέα στην ιστορία, παραπέμπει στον Διονύσιο Σολωμό. Ο συγγραφέας-ήρωας του βιβλίου που είναι και ο συγγραφέας του βιβλίου, γράφει ένα autofiction sort of με απώτατο σκοπό να κατακτήσει κι ο ίδιος μια θέση στην αθανασία. Για το σκοπό αυτό, επιστρατεύει ένα τεράστιο φάσμα αναφορών, από ζωγραφικούς πίνακες, σκίτσα του, φωτογραφίες, εδάφια από βιβλία αλλά και αντλημένα από τον ιστό προκειμένου να κατασκευάσει ένα κείμενο που να συνομιλεί με τον Σολωμό και το έργο του, απ΄ό,τι φαίνεται, γιατί η παντελής ανοικείωση (sic) μου με το έργο του Σολωμού δεν με αφήνει να το καταλάβω κιόλας.

Δεν θα έλεγα ότι προκειται για ένα έργο εξόχως λογοτεχνικό, όμως έχει μια πολύ καλή ιδέα (κάπου τα βάζει με τον John Gray, κάπου με συσσωμη τη woke Κουλτουρα), πρωτότυπη, στα περισσότερα σημεία πολύ καλή εκτέλεση, ενώ εκείνα τα σημεία που το σουρεαλ κυριαρχεί και ξεφευγει, μαζευεται και επανερχεται ταχιτα και επανισορροπεί.

 

[Έλλη Μ]

Διαβάζω την αμυνα του Λούζιν, ενα βιβλιο που κάθεται πολύ καιρό στη βιβλιοθηκη.
@Νικόλας Δε Κιντ, σε προειδοποιώ, μην αρχίσεις τα "πόσο θα πρέπει να μου αρεσει το βιβλιο, πόσο αριστουργηματικο ειναι κλπ" και με αγχώσεις, γιατι στο λέω θα το κάνω κομματάκια. Μιλησα!

 

[Χρυσόστομος]

Διαβαζω το "Μην πεις λεξη" και εχω μεινει εντυπωσιασμενος! Με αφορμη μια αληθινη ιστορία απαγωγής ο συγγραφεας καλυπτει όλη την περιοδο των Ταραχων στην Ιρλανδια. Δεν έχω διαβασει πολύ, καμια 50αρια σελίδες, αλλα απο όσο έχω διαβασει είναι πολυ καλογραμμενο με μια εκπληκτική αφηγηση που σε κανει να μην θες να το αφήσεις. Ο συγγραφέας καθε στοιχείο που παραθετει το έχει διασταυρωσει απο πληθώρα πηγών. Το βιβλίο αποπνεει μια εκπληκτική αξιοπιστία και εγκυροτητα, το πιο βασικό στοιχειο που πρέπει να διαθέτει κατα την γνωμη μου κάθε βιβλίο ιστορίας.
Ετσι μετα απο μια σειρά σχετικα μετριων βιβλίων που διάβασα, πεφτω όπως φαίνεται σε δευτερο συνεχόμενο διαμάντι μετα το "Μερες διχως τελος" που τελειωσα προσφατα.

 

[ΜιΛάμπρος]

@Έλλη Μ:

to be continued σε 2-3 μέρες...

 

[Έλλη Μ]

Μα ποσο ψιψινους εισαι και δεν λες απο τωρα!!!!
Τουλάχιστον, κανεις γιουπι!!

 

[Έλλη Μ]

Δεν λέω ότι διαβάζω, αλλά ότι ξεκινησα να και δεν ξερω τι θα απογίνω στη συνέχεια:

Την πολιτισμική μνήμη, Jan Assmann, ένα -κατά τα φαινόμενα- καπως τεχνικό κείμενο κι ισως καπως δυσκολο το οποιο αποδεικνυεται ως τετοιο, δυσκολο δηλαδή, μετα την 60η σελίδα. Το πρωτο μισό του βιβλιου καταγίνεται με τις θεωρησεις περι συλλογικής μνημης, διακρισης της από την ιστορία και την παραδοση κλπ κλπ. Μετα την 60η σελίδα, όμως, επιβράδυνα αποτομα και δυσκολευτηκα. Δεν θα το παρατησω, όμως, ας καει ο εγκέφαλος!!

Την Μίμηση του Auerbach, κείμενο συγκριτικης λογοτεχνίας -κυριολεκτικά- αναφορικά με την αποτύπωση της πραγματικότητας μέσω της λογοτεχνίας, από την αρχαιότητα και τα θρησκευτικά κείμενα έως σήμερα και πώς η έννοια του ρεαλισμου πχ μετασχηματιζεται μέσα στους αιώνες και πώς διαχωριζεται το ουσιώδες από το επουσιώδες (για να καταγραφεί ή να αποτελέσει εμπνευση) μεσα στις εποχές, μεσω της εξελιξης της γλωσσολογίας και της λογοτεχνιας. Το βιβλίο, παρολο που καλυπτει περι τα 3000 χρόνια αφήγησης και λογοτεχνίας, αφηνει εκτός επισκοπησης αρκετα κομμάτια και ογκολιθους της λογοτεχνίας από τη μια, ενώ από την άλλη δεν αρνειται ότι ισως καποιες φορές να επέλεξε αντιπροσωπευτικά δειγματα λόγου, προκειμένου να στηριξει την επιχειρηματολογία του. Εχω διαβασει 4-5 από τις αναλυσεις του, με το εναρκτηριο κεφάλαιο (συγκριση ενός γεγονότος από τη Οδύσσεια και της θυσιας του Αβρααμ) να είναι πραγματικά breathtaking. Αυτό κι αν δεν το παρατάω!

Το τραγούδι του Σολομον, της Τονι Μορρισον. Με αυτή τη συγγραφεα γνωριστηκαμε όταν ημουν φοιτητρια, το βιβλιο που ειχα διαβασει, δεν μου ειχε αφησει καλές εντυπώσεις, χωρις να θυμαμαι γιατι, και αποφασισα να την ξαναδιαβασω

 

[Χρυσόστομος]

Διαβαζω και κοντευω να τελειωσω το αυτοβιογραφικό βιβλίο του χαρισματικού Κριστοφερ Χιτσενς Hitch-22! Δεινός ρήτορας ο Χιτσενς με εξαιρετική γραφη και με αφθονο λογοτεχνικό ταλέντο. Ενας αιρετικός διανοούμενος με κοφτερό στυλ και μια αστειρευτη διαθεση να ταραζει τα νερά. Μια διαθεση που ναι μεν περιλαμβανει ψηγματα ναρκισσσισμου, να ταισει το εγώ του (στον Ντοκινς για παραδειγμα είναι πιο εντονος ο εγωκεντρισμός του) αλλα στον Χιτσενς αυτη η διαθεση περισσοτερο πηγαζει απο πνευματική ανησυχία. Δηλαδη αυτην την διαθεση της πρόκλησης την χρησιμοποιούσε περισσότερο σαν εργαλείο διαφωτισμού.

 

[Έλλη Μ]

Το τραγούδι του Σολομον, της Τονι Μορρισον. Με αυτή τη συγγραφεα γνωριστηκαμε όταν ημουν φοιτητρια, το βιβλιο που ειχα διαβασει, δεν μου ειχε αφησει καλές εντυπώσεις, χωρις να θυμαμαι γιατι, και αποφασισα να την ξαναδιαβασω

Τελείωσα το βιβλίο της Μόρρισον το οποίο ήταν εξαιρετικο. Διαβασα την παλια εκδοση, του Οδυσσέα, ενω εχει επανεκδοθεί σε νέα μετάφραση της Σχινα. Ισως και να το χρειαζοταν ενα φρεσκάρισμα, μιας και η μετάφραση της εξαιρετικής Δημητριάδου ειχε κάτι το ελαφρως παλιακο. Πιθανότα για να ταιριαζει και στο πνευμα της εποχής κατα την οποία διαδραματιζεται το κειμενο. Αυτό που σκεφτόμουν εντονα, διαβάζοντάς το, ειναι οτι θέματα όπως το φυλετικό ή το ολοκαύτωμα, εχουν εγγενως τον κινδυνο να γινουν απο ηθικοπλαστικά έως μελοδραματικά, με επικληση στο συναισθημα και την ενοχή. Η Μορρισον δεν εκμεταλλευεται το θέμα της ούτε το βιβλιο γινεται άλλο ενα βιβλιο για τη δουλεία. Ειναι εξαιρετική λογοτέχνης και δεν εστιάζει στο φυλετικό αλλά λέει μια ιστορία, αφήνοντας εκτός το συναισθημα.

Και πάνω σε αυτήν ακριβώς τη βάση σκεφτόμουν το βιβλιο του Εβερετ (Τα δέντρα), το οποιο ειναι ξεκαθαρα μια ιστορία (αντ-)εκδικησης της μαυρης φυλής ενατνι των λευκών (με περισσότερη ειρωνεία εδω και με τους παλαιους νεκρους να σκοτώνουν λευκους ή απόγονους λευκων που αδικησαν καποιον μαυρο στο παρελθον). Από τη μία, υπάρχουν κοινα στοιχεία ανάμεσα στα δυο μυθιστορήματα. Α. Η ιστορία του Εμετ Τιλ και Β. Μια ομάδα που επισης προσπαθει να αποδώσει δικαιοσύνη (στο τότε και στο παρόν όμως), υπαρχει και στο βιβλιο της Μορρισον. Από την άλλη, κι εκει περισσότερο εστιάζω, δεν μπορώ παρα να αναρωτηθώ για τη στροφή του Εβερετ προς το φυλετικό, τόσο μα τόσο ξεκάθαρα.

Οπως εχω ξαναπεί, ο Εβερετ ειναι -κατα τη γνώμη μου- παρα πολύ καλος συγγραφέας, με τα πρώτα του εργα να εχουν κερδίσει πολλά και σημαντικά βιβλια και παρόλ' αυτά να μην επιβάλλονται ιδιαίτερα ή να μην κάνουν μεγάλες πωλήσεις ή τελος πάντων, να ειναι δυσαναλογο το κοινό που του αναλογούσε σε σχέση με την ποιότητα του εργου του. Η θεματική τους, απειχε αισθητά απο το φυλετικο, ίσως και να ήταν το αντιθετο, αν θυμηθω κάπως το Σβησιμο, στο οποιο, ο πρωταγωνιστής, ενας μαυρος συγγραφέας, αρνειται πεισματικά να κάνει υποχωρησεις στο έργο του, ωστε να καταγραφεί ως ενας μαυρος συγγραφέας που γράφει για τα δεινά της μαυρης φυλης και να εξοργίζεται όταν, πιασάρικες θεματικες, εκτοξευον τη φήμη αλλου συγγραφέα

Με τα δεντρα και το Τζέημς, ξαφνικά επιασε να τον γνωριζει όλος ο κόσμος, ολοι να μιλάνε για τον Εβερετ λες και ξεπηδησε χθες, λες και δεν είχε πολύ πλουσιο συγγραφικό παρελθον, λες και τα δυο του αυτα βιβλία είναι αριστουργήματα. Δεν ειναι, σαφώς και δεν ειναι (οκ, στα Δεντρα αναφερομαι μονο, το αλλο δεν το εχω διαβάσει). Μου κάνει φοβερή εντυπωση αυτή του η στροφή, τα μοντουλα της οποίας δεν μποροω ή θελω να ανιχνευσω, απλώς το καταγράφω, στο μυαλο μου.

Αυτα.

Α ναι. ξεκινησα να διαβαζω το πετρινο τραγούδι του Iain Banks, εναν σγγραφέα καινουριο σε μενα. Εχω διαβασει καμια πενηνταρια σελίδες, στις εικοσι απο τις οποίες περιγράφει δυο ερωτικές σκηνες με εντονη γλαφυρότητα σε συνδυασμο με μια επιτηδευμένη ποιητικότητα. Αυτό, όμως, που με ενοχλεί περισσότερο δεν ειν' η καυλοπυρέσσουσα διαθεση του κυριούλη ουτε καν η μεταφραση που εχει κραυγαλεα λαθη, αλλά η πααααααρα πααααααρα πολυ κακή επιμέλεια που εχει το κείμενο (δηλαδή, βγάζει μάτι). (μπα!, μάτια βγάζει).

 

[ΜιΛάμπρος]

Α ναι. ξεκινησα να διαβαζω το πετρινο τραγούδι του Iain Banks, εναν σγγραφέα καινουριο σε μενα. Εχω διαβασει καμια πενηνταρια σελίδες, στις εικοσι απο τις οποίες περιγράφει δυο ερωτικές σκηνες με εντονη γλαφυρότητα σε συνδυασμο με μια επιτηδευμένη ποιητικότητα. Αυτό, όμως, που με ενοχλεί περισσότερο [...] ουτε καν η μεταφραση που εχει κραυγαλεα λαθη, αλλά η πααααααρα πααααααρα πολυ κακή επιμέλεια που εχει το κείμενο (δηλαδή, βγάζει μάτι). (μπα!, μάτια βγάζει).

Λοιπόν, στεναχωριέμαι. Το πέτρινο τραγούδι είναι ένα από τα βιβλία που μου άρεσαν πάρα πολύ [σε σημείο να το δωρίζω αφειδώς σε πάρα πολύ αγαπημένα πρόσωπα -αν και η καυλοπυρρέουσα () διάθεσή του (ή ο καυλαντικός λυρισμός) μπορεί και να μου΄βγαλε το όνομα...], ειδικά λόγω της επιτηδευμένης ποιητικότητας που αναφέρεις, χώρια το ότι είναι αρκετά αρρωστημένο, όπως θα διαπιστώσεις αν το συνεχίσεις (και ενδεχομένως εξάγεις αρνητικά συμπεράσματα για το πρόσωπό μου), χώρια το ότι ο Banks είναι ένας αγαπητός συγγραφέας (με το φοβερό εργοστάσιο σφηκών), του οποίου τα βιβλία έχω αγοράσει και στο πρωτότυπο.
Οπωσδήποτε, η επιμέλεια είναι ελλιπής, το θυμάμαι αυτό. Δεν θυμάμαι για τη μετάφραση και δεν έχω λόγο να αμφιβάλλω. Θα το ξανατσεκάρω (και αυτό)

Ον τόπικ, που λέμε στο τηλεμεταφορικό μου χωριό, διαβάζω τον Δούναβη του Μαγκρίς. Στις περίπου 70κάτι σελίδες, μέχρι στιγμής, θυμίζει Ζέμπαλντ με ένα twist, αλλά θα επιστρέψω όταν τελειώσει. Κατά τ΄άλλα, χαζεύω τις bookstagrammers που ποστάρουν με μαγιώ πλαϊ σε βιβλίο και γράφουν το γαλλικό vingt (=είκοσι), vinght. Δεν πειράζει. Μπροστά στην ομορφιά ας πάει η ορθογραφία.

καυλοπυρρέσουσα διαθεση του κυριούλη

Γέλασα φωναχτά.

 

[Έλλη Μ]

Δεν εχω ξαναδιαβασει Banks, ουτε το εργοστάσιο σφηκών που ειναι απο τα πιο γνωστα του βιβλια. Για καποιον αφηρημενο και διαισθητικο λόγο, εχω πεισει τον εαυτό μου ότι δεν μου ταιριάζει. Με το πετρινο τραγούδι η όχλησή μου δεν προέρχεται απο τις ερωτικές σκηνές, εξαλλου ολοι ειμαστε ανθρωποι μεγαλοι, των λογων ΚΑΙ των έργων , όσο οτι δεν μεσολάβησαν καν 4-5 σελίδες απο τη μια αναμνηση στην αλλη αφενός. Αφετερου, η περιγραφή -συγγνωμη, @ΜιΛάμπρος μου- μου εκανε τόσο μπαναλ και βλακώδης, δηλαδη απο τη μια εκανα ξεκάθαρη εικόνα τι περιέγραφε κι απ την αλλη, σαν να διανθιζε τη "στιγμή" με πεταλουδες και βαθυ συναισθημα. Δηλαδή, γελουσα μονη μου.

Αν το παρατησω, θα οφειλεται στο αρρωστημενο που περιγράφεις, μιας και δεν εχω καμια ανοχή σε αυτό, όταν το διαβαζω. Για τον λογο αυτό, εφυγα και την πλειονότητα του Μακάρθυ απο τις βιβλιοθήκες.

Λοιπον, για τον Μαγκρις τώρα. Εχω δυο. Τα στιγμιοτυπα και ενα αλλο . Διαβασα καμια 70ρια σελίδες απο το πρώτο, με την ελπίδα που περιγράφεις παραπάνω, οτι μοιαζει κάπως με τον Ζεμπάλντ. Επειδη το ονομα Ζεμπαλντ ειναι ενα απο τα soft spots μου, νομίζω οτι μοιαζουν τόσο αυτοι οι δύο όσο μοιαζω εγώ με την Ασπασία Τζιτζικάκη.

Και μιας και λές για το instagram, ενα αρθρο που μ εκανε και γελαγα ψες βράδυ για ενα βιβλιο που αγνουσα. Και θα εξακολουθησω να αγνοω -επιδεικτικά- οπως θα καταλαβεις, αν το διαβασεις. Το αρθρο, όχι το βιβλίο.

 

[ΜιΛάμπρος]

Λοιπον, για τον Μαγκρις τώρα. Επειδη το ονομα Ζεμπαλντ ειναι ενα απο τα soft spot μου, νομίζω οτι μοιαζουν τόσο αυτοι οι δύο όσο μοιαζω εγώ με την Ασπασία Τζιτζικάκη.

Ο Δούναβης είναι οδοιπορικό στον ομόνυμο ποταμό. Άσε να το τελειώσω επειδής είναι και 500φεύγα σελίδες και θα σου πω.

Και να σκεφτείς ότι έλεγα να την πάρω την τελειότητα. Οι loggia μου καναν καλό κλικ με τον Μπλέχερ. Προφανώς το τμήμα μάρκετινγκ έκανε καλή δουλειά και πουλά σαν ζεστό ψωμάκι (με βιολογικό αλεύρι από οικογενειακές καλλιέργειες της πάμπα και σπόρους τζια) το βιβλίο. O tempora, o mores...

 

[Έλλη Μ]

Θα συμφωνησω για τις εκδόσεις Loggia.
Αυτό που μου ειχε αρεσει πάρα πολύ ηταν το σκοτεινο νερο του Πουλιεζε και νομιζω συνομιλει εντονως με τις 20 μερες του Τορίνου, επισης Ιταλού, επισης πολύ καλού, όχι όσο το νερο ομως.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Ξεκίνησα το ΝΟΒΑ του Σάμιουελ Ντελάνι.
Κλασικό βιβλίο ΕΦ, γαι την ώρα φαίνεται ενδιαφέρον αν παραβλέψει κανείς τα μεταφραστικά "μαργαριτάρια" των εκδόσεων Μέδουσα...
Πχ cyborg = κυβοργ...

Επίσης διαβάζω σποραδικά και ποιήματα του Μιχάλη Γκανά που μου αρέσουν πολύ!

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Αυτό που μου ειχε αρεσει πάρα πολύ ηταν το σκοτεινο νερο του Πουλιεζε

Το έχω κι εγώ αυτό!
Μου το είχε δωρίσει ο πιο αγαπημένος μου άνθρωπος. Λες μετά το Νόβα να το ξεκινήσω;

 

[Έλλη Μ]

Αφου ρωτας τη γνωμη μου, Νίκολο, να σου πω. Το βιβλίο ειναι διαμαντακι, κατά τη γνώμη μου, ομως με τα φαντασι που διαβαζεις τελευταια, καταλαβαινω οτι εισαι σε μουντ οχι για κατι βαρυ. Οποτε, μαλλον θα το αδικησεις, παρατωντας το.

Απο την αλλη, αυτο που σιγουρα δεν θα παρατησεις (fiction) ειναι το Να την προσεχει. Ειναι εξαιρετικο και γρηγορο μυθιστορημα.

Αν και δεν σκοπευα να το αναφερω ακομη, γιατι ειμαι στην 50η σελιδα μονο (όμως εχω βγαλει ασφαλη συμοερασματα) αυτο που πραγματικα πιστευω οτι θα σε συναρπασει ειναι το non fiction που διαβαζω τωρα.

Αλλα δεν σου λεω τιποτε. Μην λες οτι σε επηρεάζω κιολας!

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Αφου ρωτας τη γνωμη μου, ΝικολA, να σου πω.

Μα αφού ξέρεις, πως αναγνωστικά τα γούστα μας συμβαδίζουν αγαπητή Έλλη! (παραβλέπω την Τριλογία των Κόρνις )

Απο την αλλη, αυτο που σιγουρα δεν θα παρατησεις (fiction) ειναι το Να την προσεχει. Ειναι εξαιρετικο και γρηγορο μυθιστορημα.

Fiction είναι αυτό;;;

 

[Έλλη Μ]

Fiction είναι αυτό;;;

Αλλά τι ειναι;

ε δεν διαβασα και τα 3 τα βιβλία.
Ενα, αρκούσε.