Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Έχω ξεκινήσει ήδη την συλλογή διηγημάτων "Η σκοτεινή όψη των πραγμάτων" του Μάριο Αντρέα Ριγκόνι και ξεκινάω επίσης ένα από τα βιβλία που πρότεινε το ταίρι μου στο παιχνίδι Διάβασε ένα αγαπημένο μου βιβλίο, το "Ο πειρασμός της νοσταλγίας" του Τίτου Πατρίκιου.
 
Πέρσι τα είχα πάει καλά και τελείωσα από τις 13 σειρές τις 9.
Οι 4 μεταφέρθηκαν για φέτος όπως καταλαβαίνεις.
Με εξανάγκασε και η @Καστάλια και ξεκίνησα τη σειρά The Riyria Revelations, οπότε αυτή προστέθηκε.
Δηλώνω επίσημα ότι δεν το είχα στο νου μου για τώρα.
Η συζήτηση που ακολουθεί βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και χρησιμοποιήθηκαν υποχθόνια μέσα:
Κ: Έχεις διαβάσει τη σειρά The Riyria Revelations;
Σ: Όχι. Κάποια στιγμή θα τη πιάσω.
Κ: Ξεκίνα την είναι ωραία σειρά και θα σου αρέσει.
Σ: Yes my mistress.
😁😇🙃
Εγώ που δεν είμαι νια σαν κι εσένα, δεν έχω την παραμικρή ανάμνηση αυτής της συζήτησης, πρώτη φορά την ακούω τη σειρά, και τώρα που το σκέφτομαι, δεν ξέρω να διαβάζω καν. 😇😇😇

Επίσης, ξέχασες να πεις ότι τον πρώτο τόμο τον τελείωσες σε μία μέρα, οπότε αν είχα δώσει αυτήν την αθώα προτροπή, που δεν την έχω δώσει, αλλά ΑΝ, λέμε, θα ήμουν απόλυτα δικαιολογημένη.

Μακάρι αυτά τα υποχθόνια μέσα να έπιαναν και σε άλλους τομείς της επιχειρηματολογίας μου...
 
Την ίδια ηλικία έχουμε, απλά είμαι κοντή και ξεγελάω

1 μέρα... Υπερβολική... 2 μέρες μου πήρε.
😇😇🙃🙃
 
Διαβασα την Καρμανιολα του Λευτερη Μπουρου. Αξια συνεχεια του πρωτου μέρους το "Χερι του νεκρου". Καλογραμμενο, απρόβλεπτο, με δράση και αγωνία. Αψογο noir, ο Μπούρος ισως να είναι ο καλυτερος ελληνας συγγραφέας του είδους. Και έχω διαβασει πολλους. Αναμενεται το τριτο και τελευταίο μέρος.
Μετα διαβασα δυο βιβλία απο μια σειρα τομους που ειχαν κυκλοφορησει με την εφημεριδα Βημα με τον τιτλο "πολιτικες δολοφονιες που συγκλονισαν τον κόσμο". Διαβασα τους τομους που αναφερονται στις δολοφονιες του Τζον Κενεντι και του Μαρτιν Λουθερ Κινγκ. Συντομες, συνοπτικες καταγραφες των γεγονοτων που εκτυλιχθηκαν αλλα και αναφορες σε καποιες θεωριες συνομωσιες και όλη την παραφιλολογία που αναπτυχθηκε ιδίως με την δολοφονια του Κενεντι. Συμπαθητικά ήταν, δεν προσφερονται βέβαια για εμβαθυνση.
Τωρα διαβαζω "Το κουτι της ψυχης". Μια συλλογη των δεκα σημαντικοτερων πειραματων ψυχολογιας του 20ου αιωνα. Απο τα περιφημα κουτια του Σκινερ και την υπακοη στην εξουσια του ΜΙλγκραμ ως την λοβοτομη του Μονιζ και του απαραδεκτου συνεχιστή του Γουολτερ Φρημαν. Οκ προσωπικα τα περισσοτερα τα ήξερα και τα ψιλοθυμομουν αλλα παρολα αυτα ειναι αρκετα ενδιαφερον, με πολυ ωραιο υφος, με χιουμορ αλλά και πολυπλευρες αναλυσεις. Παντως εξεπλαγην που απο τα περιεχομενα είδα οτι απουσιαζει ισως το διασημοτερο πειραμα, το πειραμα φυλακισης του Ζιμπαρντο. Τελος παντων οποιον τον ενδιαφερει το θεμα αξιζει να του ριξει μια ματια.
 
Διαβάζω το Εγκώμιο της σκιάς του Τανιζάκι.
Είναι το πρώτο βιβλίο ιαπωνικής λογοτεχνίας που διαβάζω στη ζωή μου!
Δε θα επέλεγα να αγοράσω γιαπωνέζικη λογοτεχνία αλλά η ζωή σού έχει ωραίες εκπλήξεις κάποιες φορές. Το συγκεκριμένο το έτυχα σε ανταλλαγή δώρων. Το άφησα δίπλα στο κομοδίνο αρχικά και αφού το περιεργαστηκα κ διάβασα το οπισθόφυλλο, μου κίνησε το ενδιαφέρον. Μιλάει για μια άλλη αισθητική, τελείως διαφορετική από αυτή του δυτικού πολιτισμού. Αντιγράφω το σημείο που με χτύπησε κατακεφαλα: "Η αισθητική αντίληψη της ομορφιάς στις ιαπωνικές τέχνες και τις πρακτικές της καθημερινότητας έχει δοξαστεί και συνοψιστεί σε λέξεις-αξίες όπως το σάμπι, που σημαίνει νηφαλιότητα, μετριοπάθεια, πάλιωμα αισθητικό, πατίνα του χρόνου, ομορφιά της σκουριάς. Όπως το ουάμπι, που είναι η γαλήνια λεπτότητα, το συγκρατημένο γούστο, μια μοναχικότητα και μια θλίψη καλαίσθητες. Αξίες που πάνε χέρι-χέρι με τη σκιά και εχθρεύονται καθετί που γυαλίζει και επιδεικνύεται. Η ομορφιά είναι ψυχρή, σκοτεινή και διακριτική."

Υποθέτω ότι αυτό το "σαμπι" είναι το ίδιο που χρησιμοποιείται στην έκφραση shabby chic, τη λεγόμενη για ρούχα, έπιπλα, διακόσμηση.

Λες να με πιάσει καμία τρέλα τελειώνοντας το να μάθω γιαπωνέζικα; :ωραίος:
Το ίδιο γοητευτικό το είχα βρεί και γώ όταν το είχα διαβάσει και πολύ ενδιαφέρον, και αυτές οι αξίες διαχέονται και αποτελούν την βάση για καθε τι, απο το να στήσουν ένα δείπνο με την δική του ιεροτελεστία μέχρι τις διάφορες τέχνες (Καμπούκι και Νο θέατρο). Μια επανάληψη θα την έκανα στο συγκεκριμένο καθώς έχουν περάσει κάποια χρονάκια απο όταν το διάβασα.

Σε άλλα νέα διάβασα την Υπόθεση Λέβενγουορθ της Green, το οποίο είναι ένα πρωτόλειο αστυνομικό μυθιστόρημα, που δεν εντυπωσιάζει με την τελική αποκάλυψη αλλά με την εμβάθυνση στα συναισθήματα των χαρακτήρων, την πλοκή και το πως συλλέγονται και αποκρυπτογραφούνται τα στοιχεία και φυσικά την ατμόσφαιρα. Η Green χρησιμοποιεί τις λέξεις με απίστευτη μαεστρία, μπορούμε να ακολουθήσουμε βήμα βήμα τα όσα εκτυλίσσονται όπως και τους χαρακτήρες μας κι αυτό το κάνει εθιστικά ενδιαφέρον. Δεν είναι τυχαίο που η αγαπημένη Άγκαθα γοητεύτηκε απο το πως έγραφε και έστηνε τις ιστορίες της η Green και επηρεάστηκε σαφέστατα.

Θα συνεχίσω με το βιβλίο Αντίο τώρα, τα λέμε αύριο του Maxwell.
 
Last edited:
Τελείωσα το Confessions της Κανάε Μινάτο. Ξεκίνησε καλά, αλλά έκανε κοιλιά γρήγορα, αποτέλεσμα των διαφορετικών povs, όπου υπήρχε (αναγκαία) επανάληψη γεγονότων. Επίσης παρατήρησα ένα μικρό, τοσοδουλι, plot hole και ημουν αποφασισμένη να βάλω χαμηλή βαθμολογία, αλλά ήρθε ένα απολαυστικό τέλος

και έτσι από μένα, την καλόβολη, είναι 4/5
Συνεχίζω με το Darkness visible : a memoir of madness του Γουίλιαμ Στάιρον.
 
Τελείωσα την ''Χαμένη Τιμή της Καταρίνα Μπλουμ'' του Χάινριχ Μπελ. Τι να πρωτοπώ για το βιβλίο αυτό, η κοφτερή πένα του συγγραφέα που ''και κόκκαλα τσακίζει'', η παραπληροφόρηση, η προπαγάνδα, η υπερβολή και οι ανεπιβεβαίωτες φήμες που μπορούν στην κυριολεξία να καταστρέψουν τη ζωή ενός ανθρώπου και να τον οδηγήσουν σε απρόβλεπτες ενέργειες.

Βέβαια, μπροστά στην σύγχρονη ''κίτρινη΄΄ δημοσιογραφία, νομίζω ότι ακόμα και το μυθιστόρημα του Μπελ ωχριά! Σϊγουρα θα πρέπει να αγοράσω και ''Την χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας'' του Γ.Παντελάκη (παρμένο από μία ανάρτηση του @Χρυσόστομος) για να ολοκληρώσω τον κύκλο της αποστροφής που μου προκάλεσε η ιστορία της Καταρίνα Μπλούμ.

Συνεχίζω με το ''Τι είδε η γυναίκα του Λωτ'' της Ι. Μπουραζοπούλου.
 
Επιτέλους τελείωσα με τα μισοδιαβασμένα μου και ξεκίνησα καινούρια. Άρχισα το ''Αόρατο μισό'' που καλό είναι αλλά όχι και για 4,2/5 που έχει στο goodreads από μισό εκατομμύριο βαθμολογίες (ίσως να βελτιώνεται από τη μέση και μετά που είμαι) . Επίσης χτες ξεκίνησα τα ''Έθιμα ταφής'' που μάλλον θα το τελειώσω πριν το ''Αόρατο μισό'' .
 
Μόλις τελείωσα το Σιλό του Hugh Howey. @Χρυσόστομος μμμ! δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα και γενικά στα βιβλία επ. φαντασίας είμαι τέρμα εύκολη. Η ιστορία δεν είναι πρωτότυπη, οι περισσότεροι καταλαβαίνουν εξαρχής τι γίνεται. Ωστόσο, αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Είχα μεγάλο θέμα με το ρυθμό του βιβλίου και για αυτό άργησα να το τελειώσω. Βαρέθηκα σε αρκετά σημεία, και ολίγο ξενέρωσα για το λόγο που δημιουργήθηκε το σιλό. Εδώ και στα κινούμενα σχέδια έχω συναντήσει τέτοιο λόγο. Ακόμα και τα στοιχεία της κοινωνίας δεν έχουν διαφορά με άλλα βιβλία επ. φαντασίας. Ίσως συνεχίσω με τη σειρά κάποια στιγμή, αλλά τελικά αποφάσισα να μην αγοράσω τα βιβλία.

Θα συνεχίσω με το Turning Darkness Into Light (Βιβλίο 6ο και τελευταίο, της σειράς The Memoirs of Lady Trent) της Marie Brennan και με το
ΜΕΤΡΟ 2034 (Βιβλίο 2ο της σειράς ΜΕΤΡΟ) του Dmitry Glukhovsky.
 
Πάει και "Ο στενός δρόμος προς τα βάθη του βορρά" του Ματσούο Μπάσο και τη θέση του στα βιβλία που διαβάζω στο λεωφορείο(κατά προτίμηση μικρά για να μεταφέρονται εύκολα) παίρνει το Στοιχειωμένο Κουκλόσπιτο του M.R. James.
 
@Μοκαντάσα αλ Σάφερ πάρε αυτό -μεταφέρεται πολύ εύκολα, για το πιθανό χάσιμο έχω έναν ενδοιασμό:
 
Ξεκίνησα τη Λέσχη των φόνων της Πέμπτης.
Και -δε θα το πιστέψετε- με έπιασε μια μανία μέσα στο ΣΚ κι ολοκλήρωσα το Αρση απαγορευτικού του Κρητικού, που το λιβανιζω τόσους μήνες τώρα! Δέχομαι συγχαρητήρια. :ρ
 
@Σελεφά καταρχήν ευχαριστώ που δεν με ξέχασες. Όσο για το βιβλίο κατάλαβα...ψιλομουφα η δουλειά. :) Αν δεν σου πολυαρεσε εσένα που είσαι πιο ειδική στο είδος φαντάσου εμένα που στα επ.φ. είμαι ψιλοαρχαριος. Τέλος παντων ίσως κάποια στιγμή το πιάσω, προς το παρόν το αφήνω και πάει στα πολύ πιο μετά.
 
Δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία επ. φαντασίας. Είναι η ιδέα/το όραμα, που προσφέρει η κάθε ιστορία σε αυτό το είδος λογοτεχνίας που με συναρπάζει και για αυτό είμαι εύκολη (δε συμβαίνει το είδος στα βιβλία φαντασίας).

Διάβασε το, εσένα μπορεί να σου αρέσει. Το βιβλίο έχει αγαπηθεί από πολλούς αναγνώστες και μπορεί να είδαν κάτι που εγώ δεν είδα. Σκέψου ότι ο συγγραφέας τα είχε εκδώσει ο ίδιος σα νουβέλες στο άμαζον και είχαν απήχηση. Ίσως αν είχε γραφτεί σα βιβλίο να μην υπήρχε η αίσθηση της απότομης αλλαγής μεταξύ των ιστοριών. Το ότι αποτελείται από νουβέλες το διάβασα μετά από τη δεύτερη, γιατί μου φάνηκε περίεργη η δόμηση του βιβλίου. Παρόλα αυτά η πρώτη νουβέλα είναι η αγαπημένη μου, γιατί κάνει ωραία εισαγωγή στο μυστήριο και πραγματικά νιώθεις την εξάντληση/αποδοχή του ήρωα.
 
Διάβασα αυτόν τον καιρό, εκτός από τα 5 μικρά γουρουνάκια, της Άγκαθα Κρίστι, το Μαγικό βουνό, του Τόμας Μαν. Δύσκολο, αλλά και ευκολοδιάβαστο βιβλίο (θα μου πείτε, πώς γίνεται και τα δύο ταυτόχρονα;). Νομίζω ότι το δύσκολο οφείλεται στις φιλοσοφικές συζητήσεις, αλλά το ευκολοδιάβαστο στην ροή του κειμένου.
 
@Διχασμένη Έχω διαβάσει το Μαγικό Βουνό πριν χρόνια και σε γενικές γραμμές μου άρεσε. Το είχα από τις εκδόσεις Ζαχαρόπουλος και νομίζω ότι η μετάφραση ήταν κάπως, γι'αυτό από κάποιο σημείο και μετά είχα κουραστεί. Έχω διαβάσει κι άλλα βιβλία του Τόμας Μαν, από άλλες εκδόσεις όπου δεν συνάντησα αυτό το πρόβλημα με τη γραφή του οπότε ρίχνω το φταίξιμο στη μετάφραση. Αν δεν το έχεις κάνει ήδη διάβασε και τους Μπουντεμπροκς, το καλύτερο του Τόμας Μαν για μένα. :ναι:
 
Top