Μολις τελειωσα το V13 του Εμμανουελ Καρερ και ήταν οτι καλύτερο μη μυθοπλασιας έχω διαβάσει τα τελευταία χρονια. Ενα μεγαλειωδες βιβλίο απο έναν σπουδαίο συγγραφεα. Προκειται για ενα δικαστικό χρονικό της δικης για τις τρομοκρατικες επιθεσεις στο Παρισι τον Νοεμβριο του 2015. Τρεις ταυτοχρονες επιθεσεις, στο Σταν ντε Φρανς, σε μια γειτονια με κατι καφέ και στο Μπατακλαν οπου υπηρχαν και τα περισσότερα θυματα. Δικαζονταν καμμια δεκαρια ατομα που ειτε έιχαν ενεργό ρολο ειτε δευτερευων ρόλο στις επιθέσεις. Διεξηχθησε η μεγαλυτερη ποινική δικη στην ιστορια της Γαλλιας με 2000 ενάγοντες και πανω απο 300 δικηγορους, διηρκησε δεκα μηνες και ο Καρερ καλυψε αυτην την δικη για λογαριασμό ενος γαλλικου περιοδικου.
Παμε τωρα στα του βιβλίου. Πραγματικα αυτες τις μέρες που το διαβαζα με ειχε συνεπαρει τελειως. Το πρωτο μερος του βιβλίου ειναι και το πιο επωδυνο καθως υπαρχουν οι καταθεσεις των μαρτυρων, επιζωντων κυρίως απο το Μπατακλαν και γονιων που έχασαν τα παιδια τους. Η αφηγηση του Καρερ ειναι καθηλωτικη. Συνοψιζει καποιες απο αυτες τις καταθεσεις και τις καταγραφει με ευαισθησια, με μια εκπληκτικη ενσυναισθηση χωρις να γινεται μελοδραματικος και περιβάλλει όλα τα θυματα με μια συγκινητικη στοργή.
Μετα περναει στα γεγονοτα, προσπαθει να ξετυλιξει όλο αυτο το κουβαρι εκεινης της νυχτας αλλα και των επομενων ημερων μεχρι να συλληφθουν οι τρομοκρατες, οσοι δεν ανατιναχθηκαν δηλαδη, μετα ακολουθουν οι απολογίες , οι αγορευσεις των δικηγορων κ.λ.
Παραλληλα ο Καρερ μενοντας αποστασιοποιημενος καταπιανεται με πολλα θεματα. Με την τρομοκρατια, πως καταληγει καποιος να γινεται μακελαρης καμικαζι αυτοκτονίας, τις ευθυνες που φέρει και η Δυση σε αυτό, πως είχε αναπτυχθει το Νταες εκεινα τα χρονια στην Συρια και πως ελκυε τους νεους, με το δικαστικό συστημα στην Γαλλια αλλα και την δικαιοσυνη γενικότερα και όλα αυτα με μια διαπεραστική και διεισδυτική ματιά που με εκανε να δω τα πραγματα καπως διαφορετικά.
Επισης αξιοσημειωτο είναι οτι ο Καρερ ασχοληθηκε και με αυτους που συνηθως δεν ασχολείται κανείς. Και αναφερομαι στους γονεις των θυτων. Στους γονεις που ξαφνικα μαθανε οτι ο γιος τους αφου εκτελεσε δεκαδες ατομα μετα ανατιναχθηκε. Γιατι υπηρχαν και γονεις εντιμοι οικογενειαρχες, που δεν ηταν φανατικοι μουσουλμάνοι, ουτε καν, και βλεπανε ξαφνικα τα παιδια τους απο την εφηβεια τους να αρχιζουν να φανατιζονται. Αναφερεται και σε μια περιπτωση ενος ζευγαριου που βλεπανε οτι το παιδι τους ειχε ριζοπαστικοποιηθει και με κινδυνο της ζωης τους ταξιδεψανε στην Συρια ωστε να τον τραβηξουν αλλα πεσανε σε τοίχο.
Οσο για τον Καρερ με συγκινησε η αφοσίωση του και η ευαισθησία του, η γραφη του ειναι σαγηνευτική και πρεπει να είσαι μεγαλος μαστορας για να καταφερεις σε ένα βιβλίο 250 σελιδων να καλυψεις και να εμβαθυνεις σε τόσα πολλά και σοβαρα θέματα και να το κανεις ολοκληρωμένα και με επάρκεια. Προκειται για κατορθωμα. Εμμανουελ Καρερ υποκλίνομαι στο ταλεντο σου!
)
). Παραδόξως το θυμάμαι αρκετά καλά παρ' όλο που πέρασαν κάποια χρονάκια. Επίσης θυμάμαι πως υπήρχε φλυαρία η οποία όλως παραδόξως δεν ήταν κουραστική!