Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;

@Σελεφά μου θυμίζεις το ανέκδοτο με τον καθηγητή που ρώταγε τους φοιτητές πόσες είναι οι στάσεις του σεξ. Και ήταν ένας φοιτητής που πεταγόταν ανάμεσα στο πλήθος και φώναζε "69, 69..."
Ρωτάει μια φοιτήτρια η οποία ξεκινάει να απαριθμεί: "Πρώτη, η γυναίκα από κάτω και ο άντρα από πάνω, ιεραποστολική".
Οπότε ακούγεται ο άλλος από πίσω να φωνάζει "70, 70..".

Μάλλον έχω μείνει πίσω τελικά, διότι οι δικές μου γνώσεις φτάνουν μέχρι το 69!!:ζντόινγκ::τρέχω:
Τώρα που το διάβασα ο @Νικόλας Δε Κιντ πρέπει να ήταν ο φοιτητής
 
Last edited:
Ξεκίνησα το βιβλίο Τα κορίτσια της Νέας Υόρκης που δανείστηκα από τη βιβλιοθήκη...
2 κεφάλαια τώρα μιλάει για σεξ... και μετά παραπονιόμουν για το Altered Carbon και τις σκηνές σεξ...
Πάντως έτσι που τα γράφεις, για Σεχ-σΕΞ-ΣεΧχχ, σίγουρα οι Ρήγας-Αποστόλου θα ήταν στο συγγραφικό τιμ.
 
Οι σειρές τους είχαν πάρα πολλά τσιτάτα σε διαλόγους για σεξ.
Συνήθως ατάκες που οι ηθοποιοί τις έλεγαν σε "κουλ" φάση.
Κάτι που προσωπικά πάντα θεωρούσα τελείως "ΚΛΙΚ-ισμους" και αταίριαστο στην όλη πλοκή/κατάσταση.

BTW: Μήπως το βιβλίο ήταν για το Σέχ & Δι Σίτυ;
Γιατί και εκεί ήταν ιστορίες στην ΝΥ και η πλοκή ήταν όλη την ώρα οριζόντια (και ενίοτε κάθετη) με μια χαρακτηριστική απέχθεια στα ρούχα...
 
Η φάση είναι ότι έχω δει αρκετές από τις σειρές τους, αλλά πέρα από τους Δυο Ξένους δε θυμάμαι τίποτε άλλο.

Όχι καμία σχέση (αν και έχω δει μόνο τη σειρά) Update βασικά τώρα που το σκέφτομαι μοιάζει... απλά η αφήγηση ξεκινάει από τη δεκαετία του ΄40. Είναι μια κυρία η Βίβιαν μου μιλάει για την ιστορία της ζωής της. Μέχρι στιγμής καμία ουσιαστική πλοκή... αλλά από ότι κατάλαβα ξέρει να κάνει σεξ. Είναι μάλλον από τα νεοφεμινιστικά που η ανεξαρτησία και η δύναμη της γυναίκας φαίνεται στο πόσο σεξ κάνει και στους πόσους οργασμούς έχει. Ίσως πιο μετά να φτιάξει λίγο η κατάσταση. Πάντως διαβάζεται γρήγορα, ειδικά αν πηδάς και καμιά παράγραφο... Να βλέπεις; με τόσο σεξ άρχισα και εγώ τα πηδήματα.
 
αλλά από ότι κατάλαβα ξέρει να κάνει σεξ.
Ε, ότι ταλέντο έχει ο καθείς.

Πάντως διαβάζεται γρήγορα, ειδικά αν πηδάς και καμιά παράγραφο... Να βλέπεις; με τόσο σεξ άρχισα και εγώ τα πηδήματα.
Είναι να μην ταυτιστείς με την ηρωίδα :p

Πάντως τώρα που τελειώνω το The Social History of English Seamen που διαβάζω, θα πιάσω το Adrien Fontanellaz & Tom Cooper, War of Intervention in Angola: Angolan and Cuban Forces at War, 1975-1976.
 
Για την συνανάγνωση διαβάζω το Verity της Colleen Hoover. Μου φαίνεται απίστευτο. Όχι πως με πιάνει η σνομπαρία, romance με εξωγήινα τέρατα (που είχαν κέρατα) έχω διαβάσει, και ήταν πιο καλογραμμένο από αυτό το... το σουβέρ! που είπε και η προϊσταμένη μου. Καλά έκανα και την απέφευγα. Αλλά ό,τι κοροϊδεύω το λούζομαι. Ευτυχώς που δεν μου αρέσει γιατί το επόμενο λούσιμο θα ήταν να φορέσω μπουρνουζοπετσετέ παντόφλα ξενοδοχείου και να φωνάζω Μύκονοοοος!
Για να ξεπλύνω τα μάτια μου διαβάζω το Bunny της Μόνα Αγουάντ (Mona Awad).
 
Δεν θέλω να σε απογοητεύσω @Τσίου αλλά αυτό είναι που διάβασε τελευταία η μικρή μου κόρη (όχι η μεγάλη). Η μεγάλη την κοροϊδέυει γι αυτό. Εγώ λέω ότι καλό είναι και αυτό και θα πάει σιγά σιγά και σε κάτι πιο "ώριμο". Σημασία έχει ότι διαβάζει (έστω και Χούβερ). Νομίζω ότι αυτή είναι η ηλικία (κορίτσια 13-15 ετών) που απευθύνεται η κυρία Χούβερ (και έχει και ΠΟΛΥ καλές πωλήσεις μάλιστα).
Παρόλα αυτά, μην ξεχνάμε την εποχή των 80ς (ίσως και λίγο 90ς) τα Άρλεκιν των περιπτέρων έκαναν θραύση - απλά χωρίς να παριστάνουν ότι είναι και λογοτεχνία.
(Όταν είναι να κάνεις αυτό με την μπουρνουζοπετσέτα, φώναξε να το κάνουμε παρέα - να φωνάξουμε Μύκονοοος. Ακούγεται διασκεδαστικό)
 
Τη διαβάζουν και μουλάρες σαν εμέ, αλλά το πρόβλημά μου δεν είναι το είδος, μπορεί η ροζ λογοτεχνία να θεωρείται παραλογοτεχνία, αλλά υπάρχουν πολλά, πως να το πω; αξιοπρεπή βιβλία αυτής της κατηγορίας και μάλιστα καλογραμμένα, που κάποιες φορές τα βρίσκω ανώτερα από βιβλία που πλασάρονται ως serious fiction και είναι για τα μπάζα. Η συγκεκριμένη γράφει όπως έγραφα εγώ έκθεση στο σχολείο, δηλαδή σαν ατάλαντη χωρίς έμπνευση, έχουμε τρελαθεί στα σκρινσοτς. Και πες, οκ δεν χρειάζεται να έχει το ταλέντο της Κάθριν Νταν ή της Λίντα Μπάρι, γράφει για Boy-meets-girl, αν η ιστορία έχει μια σωστή βάση και μπορείς να συμπαθήσεις έστω έναν χαρακτήρα, φύγαμε για 3-4 αστέρια, αλλά φαίνεται πως προσπαθεί πολύ για να γράψει σοβαρά και εκεί είναι που το χάνει για μένα. Υπάρχει μια σκηνή με ένα μυρμήγκι που λειτουργεί ως metaphor για το εσωτερικό της κενό/μοναξιά της κεντρικής ηρωίδας, η οποία είναι πιο ρηχή κι από φουσκωτή πισίνα --δηλαδή δεν ξέρω πως θα την παλέψω διαβάζοντας την ιστορία από τη δική της σκοπιά, το κούφιο της κεφάλι είναι ανυπόφορο-- και κόντεψα να πάθω μόνιμη βλάβη από το eye roll. Και δεν φτάνει μόνο η μεταφορά ή ο άχαρος τρόπος που την έγραψε, έπρεπε να το κάνει και λιανά ότι, παιδιά, αυτό εδώ το αριστουργηματικό απόσπασμα, που με κάνει να φαίνομαι πολύ ντιπ και χολοσκασμένη, είναι μεταφορά. Κοπέλα μου! Αυτή είναι η μισή χαρά του αναγνώστη, να κάνει μόνος του την σύνδεση! Παρ' όλα αυτά, χαίρομαι που έχει επιτυχία, γιατί ο κόπος της (κόπος. Λέμε τώρα) δεν πάει χαμένος.
(Μας έκανα εικόνα :μουάχαχα:)
 
. Υπάρχει μια σκηνή με ένα μυρμήγκι
Το γνωστό ασήμαντο μυρμηγκάκι;
Μήπως η πρωταγωνίστρια λεγόταν Ματίνα και ήταν ΔΥ στο Μαρούσι;

ξιοπρεπή βιβλία αυτής της κατηγορίας και μάλιστα καλογραμμένα, που κάποιες φορές τα βρίσκω ανώτερα από βιβλία που πλασάρονται ως serious fiction και είναι για τα μπάζα.
Το σίριους φίκτιον είναι πια ότι θεωρούν οι εκδοτικοί ότι πρέπει να πουλήσει.
Όχι ότι αρκετά κλασσικά πάνε πίσω, αλλά από την άνοδο της amazon και του goodreads το κύμα της μετριότητας έγινε τσουνάμι...
 
Πάντως τώρα που τελειώνω το The Social History of English Seamen που διαβάζω, θα πιάσω το Adrien Fontanellaz & Tom Cooper, War of Intervention in Angola: Angolan and Cuban Forces at War, 1975-1976.
Γράψε λάθος.
Το αρχείο τα έφτυσε και δεν κάνει καλό scaling, έτσι μέχρι νεοτέρας (όταν δηλαδή ξεβαρεθώ και το διορθώσω) το πάμε στην υπόγα με τα "Προσεχώς".
Τώρα έπιασα το James Wright, Enduring Vietnam. Όπως γράφει ο τίτλος είναι για το Βιετνάμ, αλλά περισσότερο από ότι κατάλαβα για την κατάσταση που ζούσε η γενιά που πολέμησε και την διεθνή σκηνή (με τους Βιετναμέζους) παρά για τον πόλεμο αυτόν καθεαυτόν.
Φαίνεται αρκετά ισορροπημένο και δίχως "δράματα" και υπερβολές.
Είμαι ακόμη αρχή βέβαια και θα δούμε πως θα το πάει.
 
Top