Αυτές τις μέρες διαβάζω τον εικονογραφημενο άνθρωπο του Μπραντμπερυ. Έχω ενθουσιαστεί. Νομίζω είναι ένα βιβλίο που θα άρεσε σε όλους επειδή ο καθένας θα έβρισκε ένα κομμάτι του σε κάποια ιστορία. Η σύλληψη της ιδέας με τα τατουάζ είναι καταπληκτική. Όποτε διαβάζω κάτι πρωτότυπο είμαι έτσι .
@Εστελλ διαβαζεις ενα καταπληκτικό βιβλιο με υπεροχες ιστοριες. Το διαβασα φέτος και το απολαυσα, αν και νομιζω οτι τα Χρονικα του Αρη ειναι μια σταλιτσα καλυτερο. Αντε, ισως δύο.
"Η επανάσταση των αγγέλων" του Ανατόλ Φρανς. Έχει κυκλοφορήσει και με τον τίτλο "Η ανταρσία των αγγέλων" που νομίζω είναι πιο κοντά στον πρωτότυπο τίτλο "La révolte des anges"
Νομιζω το διαβασα τον προηγούμενο χρόνο. Μεχρι τη μεση, παει πραγματικα διασκεδσστικα και γρηγορα. Καπου χανει τον ειρμο του, μιας και μπερδευσαι (εγω, δηλαδή) ποιος εκπεσωνντας αγγελος κανει τι, με αποτέλεσμα να χανεται η αρχικη ορμη, αλλα σίγουρα δεν πρόκειται για διδασκαλιστικο κειμενο. Νομιζω, σταδιακα, χαθηκε η αρχικη εμπνευση. Αλλα αξιζει να διαβαστει, με γνωμονα το πότε γράφτηκε.
Καλησπέρα σε όλους ) μπήκα πρόσφατα στο φόρουμ και έχω κάνει αρκετό σκρολ σε συζητήσεις και προτάσεις. Είναι υπέροχος ο βιβλιοχωρος που έχετε φτιάξει!
Να πω και εγώ πως ξεκίνησα τώρα το Standing in the rainbow , το δεύτερο βιβλίο της τετραλογίας Elmwood Springs της Fannie Flagg
Καλώς μας ήρθες, @Μαίρη λου! Από τη Fannie Flagg διάβασα μόνο τις Τηγανητές Πράσινες Ντομάτες που είχαν τη γλύκα του αμερικανικού Νότου (συνέχεια πεινούσα όταν το διάβαζα...). Παρότι μου είχε αρέσει πολύ, δεν αναζήτησα κι άλλα δικά της βιβλία. Είναι ωραία αυτή η σειρά που διαβάζεις;
@Καστάλια χαιρομαι που σου άρεσαν οι ντομάτες! Ηταν το πρώτο βιβλίο της Flagg που διάβασα πριν λίγους μηνες και το λάτρεψα! Μετά διάβασα το Redbird Christmas ενόψει Χριστουγέννων, πολύ ζεστό και γλυκό βιβλίο.
Μετά ξεκινησα το The All-Girl Filling Station’s last reunion που μέσα στην ιστορία και τους υπέροχους χαρακτήρες αναφέρεται στην συμμετοχή που είχαν οι γυναίκες πιλότοι στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο! Ηταν ένα θέμα που δεν γνώριζα καθόλου και μου φάνηκε τρομερά ενδιαφέρον και θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα.
Μετά και από αυτό ήθελα να συνεχίσω με τα βιβλία της Flagg και ξεκίνησα το Elmwood Springs.
Το πρώτο βιβλίο, Welcome to the world baby girl μου άρεσε πάρα πολύ , η ιστορία αν και είχε πολλούς χαρακτήρες όλα συνδεόταν μεταξύ τους. Χωρίς να βρίσκω κάποιο βαθύτερο νόημα το διάβασα με απίστευτη όρεξη και στις τελευταίες περίπου 70 σελίδες υπήρχε όλο το νόημα γεγονός που έκανε το βιβλίο υπέροχο . Ειδικά μια σκηνή προς το τέλος ήταν συγκλονιστική. Τώρα μόλις έχω ξεκινήσει το δεύτερο βιβλίο, η γραφή της Flagg μου αρέσει πάρα πολύ , έχει πάντα κάτι το νοσταλγικό και βαθιά ανθρώπινο και ανυπομονώ να συνεχίσω τη σειρά .
Εάν διάβασες κάποιο άλλο από τα βιβλία της θα χαιρόμουν πολύ να ακούσω τη γνώμη σου
Τις τηγανητές ντομάτες τις είχα δει σε ταινία, πολύ καλή! Μου φαίνεται δύσκολο όμως να διαβάσω ένα βιβλίο όταν έχω δει την ταινία, ενώ το αντίστροφο όχι. Αν ο εγκέφαλος μου είχε επιλεκτικό delete θα το διάβαζα σίγουρα, αφού θα είχα γράψει όμως πριν σε ένα χαρτί να το διαβάσω (το βιβλίο όχι το χαρτί ).
@Αδριανός Ζωγράφος χαχαχ! Το καταλαβαίνω αν παρόλα αυτά αλλάξεις γνώμη και εν τελει το διαβάσεις θα ήταν ενδιαφέρον να μας πεις πως σου φάνηκε έχοντας δει πρώτα την ταινία. Εγω με τις ντομάτες έχω πάθει το αντίθετο, μου άρεσε τόσο πολύ το βιβλίο που δεν έχω αποφασίσει ακόμα να δω την ταινία χαχα!
Διαβαζω (τελειωνω, δηλαδή) την Ονειρική Ιστορία του Σνιτσλερ και προσπαθω να θυμηθω την τελευταια φορά που συνάντησα σε μυθιστόρημα εναν τοσο ναρκισσο, εγωπαθη, εγωκεντρικο και συμπλεγματικο, αντρικο χαρακτήρα.
Διηγήματα του Λουίτζι Πιραντέλο.
Τον ήξερα ελάχιστα από λίγα θεατρικά, δεν ήξερα καν ότι έγραφε μυθιστορήματα και διηγήματα και σιγά μην ήξερα ότι έχει πάρει νόμπελ. Ξεφυλλίζω όμως σε πάγκο και διαβάζω:
"Φίλε μου, όταν ένας άνθρωπος ζει, δε βλέπει τον εαυτό του. Δοκιμάστε λοιπόν να του τον δείξετε, την ώρα που ζει και βασανίζεται από τα πάθη του, βάζοντας μπροστά του έναν καθρέφτη: ή θα μείνε κατάπληκτος βλέποντας τον εαυτό του, ή θα στρέψε αλλού τα μάτια για να μην τον βλέπει, ή θα φτύσει αγανακτισμένος την εικόνα του ή α δώσει θυμωμένος μια γροθιά για να τον σπάσει. Κι αν έκλαψε, δεν μπορεί πια να κλάψει, κι αν γελούσε δεν μπορεί πια να γελάσει. Με δυο λόγια γίνεται οπωσδήποτε κάποια ζημιά. Αυτή η ζημιά είναι το θέατρο μου."
Είναι από τις εκδόσεις Γκόνη και το κοντινό 1962 και έχει 14 διηγήματα, χωρίς να δίνεται κάποια άλλη πληροφορία.
Διαβαζω ενα βιβλίο, που πραγματικά μου έχει πάρει τα μυαλα. Για αρχή, ειναι το μοναδικο κειμενο που καταφερε να με συγκεντρώσει. Για δευτερη αρχή, ειναι κείμενο που, μετά το πέρας των 20-30 σελιδων, με καταβυθισε τόσο πολύ εντος του που το μοναδικο αντιστοιχο ειναι οι δακτυλιοι του Κρονου
Ειχα μια μικρή ιδεα για τον Σινιοσογλου, αλλά ο συνδυασμος του δοκιμιακού λόγου, οι αναφορες στα κειμενα με τα οποια εχει καταπιαστει μεσα στα χρονια (Δοκιμες -Μονταινιου, Εξομολογήσεις-Αυγουστινου κλπ), η βατότητα και η εξοχη λογοτεχνικότητα του λογου του, η αμεσότητα των εμπειριών του και πόσο ευκολα κι ανεμποδιστα συσχετιζομαι με αυτες, η εμμονη στη μνημη και την απομνημόνευση, μια ερωτική ιστορία που διατρεχει τις σελίδες, το καθιστουν ενα κειμενο τόσο οικειο οσο του Ζεμπαλντ και πραγματικά, εχω μείνει αναυδη στο ποσο με διαπερνα. Ειδαλλως, δεν θα το συνέκρινα ποτέ μα ποτέ με τον Ζεμπαλντ. Απίθανο κειμενο, ειμαι λιγο πριν το ολοκληρώσω, θα ηθελα να το καταπιει η μνημη μου ωστε να το ανακαλει αυτουσιο, θα το χαριζα στους πάντες. αλλα ξερω οτι απο τους πάντες που εχω κατα νου, κανα δυο τρεις, ο εξης ενας, θα το εκτιμήσει, όταν το διαβασει νηφαλιος.
Κατι τετοια βιβλια με κανουν να θελω να απομειωστο τη βιβλιοθήκη μου στα 100-150 βιβλια και να πορευομαι μαζι τους για το υπόλοιπο
Το όνομα του, Νικητας, εινα το αγαπημενο μου ονομα
Διαβάζω τώρα τον Αλλόκοτο Ελληνισμό του Σινιοσογλου, ένα δοκιμιο που εξετάζει 7 παραγνωρισμένες, αλλόκοτες χαλκέντερες και αρκετά αντιφατικές προσωπικότητες που κινούνταν στα όρια των ιδεων (Inter alia) όπως λεει και ο τίτλος, μελετώντας την Ελληνικότητα, γυρω τριγυρω από δυο οροσημα: την αλωση και τη δημιουργια ελληνικου κράτους.
Μιας και το βιβλίο δεν καταπιάνεται με τη βιογραφία τους από τη μια ενώ από την άλλη, ξεφευγει από τα στενά όρια του δοκιμίου, είναι απιστευτα σαγηνευτικό και απολαστικο. Ο συγγραφέας εχει ύφος από άλλον πλανήτη, η γλώσσα του παρολο που είναι προσεγμένη, αψεγαδιαστη και φυσικά όχι του συρμού, δεν εχει καμία δυσκολία, ακομη κι όταν καποιος ξαναδιαβασει τις ιδιες σελίδες, δηλαδή διατηρει χωρις εκπτωσεις το ακαδημαϊκό του υφος όντας τελείως κατανοητος και δυναμικά προσιτός.
Το εξώφυλλο του βιβλιου κοσμείται στο κεντρο του από ένα εργο του Escher που μου αρεσει πάντοτε πάρα πολύ και στο οποιο, για καποιον ανεξιτηλο (Sic) λογο, εσχάτως, σκονταφτω διαρκώς επάνω του
.
) μπήκα πρόσφατα στο φόρουμ και έχω κάνει αρκετό σκρολ σε συζητήσεις και προτάσεις. Είναι υπέροχος ο βιβλιοχωρος που έχετε φτιάξει!
).
